{"id":376607,"date":"2017-12-04T14:40:18","date_gmt":"2017-12-04T13:40:18","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=376607"},"modified":"2017-12-04T14:41:24","modified_gmt":"2017-12-04T13:41:24","slug":"de-poeziepodcast-15-simone-atangana-bekono","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-poeziepodcast-15-simone-atangana-bekono\/","title":{"rendered":"De Po\u00ebziepodcast-live: raak verzonken in een gedicht van Audre Lorde (en de stem van Simone Atangana Bekono)"},"content":{"rendered":"<div class=\"lead\">\n<p>Als het aan ons lag, en aan Daan, duurde deze podcastaflevering twee keer zo lang.<\/p>\n<\/div>\n<div class=\"gpdr-overlay-wrapper\">\n    <script type=\"text\/plain\" class=\"gpdr-iframe gdpr-service-soundcloud\">\n        <iframe title=\"Aflevering 15: Simone Atangana Bekono (live) by De Po\u00ebziepodcast\" width=\"500\" height=\"400\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?visual=true&#038;url=https%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F364438214&#038;show_artwork=true&#038;maxheight=750&#038;maxwidth=500\"><\/iframe>    <\/script><\/p>\n<div class=\"row\">\n<div class=\"col-sm-12\">\n<div class=\"gdpr-content\">\n<h4>SoundCloud<\/h4>\n<p>Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd<\/p>\n<p>                <a href=\"javascript: Cookiebot.renew()\" class=\"gdpr-settings btn btn--primary button--primary\">Wijzig cookie voorkeur<\/a>\n            <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n<p>Na de bijna magisch realistische gebeurtenissen met Tonnus Oosterhoff in het Harry Mulisch Huis gaan we deze week weer kopje onder in het feestrumoer op <em>de Nacht van de Po\u00ebzie<\/em>. Daar is het inmiddels half elf en wordt het publiek al wat rumoeriger.<\/p>\n<p>Halverwege ons gesprek raakt Simone even de draad kwijt omdat er een groep mensen begint te zingen. <em>De Nacht<\/em> is pas twee maanden geleden, maar ik weet nu al niet meer waarom ook alweer. Het is een soort heel saai vervolgverhaal om het verloop van de avond mee te moeten maken in het achtergrondgeluid bij gesprekken over po\u00ebzie, die elk maar tien minuten duren en met tussenpozen van een maand gepubliceerd worden. Gelukkig gaat het niet om het achtergrondgeluid maar om de gesprekken, waarin een stuk meer gebeurt.<\/p>\n<p>Met Simone wijk ik noodgedwongen af van mijn gebruikelijke opzet: eerst een gedicht, dan een gesprek, dan weer het gedicht. De keuze van Simone, <em>Eulogy for Alvin Frost<\/em> van de Amerikaanse dichteres Audre Lorde heeft een voorleestijd van vijf minuten. Dat geeft ons precies genoeg tijd voor een introductie, een keer het gedicht, een keer dankjewel, nog een keer het gedicht en dan mijn afsluitende tekst. Dat is wat karig en dus leest Simone het gedicht maar \u00e9\u00e9n keer.<\/p>\n<p>Achteraf heb ik er toch een beetje spijt van dat ik niet gewoon <em>fuck it<\/em> heb gezegd en een aflevering van een kwartier heb gemaakt, met twee keer het gedicht, want wat is het een mooie tekst. Juist doordat het gedicht zo lang voortduurt, zo uitgebreid de tijd neemt voor het afscheid, en het ophalen van herinneringen, raak je er op de cadans van Simone\u2019s stem helemaal in verzonken. Lees het na het beluisteren van de aflevering nog maar eens voor aan uzelf:<\/p>\n<p><strong>Eulogy for Alvin Frost<\/strong><\/p>\n<p><strong>I<\/strong><\/p>\n<p><em>Black men bleeding to death inside themselves<\/em><br \/>\n<em> inside their fine strong bodies<\/em><br \/>\n<em> inside their stomachs<\/em><br \/>\n<em> inside their heads<\/em><br \/>\n<em> a hole<\/em><br \/>\n<em> as large as a dum-dum bullet<\/em><br \/>\n<em> eaten away from the inside<\/em><br \/>\n<em> death at 37.<\/em><\/p>\n<p><em>Windows are holes to let in the light<\/em><br \/>\n<em> in Newark airport at dawn I read<\/em><br \/>\n<em> of your death by illumination<\/em><br \/>\n<em> the carpets are dark and the windows are smoky<\/em><br \/>\n<em> to keep out the coming sun<\/em><br \/>\n<em> I plummet down through a hole in the carpet<\/em><br \/>\n<em> seeking immediate ground for my feet to embrace<\/em><br \/>\n<em> my toes have no wisdom no strength<\/em><br \/>\n<em> to resist<\/em><br \/>\n<em> they curl in a spasm of grief<\/em><br \/>\n<em> of fury uprooted.<\/em><br \/>\n<em> It is dawn in the airport and nothing is open<\/em><br \/>\n<em> I cannot even plant you a tree<\/em><br \/>\n<em> the earth is still frozen<\/em><br \/>\n<em> I write a card saying<\/em><br \/>\n<em> machines grew the flowers I send<\/em><br \/>\n<em> to throw into your grave.<\/em><\/p>\n<p><em>On occasion we passed in the hallway<\/em><br \/>\n<em> usually silent and hurried but fighting<\/em><br \/>\n<em> on the same side.<\/em><br \/>\n<em> You congratulate me on my latest book<\/em><br \/>\n<em> in a Black Caucus meeting<\/em><br \/>\n<em> you are distinguished<\/em><br \/>\n<em> by your genuine laughter<\/em><br \/>\n<em> and you might have been my long lost<\/em><br \/>\n<em> second grade seat-mate named Alvin<\/em><br \/>\n<em> grown into some other magic<\/em><br \/>\n<em> but we never had time enough<\/em><br \/>\n<em> just to talk.<\/em><\/p>\n<p><strong>II<\/strong><\/p>\n<p><em>From an airplane heading south<\/em><br \/>\n<em> the earth grows slowly greener<\/em><br \/>\n<em> we pass the first swimming pool<\/em><br \/>\n<em> filled with blue water<\/em><br \/>\n<em> this winter is almost over<\/em><br \/>\n<em> I don\u2019t want to write a natural poem<\/em><br \/>\n<em> I want to write about the unnatural death of a young man at 37<\/em><br \/>\n<em> eating himself for courage in secret<\/em><br \/>\n<em> until he vanished<\/em><br \/>\n<em> bleeding to death inside.<\/em><br \/>\n<em> He will be eulogized in echoes<\/em><br \/>\n<em> by a ghost of those winters<\/em><br \/>\n<em> that haunt morning people<\/em><br \/>\n<em> wearing away our days like smiling water<\/em><br \/>\n<em> in southern pools<\/em><br \/>\n<em> leaving psychic graffiti<\/em><br \/>\n<em> clogging the walls of our hearts<\/em><br \/>\n<em> carving out ulcers inside our stomachs<\/em><br \/>\n<em> from which we explode<\/em><br \/>\n<em> or bleed to death.<\/em><\/p>\n<p><strong>III<\/strong><\/p>\n<p><em>The day after your burial<\/em><br \/>\n<em> John Wade slid off his chair<\/em><br \/>\n<em> onto the carpet in the student cafeteria<\/em><br \/>\n<em> and died there on the floor<\/em><br \/>\n<em> between Abnormal Psychology and a half-finished<\/em><br \/>\n<em> cup of black coffee.<\/em><br \/>\n<em> Cafeteria guards rushed him out<\/em><br \/>\n<em> the back door between classes<\/em><br \/>\n<em> and we never knew until a week later<\/em><br \/>\n<em> that he had even been ill.<\/em><br \/>\n<em> I am tired of writing memorials to black men<\/em><br \/>\n<em> whom I was on the brink of knowing<\/em><br \/>\n<em> weary like fig trees<\/em><br \/>\n<em> weighted like crepe myrtle<\/em><br \/>\n<em> with all the black substance poured into earth<\/em><br \/>\n<em> before earth is ready to bear.<\/em><br \/>\n<em> I am tired of holy deaths<\/em><br \/>\n<em> of the ulcerous illuminations the cerebral accidents<\/em><br \/>\n<em> the psychology of the oppressed<\/em><br \/>\n<em> where mental health is the ability<\/em><br \/>\n<em> to repress<\/em><br \/>\n<em> knowledge of the world\u2019s cruelty.<\/em><\/p>\n<p><strong>IV<\/strong><\/p>\n<p><em>Dear Danny who does not know me<\/em><br \/>\n<em> I am<\/em><br \/>\n<em> writing to you for your father<\/em><br \/>\n<em> whom I barely knew<\/em><br \/>\n<em> except at meetings where he was<\/em><br \/>\n<em> distinguished<\/em><br \/>\n<em> by his genuine laughter<\/em><br \/>\n<em> and his kind bright words<\/em><br \/>\n<em> Danny son of Alvin<\/em><br \/>\n<em> please cry<\/em><br \/>\n<em> whenever it hurts<\/em><br \/>\n<em> remember to laugh<\/em><br \/>\n<em> even when you do battle<\/em><br \/>\n<em> stay away from coffee and fried plastic<\/em><br \/>\n<em> even when it looks like chicken<\/em><br \/>\n<em> and grow up<\/em><br \/>\n<em> black and strong and beautiful<\/em><br \/>\n<em> but not too soon.<\/em><br \/>\n<em> We need you<\/em><br \/>\n<em> and there are so few<\/em><br \/>\n<em> left.<\/em><\/p>\n<p>Audre Lorde, uit: <a href=\"http:\/\/books.wwnorton.com\/books\/978-0-393-31237-9\/\" target=\"_blank\"><em>The black unicorn<\/em><\/a>, Norton 1978.<\/p>\n<p>Ik vraag Simone of ze het persoonlijke verhaal achter dit gedicht nog op heeft gezocht, of dat ze dat juist niet gedaan heeft. Ze heeft het niet gedaan: je begrenst een gedicht door teveel op zoek te gaan naar waar het aan de werkelijkheid zit vastgebonden. Beter laat je het een beetje zweven, zodat je er zelf aan vast kan maken wat je wil. Zo bekeken was het misschien toch beter geweest om in deze aflevering alleen maar twee keer dit gedicht te laten horen. Aan de andere kant: u kunt altijd aan het eind weer van voor af aan beginnen.<\/p>\n<div class=\"info-box\">\n<p>De gedichten hierboven, van Audre Lorde, vind je terug in <em><a href=\"http:\/\/books.wwnorton.com\/books\/The-Collected-Poems-of-Audre-Lorde\/\" target=\"_blank\">The collected poems of Audre Lorde<\/a><\/em>, uitgegeven bij <a href=\"http:\/\/books.wwnorton.com\/books\/index.aspx\" target=\"_blank\">Norton<\/a>.<\/p>\n<\/div>\n<div class=\"info-box\">\n<p>Over twee weken, op 18 december, verschijnt de laatste Po\u00ebziepodcast-aflevering van 2017. Dat is weer een lange, maar ik kan nu al verklappen dat mijn gast Maartje Smits ook twee ontzettend lange gedichten heeft uitgekozen. Hoe ik dat op ga lossen blijft nog even een verrassing (niet in de laatste plaats voor mijzelf). In januari is er weer een live-aflevering, dan met Astrid Lampe. En gelukkig is er ook in 2018 weer elke maand een reguliere aflevering van de Po\u00ebziepodcast.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Als het aan ons lag, en aan Daan, duurde deze podcastaflevering twee keer zo lang. SoundCloud Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd Wijzig cookie voorkeur Na de bijna magisch realistische gebeurtenissen met Tonnus Oosterhoff in het Harry Mulisch Huis gaan we deze week weer kopje onder in het feestrumoer op de [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[6069,11821],"class_list":["post-376607","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-poeziepodcast","tag-simone-atangana-bekono"],"acf":[],"author_name":"Daan Doesborgh","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/376607","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=376607"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/376607\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Daan Doesborgh","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=376607"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=376607"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}