{"id":363891,"date":"2021-08-08T03:00:30","date_gmt":"2021-08-08T01:00:30","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=363891"},"modified":"2021-08-06T13:06:30","modified_gmt":"2021-08-06T11:06:30","slug":"sevdaliza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/sevdaliza\/","title":{"rendered":"De toekomstmuziek van Sevdaliza: ‘Ik had al een visie voordat ik wist hoe ik die moest vormgeven\u2019"},"content":{"rendered":"
\n
Opnieuw relevant, want<\/h5>\n

Zondag 8 augustus zit Sevdaliza aan tafel bij Janine Abbring bij\u00a0Zomergasten.\u00a0<\/em>VN was in 2017 al fan, toen David Kleijwegt dit profiel schreef.<\/p>\n<\/div>\n

Op de dag dat Feyenoord voor het eerst in negentien jaar kampioen wordt, geeft een helemaal niet zo heel bekende Rotterdamse zangeres een uitverkocht concert in Amsterdam. Niemand in de zaal kan het ontgaan: hier st\u00e1\u00e1t iemand. Sevdaliza is lang, maar vanavond lijkt ze wel een reus. Een reus met lang zwart haar. Haar strenge gelaatstrekken zijn als van een standbeeld. Ze heeft, mede door de prominente wenkbrauwen, wel iets van Frida Kahlo, maar dan oneindig veel sensueler. Ze straalt iets mysterieus uit, niet omdat ze koud en afstandelijk oogt, maar juist omdat je vermoedt dat achter die fa\u00e7ade een rijke gevoelswereld schuilgaat. Dat wordt nog eens aangezet door de muziek, die drijft op voortdurend contrasterende emoties. Over een bedje van synthesizers, gevoelig aanzwellende violen en een rudimentaire beat zingt ze: \u2018I could never make you love me.\u2019 De zaal explodeert bijkans.<\/p>\n

Het is het enige optreden in ons land van een tournee die Sevdaliza verder onder meer brengt in Berlijn, New York, Parijs, Tbilisi, Los Angeles, Toronto, Moskou en Londen. Niet slecht voor een artiest die hier nooit op de radio wordt gedraaid en maar matig past tussen de Kensingtons en Ronnie Flexen van deze wereld. Sevdaliza denkt groot. En dat werpt steeds meer zijn vruchten af. Verschillende van haar\u00a0liedjes halen enkele miljoenen\u00a0streams op Spotify. En ze heeft in alle belangrijke bladen gestaan, tot aan Billboard<\/span> toe. De toonaangevende Amerikaanse website voor muziekliefhebbers, Pitchfork,<\/span> noemde haar een provocateur with a sense of global mission<\/em>. Voor haar eerder dit jaar verschenen debuutplaat ISON<\/span> kreeg ze een 7.7<\/a>\u00a0– zeer hoog voor deze website, en iets wat geen Nederlandse vakgenoot haar kan nazeggen. En terecht, zo blijkt uit alles van de performance van vanavond, van de sterk gearrangeerde muziek tot aan de krachtige choreografie, met Sevdaliza telkens in het midden van de aandacht. De hele avond spreekt ze geen woord Nederlands tot het publiek. Zelfs niet als ze zich richt tot haar moeder \u2013 het is ook nog eens Moederdag \u2013, die ook aanwezig is. Vaak maakt zoiets een ronduit potsierlijke indruk, maar niet bij Sevdaliza. Ze \u00eds een internationale artiest.<\/p>\n

\"\"
Sevdaliza. Foto: Zahra Reijs<\/figcaption><\/figure>\n
Rotterdams accent<\/h5>\n

Een bijna ontnuchterende ervaring is het als ze een paar weken later een caf\u00e9 in Kralingen komt binnenlopen en zichzelf met een glimlach voorstelt, waarbij ze een opvallende piercing in het gaatje tussen haar tanden onthult. Sevdaliza praat met een stevig Rotterdams accent en heeft in het echt niets van het afstandelijke en soms zelfs volstrekt onbenaderbare dat ze in haar oogverblindende videoclips tentoonspreidt. Ze is hartelijk en open. Casual gekleed, want ze wil zo nog sporten. \u2018Lekker rond de Plas \u2013 hardlopen en opdrukken.\u2019 Ze maakt vooral een nuchtere indruk, maar ISON<\/span> is eerder bedwelmend. Het lijkt een warm bad waarin je lekker denkt te kunnen gaan zitten. Totdat steeds meer van de teksten tot je doordringen. Zoals: In your eyes \/ I\u2019ve never been the truth \/ All you saw \/ was a broken mirror<\/span>. Of: The autopsy report read \/ the insides were beautiful<\/span>. Dit is dystopische popmuziek voor dystopische tijden. Muzikaal refereert ISON<\/span> aan de triphop van Massive Attack en Portishead, maar de songs kunnen ook wedijveren met de eigentijdse alt-R&B van FKA Twigs en Kelela. In het muzikale landschap van Nederland is Sevdaliza een openbaring: alsof zij het is die ons eigenhandig de 21ste eeuw in heeft geslingerd.<\/p>\n

Over de vraag waarom ze zo wordt opgepikt in het buitenland hoeft ze geen seconde na te denken. \u2018Omdat ik het wilde.\u2019 Er verschijnt een zweem van een glimlach op haar gezicht. \u2018Ik heb een soort grootheidswaan, denk ik. Ach, ik twijfel elke dag, maar toch drijft iets me in die richting. Ik zie het zo: ik heb een enorm huis gebouwd. De palen in de grond gezet, het helemaal ontworpen hoe ik het wil hebben. Ik ben me langzaam aan het settelen, ik voeg er steeds van alles aan toe. Maar af en toe sta ik in het huis en komen de muren op me af. En denk ik: \u201cHoly shit, wat heb ik neergezet, ik kan het helemaal niet aan.\u201d Maar aan het eind van de dag denk ik toch: ik heb dat huis wel gebouwd, h\u00e8? So suck it up<\/span>. Da\u2019s ook wel weer Rotterdams of zo. Dat nuchtere. Het is toch een zegen dat het allemaal kon.\u2019<\/p>\n

Maar aan het eind van de dag denk ik toch: ik heb dat huis wel gebouwd, h\u00e8? So suck it up<\/span>.<\/p><\/blockquote>\n

Een visie<\/h5>\n

Vijf jaar geleden was ze nog projectmanager bij het HipHopHuis in Rotterdam. En had ze nog nooit gezongen. Beheerste ze geen enkel instrument. Het begin was nog een valse start: een poging tot hiphop in het Nederlands, uitmondend in de EP Zwart Goud<\/span> die ze in eigen beheer uitbracht. Het was geen match, Sevdaliza en de Nederhop, maar bij de presentatie van Zwart Goud<\/span> stond tussen de genodigden wel producer Reynard Bargmann, die cruciaal zou worden voor haar ontwikkeling als artiest. Sindsdien bouwen ze samen langzaam maar gestaag aan Sevdaliza. Het was altijd al de wens van Bargmann, die werkt onder de naam Mucky, om voor een vrouwelijke artiest te produceren. \u2018Ik had iemand als M.I.A. in mijn hoofd, dat soort muziek. Bij die presentatie zag ik al haar toewijding. Zeker, het was heel pril, maar ik constateerde dat ze het gewoon deed<\/span>. Ook al had ze geen enkele scholing, ze had duidelijk aanleg. De muziek had toen al de sfeer van nu, het had al een bepaalde consistentie. Een visie.\u2019 Sevdaliza: \u2018Ik had al een visie voordat ik wist hoe ik die moest vormgeven.\u2019 Bargmann: \u2018Ze was erg bezig met het beeldende, de videoclips, de manier waarop ze zich kleedde. Ik weet dat dat net zo belangrijk is.\u2019<\/p>\n

Opvallend veel huid<\/h5>\n

Bargmann is in alle opzichten Sevdaliza\u2019s tegenpool. Een rustige jongen die je zomaar over het hoofd zou kunnen zien. Hij is geboren in New York, maar doorliep het conservatorium in Rotterdam. \u2018Met de computer was ik verder dan de leraren daar. Het werkt zo goed met Sevdaliza omdat we elkaar aanvullen, steeds meer eigenlijk. Zij heeft het gevoel, ik heb de technische kant. Ik ben introvert, zij is heel expressief.\u2019<\/p>\n

Ook op een doordeweekse dag in het caf\u00e9 is de presence<\/span> van Sevdaliza niet te ontkennen. Ze kan er niets aan doen, ze heeft gewoon dat lijf en dat hoofd. In haar shows, video\u2019s en publiciteitsfoto\u2019s maakt ze daar ook gretig gebruik van: ze zijn zeer gestileerd, vaak ook provocerend. Aan echt naakt doet Sevdaliza zelden of niet, maar ze laat opvallend veel huid zien. \u2018Je kunt wel zeggen dat ik een imago cre\u00eber, maar dat ben ik toch gewoon? Als ik nu mijn T-shirt uittrek, dan is dat beeld er. Ik heb gewoon postuur, ben statig. Mijn energie is zoals-ie is. Nu weet ik: dit is mijn gegeven. Maar vroeger was het vooral ongemakkelijk. Iedereen staarde me aan. Niet omdat ik nou zo\u2019n lekker wijf ben, het is meer\u2026 een bepaalde energie. Met als resultaat dat ik er altijd werd uitgepikt, op school bijvoorbeeld. Ik kon nooit de muurbloem zijn, die ik van binnen misschien wel was. Ik heb het heft in eigen hand genomen. Een groot deel van mijn verhaal gaat over controle. Owning it<\/span>. En over loslaten. Daardoor wordt het ook natuurlijk, niet meer zo extreem. Vroeger wilde ik vaak het tegendeel bewijzen van wat iemand van mij vond. Maar nu gaat het er niet om wat zij vinden, maar om wie ik ben. En hoe d\u00e1t dan weer wordt ervaren, is superinteressant. Ik ben pas een jaar zo ver, en het groeit nog steeds.\u2019<\/p>\n

\"\"
Sevdaliza. Foto: Bethany Vargas<\/figcaption><\/figure>\n
Statement in hoogst eigen persoon<\/h5>\n

Sevda Alizadeh (29) was altijd al een buitenbeentje. Toen ze vijf jaar oud was, kwam ze met haar ouders vanuit Teheran naar Nederland. Eerst kwam ze terecht in een asielzoekerscentrum in Hoogezand-Sappemeer, vervolgens verhuisde ze naar Hardinxveld in Zuid-Holland. Natuurlijk heeft ze racisme aan den lijve meegemaakt, volop, maar in haar oordeel is ze opvallend mild. \u2018Ik denk dat racisme in ons allemaal huist. Maar een pasgeboren baby is geen racist. De sleutel ligt bij educatie, bij opvoeding, bij de omgeving. Ik begrijp waarom dat zo lang duurt. Net zoals ik begrijp waarom mensen angst hebben voor het vreemde. Verandering kun je nu eenmaal snel ervaren als bedreigend. Je woont ergens waar alles je hele leven hetzelfde is, en opeens verandert alles in zo\u2019n rap tempo dat je het niet meer kunt bijhouden. Dat is wat, hoor.\u2019<\/p>\n

Naar Teheran is ze vaak terug geweest. Alleen de laatste jaren is het er niet meer van gekomen: te druk met de muziek. Op het tweede deel van haar recente wereldtournee werd ze in Tbilisi verrast door enkele duizenden Irani\u00ebrs, die naar haar concert waren afgereisd. Sevdaliza is, zo zegt ze, \u2018inmiddels een organisme aan het worden dat haar eigen leven leidt.\u2019 Alsof ze het zelf nog nauwelijks kan bevatten. \u2018Heel speciaal om te merken hoe dankbaar zij zijn, dat je komt optreden voor ze. Ze zien me als een Iraanse vrouw die op eigen kracht een carri\u00e8re is begonnen, zonder concessies uit angst. Dat is een motivatie voor hen, maar ook voor mij. Het maakt dat ik er nog harder voor wil vechten.\u2019<\/p>\n

Eerder dit jaar verhinderde executive order<\/span> 13769 vanwege haar afkomst dat ze naar de VS kon afreizen. In twee\u00ebnhalve dag schreef ze \u2018Bebin\u2019, een protestlied in het Farsi<\/a>. Ze ontweek destijds de aandacht van de media omdat ze geen onderdeel wilde worden van \u2018a victimized concept\u2019. \u2018Bebin\u2019 is een van de weinige keren dat ze uitdrukkelijk politiek stelling nam. Daar is verder ook geen reden toe, ze is Sevdaliza \u2013 een statement in hoogst eigen persoon.<\/p>\n

\n

\u2018Benin\u2019 is een van de weinige keren dat ze uitdrukkelijk politiek stelling nam. Daar is verder ook geen reden toe, ze is Sevdaliza \u2013 een statement in hoogst eigen persoon.<\/p>\n<\/blockquote>\n

Op haar zestiende kreeg ze een sportbeurs en ging ze uit huis, om zich te richten op een toekomst in basketbal. Ze haalde de selectie van het nationale jeugdteam, maar daar stokte het. Sevdaliza ziet overeenkomsten tussen sport en muziek maken: \u2018Het groeiproces. Iets leren. Maar in mijn eentje leer ik beter. Beter dan wanneer mij wordt verteld hoe ik moet leren. Ik had altijd last van coaches bij het basketballen. Als je me gewoon l\u00e1\u00e1t, dan komt het vanzelf wel. Ik kijk vaak tennis. Een technische sport, waarin je ook leermeesters hebt, maar als je op de baan staat, ben je zielsalleen. Het is een gevecht met jezelf.\u2019<\/p>\n