{"id":364163,"date":"2017-08-09T10:44:37","date_gmt":"2017-08-09T08:44:37","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=364163"},"modified":"2020-07-03T07:46:37","modified_gmt":"2020-07-03T05:46:37","slug":"vn80-jorge-zorreguieta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/vn80-jorge-zorreguieta\/","title":{"rendered":"Het dubieuze verleden van vader Jorge Zorreguieta"},"content":{"rendered":"

De ‘Simon Wiesenthal van Argentini\u00eb’, zoals Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr zichzelf zonder tegenspraak laat aanduiden, had het in zijn morsige kantoortje in een buitenwijk van Buenos Aires zelden drukker dan de afgelopen week. Omwille van de lieve vrede mogen veel van zijn landgenoten de wandaden van de bloedige Videla-dictatuur (1976-1983) dan langzamerhand graag met het stof van de geschiedenis bedekken, vanuit Nederland bereikte hem abrupt een ander geluid. Ze willen er alles van weten. De prangende vragen waarmee pers en politiek hem per telefoon, fax en e-mail bestoken, concentreren zich op de rol van de toenmalige onderminister van Landbouw, Jorge Zorreguieta. Hoe fout was de man? Als er een spatje bloed aan zijn vingers kleeft, lijkt zijn bevallige dochter M\u00e1xima een hoogst ongelukkige keuze voor de troonopvolger uit het Huis van Oranje, de hoogstaande familie die ooit vooral op basis van de voortreffelijke stamboom tot het koningschap werd uitverkoren. Alle heisa over een ontluikende romance, die zich in de woorden van premier Kok beperkt tot ‘deel van de vriendenkring’, zou een tikje voorbarig zijn, als die niet door ingrijpende politieke dimensies werd overschaduwd. In ieder geval zullen GroenLinks en de Socialistische Partij aandringen op een debat dat de pijnlijke details niet onbesproken laat. Zonder goedkeuring van het parlement komt er geen huwelijk – en zodra de antecedenten er aanleiding toe geven, zal klein links tegenstemmen. Evenals de drie orthodox-christelijke splinters, die zich ongaarne onderwerpen aan een koningin van katholieke signatuur.<\/span><\/p>\n

‘De vader van M\u00e1xima Zorreguieta is zonder twijfel een schoft,’ stelt Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr, die over een encyclopedische kennis van de junta beschikt. ‘Leden van de regering van generaal Jorge Rafael Videla maakten deel uit van de inner circle<\/em>. Ook als Jorge Zorreguieta zich in die periode fatsoenlijk heeft opgesteld, is zijn ziel besmeurd. Hij moet exact op de hoogte zijn geweest van alles dat zich destijds in dit land heeft afgespeeld.’<\/span><\/p>\n

Een gevangenis voor bejaarde generaals<\/h3>\n

Als directeur van de organisatie Nunca Mas (‘Nooit meer’) verzamelt D’Andrea Mohr sinds zestien jaar informatie over slachtoffers en daders van het ‘moordenaarsregime’. Duizenden zaken heeft hij onderzocht. Alle namen van militairen die schuldig zijn aan schendingen van de mensenrechten zijn te vinden op zijn website (www. nuncamas.org) en in een dik boek dat het afgelopen jaar werd uitgegeven. ‘Ik ben niet links, ik ben niet rechts. Het gaat mij om de feiten. De schuldigen moeten worden berecht. Als je ophoudt met het zoeken naar de waarheid, begint de slavernij. Ik heb onlangs voorgesteld om een speciale gevangenis te bouwen voor bejaarde generaals die schuldig zijn aan de verdwijningen. Mijn grootste wens is dat alle misdadigers achter de tralies zitten voordat ik zelf het graf inga.’<\/span><\/p>\n

Directeur Nunca Mas: Als ze nog steeds zou vinden dat haar vader lid was van een waardige regering, dan lijkt me dat de koningin haar zoon moet onterven als hij verliefd blijft.<\/p><\/blockquote>\n

D’Andrea Mohr is het hartgrondig eens met de opvatting die het kamerlid Femke Halsema van Groen Links vorige week ventileerde. ‘Alleen als M\u00e1xima zich openlijk van de junta van Videla distantieert, kan het tot een huwelijk komen,’ zei ze. ‘Dat lijkt me vanzelfsprekend. Het gaat om een politieke functie.’ De archivaris van het duisterste tijdvak uit de Argentijnse geschiedenis zou daaraan willen toevoegen dat koningin Beatrix vooral zijn boek over de massale verdwijningen moet lezen. ‘En daarna zou ik, als ik haar was, een eerlijk gesprek met M\u00e1xima aangaan. Als ze nog steeds zou vinden dat haar vader lid was van een waardige regering, dan lijkt me dat de koningin haar zoon moet onterven als hij verliefd blijft. Anders zit ze opgescheept met een schoondochter die er onaanvaardbare idee\u00ebn op na houdt. Ik zeg niet dat een dochter bij voorbaat moet worden veroordeeld als haar vader meedraaide in een duivels regime. Maar ik vind w\u00e9l dat ze oud en wijs genoeg is om daarover een eigen mening te formuleren.’<\/span><\/p>\n

Pleisterkunst<\/h3>\n

Dat heeft haar vier jaar oudere zuster Dolores (32) al gedaan. We bellen haar op in Brooklyn, waar ze in de kunstenaarswijk Williamsburgh een atelierwoning bewoont. Omdat M\u00e1xima enkele kilometers noordelijker in Manhattan optimaal wordt afgeschermd, vervoegden nieuwsgierige journalisten zich op de stoep voor het huis van Dolores. Ze werd ‘overrompeld’ door een cameraploeg van SBS, een kop op de voorpagina van De Telegraaf<\/em> onthulde afgelopen maandag: ‘Zus van M\u00e1xima was erotisch danseres’ en Priv\u00e9<\/em> maakt het deze week nog bonter met de toevoeging dat Dolores een ‘erotische site op Internet’ exploiteert. <\/span><\/p>\n

Het is allemaal ver naast de waarheid. Moderne kunst gaat per definitie altijd over seks, moeten de verslaggevers die het veel te druk hebben voor museumbezoek hebben gedacht. De uitzonderlijke rol die Dolores Zorreguieta te midden van de New Yorkse avant-garde inneemt, spitst zich in werkelijkheid toe op het afgeven van buitengewoon krachtige statements over de wond die zeven jaar militaire junta in de Argentijnse samenleving sloeg. Toen ze nog in Argentini\u00eb woonde, wierp ze zich na haar afstuderen aan de kunstacademie op als illustratrice van brave kinderboeken, zoals het dichtbundeltje No somos nada<\/em> van Jos\u00e9 Manuel del Sel (1990). Na haar komst naar New York, zeven jaar geleden, radicaliseerde ze in hoog tempo. In 1994 exposeerde ze in het Bronx Museum of the Arts haar eerste serie van lappen stof gemaakte sculpturen die ze Wounds<\/em> noemde: met pleisters afgeplakte poppen, die met rode verf waren besmeurd.<\/span><\/p>\n

Hetzelfde jaar toonde Franklin Furnace’s Gallery in Manhattan haar drie meter hoge installatie Jesus Jesus Christ, die volgens de toelichting ‘de hypocrisie van het christendom’ aan de orde stelde. Exposities in The White Box Gallery, Roebling Hall en de Sideshow Gallery in Brooklyn volgden. In 1996 toonde de Impact-gallery in Buffalo de complete Wounds-collectie, drie\u00ebntwintig werken in totaal. Poppen, ogenschijnlijk willekeurig van straat opgeraapte voorwerpen, kledingstukken, schoenen – het element dat als een rode draad door de verzameling liep, bestond uit stukken Hansaplast. ‘Mensen denken dat een wond niet meer bestaat als je er een pleister overheen plakt. Dan zie je het niet meer en hoeft niemand er meer over te praten,’ heette het in de toelichting. ‘Maar er zijn wonden die nooit genezen. En sommige gebeurtenissen zijn zo verschrikkelijk dat alles in de omgeving erdoor wordt besmet. Dat belemmert onze objectieve waarneming. Alles wat we zien draagt dan de sporen van vernietiging.’ Het was volkomen duidelijk dat de kunstenares een sterke vorm had gevonden om uiting te geven aan haar traumatische herinneringen aan de juntatijd. ‘Ik ben politiek ge\u00ebngageerd,’ zegt ze aan de telefoon. ‘Aan mensen die mijn werk zien, hoef ik dat niet uit te leggen. M\u00e1xima is een fantastische zuster. Ik neem aan dat ze over het verleden hetzelfde denkt als ik. Ze bewondert mijn werk, maar haar meningen kan ze beter z\u00e9lf vertolken. Ik moet haar een beetje beschermen.’<\/span><\/p>\n

In Buffalo vertelt kunstdocente Joan Goldberg, die in haar vrije tijd de Impact-galerie bestuurt, dat Dolores Zorreguieta en haar moeder twee jaar geleden een week bij haar kwamen logeren. ‘We hebben tot diep in de nacht zitten praten,’ zegt Joan Goldberg. ‘Dolores maakt nu objecten van tinnen soldaatjes, die ze in flessen stopt. Haar moeder doceert filosofie aan de universiteit in Buenos Aires. Ze had verschrikkelijke verhalen over de dictatuur, toen ze niet vrij was om te doceren wat ze wilde. Alles wat ze zei moest passen binnen het streng katholieke gedachtegoed van de junta. Ze was blij dat er een einde aan die tijd kwam en ze weer vrijuit kon spreken.’ Joan Goldberg reageert verbaasd als ze hoort welke politieke functie Jorge Zorreguieta bekleedde. ‘Vreemd,’ zegt ze, ‘ik ben een week met moeder en dochter opgetrokken. De gesprekken waren vaak heel persoonlijk, maar d\u00e1\u00e1r werd met geen woord over gerept.’<\/span><\/p>\n

Het dagelijkse leven heeft de herinnering aan de ‘vuile oorlog’ bijna verdrongen. De Dwaze Moeders hebben een kantoor in het centrum van Buenos Aires, op een achterafplankje bij gespecialiseerde boekwinkels staan publicaties over het gruwelbewind naast elkaar, maar het rumoer in Nederland over het foute verleden van pa Zorreguieta ontmoette in de Argentijnse pers tot dusverre louter onbegrip. Het grenst aan de rand van het fatsoen om dergelijk oud zeer op te rakelen – en het vuur, waarmee de noodzaak van de overgang naar de orde van de dag wordt bepleit, maakt de boodschap die schuil gaat achter de pleisterobjecten van Dolores des te begrijpelijker. Het land zucht onder werkloosheid en corruptie, maar met een vriendelijke democraat als opperbevelhebber van het leger zit een volgende militaire coup er heus niet in.<\/span><\/p>\n

Buenos Aires, maandagavond 6 september, halfelf ’s avonds.<\/span><\/h3>\n

In een veel te grote bioscoop aan de drukke winkelstraat Corrientes draait Garage Olimpo<\/em>, een beklemmende speelfilm die zich afspeelt ten tijde van de dictatuur. Binnenkort op het filmfestival van Cannes te zien, daarna ongetwijfeld een publiekstrekker in Nederlandse filmhuizen, maar Buenos Aires heeft er geen belangstelling voor. Vanuit rumoerige caf\u00e9s waaien de flarden van weemoedige tango’s over het asfalt. Op het witte doek voltrekt zich het drama van een jonge vrouw uit het verzet, die wordt meegesleurd naar een garage die als illegaal martelcentrum is ingericht. Er broeit iets van genegenheid tussen een van de beulen en de vrouw, die aan het einde van de film vanuit een vliegtuig in zee wordt gegooid, zoals in werkelijkheid met de tienduizenden tegenstanders van het regime gebeurde. Voor niemand is ontsnapping mogelijk: ook de handlangers van het regime zitten beklemd in het systeem en de chef van het martelcentrum komt bij een bomexplosie om het leven. Van de metafoor over het kleine verschil tussen lotsbeschikking en vrije keuze zou het publiek iets kunnen leren.<\/span><\/p>\n

Het is middernacht geweest als de zaallichten in de bioscoopzaal weer aanfloepen. Die avond is Garage Olimpo<\/em> tot het netvlies van welgeteld twee bezoekers doorgedrongen.<\/span><\/p>\n

Onderzoeker Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr blaast de rook van zijn zoveelste sigaretje die ochtend bedachtzaam voor zich uit. Hij zegt dat hij zich gelukkig prijst met de nauwe samenwerking die hij met internationale organisaties van de rechten van de mens onderhoudt. Ook staat hij intensief in contact met de Spaanse onderzoeksrechter Balthasar Garzon, die ervoor zorgde dat de Chileense ex-dictator Pinochet in Londen werd gearresteerd. Buitenlandse ondersteuning is h\u00e9\u00e9l belangrijk, legt D’Andrea Mohr uit. Op eigen kracht redt hij het niet; in Argenini\u00eb z\u00e9lf worden zijn verrichtingen allerminst uno sono<\/em> met applaus begroet. Tot drie keer toe belandde D’Andrea Mohr in het gevang omdat hij bij zijn naspeuringen de privacy zou hebben geschonden van mensen die daar niet van zijn gediend. Dreigtelefoontjes houden hem regelmatig ’s nachts uit de slaap. Niettemin gaat hij door. ‘Als ik en mijn twee medewerkers zich hier niet mee bezig zouden houden, deed niemand het,’ zegt hij bescheiden, terwijl hij zijn bureaustoel op wieltjes in de richting van de computer manoeuvreert. Hij klikt zijn website aan en laat de naam Jorge Zorreguieta over het beeldscherm dansen. ‘Kijk,’ zegt hij, ‘ik heb twintigduizend pagina’s met namen. Alles is met elkaar verbonden, maar de naam Zorreguieta rolt er niet uit.’<\/span><\/p>\n

Dat betekent in ieder geval dat de vader van M\u00e1xima niet rechtstreeks in verband kan worden gebracht met verdwijningen, martelingen, moord en doodslag.<\/span><\/p>\n

‘Kijk,’ zegt hij, ‘ik heb twintigduizend pagina’s met namen. Alles is met elkaar verbonden, maar de naam Zorreguieta rolt er niet uit.’<\/p><\/blockquote>\n

‘Dat betekent niet dat hem niets te verwijten zou zijn,’ waarschuwt D’Andrea Mohr. ‘Zorreguieta was staatssecretaris van Landbouw. Dat departement regelt de belangrijkste bron van inkomsten van Argentini\u00eb. De vee- en graanboeren zijn machtig in dit land. De militaire dictatuur is er mede dankzij de steun van de rijke landeigenaren gekomen. Iedereen die in de regeringen van Videla heeft gezeten, werd tevoren van de plannen van de junta op de hoogte gebracht. Afgelopen jaar werd een belangrijk document gevonden dat Videla een maand voor de staatsgreep opstelde. Daarin staat precies omschreven welke vakbondsmensen, welke politici en welke militairen als vijanden van het regime moesten worden beschouwd. Iedereen die betrokken was bij de staatsgreep moet van dit plan op de hoogte zijn geweest.’<\/span><\/p>\n

Het Argentijnse staatssecretariaat van Landbouw ressorteert onder het ministerie van Economische Zaken, maar dat betekent niet dat het een ondergeschoven regeringspost is. In Argentini\u00eb mogen volgens de grondwet niet meer dan acht ministeries bestaan. Om die reden valt Landbouw onder Economie. ‘Het is een gigantisch apparaat dat tijdens de militaire dictatuur een desastreus programma heeft uitgevoerd,’ vervolgt D’Andrea Mohr. ‘De buitenlandse schuld steeg van zeven naar vijftig miljard dollar. Vakbonden en werkgeversorganisaties werden verboden, de nationale industrie ten gronde gericht.’<\/span><\/p>\n

Zelfverrijking en zakkenvullerij<\/h3>\n

En dan is er nog iets. Nadat de generaals en hun moordbeluste handlangers achter de tralies zaten, werd de toenmalige minister van Economische Zaken Martinez de Hoz vervolgd op verdenking van fraude bij de privatisering van een gasbedrijf. Hij werd nooit veroordeeld. Zelfverrijking en zakkenvullerij was tijdens de dictatuur meer regel dan uitzondering. Het ziet er niet naar uit dat Zorreguieta zich eigener hand heeft vergrepen aan de mensenrechten, maar zou het kunnen dat hij zich onrechtmatig land of goederen heeft toege\u00ebigend? Over het doorgroefde gezicht van D’Andrea Mohr trekt een beetje droevige lach. ‘Ik heb,’ verzucht hij, ‘werkelijk geen tijd om me zo diepgravend met Zorreguieta bezig te houden. Er zijn grotere zaken. De rest mogen de Nederlanders uitzoeken. Ik geloof niet dat er in Argentini\u00eb veel mensen zijn die zich druk maken over dat soort zaken.’<\/span><\/p>\n

Dan vertelt Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr een autobiografisch heldenepos. Hij werkte ten tijde van de staatsgreep als kapitein bij het regiment parachutisten. ‘Ik was niet rechtstreeks bij de staatsgreep betrokken,’ zegt hij, ‘maar na de coup vroeg een kolonel mij om bij een speciale eenheid te komen die mensen zou gaan opsporen, ondervragen, martelen en vermoorden. Ik stond met tien collega’s in een kantoortje toen ons die vraag werd gesteld. Ik heb geweigerd en gezegd dat ik bereid ben om te doden, maar dat ik aan het uitroeien van ongewapende burgers niet mee kan doen. Aan de muur hingen twee zwaarden. Ik daagde de kolonel uit, om ter plekke een duel met mij aan te gaan, maar daar ging hij natuurlijk niet op in. Met mij zeiden nog vier anderen dat ze niet mee wilden doen. Ze hebben ons toen gewoon laten gaan. Ik ben op non-actief gesteld en dat was dat. Uit dit verhaal blijkt dat niemand werd gedwongen om gruweldaden uit te voeren. De mensen die zich daar schuldig aan maakten, deden dat uit vrije wil. Ik werd niet opgepakt nadat ik zei dat ik niet van de partij wilde zijn.’ Hij nam ontslag uit het leger en overleefde door zijn diensten aan te bieden als gids in Patagoni\u00eb, de onherbergzame, nauwelijks bewoonde streek in Zuid-Argentini\u00eb.<\/span><\/p>\n

Zichzelf amnestie verlenen<\/h3>\n

Na zes jaar dictatuur besloten de generaals zichzelf via een wet amnestie te verlenen voor alle misdaden die ze hadden begaan. ‘Toen ik dat las, heb ik meteen een artikel geschreven om daartegen te protesteren,’ zegt D’Andrea Mohr. ‘Op de dag dat het in de krant verscheen, werd ik opgepakt en overgebracht naar een militaire gevangenis in Buenos Aires.’ Achteraf ontwaakte d\u00e1\u00e1r, in een smerige kerker, de verbeten speurzin waar hij nu de bijnaam ‘Simon Wiesenthal van Argentini\u00eb’ aan ontleent. Een cipier bleek een oude kameraad uit het leger, die hem uit solidariteit een sleutelbos afstond waarmee hij niet alleen uit zijn cel kon ontsnappen, maar die bovendien toegang verschafte tot een kantoor waar hij honderden documenten vond met namen van militairen die bij de ‘vuile oorlog’ betrokken waren. Het klinkt ongelooflijk, maar zo is het \u00e9cht gegaan: als gedetineerde begon hij met het opbouwen van zijn archief, simpelweg door zoveel mogelijk namen over te schrijven als hij er ’s nachts op uit trok. Hij betrok zijn oude strijdmakker bij het complot en samen konden ze nog effectiever te werk gaan nadat ze in een belendend vertrek een kopieermachine hadden ontdekt.<\/span><\/p>\n

De mensen die zich daar schuldig aan maakten, deden dat uit vrije wil. Ik werd niet opgepakt nadat ik zei dat ik niet van de partij wilde zijn<\/p><\/blockquote>\n

Direct na de definitieve val van de militaire junta in 1983 werden de kopstukken vervolgd. Maandenlang waren de processen rechtstreeks op televisie te volgen. Een eindeloze stroom getuigen vertelde over de gruwelen van de oorlog: de martelingen en de concentratiekampen. Honderden militairen werden aangeklaagd. Uiteindelijk verdwenen alleen zeven kopstukken, onder wie Videla, achter slot en grendel. Terwijl het proces tegen twintig anderen gaande was, verleende president Menem onder druk van het leger alle betrokkenen kwijtschelding van schuld: de indulta.<\/span><\/p>\n

De schatting van dertigduizend landgenoten die zouden worden vermist, lijkt D’Andrea Mohr aan de hoge kant. Tot dusver heeft hij achtduizend vermisten kunnen traceren, maar ‘enkele duizenden’ andere personen zijn nog niet ge\u00efdentificeerd. Grondwettelijk is het sinds de punto final<\/em> niet meer mogelijk om schuldigen aan de verdwijningen te vervolgen, met uitzondering van degenen die zwangere vrouwen hebben vermoord of baby’s bij ouders weghaalden. Die kinderen werden onderbracht bij gezinnen van militairen en gingen dus een opvoeding door de beulen van hun ouders tegemoet. Mede met hulp van D’Andrea Mohr werden drie\u00ebnzestig van die kinderen opgespoord door de Dwaze Oma’s. Via de weg van de geroofde baby’s konden Videla en handlangers van het ancien r\u00e9gime<\/em> opnieuw worden vervolgd. Videla is de zeventig inmiddels gepasseerd en hoeft op zijn oude dag het proces niet meer in gevangenschap af te wachten. Andere betrokkenen zitten w\u00e9l in de cel. In totaal zijn tweehonderd zaken van vermiste kinderen bekend, maar volgens de Dwaze Oma’s is dat nog maar een fractie van het werkelijke aantal.<\/span><\/p>\n

Grondwettelijk is het sinds de\u00a0punto final<\/em>\u00a0niet meer mogelijk om schuldigen aan de verdwijningen te vervolgen, met uitzondering van degenen die zwangere vrouwen hebben vermoord of baby’s bij ouders weghaalden.<\/p><\/blockquote>\n

Jorge Zorreguieta is de enige niet. Veel ambtenaren die tijdens de dictatuur vooraanstaande posities innamen, bleven daarna heel belangrijk. Zo is generaal Antonio Domingo Bussi, een van de juntaleden, tot de dag van vandaag gouverneur in de provincie Tucuman. Onderzoeker D’Andrea Mohr heeft daar een duidelijk oordeel over. ‘Bussi is een varken en een fascist,’ zegt hij op dicteersnelheid. ‘Ongelofelijk dat hij democratisch in zijn huidige functie is gekozen. Ik heb er vijf jaar over gedaan om uit te zoeken wat hij op zijn kerfstok heeft. Onder zijn verantwoordelijkheid zijn negenhonderd mensen verdwenen, onder wie vijf minderjarigen. Binnenkort wordt een aanklacht tegen hem ingediend.’<\/span><\/p>\n

Kapitein Alfredo Silingo, die eigenhandig mensen boven de oceaan uit het vliegtuig gooide, verblijft nu onder huisarrest in Madrid. Eigen schuld, vindt D’Andrea Mohr. ‘Hij wilde de onderzoekers in Spanje een handje helpen, maar zodra hij bij onderzoeksrechter Garzon verscheen om zijn getuigenis af te leggen, werd hij gearresteerd op beschuldiging van moord. Hij wordt in Madrid permanent door acht bodyguards bewaakt; waarschijnlijk zit Silingo daar veiliger dan hier.’<\/span><\/p>\n

De Dwaze Moeders van het Plaza de Mayo houden nog even vol. Elke week demonstreren ze om aandacht te vragen voor hun vermiste kinderen. Maar de regering en het leger houden vol dat hun protesten vergeefs zijn. Het verleden is dood. Er zijn geen documenten meer, er valt niets meer te achterhalen dat nog niet bekend is.<\/span><\/p>\n

Speurder Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr lacht dat eigenaardige lachje dat hem zo charmant maakt. ‘Tien dagen voor het einde van de dictatuur heeft generaal Christino Nicolaide de opdracht gegeven alle archieven te vernietigen,’ zegt hij. ‘Journalisten zeuren mij de kop gek of er niet nog ergens een geheime opslagplaats is met alle gegevens. Ik denk het niet. Er zijn mensen die zeggen dat er in een Zwitserse kluis van alles zou liggen. Dat lijkt mij onwaarschijnlijk. Dan hadden de generaals twee Hercules-vliegtuigen vol met dossiers naar Zwitserland moeten vliegen.’<\/span><\/p>\n

\n

In 2011 werd in Nederland aangifte gedaan tegen Jorge Zorreguieta. Lees er hier<\/a> meer over.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De ‘Simon Wiesenthal van Argentini\u00eb’, zoals Jos\u00e9 Luiz D’Andrea Mohr zichzelf zonder tegenspraak laat aanduiden, had het in zijn morsige kantoortje in een buitenwijk van Buenos Aires zelden drukker dan de afgelopen week. Omwille van de lieve vrede mogen veel van zijn landgenoten de wandaden van de bloedige Videla-dictatuur (1976-1983) dan langzamerhand graag met het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1248,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[8095,8097,6226,6305],"class_list":["post-364163","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-jorge-zorreguieta","tag-junta","tag-maxima","tag-willem-alexander","article_type-vn-80"],"acf":[],"author_name":"Harm Ede Botje, Rudie Kagie","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/364163","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=364163"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/364163\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Harm Ede Botje, Rudie Kagie","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=364163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=364163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}