{"id":389710,"date":"2018-07-28T02:05:28","date_gmt":"2018-07-28T00:05:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=389710"},"modified":"2020-11-22T12:35:58","modified_gmt":"2020-11-22T11:35:58","slug":"coming-out-in-marokkaans-nederlandse-kringen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/coming-out-in-marokkaans-nederlandse-kringen\/","title":{"rendered":"Drie Marokkaans-Nederlandse moeders over de coming-out van hun kind"},"content":{"rendered":"

\u2018Lieve lezer\u2019<\/em>, schrijft de 61-jarige Anissa op de besloten Facebook-pagina van Pink Marrakech, voor Marokkaanse homo\u2019s. \u2018Ik wil jullie bedanken voor de geweldig mooie avond. Ik voelde zoveel liefde, zoveel kracht en bovenal voelde ik mij ontzettend trots. Trots op het mooie team van Pink Marrakech en op mijn lieve zoon en zijn vrienden\u2026<\/em><\/p>\n

Ik hoop in de toekomst, meerdere moeders te mogen spreken om samen een dialoog aan te gaan, om ons allen te verbinden. Ik moet bekennen dat ik in eerste instantie zenuwachtig was, maar wat ben ik blij dat ik de stap heb gezet om een kijkje te nemen in Rachids leven en bezigheden. Wat heeft hij zichzelf omringd door mooie mensen en wat heeft hij zichzelf er bovenop gewerkt. Ik voel me trots en vereerd dat ik zijn moeder mag zijn.<\/em><\/p>\n

In deze mooie ramadanmaand bid ik voor jullie, dat sommige van jullie ouders en familieleden bijdraaien en jullie accepteren voor wie jullie zijn. Liefde overwint alles, dat mogen wij nooit vergeten. Ik hoop jullie allen snel weer een keer te zien en jullie zijn allemaal welkom bij mij aan de Zeeuwse kust voor een kop koffie, een gesprek of een schouder. Warme groeten en heel veel liefde, Anissa.’<\/em><\/p>\n

Schijnheilig<\/h5>\n

Veertien was Anissa, toen ze in 1971 vrijwillig, zonder ouders, helemaal alleen vanuit de Marokkaanse stad Tanger naar Friesland reisde om te gaan trouwen met een vijftien jaar oudere Marokkaanse-Nederlandse man. \u2018Heel normaal in die tijd,\u2019 zegt ze er zelf over. \u2018Als je ongesteld werd, was je een vrouw.\u2019<\/p>\n

Een gelukkig huwelijk werd het niet. Op haar vijfentwintigste vluchtte ze met haar vier kinderen naar een Blijf van mijn Lijf huis in Leeuwarden en via dit huis belandde ze uiteindelijk in een dorp in Zeeland, waar ze een Indische man ontmoette. Met hem trouwde ze en kreeg ze nog twee kinderen.<\/p>\n

Het leven van Anissa was al niet bepaald volgens het Marokkaanse ideaal van huisje-boompje-beestje verlopen, trouwen met een man uit een andere cultuur maakte haar positie in de Marokkaanse gemeenschap er niet beter op.<\/p>\n

Anissa leerde al vroeg het oordeel kennen van haar omgeving, en ze besefte dat ze zich daar weinig van moest aantrekken. \u2018Ik heb niet zoveel contact meer met Marokkanen in Nederland. Vroeger wel. Ik was ook tolk en ik hielp andere Marokkanen. Maar ik word er niet beter van om met hen thuis te zitten en thee te drinken en naar series te kijken. Dat schiet ook niet op,\u2019 vertelt ze lachend, \u2018ik vind het schijnheilig.’<\/p>\n

\"coming-out\"<\/p>\n

Mijn enige houvast<\/h5>\n

De 39-jarige Jamila uit Amsterdam had al met haar familie en de Marokkaanse gemeenschap gebroken vanwege de pijnlijke scheiding van haar man. \u2018De moeilijkste keuze in mijn leven,\u2019 zegt ze daarover. \u2018Na twintig jaar huwelijk, koos ik voor mezelf. In onze gemeenschap is dat een grote schande. En in mijn geval was mijn ex ook nog eens een geliefde man die goed voor mij en de kinderen zorgde. Ik stuitte overal op onbegrip en alle deuren in mijn familie gingen potdicht.<\/p>\n

‘En op een dag dus stond mijn zoon Anwar in de deuropening. Mama, ik moet je wat vertellen<\/em>, zei hij. Er ging van alles door mijn hoofd. Had hij problemen op school? Was hij niet overgegaan? Dat hij zou zeggen dat hij verliefd op een jongen was, nee, dat verwachtte ik op dat moment niet. Hij keek naar de grond, durfde me niet aan te kijken en toen zei ik het eerste wat in mij opkwam: Het maakt mama niet uit, ik houd ongeacht wat, onvoorwaardelijk van jou<\/em>. Hij slaakte een diepe zucht en dat deed me heel veel.’<\/p>\n

‘Ach jongen toch, dacht ik, hoelang moet jij hiermee hebben rondgelopen. Ook van mij viel een last af. Ik had altijd wel een vermoeden gehad en ik was opgelucht dat alles nu op z\u2019n plek viel. Daarna zat ik met een heleboel vragen. Alsof het zo moest zijn, kwam ik diezelfde week op een avond laat thuis, deed de tv aan en zag ik de documentaire Familie, geloof en hoop<\/em><\/a>.<\/em> Ik zag sterke en moedige mensen die open over hun homoseksuele geaardheid vertelden.’<\/p>\n

‘Vooral het verhaal van de Marokkaanse Nassiri maakte veel indruk op mij. In de serie werd gesproken over de Pink Marrakech Facebookgroep, en zo kon ik Nassiri mailen. Hij was mijn enige houvast. Ik kende verder geen andere Marokkanen met wie ik over de homoseksualiteit van mijn zoon kon praten. Met mijn vragen over hoe ik mijn zoon moest voorlichten ben ik naar mijn Nederlandse huisarts gegaan. Hij had nog nooit een vrouw uit de Marokkaanse gemeenschap in zijn praktijk gehad, die zo open over homoseksualiteit sprak en haar zoon vooral zo gemakkelijk accepteerde. Zijn mond viel open.\u2019<\/p>\n