{"id":345587,"date":"2016-12-15T08:30:57","date_gmt":"2016-12-15T07:30:57","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=345587"},"modified":"2016-12-15T08:40:23","modified_gmt":"2016-12-15T07:40:23","slug":"alleseter-red-de-paling","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/alleseter-red-de-paling\/","title":{"rendered":"Red de paling! (Niet kopen, niet eten!)"},"content":{"rendered":"
Paling is een zwaar bedreigde diersoort. En paling kweken een mysterie dat nog niet ontrafeld is. Tot die tijd: niet kopen, niet eten, die vis. Of alleen op uw verjaardag of zo, opdat u hem niet vergeet.<\/div>\n

Ergens achter in een industrieterrein aan de rand van Volendam hangt een geboortekaartje aan de muur met daarop een sterk uitvergrote afbeelding van een palinglarve met daaraan een microscopisch klein drolletje. Dat poepje was groot nieuws.<\/p>\n

Bij Glasaal Volendam BV proberen ze namelijk paling te kweken. Dat is, op enkele Japanners na, nog niemand gelukt. Een van de grootste obstakels: we weten niet wat palinglarven eten. Een larve met poep, dat betekent dat-ie gegeten heeft.
\nHet kweken van paling is een hot topic<\/span>. Het gaat in de natuur namelijk heel slecht met de paling. De paling<\/a> staat op de Rode Lijst als critically endangered<\/span>, vrij te vertalen als: kantje boord (de volgende stap is \u2018uitgestorven in het wild\u2019). Hoe is dat gekomen?<\/p>\n

Sportvissers, aalscholvers en ziektes<\/h5>\n

Wat u moet weten: paling is een trekvis, die opgroeit in zoete binnenwateren (in gemiddeld een jaar of tien). Dan wordt hij geslachtsrijp en trekt hij naar zee. De larven die daar geboren worden, zwemmen mee op de stroming terug naar de kust. Tegen de tijd dat ze aankomen, zijn ze uitgegroeid tot kleine doorzichtige sliertjes. Die glasalen groeien dan in de binnenwateren weer op tot paling. Dat is op zichzelf nogal een onderneming. Daar komt bij dat glasaal een dure delicatesse is in Zuidwest-Europa (hoewel men tegenwoordig noodgedwongen vaak tot surimi veroordeeld is). Glasalen die niet in de kustwateren worden opgevist, komen vervolgens sluizen, dijken, gemalen en waterkrachtcentrales tegen. Het kleine percentage glasaaltjes dat daar doorheen weet te glippen, het zoete water bereikt en tot volwassen exemplaar kan uitgroeien, komt dan ook nog de palingvisser tegen, want zo\u2019n dikke, vette volgevreten paling, klaar voor de lange reis, is ideaal om te roken. En dan zijn er nog de sportvissers, de aalscholvers, ziektes en parasieten, en het verdwijnen van de habitat door het inpolderen van binnenwateren.<\/p>\n

Gevolg: het aantal glasalen dat via de Noordzee ons land binnenkomt, is nog geen 5 procent van wat het een halve eeuw geleden was. Dit zijn cijfers van de onafhankelijke wetenschappelijke Internationale Raad voor Zeeonderzoek (ICES). Wat we daarom al een tijdje doen, is glasaal (waarvan het grootste deel toch nooit binnen zou geraken) vangen voor de kust en die \u00f3f opkweken in kwekerijen, \u00f3f uitzetten in de binnenwateren om later op te vissen.<\/p>\n

Gevolg: het aantal glasalen dat via de Noordzee ons land binnenkomt, is nog geen 5 procent van wat het een halve eeuw geleden was.<\/q><\/p>\n

Palingvriendelijk<\/h5>\n

Kortom: de paling moet dringend beschermd worden. Daarom is er een officieel \u2018Aalherstelplan\u2019. Het doel daarvan is om de uittrek van volwassen paling te herstellen tot 40 procent van het niveau van wat het geweest zou zijn als de mens geen invloed zou hebben gehad (heeft u \u2019m?). Er is een vangstquotum vastgesteld voor glasaal, en Europees is bepaald welk percentage daarvan moet worden uitgezet. Ook is er een gesloten seizoen voor de palingvisserij ingesteld in de maanden september, oktober en november, wanneer de volwassen paling uittrekt. Ondertussen moet er gewerkt worden aan het palingvriendelijk maken van de afgesloten waterwegen. Dat is allemaal niet genoeg, vinden milieuorganisaties zoals WNF en de Good Fish Foundation. Paling is een zwaar bedreigde diersoort: onmiddellijk stoppen met vissen en eten, zeggen ze. Ngo\u2019s hebben de paling succesvol uit de schappen van de supermarkt weten te weren.<\/p>\n

Paling ligt nog wel bij de visboer. En zolang men paling eet, wordt er gevist. Dat houdt niet van de ene op de andere dag op. De palingbranche zelf ziet ook wel de noodzaak om te verduurzamen en heeft daartoe de stichting Duurzame Palingsector Nederland opgericht. Met dat fonds financiert de sector bijvoorbeeld onderzoek naar het kweken. Ze zetten glasaal uit \u00e9n helpen volwassen paling terug over de dijk. Dat bekostigt de sector met het geld dat verdiend wordt met de verkoop van paling. Dupan zegt: door Dupan-paling te eten, kan de consument bijdragen aan duurzaam beheer.<\/p>\n

Doormodderen<\/h5>\n

Moeten we nu paling eten, of niet? De bittere waarheid is: het maakt weinig uit, zolang we blijven doormodderen in de marge, zegt internationale palingautoriteit Willem Dekker, oud-voorzitter van de palingwerkgroep van ICES en wetenschappelijk adviseur van het Europese samenwerkingsverband van palingsectoren. De penibele palingstand is geen nationaal probleem. Paling komt voor in de rivieren van Egypte tot Noorwegen. Uiteindelijk komen ze voor de voortplanting allemaal samen in de Sargassozee, zo\u2019n zesduizend kilometer hiervandaan. De Europese en Noord-Afrikaanse paling is dus \u00e9\u00e9n groot bestand. Dat vraagt om een centrale overkoepelende aanpak. Maar ook al wil Europa wel (even los van het feit dat Noord-Afrika daar niet bij hoort), over de binnenwateren van de lidstaten heeft Brussel relatief weinig te zeggen. Daarom mag elk land zijn eigen Aalherstelplan vormgeven. Dat hebben ze acht jaar geleden gedaan. Vorig jaar bleek opnieuw dat veel landen, waaronder ook Nederland, nog lang niet op de goede weg zitten. Toch krijgen we geen straf. Want als de lidstaten Brussel de rug toekeren, dan zijn we nog verder van huis. Europese politiek is vooral de club bij elkaar houden.<\/p>\n

Praat erover<\/h5>\n

Als het zou lukken om paling te kweken, dan zou dat de druk op de natuur kunnen verlichten. Er wordt op verschillende plaatsen aan gewerkt; in Volendam en Wageningen, in Denemarken en Itali\u00eb. Het is de Japanners gelukt om de cyclus helemaal rond te maken (de Japanse paling is overigens een andere soort dan de Europese). Ze hebben de larven aan het eten gekregen. Maar dat is nogal een theoretische exercitie: het is namelijk gelukt door ze eitjes te voeren van haaien die zelf ook een bedreigde diersoort zijn. \u00a0En het vindt allemaal nog op laboratoriumschaal plaats. Het gaat om enkele individuen. Om de juiste omstandigheden te cre\u00ebren waarin grote aantallen kunnen overleven, moet nog ongelooflijk veel onderzocht worden. Waar de palingen \u2018precies\u2019 samenkomen in de Sargassozee (dat ding is net zo groot als Europa), weten we niet. Hoe ze zich daar precies voortplanten dus ook niet. Op welke diepte evenmin. En dus ook niet bij welke temperatuur of hoeveelheid licht. We weten ook niet wat de natuurlijke stimulans is voor de paling om geslachtsrijp te worden. En dus ook nog steeds niet wat ze eten in het wild. Een commerci\u00eble palingkwekerij hoeven we de komende tien jaar nog niet te verwachten.<\/p>\n

Voorlopig is de enige hoop voor de wilde paling (en dit klinkt als een heel flauwe open deur, maar echt, het is helaas niet anders) dat iedereen \u2013 vissers, kwekers, milieuactivisten, overheden \u2013 met elkaar samenwerkt. Samen afspreken om de paling nog beter te beschermen. En vooral: ons aan die afspraken te houden. Vandaag nog liever dan morgen. \u00a0Dus weet u: eet misschien maar heel af en toe een palinkje, op uw verjaardag of zo, opdat u hem niet vergeet. En alleen als u belooft er op elk feestje over te praten. Your paling needs you! <\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

***
Paling is een zwaar bedreigde diersoort. En paling kweken een mysterie dat nog niet ontrafeld is. Tot die tijd: niet kopen, niet eten, die vis. Of alleen op uw verjaardag ofzo, opdat u hem niet vergeet.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-345587","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Jo\u00ebl Broekaert","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/345587","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=345587"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/345587\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jo\u00ebl Broekaert","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=345587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=345587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}