{"id":379758,"date":"2018-01-16T07:00:53","date_gmt":"2018-01-16T06:00:53","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=379758"},"modified":"2018-02-16T13:27:47","modified_gmt":"2018-02-16T12:27:47","slug":"de-beginjaarslijst-de-beste-films-van-2018","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-beginjaarslijst-de-beste-films-van-2018\/","title":{"rendered":"De Beginjaarslijst: de beste films van 2018"},"content":{"rendered":"<p><strong>Vorig jaar was het iets nieuws, dit jaar is het traditie: de <em>VN Beginjaarslijst<\/em> <em>Film <\/em>met n\u00fa al de beste films van 2018.<\/strong><\/p>\n<p>Vorig jaar deden we het voor het eerst, met een halve knipoog: <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/beginjaarslijst-kees-driessen\/\" target=\"_blank\">een Beginjaarslijst<\/a>, de\u00a0reactie op alle Eindejaarslijsten die terugblikken op de beste films van het afgelopen jaar. Waarom kijken we niet vooruit? De helft van die lijst stond\u00a0aan het einde van 2017\u00a0weer in mijn top tien.<\/p>\n<p>En ook nu zijn er genoeg sterke releases om een fraaie Beginjaarslijst samen te stellen. Een traditie is geboren. De logica erachter is hetzelfde gebleven: de\u00a0films heb ik al eerder kunnen zien, met name op internationale festivals. Met\u00a0de Nederlandse release wordt vaak gewacht tot na hun vertoning op het International Film Festival Rotterdam (IFFR) of een gehoopte prijzenregen bij Golden Globes en Oscars.<\/p>\n<p>Er lijkt zelfs al een rode draad te zijn voor het filmjaar 2018: het noodlot, dat in de meeste films de personages voortdrijft. Ook wanneer ze wel degelijk dappere en moeilijke keuzes maken, lijken die vaak nauwelijks van invloed op de gebeurtenissen.<\/p>\n<h3><strong>10<br \/>\n<em>Lean on Pete <\/em>van Andrew Haigh<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"Lean on Pete | Official Trailer HD | A24\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/nzlazAyylw8?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Andrew Haigh is een van de beste Engelse dialoogschrijvers. Bovendien getuigt zijn werk van psychologisch inzicht in menselijke verhoudingen en ontlokt hij naturel spel aan zijn acteurs. Die combinatie leent zich goed voor het subtiele relatiedrama van zijn doorbraakfilm <em>Weekend<\/em> en het <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/ga-naar-45-years-het-zal-niet-tegenvallen\" target=\"_blank\">prachtige <em>45 Years<\/em><\/a>. In <em>Lean on Pete <\/em>doet hij iets anders. De belangrijkste relatie is die tussen een ontwortelde jongen en een oud paard. Een huis en bed als belangrijkste locatie hebben plaatsgemaakt voor paardenracetracks en de open vlaktes van Oregon. En al is de vertelling minder onontkoombaar dan zijn voorgangers, dialogen en spel blijven van hoog niveau en Haigh bewijst zich als een veelzijdiger en dus interessanter filmmaker.<br \/>\n<em>Te zien op het IFFR; bioscooprelease later in 2018<\/em><\/p>\n<h3><strong>9<br \/>\n<em>The Post <\/em>van Steven Spielberg<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"The Post | Official Trailer [HD] | 20th Century FOX\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/nrXlY6gzTTM?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Tom Hanks is ideaal voor de bijna cartooneske <em>heightened<\/em> <em>reality<\/em> waarmee Spielberg historische gebeurtenissen verfilmt. Het geknauw van Hanks als hoofdredacteur bij <em>The Washington Post<\/em> zou in een realistischer context een karikatuur zijn. Maar bij entertainment-auteur Spielberg is het niet alleen amusant maar past het precies. Verrassender is die acteerstijl\u00a0bij Spielberg-debutant Meryl Streep, de mondaine erfgenaam-eigenaresse van de krant. In 1971 wordt de krant voor het blok gezet als concurrent <em>The New York Times <\/em>van de rechter geen geheime regeringsdocumenten over de Vietnamoorlog meer mag publiceren. Wat moet <em>zij <\/em>nu? Deze lofzang op het belang van echte journalistiek resoneert moeiteloos tot in de 21ste eeuw, als Hanks knauwt: \u201c<em>The way they lied&#8230; those days have to be over!<\/em>\u201d<br \/>\n<em>Vanaf 2 februari in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>8<br \/>\n<em>The Florida Project <\/em>van Sean Baker<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"The Florida Project | Official Trailer HD | A24\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/WwQ-NH1rRT4?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Sean Bakers vorige film <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=ALSwWTb88ZU\" target=\"_blank\"><em>Tangerine<\/em><\/a> was een no-budget <em>tour de force<\/em> over transgender sekswerkers aan de rafelrand van de maatschappij, geheel geschoten met een iPhone 5S. Opvolger <em>The Florida Project <\/em>kon vervolgens rekenen op een groter budget \u2013 en op een van de beste \u2013 recente \u2013 rollen van Willem Dafoe. Om het idee dat hij \u2018die iPhone-filmer\u2019 is de kop in te drukken, schoot Baker <em>The Florida Project<\/em> analoog, op 35mm-celluloid. Hij verleent daarmee een zekere grandeur, opnieuw, aan een maatschappelijke minderheid. Ditmaal in een armoeiig motel in Orlando met een ontwapenende hoofdrol voor de zesjarige Brooklynn Prince.<br \/>\n<em>Te zien op het IFFR. Vanaf 2 februari een reguliere bioscooprelease<\/em><\/p>\n<h3><strong>7<br \/>\n<em>Les gardiennes <\/em>van Xavier Beauvois<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"The Guardians \/ Les Gardiennes (2017) - Trailer (English Subs)\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/HsdDm-mcczQ?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Net als in het imponerende <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=b4qdMIg_3X4\" target=\"_blank\"><em>Des hommes et des dieux<\/em><\/a> portretteert Beauvois met een klassieke, schilderachtige tableaustijl een kleine groep mensen op een afgezonderde locatie. Geconfronteerd met situaties van leven en dood. Ditmaal gaat het om een groep vrouwen die tijdens de Eerste Wereldoorlog een Franse boerderij draaiende houden als de mannen zijn vertrokken naar het front. De oorspronkelijke roman schemert erdoorheen, maar met zijn zorgvuldige verbeelding van landschap en boerenleven verheft Beauvois het verhaal tot cinema. Zoals een ploeg langzaam maar gestaag een veld omwoelt, zo worden in <em>Les gardiennes<\/em> harten, levens, een familie en een tijdperk onomkeerbaar veranderd.<br \/>\n<em>Vanaf 8 maart in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>6<br \/>\n<em>Three Billboards Outside Ebbing, Missouri<\/em> van Martin McDonagh<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"THREE BILLBOARDS OUTSIDE EBBING, MISSOURI | Official Red Band Trailer | FOX Searchlight\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/Jit3YhGx5pU?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Een scenario met een enorme vaart en sterke acteerprestaties van zeer uiteenlopende personages. Eenzelfde toon benaderde McDonagh in zijn vorige film <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=p-gG2qo_l_A\" target=\"_blank\"><em>In Bruges<\/em><\/a>, waar hij echter te vaak doorschoot in dramatische en karikaturale extremen. Met een tandje teruggeschakeld, blijven de emoties en geloofwaardigheid binnenboord. Frances McDormand schittert in de hoofdrol, als moeder die koppig aandacht blijft eisen voor het uitgedoofde politieonderzoek naar haar vermoorde dochter. De bijrol van Sam Rockwell is haast ongelofelijk, als racistische politieagent die een onwaarschijnlijke transformatie doormaakt waarbij hij mij, als kijker, niet verliest. Een bewijs van hoe McDonagh zijn filmstijl beheerst.<br \/>\n<em>Sinds 11 januari in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>5 <em>You Were Never Really Here <\/em>van Lynne Ramsay<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"You Were Never Really Here \u2013 Official Trailer | Amazon Studios\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/R8oYYg75Qvg?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Een lyrische en zeer intu\u00eftieve samenwerking van de altijd interessante Ramsay, en de schitterende Joaquin Phoenix \u2013 momenteel de beste acteur van Amerika. Twee zielen die elkaar vonden in hun punkrock-instelling, <a href=\"http:\/\/www.filmkrant.nl\/TS_januari_2018\/16263\" target=\"_blank\">zoals Ramsay mij vertelde<\/a>\u00a0in Cannes \u2013 geschraagd door de muziek van Radioheads Jonny Greenwood: &#8216;Deze hele film was een waanzinnige koortsdroom&#8217;. Jammer van die paar onhandige flashbacks, maar daar staat meer dan genoeg tegenover. Hij is minder perfect dan <em>Three Billboards<\/em>, om maar eens twee films te vergelijken, maar kent meer momenten van genialiteit en is vooral, met zijn zintuiglijke onderdompeling in impressionistisch beeld en geluid, echte Cinema \u2013 terwijl McDonaghs film het ook op televisie prima zal doen.<br \/>\n<em>Sinds\u00a04 januari in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>4 <em>Lady Bird <\/em>van Greta Gerwig<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"Lady Bird | Official Trailer HD | A24\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/cNi_HC839Wo?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Aan de actrice Gerwig moest ik wennen maar voor haar eerste eigen speelfilmregie ben ik direct gevallen. In <em>Lady Bird <\/em>speelt ze zelf niet mee, maar ze haalt geweldige acteerprestaties uit haar cast, met dank aan haar specifieke gevoel voor rake dialogen. Waar die in haar scripts voor Noah Baumbachs films vaak werden uitvergroot tot <em>larger than life<\/em>, houdt Gerwig de toon nu strikt naturel. Misschien omdat de puberperikelen van het titelpersonage zich afspelen in haar eigen <em>hometown <\/em>Sacramento. Gerwig houdt voelbaar te veel van die saaie stad en al haar personages om iets of iemand belachelijk te willen maken. Met een glansrol voor Laurie Metcalf als de immer ruzi\u00ebnde, onvergeeflijk kwetsende en toch ook liefhebbende moeder.<br \/>\n<em>Te zien op het IFFR. Vanaf 5 april in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>3 <em>Zama <\/em>van Lucrecia Martel<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"ZAMA (2017) \u00b7 Official Trailer\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/K8dW6YHINAA?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Wat een wonderlijke, dromerige, ongemakkelijke en intrigerende film. Martel vertelt een verhaal dat \u2013 hoe dramatisch ook \u2013 ondergeschikt is aan de sfeer van de tropische locatie en de verwarde geestelijke gesteldheid van de hoofdpersoon. Don Diego de Zama is een zeventiende-eeuwse Spaanse officier in een uithoek van Zuid-Amerika. Hij wacht vergeefs op een overplaatsing naar Buenos Aires, waardoor hij langzaam zijn grip op de werkelijkheid verliest. De onwelkome en onbeduidende koloniale functionaris doolt rond door een ongastvrij en bijna tastbaar in beeld gebracht landschap, wordt aangevallen door stammen en bendes en raakt in toenemende mate verward en verwilderd, als een kruising tussen Don Quichot en Aguirre. <em>Zama<\/em> is een epos, maar introvert \u2013 een vervreemdende combinatie. Dit is de film die ik het liefst n\u00f3g een keer wil zien.<br \/>\n<em>Te zien op het IFFR. Vanaf 5 april in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>2 <em>Have a Nice Day <\/em>van Liu Jian<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"Have a Nice Day Trailer #1 (2017) | Movieclips Indie\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/sLjiPsX3pAw?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Zo heb je China nog nooit gezien. Voormalig landschapsschilder Liu Jian cre\u00eberde grotendeels in zijn eentje deze expressief getekende, effectief geanimeerde en vooral uiterst lamlendige Chinese misdaadfilm, waarin mislukkelingen elkaar bloederig bevechten voor een ontvreemde tas vol yuan. Alles draait om geld; Mao verschijnt louter op bankbiljetten. Er zijn drie niveaus van vrijheid, zegt de ene nietsnut tegen de ander: \u201cDe markt, de supermarkt en online shopping.\u201d De toon is snoeihard en droogkomisch met, zoals verwacht, kundig geschilderde achtergronden van de grauwe stad waar het noodlottige verhaal zich afspeelt. <a href=\"http:\/\/www.filmkrant.nl\/nieuws_2017\/15254\" target=\"_blank\">Toen ik Liu Jian sprak<\/a>\u00a0in Berlijn, zei hij: \u201cInderdaad zijn de landschappen in mijn film belangrijk, maar volgens mij kun je zeggen dat <em>Have a Nice Day <\/em>z\u00e9lf een landschap is. Het toont het moderne China, via een doorsnee Zuid-Chinees stadje.\u201d<br \/>\n<em>Vanaf 26 april in de bioscoop<\/em><\/p>\n<h3><strong>1 <em>Call Me By Your Name <\/em>van Luca Guadagnino<br \/>\n<\/strong><\/h3>\n<p><iframe title=\"Call Me By Your Name | Official Trailer HD (2017)\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/Z9AYPxH5NTM?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Zijn <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=v7O6Kj_BUwA\" target=\"_blank\"><em>Io sono l\u2019amore<\/em><\/a>, met Tilda Swinton, was beeldschoon, maar de hysterische opvolger <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=1mOVgI0-pb4\" target=\"_blank\"><em>A<\/em><\/a><em>\u00a0Bigger Splash <\/em>was onuitstaanbaar. Ik betrad <em>Call Me By Your Name<\/em> daarom met enige aarzeling, maar die bleek ongegrond: dit is weer een film om verliefd op te worden. Met finesse geacteerd \u2013 met name door de jonge en onweerstaanbare Timoth\u00e9e Chalamet, die verlegen \u00e9n zelfverzekerd speelt, onhandig \u00e9n doortastend, eerlijk en t\u00f3ch ook bedrieglijk, kortom: als een compleet mens, met alle tegenstrijdigheden die daarbij horen (en die, ook in arthouse-films, vaak worden verdeeld over drie of vier personages). En juist daarom is zijn ontluikende liefdesrelatie met tegenspeler Armie Hammer, in loom zomers Itali\u00eb, geloofwaardig en navoelbaar. Ook door de clich\u00e9s die Guadagnino vermijdt: hier wordt nu eens niet met borden gegooid of alles woedend uitgeschreeuwd. Mensen worden wel gekwetst \u2013 maar iedereen is aardig. Ook de ouders, ook de afgewezen vriendin. Ik zat de helft van de tijd met een grijns op m\u2019n gezicht. Het is jammer (en onbegrijpelijk, gezien de rest van de film) dat Guadagnino bij de liefdessc\u00e8ne met twee mannen eerder afhaakt dan bij de voorafgaande man-vrouwsc\u00e8ne \u2013 maar dat maakt de film als geheel uiteindelijk niet minder lief, mooi en echt.<br \/>\n<em>Sinds\u00a011 januari in de bioscoop<\/em><\/p>\n<div class=\"info-box\">\n<p>Voor wie nieuwsgierig is wat van de <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/beginjaarslijst-kees-driessen\" target=\"_blank\">Beginjaarslijst 2017<\/a> ook de Eindejaarslijst gehaald heeft: dit is \u2018m! (Vier hiervan staan\u00a0ook op mijn <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/tien-beste-seksscenes-2017\" target=\"_blank\">Lijst met Beste Sekssc\u00e8nes<\/a> van 2017.)<\/p>\n<h4><strong>Eindejaarslijst 2017<\/strong><\/h4>\n<h4><\/h4>\n<p><strong>1 <em>The Woman Who Left<\/em> van Lav Diaz<br \/>\n<\/strong>Nummer \u00e9\u00e9n bleef nummer \u00e9\u00e9n. Filipijnse wraakthriller glijdt voort als een kabbelend beekje.<\/p>\n<p><strong>2 <em>I Am Not Your Negro <\/em>van Raoul Peck<br \/>\n<\/strong>Beklemmende documentaire over westers racisme, met de onverbiddelijke helderheid van schrijver James Baldwin.<\/p>\n<p><strong>3 <em>La mort de Louis XIV <\/em>van Albert Serra<br \/>\n<\/strong>Niemand was in 2017 mooier gecast dan Jean-Pierre L\u00e9aud als de in schemering stervende Zonnekoning.<\/p>\n<p><strong>4 <em>Poes\u00eda sin fin <\/em>van Alejandro Jodorowsky<br \/>\n<\/strong>Natuurlijk is de autobiografie van deze Felliniaanse filmalchemist voluptueus theatraal, vol diepzinnige speelsheid.<\/p>\n<p><strong>5 <em>Moonlight <\/em>van Barry Jenkins<br \/>\n<\/strong>Samen met <em>I Am Not Your Negro <\/em>en <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/get-out\" target=\"_blank\"><em>Get Out<\/em><\/a>\u00a0bood het prachtig gestileerde <em>Moonlight <\/em>in 2017 een indrukwekkend artistiek antwoord op <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/oscars-2017\" target=\"_blank\">#OscarsSoWhite<\/a>.<\/p>\n<p><strong>6<em> Raw <\/em>van Julia Ducournau<br \/>\n<\/strong>Wat een debuut! Gruwelijk verleidelijk en bovenal sensueel en tactiel gefilmd. Alsof je zelf likt, bijt en eet.<\/p>\n<p><strong>7<em> Jackie <\/em>van Pablo Larra\u00edn<br \/>\n<\/strong>Inderdaad, zoals ik schreef, \u201cstilistisch soms bedwelmend mooi, met een terecht bejubelde Natalie Portman\u201d.<\/p>\n<p><strong>8<a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/american-honey-is-de-on-the-road-van-de-21e-eeuw\" target=\"_blank\"><em> American Honey<\/em><\/a><\/strong><strong>\u00a0van Andrea Arnold<br \/>\n<\/strong>Hij blijft heel mooi hangen, deze <em>On the Road <\/em>voor de 21ste eeuw, waarin vrijheid de jeugd een last geworden is.<\/p>\n<p><strong>9<em> A Ghost Story <\/em>van David Lowery<br \/>\n<\/strong>Sfeervol spookverhaal deed me, met zijn wonderlijke tijdsprongen, denken aan stripmeesterwerk <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/morgen-verschijnt-een-strip-die-je-zou-moeten-lezen\" target=\"_blank\"><em>Here<\/em><\/a>\u00a0van Richard McGuire.<\/p>\n<p><strong>10 <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/cultuurgids-mens-en-dier\" target=\"_blank\"><em>On Body and Soul<\/em><\/a><\/strong><strong>\u00a0van Ildik\u00f3 Enyedi<br \/>\n<\/strong>Een film die de grens tussen werkelijkheid en droom net zo vervaagt als die tussen mens en dier. En daarmee nieuwe deuren opent.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Vorig jaar was het iets nieuws, dit jaar is het traditie: de VN Beginjaarslijst Film met n\u00fa al de beste films van 2018. Vorig jaar deden we het voor het eerst, met een halve knipoog: een Beginjaarslijst, de\u00a0reactie op alle Eindejaarslijsten die terugblikken op de beste films van het afgelopen jaar. Waarom kijken we niet [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[11962,12072,12066,5442,5440,12050,2539,5444,12070,12068],"class_list":["post-379758","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-11962","tag-beginjaarslijst","tag-beste-films","tag-cinema","tag-films","tag-golden-globes","tag-iffr","tag-oscars","tag-release","tag-top-tien"],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/379758","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=379758"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/379758\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=379758"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=379758"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}