{"id":366341,"date":"2017-09-04T12:18:39","date_gmt":"2017-09-04T10:18:39","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=366341"},"modified":"2017-09-04T13:01:45","modified_gmt":"2017-09-04T11:01:45","slug":"mentale-kwetsuren-jamal-ouariachi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/mentale-kwetsuren-jamal-ouariachi\/","title":{"rendered":"Theo en Thierry, mentale kwetsuren"},"content":{"rendered":"
\n

Je kent ze wel, van die types die ogen en klinken als geleerden, tot je plotseling jeuk krijgt:\u00a0de vorm klopt, alleen de inhoud is\u00a0niet helemaal van deze wereld.<\/p>\n<\/div>\n

Toen ik in het eerste decennium van deze eeuw psychologie studeerde aan de Universiteit van Amsterdam, verrichtten mijn studiecollega\u2019s en ik ons drinkwerk doorgaans ofwel in caf\u00e9 De Roeter, ofwel in de foyer van filmhuis Kriterion, beide tegenover het faculteitsgebouw aan de Roetersstraat gelegen. In Kriterion raakte ik op een avond aan de praat met een heerschap dat ik wel vaker zag rondhangen in de contreien van de universiteit. Ik schatte hem ergens in de vijftig. Zomer en winter ging hij gekleed in donkerblauwe kabeltruien, hij droeg een imposante kerstmanbaard en aan zijn vingers fonkelden mysterieuze ringen.<\/p>\n

Van ons gesprek herinner ik me weinig (ik kwam daar, zoals gezegd, om te drinken), maar wat me is bijgebleven, is dat ik op zeker moment, vrij abrupt, besefte: die is niet helemaal goed bij z\u2019n hoofd. Hij had me verteld over zijn onderzoekingen in een laboratorium van de afdeling geologie, hij liet zien dat in een van zijn ringen een stukje maansteen was verwerkt, hij legde sowieso een bijzondere interesse aan de dag voor ons sterrenstelsel, en toen, ineens, ging het over een invasie van buitenaardse wezens. Als bewijsmateriaal toonde hij me een verfomfaaid krantje waarin een rijke diversiteit aan complottheorie\u00ebn en andere waanzin uit de doeken werd gedaan.<\/p>\n

Wat me is bijgebleven, is dat ik op zeker moment, vrij abrupt, besefte: die is niet helemaal goed bij z\u2019n hoofd.<\/q><\/p>\n

Achteraf probeerde ik te reconstrueren hoe het had kunnen gebeuren dat ik toch een hele tijd lang geen onraad had geroken. Het zat zo: hij formuleerde uiterst zorgvuldig, zijn zinnen waren vlekkeloos geconstrueerd, zijn redeneertrant was glashelder, de retoriek onberispelijk. De vorm klopte, kortom, alleen de inhoud was niet helemaal van deze wereld.<\/p>\n

Een leuke casestudy voor een psychologiestudent, natuurlijk, maar wat me vooral deugd deed aan zijn verhaal, was het gedeelte over de laboratoriumruimte bij geologie waar hij gebruik van mocht maken. Dat deel van het verhaal geloofde ik w\u00e9l, want het deed me denken aan een ander nogal apart individu dat ook in de Roetersstraat rondhing. Ook een baarddrager, trouwens, zij het van het meer puntige, tuinkabouterachtige soort. Hij leek mij ongeveer even oud als de Kerstman. Zomer en winter droeg hij korte broeken, en je kon hem meestal ergens op de gang van het psychologiegebouw aantreffen, gezeten aan een verdwaald tafeltje dat volgebouwd was met torens papierwerk.<\/p>\n

Ik durfde hem niet aan te spreken, de Tuinkabouter, maar toen ik eens bij een docent naar zijn achtergronden informeerde, luidde het antwoord: \u2018Ja, die jongen werkte hier vroeger, maar hij is een beetje in de war geraakt. We laten hem nu maar z\u2019n gang gaan, met een eigen tafeltje en wat onderzoekswerk.\u2019<\/p>\n

Ik vond dat enorm sympathiek. Wie zijn brein zo pijnigt als sommige wetenschappers doen, kan onherstelbare mentale kwetsuren oplopen. Maar de verwarde onderzoekers werden blijkbaar niet weggestuurd, nee, de universiteit ontfermde zich over hen. Of in ieder geval werden ze getolereerd. Wat kost nou dat ene tafeltje? En ach, die paar extra printjes… laat die stakkers toch. (En ergens, ergens vatte ik het ook op als een waarschuwing: pas op, studentjes, wie de uiterste randen van zijn denkwereld wil verkennen, loopt het risico in het ravijn te storten!)<\/p>\n

Ik moet de laatste tijd vaak aan dat illustere tweetal denken, de Kerstman en de Tuinkabouter, telkens wanneer Thierry en Theo weer eens in het nieuws verschijnen. Allebei gestudeerde heren, allebei van het padje. Allebei een dringende behoefte aan erkenning, aan acceptatie.<\/p>\n

Op het oog is er niks met ze aan de hand. Ze formuleren uiterst zorgvuldig, hun zinnen zijn vlekkeloos geconstrueerd, hun redeneertrant is glashelder, de retoriek onberispelijk. De vorm klopt, kortom, alleen de inhoud is niet helemaal van deze wereld.<\/p>\n

Zou het niet een idee zijn als een of andere faculteit geesteswetenschappen in den lande de beide heren een werkkamer aanbood opdat zij onderzoekingen kunnen verrichten naar belangrijke maatschappelijke probleemgebieden als oikofobie, cultuurmarxisme en gemengde huwelijken? Af en toe vul je een collegezaal met werkstudenten (doe ze een zakcentje of een studiepunt cadeau) en dan laat je de heren twee uur lang oreren, onder het ego-strelende geluid van ballpoints die op notitieblokken krassen. Applaus na afloop en klaar. Desnoods roep je een krantje in het leven waarin Th en Th met een zekere regelmaat hun geleerde idee\u00ebn uiteen mogen zetten. Is tevens leuk onderzoeksmateriaal voor studenten klinische psychologie.<\/p>\n

Je moet verwarde mensen niet uitstoten, maar ze aan je boezem drukken. Laat ze niet verpauperen \u2013 koester ze. Genezing is misschien niet haalbaar, maar je kunt een krankzinnige wel geruststellen door mee te gaan in de logica van zijn wanen. Iedereen tevreden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je kent ze wel, van die types die ogen en klinken als geleerden, tot je plotseling jeuk krijgt: de vorm klopt, alleen de inhoud is niet helemaal van deze wereld. (Th en Th, bijvoorbeeld.)<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[5674,8438,8436],"class_list":["post-366341","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-jamal-ouariachi","tag-theo","tag-thierry"],"acf":[],"author_name":"Jamal Ouariachi","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/366341","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=366341"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/366341\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jamal Ouariachi","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=366341"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=366341"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}