{"id":356507,"date":"2017-05-15T11:12:46","date_gmt":"2017-05-15T09:12:46","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=356507"},"modified":"2017-05-15T11:55:31","modified_gmt":"2017-05-15T09:55:31","slug":"de-poeziepodcast-5-ellen-deckwitz-is-weer-verliefd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-poeziepodcast-5-ellen-deckwitz-is-weer-verliefd\/","title":{"rendered":"De Po\u00ebziepodcast 5: Ellen Deckwitz is weer verliefd"},"content":{"rendered":"
\n

Een nieuwe Po\u00ebziepodcast van VN, SLAA en Splendor, door Daan Doesborgh. Over dichters, hun gedichten, en de wereld waar ze die vandaan halen. Deze maand: Ellen Deckwitz.<\/p>\n<\/div>\n

Terwijl ik mijn apparatuur opstel op mijn vaste tafeltje in de kleine zaal, zit Ellen Deckwitz achter de forse zwarte B\u00f6sendorfer. Ze draagt een gedicht voor en begeleidt zichzelf met wervelende pianoklanken. Jammer voor de luisteraars van de Po\u00ebziepodcast, maar het opnameapparaat stond nog niet aan, dus deze performance is voorgoed in tijd en ruimte verloren gegaan. Gelukkig moest ons gesprek toen nog beginnen, dus dat staat er wel op.<\/p>\n

Ellen begint met een gedicht van Dennis O\u2019Driscoll, de belastingambtenaar annex Seamus Heaneybiograaf, die zelf ook een zeer verdienstelijk dichter was. De vertaling is van haarzelf, en komt uit haar po\u00ebziecursus Olijven moet je leren lezen<\/em>, waar in nog geen jaar tijd al vier drukken van verschenen.<\/p>\n

\n

God missen<\/strong><\/p>\n

De broodproductie neemt toe dankzij
\ngranen die op wetenschappelijke wijze
\nziektekiemvrij zijn gemaakt, om Zijn
\nfouten te verkleinen.<\/p>\n

En toch, ondanks onze jeugdige opstandigheid,
\nvoldaan als we zijn om het verbannen
\nvan een benauwende vader die in de woestijn
\neen bebaarde kluizenaar werd- soms geven we toe
\ndat we Hem missen.<\/p>\n

We missen Hem als tijdens het burgerlijk huwelijk
\nboven het bloeiende altaar van de ambtenaar
\nwe vergeefs wachten op een zin met woorden als
\n\u2018tot de dood\u2019 en \u2018in naam van de Vader\u2019.<\/p>\n

We missen Hem als we voor het eerst op het
\nknobbeltje in de borst stuiten en een onwillig
\ngebed aan onze lippen ontsnapt;<\/p>\n

We missen Hem als we plots of woedend
\nZijn naam uitroepen
\nals een vrouw op een kraamafdeling
\nroept om haar lang geleden overleden moeder.<\/p>\n

We missen Hem als we luisteren naar de profetie
\nvan astronomen, dat alle waarneembare sterrenstelsels
\nzich van elkaar verwijderen zolang het universum uitdijt.<\/p>\n

We missen Hem, als de geliefden hun schouders ophalen
\nbuiten het goedkope motel, peinzend wat hun volgende
\nstap moet zijn.<\/p>\n

En soms voelens we ons zelfs nostalgisch, wachten we
\nop Zijn Wederkomst, alsof we ons bevinden
\nin een bakstenen duivenkot
\nnadat de vogels zijn uitgevlogen.<\/p>\n

Dennis O\u2019Driscoll, \u2018Missing God\u2019, fragment en slot, vertaling Ellen Deckwitz, uit: Olijven moet je leren lezen<\/em>, Atlas Contact 2016.<\/p>\n<\/div>\n

Naar aanleiding van dit gedicht hebben we het over de rol die religie speelt in onze levens. Ellen was vroeger gelovig, en voelt soms nog steeds de leegte waar vroeger haar geloof heeft gezeten. Behalve over religie geeft dit gedicht ook stof om het over de overeenkomsten tussen wiskunde en po\u00ebzie te hebben, en daar heeft Ellen het gedicht dan ook voor gebruikt in haar boek, waar eigenlijk binnenkort een vervolg op zou komen maar, en hier heeft de Po\u00ebziepodcast een primeur, dat is uitgesteld, omdat Ellen de verdere rest van het jaar graag wat ruimte wil nemen voor haar eigen werk.<\/p>\n

Een mooie gelegenheid om het dan maar over het splinternieuwe, nog ongepubliceerde gedicht te hebben dat ze voor ons meenam, en dat hieronder voor het eerst in de geschiedenis van de wereld openbaar wordt gemaakt:<\/p>\n

\n

Over huiden<\/strong><\/p>\n

Onze huid heeft iets sinisters, de cr\u00e8mes
\ndie in haar zinken. Het zonlicht<\/p>\n

dat er sproeten op batikt
\nen de rimpels laat uitbreken. Hoe<\/p>\n

ze luchtjes bewaart die ik liever vergat,
\nhoe zijn geur af en toe nog sluimert<\/p>\n

tussen mijn spleten. Soms herinner ik me
\nde eerste keer, de handen<\/p>\n

op mijn blote rug, hoe de vingertoppen
\nwel inductieplaten leken. Van elke porie<\/p>\n

een mondje maakten, happend naar meer,
\ntot het verweerde. Ik trok weg van het bed,<\/p>\n

van alle beloftes, de uren vergeefs.
\nSlechts gekleed in mijn huid wandelde ik<\/p>\n

richting de tuin. Ik hoorde hem huilen
\nnaar mij. Maar mijn huid zette het zonlicht<\/p>\n

al om in flinke vitaminen, maakte met iedere stap
\nde botten sterker, de tanden harder.<\/p>\n

Ellen Deckwitz<\/em><\/p>\n<\/div>\n

Het moge inmiddels wel duidelijk zijn dat Ellen onlangs van relatiestatus is veranderd, en dan niet op de goede manier. Hoewel, ze is weer verliefd, en weet nauwelijks hoe ze de stroom gedichten bij moet houden die daaruit voortkomt. We bespreken de afwegingen die komen kijken bij het componeren van een bundel, en hoe Tom Waits zoiets eigenlijk aanpakt.<\/p>\n

Ellen besluit met een oproep aan de Nederlandse onderwijssector: veel van de ellende in de liefde zou voorkomen kunnen worden als we op de middelbare school behalve seksuele voorlichting ook les in liefhebben zouden krijgen. En over belastingen, maar dat is een gesprek voor een volgende keer.<\/p>\n

\n