{"id":371524,"date":"2017-11-23T07:00:46","date_gmt":"2017-11-23T06:00:46","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=371524"},"modified":"2018-05-07T16:55:10","modified_gmt":"2018-05-07T14:55:10","slug":"de-dynamiek-van-eenvluchtelingenkamp-lijkt-op-die-van-een-festival","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-dynamiek-van-eenvluchtelingenkamp-lijkt-op-die-van-een-festival\/","title":{"rendered":"Johnny de Mol: \u2018de dynamiek van een vluchtelingenkamp lijkt op die van een festival\u2019"},"content":{"rendered":"

\u2018Welkom in de Bijlmer, Bert,\u2019 roept Johnny de Mol uitgelaten als minister Bert Koenders van Buitenlandse Zaken in de laatste week van zijn ministerschap het fonkelnieuwe The Movement Hotel in de voormalige Bijlmerbajes bezoekt. Het in september geopende hotel is opgezet door de organisatie Movement on the Ground,<\/span> waarvan De Mol een van de oprichters is.<\/p>\n

Toen bekend werd dat de Bijlmerbajes zou worden omgebouwd tot een vluchtelingenopvang, ging Johnny de Mol in juni 2016 een kijkje nemen. Zo\u2019n somber gebouw? Vluchtelingen die in cellen moeten gaan wonen? Dat beloofde een hoop treurigheid, concludeerde hij. Dat kon anders, dat moest anders. Zijn gedachten gingen naar Lesbos, waar hij met Movement on the Ground een vluchtelingenkamp had omgebouwd tot een \u2018campus\u2019, een plek waar mensen zich echt thuis kunnen voelen. Of aan de opvanghuizen voor kinderen uit probleemgezinnen en asielzoekerscentra waar hij als ambassadeur met de stichting Het Vergeten Kind vrolijke speelplekken cre\u00eberde.
\nWaarom zoiets niet ook in de Bijlmerbajes? Een plek waar vluchtelingen aan de slag kunnen, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten? Waarom geen hotel? Of een restaurant?<\/p>\n

Een jaar later is het plan \u2013 na veel bureaucratische rompslomp \u2013 gerealiseerd: in een van de gangen van het gevangeniscomplex is het \u2018pop up\u2019-hotel verrezen met felgekleurde muren. Je kunt er een nachtje slapen in een heuse cel en eten bij restaurant A beautiful mess van The Refugee Company. Toekomstige opbrengsten zullen worden gebruikt om nieuwe projecten te beginnen voor mensen op de vlucht.<\/p>\n

\"\"
Met Bert Koenders in The Movement Hotel in voorheen de Bijlmerbajes.<\/figcaption><\/figure>\n

\u2018Hoeveel kamers zijn er?\u2019 vraagt Koenders als hij wordt rondgeleid door de Syrische receptionist Khaled Alkordi. \u2018Er zijn achttien kamers,\u2019 antwoordt Alkordi in vlekkeloos Nederlands. \u2018Volgens mij is dit de toekomst,\u2019 zegt de minister op een filmpje dat van het bezoek is gemaakt. \u2018Niet vluchtelingen heel lang laten wachten, maar gelijk inschakelen.\u2019<\/p>\n

De Mol zit ernaast en glundert van oor tot oor.<\/p>\n

De premier van Libi\u00eb<\/h5>\n

We spreken elkaar een paar uur na de ontmoeting met Koenders in de lobby van hotel De Hallen in Amsterdam. Het is er rustig en als ik binnenloop, zit De Mol (spijkerbroek, sneakers, groene trui) in zijn eentje te lunchen, een salade en een glaasje water. Hij is vol lof over Koenders, met wie hij half september de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bezocht. \u2018We zijn met Movement on the Ground heel klein begonnen, het is dan onwerkelijk in New York te worden voorgesteld aan de Canadese premier Trudeau, of in een klein kamertje te zitten met de premier van Libi\u00eb,\u2019 zegt De Mol. \u2018Je ziet dat Koenders totaal geen priv\u00e9leven heeft, hij is ongelofelijk idealistisch, heeft een groot hart voor de zaak. En de slimme jonge mensen die hij om zich heen had, echt hoog niveau, on your toes<\/span>! Ik begrijp heel goed waarom zo\u2019n baan verslavend werkt.\u2019<\/p>\n

Bij de verkiezingen is de partij van die slimme, gedreven Koenders wel door de kiezers afgestraft.<\/em>
\n\u2018Ja, ongelofelijk, politiek is keihard.\u2019<\/p>\n

Honderd babyslaapzakken<\/h5>\n

De Mols betrokkenheid bij de vluchtelingencrisis in Griekenland begon met de publicatie van de iconische foto op 2 september 2015 van op het strand aangespoelde Koerdische peuter Alan Kurdi. Samen met zijn vriend, ondernemer Adil Izemrane, besloten ze dat ze in actie moesten komen. Aanvankelijk was het plan kleren in te zamelen, vertelt De Mol: \u2018We lazen in de krant dat mensen doorweekt aankwamen.\u2019 Maar was dat echt wat nodig was? Moesten ze niet gaan kijken?<\/p>\n

De vriendengroep rond de presentator had plannen om eind september naar feesteiland Ibiza af te reizen voor de jaarlijkse end of season<\/span>-party. Maar feesten? Ibiza? Het leek Izemrane en De Mol niet langer gepast. \u2018Dat kan toch niet, wij met de handjes in de lucht en de voetjes in het water op Ibiza, terwijl in diezelfde Middellandse Zee duizend kilometer verderop mensen sterven,\u2019 zegt Izemrane terugkijkend.<\/p>\n

Ze besloten de tickets naar Ibiza om te boeken naar Lesbos en begonnen een inzamelingsactie. Na een paar dagen hadden ze \u2013 zo meldde Izemrane op zijn Facebookpagina \u2013 9630 euro ingezameld en daarnaast vijftig opklapbare babyslaapsystemen, honderd babyslaapzakken, vijftig babyfleecedekens, honderdtwintig nooddekens, dozen babyvoeding, dozen babydoekjes, zeepjes, tandpasta, tandenborstels, kinderkleding, sportschoenen en meer dan vijftig dozen baby- en kinderkleding uit het hele land.<\/p>\n

Kolkend menselijk drama<\/h5>\n

Op 1 oktober 2015 vertrokken De Mol, Izemrane en drie andere vrienden naar Lesbos. Daar kochten ze bij de plaatselijke supermarkt voor de ogen van verbaasde caissi\u00e8res nog eens vijfhonderd flesjes water, dozen bananen, kisten appels, tweehonderd pakjes met kaas en een berg broden en koekjes, bij elkaar zeven winkelwagens vol.<\/p>\n

Ze namen hun intrek in een appartement boven restaurant The Captains Table aan de haven van het dorpje Molyvos. Dat is aan de noordkant van het eiland met uitzicht op de Turkse kust en vlakbij het strand waar de rubberen bootjes met vluchtelingen aankwamen. Eigenares van het restaurant, de Australische Melinda McRosti, had zich het lot van de vluchtelingen aangetrokken en haar restaurant was het verzamelpunt voor vrijwilligers op het eiland.<\/p>\n

Je staat met doorweekte kinderen in je armen, huilende kinderen met blauwe lippen.<\/q><\/p>\n

Die eerste avond zaten De Mol en zijn vrienden op het balkon hun plannen te bespreken (en \u2018stiekem van het uitzicht te genieten\u2019, aldus Izemrane) toen ze in de verte een schip van de Griekse kustwacht zagen met daarop tientallen mensen gehuld in rode en oranje zwemvesten. \u2018We zijn toen meteen naar beneden gerend,\u2019 zegt De Mol.<\/p>\n

Wat de groep verraste, was dat er niemand op de kade stond, geen hulpverleners, uitgezonderd \u00e9\u00e9n jonge vrouw, de Nederlandse Emma Eggink die samenwerkte met de die dag afwezige McRosti van de Captains Table. Van het ene op het andere moment bevonden De Mol en zijn vrienden zich in een kolkend menselijk drama. De Mol: \u2018Je staat met doorweekte kinderen in je armen, huilende kinderen met blauwe lippen.\u2019 Hij zag hoe vaders en moeders uitgeput, rillend en bevend in een hoekje gingen liggen en er niet langer voor hun kinderen konden zijn. Af en toe kregen De Mol en Izemrane het te kwaad. \u2018Als de tranen hoog zaten, gingen we om een hoekje staan. We wilden niet dat die mensen die het zelf zo moeilijk hadden ons zagen huilen.\u2019<\/p>\n

24 uur achter elkaar in touw<\/h5>\n

Dat eerste weekeinde op Lesbos bleek achteraf een van de drukste uit de hele vluchtelingencrisis. Tienduizend mensen stapten uit de rubberen bootjes aan land.<\/p>\n

De eerste dag waren De Mol en zijn vrienden 24 uur achter elkaar in touw, in de dagen die volgden zouden ze niet meer dan twee\u00ebnhalf uur per nacht slapen. In kamp Oxi, een doorgangskampje, troffen ze een chaos aan. Langs de kant van de weg zaten mensen in de brandende zon. Op een populatie van duizend mensen waren maar drie sterk vervuilde Dixie-toiletten, mensen kregen \u2019s ochtends, \u2019s middags en \u2019s avonds boterhammen met kaas, in een grote tent was het \u00e9\u00e9n grote onhygi\u00ebnische ellende, de lucht van zeewater vermengde zich met die van zweet en vuil, mensen lagen er half over elkaar heen. De Mol: \u2018Wat we daar meemaakten, was met geen pen te beschrijven. Het was onmenselijk; ongelofelijk dat dit in Europa kan.\u2019<\/p>\n

Als De Mol terugdenkt aan dat eerste bezoek, stapelen de beelden zich op. \u2018Oude mannen die met krukken het strand op lopen, vrouwen die net zijn bevallen, een tweejarig kindje zonder armen en benen met een sterk verzwakte hoogzwangere moeder die dacht dat het kindje in haar buik niet meer leefde, ik zal ze nooit vergeten. De wanhoop die je van de gezichten kon aflezen. Dat eerste bezoek, dat is wel het heftigste wat ik ooit heb meegemaakt. Maar tegelijkertijd zag ik ook iets anders: de veerkracht van die mensen, hoe lief ze waren, hoe geciviliseerd, daar was ik van onder de indruk.\u2019<\/p>\n

Foodtruck<\/h5>\n

Na drie dagen moest De Mol volgens zijn drukke schema weer terug naar Nederland. Het televisiewerk wachtte, hij moest opnames maken voor het programma Holland\u2019s Got Talent<\/span>. Maar hij kon het niet, hij was te zeer geraakt door wat hij had meegemaakt. \u2018Ik wilde niet weg, zeker niet voor Holland\u2019s Got Talent<\/span>, wat in mijn ogen het tegenovergestelde was van waarmee ik op dat moment bezig was.\u2019<\/p>\n

Vanaf het Griekse eiland belde hij met RTL-baas Erland Galjaard. \u2018Die zei heel lief: \u201cIk begrijp het.\u201d Ik kon twee dagen langer blijven, maar daarna moest ik echt naar huis.\u2019<\/p>\n

De opnames van het televisieprogramma verliepen vlekkeloos. (\u2018Ik kon met de pee in mijn lijf gaan presenteren, of de kandidaten net zoveel liefde geven als de mensen op Lesbos. Ik koos voor het laatste.\u2019) Wel lag De Mol die eerste dagen \u2019s nachts wakker. \u2018Ik moest de indrukken van Lesbos wel verwerken, ja.\u2019<\/p>\n

Naast de wanhoop zag ik ook iets anders: de veerkracht van die mensen.<\/q><\/p>\n

Izemrane en De Mol vonden dat ze het niet bij de ene keer konden laten, ze hadden het idee dat de opvang op Lesbos sterk kon worden verbeterd. Ze besloten geen emotionele oproepen te doen in de media maar in stilte door te gaan, dus geen pers, geen camera\u2019s. De Mol: \u2018We waren geraakt, een tikkeltje boos, gefrustreerd, en dat is dan niet het goede moment om naar buiten te treden. We moeten eerst begrijpen waar we mee bezig zijn, echt uitzoeken wat we kunnen betekenen.\u2019<\/p>\n

De Mol en Izemrane zagen dat de dynamiek van een vluchtelingenkamp min of meer dezelfde was als die van een muziekfestival: het gaat in beide gevallen om het in goede banen leiden van grote groepen mensen. Ze benaderden vriend Marnix Bal van Loveland die meteen zijn medewerking toezegde. Weer een paar weken later arriveerden per vrachtwagen en veerboot elektriciteitsgeneratoren, verlichting, dranghekken en sanitair op het eiland. Kamp Oxi werd grondig verbouwd. Toen dat kamp sloot, werden de materialen overgebracht naar het kamp Kara Tepe. Charlie Macgregor, CEO & Founder van The Student Hotel en medeoprichter van Movement on the Ground, kocht uit eigen middelen een grote foodtruck waarmee de vluchtelingen van voedsel werden voorzien.<\/p>\n

Eigen filosofie<\/h5>\n

Eind 2015 werd Movement on the Ground opgericht. Izemrane ging fulltime op het eiland wonen om al zijn tijd te besteden aan het project. Er zijn inmiddels drie mensen in dienst bij de organisatie. \u2018We hebben een eigen filosofie ontwikkeld,\u2019 zegt De Mol. \u2018We noemen een vluchtelingenkamp een campus, we willen plekken bouwen waar je rust vindt, waar je waardig wordt behandeld. Waar je kan leren, waar gebruik wordt gemaakt van je talenten, waar je samen met de lokale bevolking initiatieven kan ontplooien. Waar je je ook als je g\u00e9\u00e9n vluchteling bent thuis voelt.\u2019<\/p>\n

\"\"
\u2018Johnny weet zelfs een bezoek aan een vluchtelingenkamp iets lichtvoetigs te geven.\u2019<\/figcaption><\/figure>\n

Inmiddels zijn er in Kara Tepe zonnecellectoren aangelegd, is er een gemeenschapscentrum gebouwd waar kinderen worden opgevangen, films worden vertoond en cursussen worden gegeven. Ook worden er vier keer per week voetbaltrainingen georganiseerd waar vluchtelingenkinderen en hun Griekse leeftijdsgenoten aan meedoen. Er kwam zelfs een team van oud-Barcelona-spelers naar Lesbos die ook een potje speelden met de jeugdige vluchtelingen.<\/p>\n

Geschenk uit de hemel\u2019<\/h5>\n

Directeur Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling noemt Johnny de Mol \u2018een geschenk uit de hemel\u2019, zeker in deze tijd waarin het vluchtelingendebat in Nederland en in Europa zo is verzuurd.<\/p>\n

Eerder dit jaar ging Ceelen met De Mol naar Lesbos. \u2018Wat hij daar heeft neergezet is echt bijzonder,\u2019 zegt ze. \u2018Johnny en zijn mensen geven vluchtelingen hun menselijkheid terug. Ik reis de hele wereld rond. Normaal zijn dat verdrietige reizen. Maar hij heeft het in zich om zelfs een bezoek aan een vluchtelingenkamp iets lichtvoetigs te geven.\u2019<\/p>\n

Ook Annerieke Berg van Stichting Bootvluchteling die op Lesbos medische hulp geven, is positief over De Mol en Movement on the Ground. \u2018Ze doen fantastisch werk. Op Lesbos is de ellende nog steeds enorm groot. Johnny doet het op een bescheiden manier, klopt zich niet op de borst, een gewone Nederlandse jongen die zich hard maakt voor de bestrijding van onrecht. Dan maakt het niet uit of je een bekende Nederlander bent of niet. Hij doet dat vanuit zijn hart en dat is mooi om te zien.\u2019<\/p>\n

Het klinkt allemaal prachtig, als een idylle bijna. Maar er zijn ook grenzen, en dat weten ze bij Movement on the Ground heel goed. Aan de slag in Myanmar, de Centraal Afrikaanse republiek of Soedan? Daar is de organisatie veel te klein en nog veel te jong voor. \u2018We hebben daar niets te zoeken, maar je handen jeuken,\u2019 zegt De Mol.<\/p>\n

Aanvankelijk hadden ze bij Movement on the Ground veel kritiek op de traditionele hulporganisaties, die traag zouden zijn en vast zouden zitten in fantasieloze oplossingen. Maar daarin heeft De Mol een draai gemaakt. \u2018Ik heb Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling uitgenodigd, en ik ben met Bert Koenders mee geweest naar New York, heb gesproken met mensen van de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN. \u201cLaten we samenwerken\u201d is nu ons credo, maar het kan best wat innovatiever, wat progressiever, wat kleurrijker, wat meer rock \u2018n roll<\/span>. Wij ontwikkelen een blueprint op Lesbos, en ik hoop dat anderen onze idee\u00ebn overnemen.\u2019<\/p>\n

Ramptoerisme<\/h5>\n

Met zijn werk voor vluchtelingen begaf De Mol zich in een maatschappelijk mijnenveld. Er ontstond wat ophef toen hij voor het eerst in de openbaarheid trad met zijn werk in Lesbos in februari 2016. Toen hij mensen opriep om met lege chartervluchten naar Lesbos te komen en daar in (leegstaande) viersterrenhotels te gaan verblijven om vluchtelingen te helpen, waren de commentaren niet mals. Na een lezersoproep in De Telegraaf<\/span> liep de mailbox vol. De Mol werd beschuldigd van \u2018ramptoerisme\u2019 en \u2018na\u00efviteit\u2019. Hij was zelfs \u2018medeschuldig aan verdrinkingen\u2019.<\/p>\n

Wat vond je van al die kritiek?<\/em>
\n\u2018Eindelijk kreeg ik een beetje stront over me heen! Gelukkig ben ik gezegend met een dikke huid. Wat een vrijwilliger nodig heeft, is tijd en geld. Op dat moment waren er geen rechtstreekse vluchten en wij hoopten het door onze actie voor deze mensen makkelijker te maken om te komen. Achteraf moet je zeggen dat die hele actie met de chartervluchten een typisch voorbeeld was van te snel werken en een niet goed uitgedacht plan.\u2019<\/p>\n

Het ging niet alleen over die vluchten, maar over het hele initiatief om vluchtelingen op te vangen. Je werd uitgemaakt voor Gutmensch, en je kreeg #kots bij je naam. Dat zijn ook de mensen die naar je programma\u2019s kijken.<\/em>
\n\u2018Gelukkig is het maar een heel klein percentage van de mensen dat ook echt in de pen klimt. Dat ben ik wel gewend, en ik had het ook verwacht. Het zou wel heel na\u00efef zijn om te denken dat iedereen staat te applaudisseren in deze gepolariseerde tijd.\u2019<\/p>\n

Maak je je zorgen om de polarisatie?
\n<\/em>\u2018Jazeker, enorm. Politici als Thierry Baudet en Geert Wilders spelen in op de ontevredenheid van mensen. En die ontevredenheid begrijp ik. Als je buurman die bij de V&D werkte op straat wordt gezet en zijn huis uit moet, en daar komt dan Mohammed met een uitkering, kan ik me voorstellen dat je denkt: da\u2019s niet eerlijk. Maar ja, ik zou dan willen vragen om die eerste primaire reactie die vaak heel heftig is uit te schakelen en in plaats van die baksteen te pakken een bakkie koffie te gaan drinken. Richt je woede dan op de mensen die er over gaan en niet op Mohammed die vaak gevlucht is uit een oorlogsgebied en er ook niets aan kan doen.\u2019<\/p>\n

Ga je iets doen aan die polarisatie?
\n<\/em>\u2018Wat Ali B. doet, vind ik heel goed, die probeert de kloof te dichten, de kou uit de lucht te halen. Ik wil graag de grote groep aanspreken die nu overal met een boog omheen loopt, de kop in het zand steekt. Die denkt: vluchtelingen, dat is ver weg. Of: ik doe niet mee aan de zwartenpietendiscussie want dan krijg ik een baksteen door mijn ruit. Die wegkijken als op straat twee homo\u2019s in elkaar worden geslagen. Je hoeft er niet tussen te springen als je niet durft, maar wees niet onverschillig. Die onverschilligheid vind ik misschien nog wel het ergste.\u2019<\/p>\n

Aan de vooravond van de verkiezingen verscheen een filmpje online waarin je uitgebreid praat met GroenLinks-leider Jesse Klaver. Ben je een GroenLinkser?<\/em>
\n\u2018Jesse heb ik ontmoet via Ruben van Zwieten, de dominee van de Zuidas, ook een bruggenbouwer, en het klikte meteen. Ik zag dezelfde gedrevenheid, dezelfde professionaliteit, dat sprak me aan. Jesse probeert op zijn manier ook de kloof te dichten tussen groepen mensen. Ik mag hem als mens en kan heel lekker met hem discussi\u00ebren, we zien elkaar wel vaker. Maar ik ben het met een aantal punten waar GroenLinks voor staat niet eens en overigens wil ik me politiek sowieso nergens in mengen.\u2019<\/p>\n

Ik wil graag de grote groep aanspreken die denkt: vluchtelingen, dat is ver weg.<\/q><\/p>\n

Ben je ooit tegenstanders van het opnemen van vluchtelingen tegengekomen met wie je zo\u2019n klik had?<\/em>
\n\u2018Nee, maar wat ik de afgelopen jaren wel heb geleerd, is dat je met iedereen in gesprek moet blijven. Neem bijvoorbeeld Andr\u00e9 Hazes jr. Die stemt zeker geen GroenLinks, zal ik maar zeggen. Toen ik hem een filmpje liet zien waarop vluchtelingen in Lesbos zijn liedje \u201cLeef\u201d zongen, wat ze kenden omdat Nederlandse vrijwilligers dat vaak draaiden tijdens feestavonden op zaterdag, raakte hij nieuwsgierig en ging mee. Hij had bepaalde beelden, maar toen hij terugkwam, was hij helemaal om. Laten we in gesprek gaan, dan kan je later altijd nog zeggen: laat maar. Dat is de weg voorwaarts in heel veel situaties waarin mensen tegenover elkaar staan.\u2019<\/p>\n

De ultieme kerstgedachte<\/h5>\n

De Mol mag zich dan inzetten voor vluchtelingen in Griekenland, nog steeds heeft hij bij veel mensen het imago van losbol en feestvierder. Dat ligt een stuk genuanceerder, vindt hij. In zijn jonge jaren ging hij toevallig w\u00e9l met zijn moeder mee naar ouderencentra waar ze vrijwillig optrad \u2013 daar sprak hij niet veel over, want dat was niet rock \u2018n roll,<\/span> vond hij destijds. Daar zag hij oude mensen die soms maandenlang geen woord hadden uitgebracht lachen en zingen en op de muziek wiegen. \u2018Ik ging mee, hielp met het opzetten van de apparatuur en zag dan hoe er op zo\u2019n middag iets magisch ontstond. Mijn moeder deed duizend keer liever zulke optredens dan haar zakken vullen op de braderie\u00ebn.\u2019<\/p>\n

Ook van zijn vader leerde hij dat je er moet zijn voor je medemens. Al zien velen John de Mol als een keiharde mediatycoon, in stilte steunt hij met zijn Talpa Foundation al jaren allerlei goede doelen.<\/p>\n

Is je vader al mee geweest naar Lesbos?<\/em>
\n\u2018Dat nog niet, maar het gaat vast nog wel komen. Hij volgt met veel belangstelling waar ik mee bezig ben.\u2019<\/p>\n

Het aantal vluchtelingen zal ongelofelijk gaan stijgen. Het is nu nog helemaal niks.<\/q><\/p>\n

Je vertelde eerder dat je vader tijdens Kerstmis in 2015, toen je de feestdagen doorbracht met vluchtelingen en vrijwilligers op Lesbos, voor het eerst in zijn leven had gezegd dat hij trots op je was.
\n<\/em>\u2018<\/span>Als je het hebt over de ultieme kerstgedachte was dit het wel. Mijn familie heeft dan ook geen moment getreurd dat ik er niet bij was. Maar iedere ouder vindt het spannend als je vluchtelingen gaat helpen. In mijn programma\u2019s probeer ik de laatste jaren altijd wel maatschappelijke kwesties aan te stippen, maar hier was ik \u00e9cht vol van. Ja, hij was trots, en ik denk dat hij nu nog trotser is dan in 2015. Onze organisatie is doorgegaan. Nu willen we niet langer honderd mensen onderdak bieden of vijfhonderd mensen voeden, we willen met Movement on the Ground niets minder dan de wereld veranderen. Wij vinden dat mensen een humanere opvang verdienen, daar maken we ons hard voor. Ik wil niemand schrik aanjagen, maar de aantallen vluchtelingen zullen ongelofelijk gaan stijgen. Nu ontvluchten mensen hun land vanwege oorlog, maar onderschat het klimaat niet. Wat we vandaag zien, is nog helemaal niks.\u2019<\/p>\n

De glimlach van een kind<\/h5>\n

Als er \u00e9\u00e9n strofe is uit het rijke oeuvre van zijn opa Willy Alberti en zijn moeder Willeke dat als een rode draad door het leven van Johnny de Mol loopt, dan is het wel De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft. <\/span>Of het nou gaat om de talloze vluchtelingenkinderen op Lesbos, de vergeten kinderen in Nederlandse instellingen, de kinderen met downsyndroom \u2013 het is onze verdomde plicht, vindt De Mol, ze niet aan hun lot over te laten, ze een eerlijke kans te geven, ze erbij te laten horen. Je realiseren dat de vreugde van een kind ook jouw vreugde betekent, dat is wat De Mol \u2013 zeker nu hij zelf vader wordt \u2013 steeds beter is gaan begrijpen.<\/p>\n

Mensen vragen hem weleens of hij nog wel een kind wil krijgen in deze tijden vol oorlog en conflict. \u2018Dan zeg ik volmondig ja. Natuurlijk, er zijn problemen, maar ik pak de koe bij de hoorns. Als mijn kind me over zestien jaar vraagt: wat deed j\u00edj tijdens de grootste vluchtelingencrisis sinds de Tweede Wereldoorlog? Dan kan ik met trots antwoorden dat ik op de stranden van Lesbos stond om mensen te helpen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Met zijn organisatie Movement on the Ground wil Johnny de Mol niets minder dan de wereld veranderen. Vluchtelingen hun menselijkheid teruggeven, daar gaat het om. \u2018Wij vinden dat mensen op de vlucht een humanere opvang verdienen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[9000,9002,2003],"class_list":["post-371524","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-johnny-de-mol","tag-movement-on-the-ground","tag-vluchtelingen"],"acf":[],"author_name":"Harm Ede Botje","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/371524","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=371524"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/371524\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Harm Ede Botje","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=371524"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=371524"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}