{"id":379704,"date":"2018-01-15T14:22:02","date_gmt":"2018-01-15T13:22:02","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=379704"},"modified":"2018-02-15T15:31:38","modified_gmt":"2018-02-15T14:31:38","slug":"jamal-ouariachi-consumeergemak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/jamal-ouariachi-consumeergemak\/","title":{"rendered":"De Sleepwet is het gevaar niet, het is onze eigen nonchalance"},"content":{"rendered":"
\n

Waar trekken we grens van onze privacy, vraagt Jamal zich af. D\u00f3en we dat \u00fcberhaupt? Het\u00a0Sleepwet-referendum maakt het er niet makkelijker op.<\/p>\n<\/div>\n

Het bedtijdritueel ziet er als volgt uit. Ik verduister de woonkamer enigszins, onze dochter krijgt haar laatste fles. Daarna trek ik haar een slaapzakje aan, ik poets de twee tanden die tot nu toe aan de haag van haar onderkaak zijn ontsproten, en ik lees haar voor uit Piep<\/em>! Allemaal dieren<\/i>. Daarna hevel ik haar over naar de donkere slaapkamer. Een beetje wiegen, ik laat het muziekdoosje klingelen en klik de camera van de babyfoon aan. Welterusten.<\/p>\n

In de woonkamer schakel ik de babyfoon-ontvanger in. Daar verschijnt ze, in zwart-wit, volledig zichtbaar dankzij infrarood-nachtzicht. Ik ben eraan gewend, inmiddels, maar in het begin voelde het bijzonder ongemakkelijk om naar haar te kijken op dat schermpje. Alsof ik ongeoorloofd getuige was van iets intiems, terwijl er in feite toch niets bijzonders te zien was. Haar glanzende haardos, haar lijfje tot aan haar middel in beeld. Soms bewoog ze even, draaide haar hoofd de andere kant op. Dat was het. Volstrekt onpersoonlijke informatie. En toch\u2026<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Opeens was het niet zo moeilijk meer om iets te vinden van de kwestie-Op de Beeck<\/span>2 oktober 2017<\/span><\/span><\/a>\n

De grens van privacy<\/h3>\n

Ik schrijf over mijn dochter, zoals ik wel vaker doe in mijn columns, meestal terloops. Ik vind dat n\u00e9t kunnen zolang ik het bij bovenstaande algemeenheden houd. En zolang ik haar naam niet noem. Dat klinkt weloverwogen, maar er zit geen uitgebreid denkwerk achter. Het voelt gewoon alsof daar een grens ligt: bij haar naam. Die naam is geen geheim, wel priv\u00e9. Maar het is een arbitraire grens, die grens van de privacy. Wat is\u00a0wel of geen\u00a0priv\u00e9domein en hoe bepaal je dat?<\/p>\n

Afgelopen zomer zweefde er boven de gracht waaraan ik woon een drone. Daar hing-ie, ter hoogte van mijn werkkamer op de vierde verdieping. Door het openstaande raam hoorde ik het toestel zoemen als een irritant insect. Er was iets verpest: de veiligheid van die werkkamer, dat geheime laboratorium hoog boven de stad, waar ik in het verborgene mijn literaire experimenten volvoer \u2013 ineens was er een indringer, een visuele inbreker.<\/p>\n

Natuurlijk wist ik niet of mijn werkkamer gefilmd werd, maar dat was nu net het irritante. Wat werd er w\u00e9l gefilmd? Wie bestuurde er? En waarom kon ik die onzichtbare bestuurder\u00a0dus niet aanspreken op zijn gedrag? Het is niet zo dat ik me met criminele zaken bezighoud, in die werkkamer, maar toch wil ik geen pottenkijkers. Zoals ik ook niet wil dat er iemand over mijn schouder meekijkt als ik een zin in mijn notitieboekje schrijf. Ik wil alleen zijn, veilig, beschut.<\/p>\n

Zouden de naakte badgasten hun geslachtsdelen de volgende dag kunnen terugvinden op een of andere website voor voyeursporno?<\/q><\/p>\n

Een zomer eerder zag ik voor het eerst zo\u2019n drone in actie. Mijn vriendin en ik, kinderloos nog, lagen op een klein strandje van een Spaans eiland. Gemengd volk om ons heen: nudisten en ‘geklede’ badgasten. En plots hing daar een drone boven de branding. Het duurde een tijdje voor de bestuurder zich liet zien. Het was een kerel van middelbare leeftijd, gekleed in het volwassen kleuteruniform van de Amerikaan: oversized t-shirt om het obese lijf, shorts daaronder, baseballcap op het rode zweethoofd, witte sokken in Nikes. Een enorme afstandsbediening in zijn klauwen. Wat wilde hij met zijn camerabeelden?<\/p>\n

Zouden de naakte badgasten hun geslachtsdelen de volgende dag kunnen terugvinden op een of andere website voor voyeursporno? Het waren duidelijk mensen die zich niet schaamden voor hun blote peentjes, vagijnen en tetten, maar dat was binnen de veilige beslotenheid van dat kleine strand gerekend. Aan die intieme, beschutte baai. Hun edele delen waren geen geheim, wel soort-van-priv\u00e9.<\/p>\n

Ik was een machteloze getuige\u00a0van deze onbeschaamde inbreuk op de privacy\u00a0van onschuldige strandgangers. Machteloos ja, want wat had ik ertegen kunnen beginnen? De politie bellen? En dan? Was hier in feite niet gewoon iemand met een radiografisch vliegtuigje aan het spelen? Dat was toch niet verboden? Ok\u00e9, er zat een camera in dat vliegtuigje, maar we zijn allemaal de hele dag met camera\u2019s in de weer. Als ik op dat strand een foto van mijn vriendin maakte met de camera van mijn telefoon, was de kans levensgroot dat er op de achtergrond een blote leuter voorbij slingerde en daarmee de focus naar zich toe trok \u2013 was ik dan niet net zo fout bezig als die dronevliegenier?<\/p>\n

Niet geheim, wel priv\u00e9<\/h3>\n

Iets anders en toch niet: al sinds mijn eerste baantje ontvang ik brieven van pensioenfondsen. De enveloppen belanden steevast ongeopend op een stapel, de stapel op den duur in een doos, de doos op den duur bij het oudpapier. Geen idee hoe ik ervoor sta, pensioentechnisch. Maar onlangs kwam ik erachter dat alle relevante informatie te vinden is op Mijnpensioenoverzicht.nl. Inloggen met DigiD en daar staat het allemaal, en ook hoeveel AOW ik straks kan verwachten. Heel prettig. Over wat voor bedragen hebben we het dan? Dat gaat u niks aan. Veel is het niet, ik werk al jaren als pensioenopbouwloze freelancer, maar daar gaat het niet om. Die informatie is priv\u00e9. Niet geheim, wel priv\u00e9.<\/p>\n

Privacy is een onderwerp waar ik me de laatste tijd noodgedwongen toe moet zien te verhouden, met het oog op het aanstaande referendum over de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (Wiv), beter bekend onder de naam die de tegenstanders eraan hebben gegeven: de Sleepwet.<\/p>\n

<\/span>Lees ook<\/span>Een referendum over de Sleepwet kan de situatie n\u00f3g gevaarlijker maken<\/span>3 november 2017<\/span><\/span><\/a>Ik lees me rot over die wet: interviews met tegenstanders, opiniestukken van voorstanders, ik heb die afgrijselijk suffe sketch van Lubach gezien (of is dat een pleonasme?), ik heb zelfs een poging gedaan de beruchte wet z\u00e9lf te lezen, waarbij het probleem niet zozeer is dat de tekst moeilijk is, maar vooral taai en lang.<\/p>\n