{"id":36455,"date":"2013-06-19T14:20:00","date_gmt":"2013-06-19T12:20:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/profiel-blaudzun\/"},"modified":"2013-06-19T14:20:00","modified_gmt":"2013-06-19T12:20:00","slug":"profiel-blaudzun","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/profiel-blaudzun\/","title":{"rendered":"Profiel: Blaudzun"},"content":{"rendered":"
Hij groeide op in de pinkstergemeente en is nu de populairste alternatieve artiest van Nederland. \u2018Johannes heeft Blaudzun nooit verzonnen. Hij was altijd al zo.\u2019<\/div>\n
\n

De meeste popsterren zijn in levenden lijve kleiner dan je had gedacht, maar Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun, is juist een stuk groter. Steviger ook. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Groot hoofd, massief bovenlijf \u2013 niets van het fragiele dat je op grond van zijn gevoelige muziek en hoge zangstem zou verwachten. En waar je op het podium een mysterieuze, getourmenteerde artiest meent te zien, maakt hij daarbuiten een verrassend nuchtere indruk. Sigmond (38), zo merk je al snel, is een muzikant die precies weet waar hij mee bezig is. <\/p>\n

Niet dat hij het succes van Blaudzun had zien aankomen, toen hij vijf jaar geleden zijn titelloze debuut uitbracht met kale, melancholische liedjes, summier ingekleurd met banjo\u2019s en mandolines. Een plaat zonder enige hitpotentie, wist hij. Maar hij wilde het gewoon eens in zijn eentje proberen, zat als hij het was om zijn liedjes telkens weer over te leveren aan de oefenruimtedemocratie van de bands waarin hij speelde. \u2018Je komt met iets puurs, iedereen vindt er het zijne van, en voor je het weet is de kern eruit gezogen. Inmiddels weet ik: hoe minder ruis er zit tussen de bedenker van een liedje en degene die het speelt, hoe mooier ik het vind.\u2019 <\/p>\n

Sinds die tijd is Blaudzun gestaag uitgegroeid tot de populairste alternatieve artiest uit Nederland in jaren. Met elke cd werd zijn muziek grootser en meeslepender, steeds bereikte hij er meer mensen mee. Twee keer stond hij op Lowlands, zijn laatste clubtour was stijf uitverkocht. Op het grote publiek maakte hij een onuitwisbare indruk toen hij in De Wereld Draait Door<\/i> op zijn banjo een akelig intense versie van de Tears for Fears-hit \u2018Shout\u2019 speelde (zie bladwijzer<\/a>). Inmiddels is Blaudzun ook een bekende naam in Belgi\u00eb, wordt hij steeds groter in Duitsland en lijkt hij zelfs een voorzichtige voet aan de grond te krijgen in de Verenigde Staten. Komend weekend staat hij op Pinkpop. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Hij weet niet zoveel van Pinkpop, want hij is er nooit geweest<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Een mijlpaal? Ja, nou, dat zeggen ze. Hij weet niet zoveel van dat festival, want hij is er nooit geweest. Sigmond komt uit een religieus nest. Hij groeide op binnen de pinkstergemeente, dus met Pinksteren kon hij nooit. Dan waren er altijd religieuze evenementen waar hij naartoe moest. Muzikale evenementen, welteverstaan. <\/p>\n

\u2018Kerk, God, geloof: dat w\u00e1s muziek voor mij,\u2019 zegt hij. \u2018Daarom vond ik het tof om er met mijn ouders heen te gaan. De pinkstergemeente is geen kerk van orgels, maar van drumstellen en gitaren. Het is een van de weinige plaatsen waar je spelenderwijs leerde muziek te maken. De stap naar het podium was heel klein \u2013 als je drie akkoorden kon spelen, moest je al meedoen. Dan speelde je van dat typische EO-jongerendagrepertoire. Met een vleugje oude gospel en slappe aftreksels van de Borsato-sound, met veel halleluja erin. Maar ze gingen er wel altijd helemaal voor. En als de ouderen na de dienst aan de koffie gingen, maakten wij metal in de kelder.\u2019<\/p>\n

Het was de klassieke leerschool. Sigmond speelt tal van instrumenten en zingt naar eigen zeggen nooit vals. \u2018Ik kan muziek gewoon niet wegdenken. En dat is de schuld van God, zeg maar.\u2019 Maar het ouderlijk huis was ook een zeer muziekvriendelijke omgeving. Zijn half Indische vader speelde in indo-rockbandjes, en liet zijn instrumenten vrijelijk door het huis slingeren. Banjo\u2019s, gitaren, ukeleles, mandolines \u2013 niet geheel toevallig de instrumenten waar hij nog steeds een voorliefde voor heeft. \u2018Een soort speelgoed was het. Je maakte ze niet kapot, maar je mocht er alles mee doen.\u2019 <\/p>\n

Tikje excentriek<\/b><\/p>\n

Volgens zijn jongere broer Jakob, tevens bandlid en medecomponist van Blaudzun, was Johannes een vrij brave, dromerige jongen, die al op jonge leeftijd een tikje excentriek oogde. \u2018Hij was altijd in het zwart gekleed, en die gekke brillen, daar loopt hij al vanaf zijn elfde mee rond. Die waren toen echt niet cool, kan ik je verzekeren. Mensen denken wel eens dat hij er heel erg zijn best voor doet, maar Johannes heeft Blaudzun de popmuzikant nooit verzonnen. Hij was altijd al zo.\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Van die kutliedjes van twintig jaar geleden raken mensen nu in tranen’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

De broers deelden een kamer en vonden elkaar in \u2018een noodzaak om mooie dingen te maken\u2019. Ze klooiden dagenlang met een viersporenrecorder en een drumstel gemaakt van plastic \u2028dozen. Sommige liedjes die ze nu voor grote menigten spelen, vinden hun oorsprong in dat kamertje in het Gelderse Renkum. Best raar, vindt Jakob dat soms. \u2018Toen hadden we er geen enkel doel mee. Het moest er gewoon uit. En van die kutliedjes van twintig jaar geleden \u2028raken mensen nu in tranen. Daar verkoop je zalen mee uit. Dat is toch een mooi verhaal?\u2019<\/p>\n

Ze waren close, en dat zijn ze nog steeds. Zoals toetsenist Tom Swart zegt: \u2018Als je Johannes neemt, krijg je Jakob erbij. Je kunt niet om hem heen, en dat is alleen maar leuk.\u2019 Jakob was wilder, ging meer uit, maar was tegelijkertijd een stuk verlegener dan zijn broer. \u2018Ik hou niet zo van aandacht. Op het podium staan vond ik verschrikkelijk. Johannes niet, die is altijd exhibitionistischer geweest dan ik.\u2019 <\/p>\n

En zo is het eigenlijk nog steeds. In zekere zin zou je Blaudzun een project van de gebroeders Sigmond kunnen noemen, want schrijven doet Johannes voornamelijk alleen, het arrangeren doen ze vaak samen. \u2018En soms steelt hij ook gewoon van me,\u2019 zegt Jakob lachend. <\/p>\n

Maar Johannes is dus het gezicht. Zo spraken ze het af toen ze met Blaudzun begonnen. Hij wordt herkend, overal waar Nederlanders zijn. Tot in Barcelona toe, waar de broers soms hun toevlucht nemen om nieuwe songs te schrijven. Dan klinkt het op de Ramblas: \u2018Blaud-z\u00fa\u00fa\u00fan!\u2019 Alsof het een voetbalclub betreft en geen band. Jakob: \u2018Ze zeggen hem wel eens: lenzen in en je haar in een staartje en niemand herkent je meer. Maar dat doet hij niet. Of hij ijdel is? Iedereen met zo\u2019n uiterlijk is natuurlijk ijdel.\u2019<\/p>\n

Ijzerenheinig<\/b><\/p>\n

Het zou wel even duren voordat Johannes wist wat hij ermee aan moest, met die \u2018kutliedjes\u2019. Hij studeerde journalistiek aan de Christelijke Hogeschool Ede, waar hij al snel koos voor de audiovisuele richting. Omdat die opleiding \u2018verre van zwaar\u2019 was, bleef er tijd genoeg over voor een vrij lucratief bestaan als sessiemuzikant in het professionele circuit. Van het conservatorium, ook een optie, zag hij af. Waarom vier jaar studeren voor iets dat hij toch al deed? Als basgitarist en achtergrondzanger werd hij gevraagd voor studioklussen in Wisseloord, Bullet Sound en zelfs bij Arnold M\u00fchren in Volendam. Hij zong bijvoorbeeld op een nooit uitgebracht Engelstalig nummer van Marco Borsato. Jingles deed hij ook. \u2018Bij Duitse schlagers trok ik de grens. Dat is een enorme markt, daar had ik prima de huur van kunnen betalen, maar dan was ik wel doodongelukkig geworden.\u2019 <\/p>\n

Behalve met het studiowerk was Johannes Sigmond tot voor kort ook succesvol in de televisiewereld. Hij bedacht formats voor de publieke omroep, waarbij hij de eerste serie vaak zelf regisseerde. Voor anderen een reden om zich stevig op de borst te kloppen, maar hij heeft het er niet graag over. Om welke programma\u2019s het ging, zegt hij liever niet. \u2018Omdat ik mijn handtekening er niet onder kon zetten. Niet dat er iets mis is met zulk werk, maar ik zag het niet als mijn carri\u00e8re. Ik deed het gewoon naast mijn muziek, om geld te verdienen. En dat lukte aardig, moet ik zeggen.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"Foto:
Foto: Daniel Cohen<\/figcaption><\/figure>\n
\n

Inmiddels is het niet meer nodig. Met het verschijnen, vorig jaar, van zijn derde cd Heavy Flowers<\/i> is Blaudzun definitief een hit \u2013 zonder dat hij trouwens ooit een echte radiohit had. 3FM liet hem lange tijd links liggen, uitnodigingen voor quizjes en andere \u2018leuke\u2019 dingen op radio en televisie wimpelt hij altijd af. \u2018Ik weet hoe het werkt, en ik doe niet mee.\u2019 Want Sigmond doet niet aan leuk. Hij verschijnt alleen in de media als hij zijn muziek in de etalage kan zetten. De enige uitzondering, als groot wielrenliefhebber die zijn artiestennaam ontleende aan een lang vergeten Deense renner (meer over waarom Blaudzun naar een wielrenner vernoemd is, is hier<\/a> te lezen, red.<\/i>), maakt hij voor praatprogramma\u2019s over de wielersport. <\/p>\n

Zijn eigen voorwaarden, die zijn essentieel. Zodra hij concessies gaat doen aan zijn muziek of zijn publieke imago, dan kan hij net zo goed teruggaan naar de televisieformats en de sessieklussen. Het is de reden dat hij weigert om \u2018Shout\u2019, het nummer waar de meeste mensen hem van kennen, tijdens een Blaudzun-concert te spelen. \u2018Ik ben voor gek verklaard dat ik het niet als single heb uitgebracht. Maar voor je het weet ben je die man van dat ene liedje.\u2019 <\/p>\n

Het is ook de reden dat hij, als hij bijvoorbeeld aanschuift bij DWDD<\/i>, soms wat stuurs overkomt. \u2018Doe eens even gezellig mee, joh,\u2019 voegde Matthijs van Nieuwkerk hem toe in een uitzending over de 3FM Awards. Maar Sigmond volhardde ijzerenheinig in zijn overtuiging dat muziek geen wedstrijd mag zijn en weigerde een vrouwelijke favoriet aan te wijzen. Dit jaar won hij overigens zelf zo\u2019n Award, en een Edison. Die hij allebei keurig ophaalde. \u2018Want ik wil graag beleefd blijven. En een feestje is altijd leuk.\u2019 <\/p>\n

Sigmond is getrouwd en heeft twee kinderen, maar zijn priv\u00e9leven houdt hij buiten de schijnwerpers. Volgens Tom Swart werkt dat alleen maar in zijn voordeel. \u2018In interviews mijdt hij bewust een aantal onderwerpen. Daardoor blijft er iets van mysterie rond hem hangen, en dat is goed. Hoe hij is, maakt uiteindelijk niet zoveel uit. De muziek en zijn stem spreken voor zich.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Ik moest echt wennen aan huilende mensen bij concerten. Onwillekeurig dacht ik: gaat het wel goed met ze?’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Dat is het afgelopen jaar wel gebleken. Sigmond heeft een zekere ongenaakbaarheid om zich heen hangen, hij mist de aaibaarheidsfactor die zoveel Nederlandse artiesten kenmerkt, maar met zijn muziek r\u00e1\u00e1kt hij mensen. Keihard vaak. Vooral sinds hij de nummers van Heavy Flowers<\/i> is gaan spelen, die euforischer en opzwepender zijn dan zijn vroegere repertoire. Verbaasd constateerde hij dat hij opeens zoveel huilende mensen zag bij zijn concerten. \u2018Daar moest ik echt even aan wennen. Onwillekeurig dacht ik: gaat het wel goed met die mensen? Is er iets? Maar op een gegeven moment kom je erachter: het is de muziek. W\u00edj doen dit.\u2019 <\/p>\n

Het is langzaam gegroeid. Het zelfvertrouwen werd groter, de bezetting van zijn band eveneens, en tegenwoordig zoekt hij op het podium dat uitbundige bewust op. \u2018Ik stop daar ook weer heel snel mee als ik merk dat het er niet is, maar vaak ontstaat er toch een soort vonk, iets wat lijkt op extase. Mijn broer en ik zeggen dan altijd dat de Heilige Geest op het podium is gekomen.\u2019<\/p>\n

Zonder ruzie<\/b><\/p>\n

Toen zijn zus onlangs een Blaudzun-concert bezocht, zei ze na afloop dat er eigenlijk niets veranderd was sinds de tijd dat ze haar broer in de pinkstergemeente op het podium zag staan. Dat was even schrikken, want eigenlijk wil hij niets meer met de kerk te maken hebben. Anders dan zijn broer, die het geloof op zijn vijftiende resoluut afzwoor, was dat voor Johannes een geleidelijk proces. \u2018Ik heb nooit zomaar de deur dichtgesmeten. Ik ben erin geboren en er heel natuurlijk uit vertrokken. Zonder ruzie, ook niet met mijn ouders. Misschien ben ik uit beleefdheid iets te lang gebleven, ik was al in de twintig. Ik vind het net als iedereen heel naar om mensen pijn te doen. Daar ben ik slecht in.\u2019 <\/p>\n

Het was vooral het geloof in het leven na de dood waar hij niet langer in mee kon gaan. \u2018Ik heb daar natuurlijk wel een tijd in geloofd. Dat je op een begrafenis kwam en wist: ach, die zien we wel weer eens, ergens. Achteraf vind ik dat je een kind zoiets niet mag wijsmaken omdat het een soort neptroost is. Een keiharde leugen eigenlijk. Het hiernamaals is de kurk waar het geloof op drijft, en ik kan soms jaloers zijn op mensen die de wereld door die bril bekijken. Maar het is een beetje als in die film The Matrix<\/i>: als je eenmaal dat pilletje hebt geslikt, dan weet je dat het niet waar is, en kan je niet meer terug.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"Foto:
Foto: Daniel Cohen<\/figcaption><\/figure>\n
\n

Maar toch: je kunt de man wel uit de kerk halen, maar haal de kerk maar eens uit de man. Zijn zus, beseft hij inmiddels, had wel een punt. Het verschil tussen een grote rockshow en een religieuze happening is volgens hem sowieso vaak kleiner dan je zou denken. \u2018Een concert van Coldplay is goed te vergelijken met de EO-jongerendag,\u2019 lacht hij. \u2018En ik kan het weten.\u2019 De gemeenschapszin die ontstaat als je samen zingt, die zoekt hij nu op tijdens zijn optredens. \u2018Het zal bij mij nooit alleen maar gaan om euforie of goedkope blijdschap, maar zingen met een groep mensen die voor je neus staat, dat is heel gezond, en heel fijn om te doen.\u2019 <\/p>\n

De aantrekkingskracht van zijn muziek moet ook te maken hebben met de thema\u2019s die hij bezingt \u2013 iets waar hij niet altijd grip op zegt te hebben. Zware thema\u2019s zijn het, steeds weer. \u2018Ik vind mijn muziek soms wel wat seksloos, en dat vind ik jammer, omdat ik ontzettend van seks en mooie vrouwen hou. Dat is nog een laatste stapje dat ik zou willen zetten. Maar ja, muziek voelt voor mij soms bijna als een sacrament. Dat is een groot woord, maar ik zing nu eenmaal over liefde, leven en dood. Over alle grote dingen dus. En ik denk dat dat altijd zo zal zijn.\u2019 <\/p>\n

Ongetwijfeld zijn die thema\u2019s een deel van de reden waarom Blaudzun heel regelmatig verzoeken krijgt om priv\u00e9concerten te geven in de huiskamers van ongeneeslijk zieke mensen. Te veel om ze allemaal te doen, maar vaak zegt hij toe \u2013 ook al ziet hij er meestal huizenhoog tegen op. \u2018Het gaat die mensen niet om Blaudzun. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze graag een bekendheid in hun huiskamer wilden hebben. Het gaat ze om de liedjes. Ze vragen altijd heel specifiek: kun je \u201cSolar\u201d spelen, of \u201cHeavy Flowers\u201d? Als mensen zoiets heftigs voelen bij iets dat ik geschreven heb, en ze liggen op sterven, dan is het heel moeilijk om daar nee tegen te zeggen. Ik voel me verantwoordelijk, als een soort van beheerder van het lied. Het liedje is de baas in dit soort gevallen. En dat is ook het enge, omdat ik het liefst de baas ben over alles. Maar goed, het zijn natuurlijk ook waardevolle ervaringen. Ik bedoel: je vergeet zo\u2019n avond je hele leven niet.\u2019 <\/p>\n

Het liefst gaat hij erheen met de hele band en doet hij net of de huiskamer een \u2018fokking popzaal\u2019 is. Maar meestal kan dat niet \u2013 te klein, te veel gedoe. Dan komt hij met toetsenist Tom Swart, of met zijn broer, of beiden. \u2018Pittig, \u00e9cht pittig,\u2019 vindt Jakob zulke sessies. \u2018Het zijn de enige optredens waar ik tegenwoordig nog echt zenuwachtig van word. Maar ik vind het wel belangrijk. Wij hebben die muziek gemaakt, zij worden er zo door geraakt dat ze zelfs in zulke nare omstandigheden graag die liedjes willen horen. Tja, daar stap je niet zo makkelijk overheen.\u2019 <\/p>\n

Hij vertelt over een thuisconcert bij een grote fan die nog geen twee maanden later zou overlijden. \u2018Zijn kinderen waren erbij, die zaten hun vader te knuffelen terwijl wij speelden. Ik wist echt niet waar ik moest kijken. Het was aan de ene kant heel fijn om te doen, maar mijn god: wat een zwaarte. En dan die teksten van mijn broer, die zeker niet de vrolijkste zijn \u2013 die versterkten de boel alleen maar.\u2019<\/p>\n

Geknakte bloemen<\/b><\/p>\n

Verval, en de schoonheid daarvan, dat is een thema dat Johannes Sigmond bezighoudt. Niet voor niets maakte hij twee jaar geleden een documentaire over de Ronde van Lombardije, de laatste ronde van het wielerseizoen, die bij strijklicht gereden wordt en ook wel de \u2018klassieker van de dode bladeren\u2019 wordt genoemd. Verval is ook het hoofdthema van Heavy Flowers, en dan met name van het titelnummer. \u2018Het gaat over dingen die op hun mooist zijn en die dan ineens stoppen, voorbijgaan, zoals n\u00e9t geknakte bloemen. Wat als metafoor natuurlijk heel veilig is. Maar in zo\u2019n huiskamer, bij een stervende en zijn familie, krijgt het plotseling een heel andere lading. Als je het recht voor je ziet, is het snoeihard. Ik schrok echt van mijn eigen tekst. What the fuck<\/i>, dacht ik. Moet ik dit zinnetje nu…?\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Niet dat ik iets gemist zou hebben, want je bent dan toch dood’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Toch zong hij het: We become, these dying hours, heavy flowers. Light my day, light my way<\/i>. Sigmond realiseerde zich dat die letterlijke betekenis er altijd al in had gezeten, al had hij dat zelf niet in de gaten. En hij raakte er nog meer van overtuigd dat een liedje een \u2018levend organisme\u2019 is. \u2018Het gaat zijn eigen weg. Elke keer dat je het speelt, leeft het weer verder. Door waar je het speelt, door de reactie van het publiek. Er gebeurt meer mee dan ik ooit had kunnen bedenken toen ik het schreef.\u2019<\/p>\n

Op de vraag waarom hij denkt dat de dood steeds weer terugkomt in zijn teksten, valt de zanger even stil. Dan stroopt hij langzaam de mouw van zijn rechterarm op en toont een litteken van zo\u2019n twintig centimeter. Hij vertelt hoe hij op zijn vijfde op een Duitse camping onder een caravan terechtkwam die over hem heen reed. \u2018Ik herinner me er niet veel van, behalve het gevoel, via mijn ouders, dat het echt bijna fout ging.\u2019 Het litteken is aan het vervagen, en dat vindt hij jammer. \u2018Ik wil er een tattoo van maken, zo\u2019n rits, als een aandenken. Het had ook klaar kunnen zijn, toen al. Niet dat ik iets gemist zou hebben, want dan ben je toch dood, maar ik moet daar vaak aan denken. Want dichter bij de dood ben ik zelf nooit geweest.\u2019<\/p>\n

Wel bij die van anderen. \u2018Ik heb een grote \u2028familie, en iedereen die in onze kerk kwam hoorde daar ook bij. Ik heb het gevoel dat ik tussen mijn tiende en mijn veertiende ongeveer elke week aan een graf stond. Tegenwoordig doen ze de kist sneller dicht en laten ze kinderen er niet zo makkelijk bij. Maar bij ons was het normaal dat de doden werden opgebaard en dat je ging kijken. In de jaren dat je gevormd wordt, hakte dat er enorm in. In elk geval bij mij.\u2019<\/p>\n

Toen kon hij zich nog troosten met het idee van het hiernamaals. Nu biedt hij zelf die troost, met zijn muziek. Al is dat natuurlijk niet hetzelfde. \u2018Ik heb geen antwoord op de dood. Nou ja, ik vind het op de een of andere manier wel prettig dat de natuur niet stopt. Dat vind ik zo mooi aan het symbool van die geknakte bloemen. Een zonnebloem laat aan het eind van het jaar die zware kop hangen, stort ineen, maar volgend jaar staat er gewoon weer een zonnebloem. En misschien dat je als mens dan ook op een bepaalde manier\u2026 \u2028Ach, weet ik het. Ik vind dat gewoon wel een geruststellende gedachte.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

De bladwijzer bij dit artikel, waarin Blaudzun ‘Shout’ speelt bij DWDD, is hier<\/a> te zien. <\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hij groeide op in de pinkstergemeente en is nu de populairste alternatieve artiest van Nederland. \u2018Johannes heeft Blaudzun nooit verzonnen. Hij was altijd al zo.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":250106,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-36455","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers, David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/36455","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=36455"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/36455\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers, David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/250106"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=36455"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=36455"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}