Feuilleton<\/p>\n
Soms ziet Betty ergens, op straat, op televisie, op een schoolre\u00fcnie, bij iemand thuis, een glimp van een parallel leven. Een leven dat ze ook had kunnen leiden. Als ze niet was gaan studeren maar op wereldreis was gegaan. Als ze met die andere man was getrouwd. Als ze naar de kunstacademie was gegaan. Als ze ergens was gebleven en niet was weggegaan. Als haar vader nog zou leven. Als ze haar geld zou hebben belegd. Als ze gelukkig getrouwd was geweest. Als ze kinderen had gehad. Gemiste levens. Niet meer in te halen, niet opnieuw te doen. Niet \u00f3\u00f3k nog te leven. Meestal niet.<\/p>\n
Aan de grote tafel bij Jonas en Roos, paaseieren beschilderend met de kinderen, pratend met Roos, eten kokend met Jonas, oplettend of de kinderen geen verf op de designstoelen smeren, kan ze zo\u2019n parallel leven bijna aanraken.<\/p>\n
De nuclear family.<\/p>\n
Zorgeloze munttheemoeder met ma-di-do-baantje als spiritueel coach. Succesvolle creatieve metrobakfietsvader, geplukt uit de laatste luxe NRC-bijlage. Roze dochtertje, serieus jongetje, weggelopen uit een Scandinavische serie. Een huis vol traphekjes en geurkaarsen en biologische eco-eieren, van ouders die zich veilig wanen, en bijzonder, en bijzonder gelukkig, ook al moeten ze ooit geleerd hebben dat alle gelukkige families gelukkig zijn op dezelfde manier.<\/p>\n
Betty denkt aan het telefoongesprek dat ze gisteren met haar moeder had. Haar moeder, die haar ineens een stuk minder belt, die een vriend heeft en Betty ineens helemaal niet meer nodig lijkt te hebben nu ze in een ander, parallel leven is gestapt. Haar moeder zei: \u2018Houdt dat gebabysit je niet van je werk af?\u2019<\/p>\n
\u2018Ik ben een nanny, mam. Werk. Niet iets wat me van mijn werk houdt.\u2019<\/p>\n
\u2018Ja maar dit blijf je toch niet doen? Daar ben je veel te bijzonder voor.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik vind dit leuk. Ik verdien er mijn brood mee. Ik hoef niet iets bijzonders.\u2019 Tenminste, dat zou ik niet willen hoeven, ik zou wel ambitieloos willen zijn, onthecht. Hoewel dat ook weer een ambitie is.<\/p>\n
\u2018Dat geloof ik niet. Je hebt natuurlijk niet voor niets nog je kookrubriek bij de krant.\u2019<\/p>\n
Ze heeft een punt. \u2018Dat krijg je met zo\u2019n artistiekerige vader en moeder. Ik m\u00f3\u00e9st bijzonder zijn.\u2019<\/p>\n
\u2018Maar je b\u00e9nt ook bijzonder, kind.\u2019<\/p>\n
\u2018Dat bedoel ik nou. Jullie hebben me toen al verpest, zoals ze nu een hele verwende generatie verpesten waarvan iedereen begint te stampvoeten als-ie geen bijzondere behandeling krijgt. Ik probeer te onthechten, mam. We zijn allen maar een stofje in het universum.\u2019<\/p>\n
\u2018Een wat?\u2019 Haar moeder lachte hardop. \u2018Lieve kind, wees eerlijk, denken dat je niet bijzonder bent, dat gaat je nooit meer lukken.\u2019<\/p>\n
\u2018Daar ben ik de rest van mijn leven dan mooi klaar mee.\u2019<\/p>\n
\u2018Onbegrijpelijk dat zo veel mensen juist niet bijzonder willen zijn.\u2019<\/p>\n
\u2018Dat willen ze wel, mam. Ze gaan bungeejumpen, ze zetten hun zelfgebakken taarten op Facebook, ze nemen een tatoeage.\u2019<\/p>\n
\u2018Maar ze z\u00edjn het natuurlijk niet. Goddank. Stel je voor.\u2019<\/p>\n
En ze hadden samenzweerderig gelachen. Waarmee maar weer duidelijk was dat ze zich allebei deep down zeer bijzonder achtten.<\/p>\n
Wat ze eigenlijk wil, beseft Betty nu, is Leonard Cohen zijn. Mooie liedjes maken, optreden in de hele wereld, en toch ook regelmatig onthechten in een zenklooster of drie en zingen dat je niet meer bent dan the brief elaboration of a tube. Beroemd, bewonderd en onthecht. Dat doet ze Leonard niet na.<\/p>\n
Wat Betty nu wil, is zich met dit gezin, deze kinderen verbonden voelen in al het dagelijkse gedoe: jasjes aan- en uittrekken, tandenpoetsen, dingen verbieden of uit handen trekken, liedjes leren, eten, knuffelbeesten zoeken, rugzakjes vol flesjes drinken en tussendoortjes stoppen, eieren verven. Niet wegglijden in de verveelde, ontwijkende houding van de au pairs die ze ziet. Wat ze wil, is het bijzonderste dat er is: zomaar in dat parallelle moederleven stappen, de extra kern in deze nuclear family zijn.<\/p>\n
Dit moment. Vlinder die neuri\u00ebnd een ei bekladt, Storm die fronsend zijn kindergedachten denkt, Jonas die speelt met zijn espressomachine, Roos die zegt: \u2018Ik vind het fijn dat je Pasen met ons viert, Betty.\u2019<\/p>\n
Storm kijkt op. \u2018Betty,\u2019 zegt hij, \u2018ben jij papa\u2019s nieuwe vriendin?\u2019<\/p>\n
Roos maakt een geluid dat op lachen lijkt maar het niet is. Jonas kucht onhandig. Vlinder neuriet door. Storm is van een schattige Scandinavische kinderserie beland in een duistere Scandinavische volwassenenserie. Hij kijkt Betty aan met de ogen van Sarah Lund: donkere poelen, onderzoekend, wetend.<\/p>\n
\u2018Nee joh,\u2019 zegt Betty. Ze lacht. Ze klinkt als Roos. Dit heeft niets met mij te maken. Dit speelt zich op een ander niveau af. Ik doe er niet toe.<\/p>\n
Wat er wel toe doet, is het schutterige gedrag van Jonas. De harde blik van Roos. Dat vreemde, volwassen lachje om de mond van Storm. De nog onaangeraakte Vlinder. Wat ertoe doet, is dat Betty geen idee heeft wat een extra kern teweegbrengt in een nuclear family. Wat ze wel weet, is dat alle gelukkige gezinnen gelukkig zijn op dezelfde manier, maar dat elk ongelukkig gezin ongelukkig is op zijn eigen wijze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Betty heeft geen idee wat een extra kern teweegbrengt in een nuclear family<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-40549","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/40549","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=40549"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/40549\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=40549"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=40549"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}