R.J. Ellory<\/p>\n
Het leven is niet vriendelijk geweest voor Clay en Digger. Twee tieners met dezelfde moeder, die vermoord is door een van de vaders. De halfbroers zorgen voor elkaar, ook als ze in een jeugdgevangenis belanden. Dan worden ze gegijzeld door een psychopaat die hen meeneemt op een angstaanjagende roadtrip. Het drijft een wig tussen de jongens, die ontdekken hoezeer ze van elkaar verschillen. Een van de broers wordt een koelbloedige moordenaar die slachtend door Texas en Californi\u00eb trekt.<\/p>\n
Bekraste zielen staat bol van pick-ups die stofwolken achterlaten op snelwegen, goedkope motels met flikkerende neonverlichting, saloons en smoezelige wegrestaurants naast billboards met teksten als: \u2018Laat Jezus binnen in uw hart. Als het u niet bevalt, mag u bij de duivel ruilen.\u2019 Moddervet Amerikaans, zoals al Ellory\u2019s boeken.<\/p>\n
Terwijl hij zelf geen Amerikaan is. R.J. Ellory groeide op in het Engelse Birmingham, waar hij nu weer woont, en voldoet aan de stereotypen van zijn landgenoten: rossig haar en een lichte huid, welgemanierd en ernstig. Ellory is al sinds zijn tienerjaren geobsedeerd door Amerika, dat hij toen alleen van televisieshows kende \u2013 Starsky and Hutch en Kojak waren favoriet. Hij gaat er inmiddels regelmatig naartoe. \u2018Ik denk dat het mijn verhalen ten goede komt, dat ze op een plek ver van mijn woonplaats spelen. Ik kan er objectiever naar kijken.\u2019<\/p>\n
Als Ellory praat, weegt hij zijn woorden niet, hij hapert niet en hoeft nooit lang na te denken over een antwoord. Ellory is een man met een boodschap. \u2018Ik wil dat mijn boeken de levensvisie van mensen veranderen.\u2019 Zijn idee\u00ebn voor verhalen beginnen altijd met een vraag die hij zichzelf stelt over de aard van de mens. Deze keer was die: hoe kunnen mensen samen opgroeien, van elkaar houden, en toch als dag en nacht van elkaar verschillen? \u2018Ik denk dat ons karakter sterk wordt bepaald door onze aard, niet door opvoeding. Daarom bestaan er tweelingen die in exact dezelfde omgeving zijn opgegroeid, exact hetzelfde hebben gegeten, die genetisch precies hetzelfde zijn, waarvan de een hersenchirurg is en de ander metselaar. Waarvan de een voor het Rode Kruis werkt en de ander moordenaar is.\u2019<\/p>\n
Echt alleen<\/p>\n
Ellory\u2019s jeugd vertoont opvallende overeenkomsten met die van de twee broers. Zijn moeder overleed toen hij zeven was, zijn vader vertrok met de noorderzon nog voordat hij werd geboren. Zijn oma nam de zorg over van zijn moeder, opa was al lang dood. Op zijn zevende moest Ellory op een internaat. Hij zag zijn oma nog twee keer per jaar, dan keken ze samen naar soapseries, herinnert hij zich. Toen ook zij overleed, Ellory was zestien, voelde hij zich \u2018echt alleen\u2019.<\/p>\n
Niet veel later werd hij opgepakt na een strooptocht met zijn broer, van wie hij toen dacht dat hij een halfbroer was (een jaar geleden bleken ze toch van dezelfde biologische vader). Ze braken in bij een klooster en stalen de kippen. \u2018We stierven van de honger.\u2019 De broers werden gepakt en moesten naar een jeugdinrichting, waar ze drie maanden bleven. Ellory vertelt zijn levensverhaal op droge toon. Hij is er dan ook niet rouwig om. \u2018Die periode heeft mijn leven veranderd, daar ben ik van overtuigd.\u2019<\/p>\n
Gevoel voor drama kan hem niet worden ontzegd, hij vergelijkt zijn verhaal met dat van Jean Valjean, de hoofdpersoon van Les Mis\u00e9rables die negentien jaar in een strafkamp zat wegens het stelen van brood. Na zijn vrijlating kwam Valjean tot inkeer. Hij besloot onder meer een goed mens te worden. Ellory werkte na zijn gevangenschap in de zorg en met verslaafden.<\/p>\n
\u2018Tijdens mijn leven heb ik mensen ontmoet van allerlei rangen en standen,\u2019 zegt hij. \u2018Er zijn twee dingen die me heel duidelijk zijn geworden. Dat we meer aankunnen dan we denken. We gaan door, ook al maken we de verschrikkelijkste dingen mee. En dat het overgrote deel van de mensen diep van binnen \u201cgoed\u201d is. De gevaarlijke zijn in de minderheid.\u2019<\/p>\n
Dat heeft hem er niet van weerhouden om al begin jaren negentig te beginnen met het schrijven van thrillers, waarvan hij er een stuk of twintig schreef voordat een uitgever hapte. Hij kreeg honderden afwijzingsbrieven, legde zich aanvankelijk neer bij zijn lot, maar begon weer nadat hij op 11 september 2001 werd geconfronteerd met de menselijke vergankelijkheid. Zijn internationale doorbraak kwam in 2007, toen verscheen A Quiet Belief In Angels, later vertaald als Een stil geloof in engelen (het kreeg drie sterren in de Gids). Ellory heeft inmiddels elf internationaal succesvolle titels op zijn naam staan.<\/p>\n
Boeddhisme<\/p>\n
Ellory heeft zichzelf nooit ten doel gesteld om misdaadboeken te schrijven. Hij gebruikt criminaliteit als middel om de mens als \u2018spiritueel wezen\u2019 te onderzoeken. \u2018Als je doodnormale mensen confronteert met buitengewone omstandigheden, komt hun ware aard naar boven.\u2019 Hij vindt dat hij menselijke drama\u2019s met misdaadelementen schrijft en dat zijn verhalen een mengeling zijn van literatuur en thriller. \u2018Goede thrillerschrijvers plaatsen normale mensen in buitengewone situaties en laten zo de ware aard van hun karakters zien. Het fundamentele verschil met literatuur, goede literatuur, is dat die gaat over buitengewone mensen in doodnormale situaties. Ze worden mentaal, emotioneel en fysiek beproefd in hun opvattingen over het leven. Wat maakt goede mensen slecht en waarom handelen slechte mensen zoals ze dat doen? Ethiek, integriteit, verlossing, daar ben ik in ge\u00efnteresseerd.\u2019<\/p>\n
Ellory begon met het stellen van existenti\u00eble vragen tijdens de \u2018kentering\u2019 in zijn leven na zijn verblijf in de jeugdgevangenis. Hij ontwikkelde ook belangstelling voor het boeddhisme. \u2018Ik geloof dat de mens een spiritueel wezen is. Dat we geen ziel hebben maar zijn en dat de geest de motor van het lichaam is. Hersenen zijn onze accu. Ze genereren impulsen die ons lichaam in beweging zetten, maar de beslissing om te bewegen komt uit jezelf.\u2019 Als de mens stopt met ademen, leeft de geest voort, denkt Ellory.<\/p>\n
Kinderachtig<\/p>\n
Nadat zijn eerste boek, Candlemoth, in 2003 werd gepubliceerd, verliep Ellory\u2019s carri\u00e8re nagenoeg vlekkeloos. Zijn werk wordt meestal met gejuich ontvangen. Critici prijzen zijn schrijfstijl, het tempo van zijn boeken en \u2013 dat vindt hij het belangrijkst \u2013 de manier waarop hij de psyche van de mens in beeld brengt. \u2018In het mededogen waarmee de schrijver de twee \u201cbekraste zielen\u201d beziet, klinkt het zelfonderzoek door van een man die net als zijn protagonisten heel jong was toen hij zijn ouders verloor en opgroeide in tehuizen en jeugdgevangenissen,\u2019 schreef Marijn van der Jagt in Vrij Nederland.<\/p>\n
Maar in september 2012 kwam er plotseling een smet op zijn blazoen. Thrillerauteur Jeremy Duns ontdekte dat R.J. Ellory zijn eigen boeken online lovend recenseerde op bijvoorbeeld de website van Amazon en boekenfora. Als \u2018Jelly Bean\u2019 zegt hij over Een stil geloof in engelen (kreeg drie sterren): \u2018Een thrillerschrijver van het hoogste niveau.\u2019 En: \u2018Een van de meest ontroerende boeken die ik ooit las. Hoe hij omgaat met de Engelse taal is adembenemend.\u2019<\/p>\n
En dat niet alleen, Ellory sabelde boeken van collegaschrijvers op diezelfde websites neer. Stuart MacBride\u2019s Eindspel is volgens Jelly Bean \u2018weer zo\u2019n afgezaagd boek in die schijnbaar eindeloze parade van politieprocedures\u2019.<\/p>\n
Na de ontmaskering barstte er in Engeland een hevige discussie los. Collega-auteurs kwamen ook uit de kast. Andere auteurs waren ziedend. Al snel betuigde Ellory spijt. Het was een uit de hand gelopen grap, een recensiewedstrijd met een familielid. En die auteurs die hij afkraakte (naast MacBride ook Mark Billingham) vond hij nu eenmaal slecht, en ze hadden eens gemeen gereageerd toen hij iets met ze wilde doen voor thrillerschrijvers in Engeland. \u2018Het was kinderachtig van me, maar het is ook weer niet zo erg als de media het deden lijken. Ze suggereerden dat ik honderden recensies schreef, in werkelijkheid waren het er veel minder.\u2019<\/p>\n
\u2018Als kinderen domme dingen doen, zeggen ze achteraf steevast: toen ik het deed, leek het een goed idee,\u2019 zegt Ellory. \u2018Volwassenen hebben dat nog steeds. We laten alles in de soep lopen omdat het toen een goed, of minstens geen slecht, idee leek. Het verschil tussen goed en slecht is: nemen we verantwoordelijkheid voor onze daden of geven we iemand anders de schuld?\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Bekraste zielen\u2019 is het derde boek op rij van R.J. Ellory dat vijf sterren krijgt. \u2018Ethiek, integriteit, verlossing, dat interesseert me.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-37637","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Kim Bos","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/37637","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=37637"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/37637\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kim Bos","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=37637"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=37637"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}