{"id":343195,"date":"2016-11-09T07:00:03","date_gmt":"2016-11-09T06:00:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=343195"},"modified":"2016-11-09T14:31:21","modified_gmt":"2016-11-09T13:31:21","slug":"deze-nederlandse-band-speelt-beatles-muziek-die-nooit-eerder-live-gehoord-is","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/deze-nederlandse-band-speelt-beatles-muziek-die-nooit-eerder-live-gehoord-is\/","title":{"rendered":"The Analogues spelen de Beatles-muziek die nooit eerder live gehoord is"},"content":{"rendered":"<div class=\"lead\">In &#8217;66 stopten The Beatles met optreden; daarna namen ze hun beste werk op. Pas 50 jaar later wordt deze muziek live gespeeld, door een Nederlandse band.\u00a0The Analogues.<\/div>\n<p class=\"p_1\">Toen muzikant en producer Bart van Poppel zo\u2019n drie jaar geleden benaderd werd voor het project dat inmiddels The Analogues is gaan heten, krabde hij zich eerst eens stevig achter de oren. Een c\u00f3verband? Hmm. Er zijn er talloze, ze zijn vaak heel goed en veelgevraagd bovendien, maar in serieuze muzikantenkringen leg je daar toch weinig eer mee in. Dat het om The Beatles ging, was voor een sixties-liefhebber als hij weliswaar een pre, maar toch: de eerste associaties gingen al snel uit naar pruikjes, verkleedpartijen en blijmoedig met je hoofd schudden terwijl je nog eens <em>Yeah! Yeah! Yeah!<\/em> roept. \u2018Een rolletje spelen,\u2019 zegt Van Poppel met misprijzende blik. \u2018Dat zag ik nou niet echt voor me.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Aan de andere kant: de man die hem vroeg, Fred Gehring, was niet zomaar een gesjeesde muzikant met een lollig plannetje. Van huis uit drummer in diverse bands, bouwde Gehring een zeer succesvolle carri\u00e8re als ondernemer op. Nadat hij op diverse continenten had gewerkt, zette hij midden jaren negentig de Europese tak van kledingmerk Tommy Hilfiger op. Dat verkocht hij aan de Amerikanen, waarna hij zich in New York vestigde en zelf CEO werd van het bedrijf. Al die tijd was de muziek blijven lonken, en toen hij rond zijn zestigste het bedrijfsleven vaarwel zei, leek het logisch om daar zijn tanden weer eens in te zetten. Dus ja, als zo\u2019n man met een plannetje komt aanzetten, kun je het gerust Een Plan noemen.<\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Nou, dat is dus een beetje uit de hand gelopen,\u2019 zegt Van Poppel grinnikend, als hij op een stralende zondagmiddag een rondleiding geeft door een studiocomplex in Haarlem. Dat complex is inmiddels overgenomen door Gehring, en Van Poppel heeft er zijn eigen studio. De grootste ruimte \u2013 het \u2018museum\u2019 \u2013 staat tjokvol met een indrukwekkende verzameling vintage instrumenten. Hoogbejaarde orgels, Rickenbacker-gitaren, VOX-versterkers: wie wel eens een fotoboek over The Beatles heeft doorgebladerd, komt het allemaal bekend voor. \u2018Alles waar ik als klein jongetje van droomde,\u2019 zegt hij met een jongensachtige grijns. \u2018Serieus: dat ik het nog mag meemaken. En dit is alleen nog maar het deel dat niet mee is op tournee. De mooiste spullen zitten allemaal in de truck.\u2019<\/p>\n<h5>Nooit live uitgevoerd<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Op papier klonk het simpel genoeg, dat plan. Gehring stelde voor om Beatles-albums integraal te gaan uitvoeren, op het podium, met als doel het origineel zo dicht mogelijk te benaderen. En dan specifiek de l\u00e1tere Beatles. De platen vanaf 1966, toen de groep besloot te stoppen met optreden omdat ze zichzelf toch nooit boven het meisjesgegil hoorden uitkomen, waarna ze bevrijd waren en zich in de studio overgaven aan een ongekende experimenteerdrift. Muziek, kortom, die nooit live is uitgevoerd. En die ook nooit bedoeld was om live te worden uitgevoerd.<\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Ik ben altijd een enorme Beatle-fan geweest,\u2019 vertelt Gehring aan de keukentafel van de studio, terwijl hij ondertussen zijn overenthousiaste hond Penny Lane tot bedaren probeert te brengen. \u2018En dan vooral van die latere platen. Maar die muziek sneeuwt langzaam onder. Coverbands als The Bootleg Beatles zijn hartstikke leuk, ik heb ze allemaal gezien, maar het is vooral een visueel spektakel. En ze spelen altijd dezelfde dertig nummers, simpelweg omdat de rest niet te doen is. Je hoort The Beatles ook niet in clubs of op de radio. Ja: de grote hits \u2013 \u201cHey Jude\u201d, \u201cLet It Be\u201d, \u201cHelp!\u201d. Maar nooit eens \u201cGlass Onion\u201d of \u201cBungalow Bill\u201d.\u2019<\/p>\n<p><iframe title=\"Magical Mystery Tour - The Analogues\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/hpHYd6LQsvg?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat vindt hij onbegrijpelijk en nauwelijks te verkroppen. \u2018Er zijn mensen die \u201cLovely Rita\u201d niet kennen, of \u201cA Day In The Life\u201d. Die muziek is er gewoon, maar je w\u00e9\u00e9t het niet. Dat is toch <span class=\"Cursief\">bizar<\/span>?\u2019 Vandaar dus zijn plan. \u2018Ik dacht: er moet een manier zijn om het mensen te laten ontdekken. En bij de fans moet er toch behoefte zijn om zoiets live te horen.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">In Bart van Poppel vond hij een ideale partner in crime. Wat heet: de bassist, toetsenist, songschrijver en producer was bijna overgekwalificeerd voor deze klus. In zijn bandjestijd vertoonde Van Poppel een duidelijke voorliefde voor de sixties. Vooral met de groep Tambourine, waar ook de huidige Analogues-gitarist Jac Bico deel van uitmaakte. Wat <span class=\"Cursief\">sound<\/span> betreft was hij altijd een zelfverklaard \u2018puritein\u2019. Nog jaren nadat er digitale keyboards op de markt waren waarmee je gewoon in de tram kon stappen, sleepte Van Poppel naar elke optreden steevast een Hammond-orgel plus Leslie-box mee ter grootte van een fikse bestelbus. Want dat klonk beter.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Toen hij twaalf jaar geleden stopte met spelen \u2013 \u2018Popmuziek is voor de jeugd,\u2019 zegt hij lachend \u2013 kwam hij in de reclame terecht, precies in de tijd dat vintage klanken zwaar in de mode waren. \u2018Heel vaak moest ik dingen een-op-een namaken. Oude nummers waarvan de klant wel de rechten had, maar niet de master-opname kon kopen. Als ze ook de rechten niet hadden, maakte ik <span class=\"Cursief\">soundalikes<\/span> \u2013 nummers die er heel erg op lijken, maar qua compositie toch net anders zijn.\u2019 Hij haast zich te zeggen dat hij in zulke gevallen wel altijd een \u2018autonoom liedje\u2019 probeerde te maken. \u2018Je hoorde ook wel dingen die echt schandalig nageaapt waren. Dat is mijn eer te na. Maar goed, het was natuurlijk wel een heel goede leerschool voor wat ik nu doe.\u2019<\/p>\n<h5>Ik hoef geen pakje aan<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Ze besloten proef te draaien met een eenmalig optreden in een club in Amsterdam, waar ze de songs van <span class=\"Cursief\">Revolver<\/span> speelden. Meestergitarist Jac Bico deed mee, toetsenist\/zanger Diederik Nomden (voorheen van bands als Johan en Daryll-Ann) en zanger\/gitarist Jan van der Meij, bekend van Powerplay. Met zijn vijven dus. Eentje te veel, en gelukkig maar. Niemand \u2018was\u2019 John of Paul \u2013 al was het een fijne bijkomstigheid dat Van der Meij een prima \u2018harde McCartney\u2019 in huis bleek te hebben, en Nomdens stem geknipt was voor het zachtere, lyrische werk.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dit was niet zomaar een coverband, en Van Poppels aanvankelijke bezwaren verdampten al snel. \u2018Ik dacht: ik hoef geen pakje aan, geen nummers te schrijven, niet hip te doen, en ik kan de mooiste muziek ter wereld gaan spelen. Die ook nog eens nooit live is uitgevoerd.\u2019<\/p>\n<p><iframe title=\"Savoy Truffle\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/viPS5080Xg8?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">Wat ook hielp, was dat Gehring duidelijk serieus was, en bereid flink in het project te investeren. \u2018Het was geen hobbyisme,\u2019 zegt Van Poppel. \u2018Fred is niet een miljonair die een zak geld op tafel gooit om eens lekker de beest uit te gaan hangen. Hij had echt een visie, was van plan het aan te pakken zoals een Van den Ende-productie wordt aangepakt. En toen ik erachter kwam dat hij bereid was <span class=\"Cursief\">all the way<\/span> te gaan, dat alles mogelijk was, j\u00e1\u00e1\u00e1h\u2026 Toen dacht ik: dit heb ik heel mijn leven al gewild.\u2019 Lachend: \u2018Mijn vriend Gert-Jan Blom, artistiek leider van het Metropole Orkest, zei laatst tegen me: het is net of heel jouw muzikale carri\u00e8re in een trechter naar Fred heeft geleid. En dat klopt wel.\u2019<\/p>\n<h5>Monnikenwerk<\/h5>\n<p class=\"tekst\">De <span class=\"Cursief\">Revolver<\/span>-sessie was de opmaat naar het eerste serieuze doel: op tournee met een intregrale uitvoering van <span class=\"Cursief\">Magical Mystery Tour<\/span>, een veel gecompliceerdere plaat. Maar de vraag was: hoe in godsnaam? Er bestaat geen partituur van. \u2018Fred had geen idee, en ik eigenlijk ook niet. Er zitten zoveel toeters en bellen aan <span class=\"Cursief\">Magical Mystery Tour<\/span> \u2013 strijkers, blazers, overdubs, effecten. Ik realiseerde me dat het in elk geval geen zin had om zomaar met zijn vijven in een oefenruimte te kruipen en gewoon af te tikken. Dus toen ben ik om te beginnen \u201cI Am The Walrus\u201d maar opnieuw gaan opnemen. Partij voor partij, de hoorn, de viool, de cello, alles. Want pas als we precies wisten wat er op de plaat gespeeld werd, konden we gaan nadenken hoe we dat live konden brengen.\u2019<br \/>\nWie speelt wat, op welk instrument, met welke versterker, en welke effecten? Hoeveel strijkers en blazers doen er mee, en hoe werden die opgenomen? Er zijn bibliotheken volgeschreven over The Beatles, maar d\u00e1t, zegt Van Poppel, weet zelfs Paul McCartney niet meer. Behalve op zijn eigen oren was hij voor zijn muzikaal-archeologische zoektocht aangewezen op drie vuistdikke boeken, die hij voorzichtig uit zijn bibliotheek vist en met enige omhaal op tafel legt. <span class=\"Cursief\">The Complete Beatles Recording Sessions <\/span>is een naslagwerk over het verloop van de verschillende opnamesessies. In<span class=\"Cursief\"> Beatles Gear<\/span> staat zeer minutieus het gitaren- en versterkerpark van The Fab Four geboekstaafd. \u2018En deze is \u00e9cht voor de idioten,\u2019 zegt hij, terwijl hij <span class=\"Cursief\">Recording The Beatles <\/span>uit de kartonnen hoes haalt. Twee stoeptegels op elkaar, pagina na pagina gevuld met gedetailleerde foto\u2019s en precieze beschrijvingen van, nou ja, knopjes, schuifjes en metertjes. Alle, maar dan ook \u00e1lle mengtafels, randapparatuur, microfoons en wat al niet meer, die gebruikt werden in de Abbey Road-studio\u2019s in de tijd dat The Beatles er opnamen.<\/p>\n<p class=\"tekst\"><q class=\"pull-right\">Toen ik &#8216;The Eggmen&#8217;\u00a0googelde, kwam ik meteen terecht bij een foto van vier kale mannen in slecht zittende Sgt. Pepper-jasjes.<\/q><\/p>\n<p class=\"tekst\">Het resultaat van Van Poppels monnikenwerk was zo overtuigend dat het project vleugels kreeg. Al was er nog wel een klein hobbeltje: het vinden van een goede groepsnaam. Alle opties die de revue passeerden \u2013 The Day Trippers, The Yoko Ono\u2019s, The Lonely Hearts Club Band \u2013 klonken niet alleen een tikje corny, ze bleken ook allemaal al bezet. \u2018Zelf vond ik The Eggmen wel ok\u00e9,\u2019 zegt Van Poppel. \u2018Maar toen ik dat googelde, kwam ik meteen terecht bij een foto van vier kale mannen in slecht zittende Sgt. Pepper-jasjes. \u201cKijk jongens,\u201d zei ik. \u201cD\u00edt zijn The Eggmen.\u201d Goddank kwam iemand met The Analogues op de proppen.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Noem die iemand maar gewoon mij,\u2019 valt Gehring hem lachend in de rede. \u2018Mijn gedachte was dat veel mensen het geweldig zouden vinden, als ze \u00e9\u00e9rst maar wisten waar we precies mee bezig waren. The Analogues perform The Beatles, daarmee waren we meteen uit de coverband-hoek.\u2019<\/p>\n<h5>Orgel vol muizennesten<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Weten hoe <span class=\"Cursief\">Magical Mystery Tour<\/span> in elkaar stak, was \u00e9\u00e9n ding, het natuurgetrouw live reproduceren iets heel anders. Op de plaat gebeurt zoveel, dat het onvermijdelijk leek om samples te gebruiken \u2013 een woord waarbij ze allebei een beetje een vies gezicht trekken. Maar hoe Van Poppel daar ook mee experimenteerde, uiteindelijk klonk het allemaal \u2018niet echt tof\u2019. \u2018Dus heb ik Fred overgehaald om er een paar echte strijkers en blazers bij te halen. En ik zei: volgens mij moeten er ook wat oude, originele spulletjes komen. Nou, toen werd het helem\u00e1\u00e1l fantastisch.\u2019<\/p>\n<p><iframe title=\"The Analogues - The Clavioline (English subtitles)\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/GC3nwRMpY34?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">Glunderend vertelt Van Poppel hoe hij zich vanaf dat moment, naast zijn taak als muzikaal leider, ook volledig kon gaan uitleven op eBay. Telkens als hij stuitte op een instrument dat The Beatles in die tijd gebruikten, mocht hij erop bieden. \u2018Het bleek nog een hele kunst,\u2019 zegt hij. \u2018Alles waar je het predikaat \u201cgebruikt door The Beatles\u201d op kunt plakken, wordt meteen veel duurder, en de meeste mensen weten dat ook. Er worden echt belachelijke prijzen gevraagd.\u2019 Hij wijst op een twaalfsnarige gitaar die in een hoek staat. \u2018Dat is een Framus, een Duitse k-u-t-gitaar. Koop je voor tweehonderd dollar. John Lennon had er ook zo een, maar n\u00e9t een ander type \u2013 de \u201cHootenanny\u201d. En daar vragen ze zo achtduizend voor.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het werd een sport waar hij zich maar wat graag in bekwaamde. Er waren tegenvallers \u2013 de AKG BX20-galm die wel betaald was, maar nooit kwam \u2013 maar ook glorieuze momenten. Zoals afgelopen zomer, toen hij voor een geweldige prijs eindelijk een Lowrey Heritage deluxe DSO 1 op de kop tikte, het spinet-achtige orgeltje uit het intro van \u2018Lucy In The Sky With Diamonds\u2019. Ok\u00e9, het ding bleek na aankomst vol muizennesten te zitten, er moest een enthousiaste hobbyist worden gezocht die hem in zijn eigen huiskamer helemaal uit elkaar haalde, waarna hij nog steeds kuren vertoonde, los nog van het feit dat de toetsen blijven plakken \u2013 maar het is dus wel the real thing. Gehring: \u2018Als je het oplost met een sample, wen je daaraan, en denk je: dit klinkt nog best ok\u00e9. Maar wanneer je dit ding er dan naast hoort, tj\u00e1\u00e1\u00e1\u00e1\u2026.\u2019<\/p>\n<h5>Toys for boys<\/h5>\n<p class=\"tekst\">En zo kwamen er oude Rickenbacker-gitaren en bassen, Fenders, Gibsons, een Hofner vioolbas, een Hohner-piano, een Ludwig-drumstel, diverse Fender- en Vox AC30-versterkers \u2013 alles bij voorkeur uit hetzelfde bouwjaar als die van The Beatles, in elk geval uit dezelfde periode. Af en toe lijkt Van Poppel het nog steeds nauwelijks te kunnen geloven. \u2018Ik kom soms naar de repetities met een prachtige vintage gitaar, die net is binnengekomen. Dan loop ik naar Bico en zeg: probeer deze eens.\u2019<br \/>\nJa, de gesprekken van The Analogues hebben een hoog <span class=\"Cursief\">toys for boys<\/span>-gehalte. Maar onbezonnen koopziekte is het allerminst, legt Gehring uit. \u2018Het verzamelen van een vintage-collectie is niet alleen heel erg leuk. Als je goed inkoopt, is het een prima investering. Die dingen worden alleen maar meer waard. En ze dragen bij aan de show, zowel qua looks als geluid.\u2019 Zo konden ze langzaam maar zeker elk compromis vervangen en kwamen ze steeds dichter bij de oorspronkelijke Beatles-sound. Of, zoals het op hun website staat, met een knipoog naar de tekst van \u2018Strawberry Fields Forever\u2019: \u2018Nothing is real? <span class=\"Cursief\">Everything<\/span> is real!\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Je kunt zeggen dat The Analogues met hun aanpak op het terrein van de klassieke muziek terecht zijn gekomen. \u2018Dat klinkt misschien wat pretentieus,\u2019 zegt Gehring, \u2018maar het is dezelfde insteek.\u2019 Van Poppel ziet een parallel met barokorkesten, die ook vaak op oude, originele instrumenten spelen om het natuurgetrouw te laten klinken. \u2018En nou ja, het latere werk van The Beatles \u00eds inmiddels ook gewoon klassiek geworden.\u2019<\/p>\n<h5>Smokkelen op niveau<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Met <span class=\"Cursief\">The Magical Mystery Tour<\/span>, die ze zo\u2019n tachtig keer speelden, wisten The Analogues alle argwaan over een zoveelste Beatles-coverbandje van zich af te schudden. De zalen waren vrijwel altijd uitverkocht, <span class=\"Cursief\"><a href=\"http:\/\/www.volkskrant.nl\/recensies\/the-analogues-brengen-the-beatles-beangstigend-goed-tot-leven~a4181537\/\" target=\"_blank\">de Volkskrant<\/a><\/span> noemde het \u2018beangstigend goed\u2019, <span class=\"Cursief\"><a href=\"http:\/\/www.parool.nl\/amsterdam\/dure-magical-mystery-tour-is-waar-spektakelstuk~a3668043\/\" target=\"_blank\">Het Parool<\/a><\/span> sprak van \u2018een waar spektakelstuk\u2019.<\/p>\n<p><iframe title=\"Good Day Sunshine\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/qGcm3swOaTA?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">Maar dat is allemaal niet veel meer waard als ze, drie dagen na het gesprek in de studio, in een lege theaterzaal in Nieuwegein klaarstaan voor een doorloop van hun nieuwe show. Iedereen oogt nerveus. Dit keer staat <span class=\"Cursief\">Sgt. Pepper\u2019s Lonely Hearts Club Band<\/span> op het programma, de plaat die algemeen beschouwd wordt als h\u00e9t meesterwerk van The Beatles, en die nog een flink tikje moeilijker is om uit te voeren. Neem &#8220;A Day In The Life&#8221;, waarop volgens Van Poppel zo\u2019n honderdzestig strijkers te horen zijn. Dat kan natuurlijk niet, er zijn grenzen. Dus moest er gesmokkeld worden, maar dan wel op niveau. Met de eigen strijkers, vijf inmiddels, toog hij naar de Abbey Road-studio\u2019s in Londen, om daar, aangevuld met Britse muzikanten, de verschillende partijen meermalen op te nemen. Dat wordt op het podium ingestart, de strijkers spelen live mee. \u2018Ik vertel het er in de show eerlijk bij hoor,\u2019 zegt Van Poppel.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Met de muziek zit het wel snor, maar de logistiek is een bitch, en het is geestig om te zien hoe de doorgewinterde muzikanten door theaterregisseur Ruut Weissman stevig over de kling worden gejaagd. Vijftien man zitten er op het podium (de tabla-speler en de harpiste komen later), urenlang oefenen ze de overgangen tussen de nummers. Laatste toon, Bart bas wegzetten, achter orgel, Bico gitaar af, bas om \u2013 welke bas?, d\u00ede bas! \u2013 en alles snel, snel, snel. \u2018Verdomme jongens,\u2019 roept Weismann als de aandacht even verslapt. \u2018Als iedereen maar wat gaat doen in z\u2019n eentje kan ik geen leiding geven. Even volhouden nou, kom op!\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">The Analogues ondergaan het gelaten. \u2018Ik vind het prima,\u2019 zegt Gehring als het eindelijk gedaan is. \u2018Als je met zoveel man in het theater gaat staan, is het goed om er een klerelijer bij te hebben die de boel op scherp zet.\u2019<\/p>\n<h5>Magische ervaring<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Drie dagen later, in Capelle aan den IJssel, blijkt het harde werk zijn vruchten te hebben afgeworpen. De show verloopt soepeltjes, zeker voor een try-out. Maar veel belangrijker: het niveau is verbluffend. Al tijdens de \u2018mixed set\u2019, waarin de band losse Beatle-songs speelt die je zelden hoort (&#8220;And Your Bird Can Sing&#8221;, &#8220;Mother Nature\u2019s Son&#8221;, &#8220;The Ballad Of John And Yoko&#8221;), moet je jezelf af en toe in de arm knijpen, maar als ze aan \u2018Pepper\u2019 beginnen, wordt het echt een magische ervaring. Tijdens de toegiften veert het publiek als \u00e9\u00e9n man op. Na afloop zit Fred Gehring er tevreden bij. Op al die blije gezichten in de zaal, zegt hij, zag hij dezelfde reactie die hij ook nog weleens heeft op het podium. \u2018Je voelt de emotie van mensen die eindelijk live de muziek horen die ze zo diep in hun systeem hebben zitten. Het klopt niet, het hoort niet, maar het is helemaal te gek.\u2019<\/p>\n<p><iframe title=\"Jac Bico en de Sitar\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/_a6yFq94kIM?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat was wat hij ongeveer beoogde toen hij voor het eerst met zijn plannetje kwam, en het is fijn dat het ook zo blijkt te werken. The Analogues zijn klaar voor deel twee. Het gaat druk worden. Zo\u2019n vijftig shows staan er geboekt, met een premi\u00e8re in Carr\u00e9. Er wordt een documentaire over hen gemaakt, die wordt uitgezonden in juni volgend jaar, als het een halve eeuw geleden is dat <span class=\"Cursief\">Sgt. Pepper<\/span> verscheen. Voor de seizoenen daarna staan <span class=\"Cursief\">The White Album<\/span>, <span class=\"Cursief\">Abbey Road<\/span> en <span class=\"Cursief\">Let It Be<\/span> nog op het programma. \u2018Dus wij zijn nog wel even bezig,\u2019 lacht hij. \u2018Ik kan me voorstellen dat dit project over tien jaar nog bestaat. We hebben de songs, de sound, de instrumenten, en als wij te oud worden, kunnen nieuwe muzikanten het overnemen.\u2019 Met een knipoog naar zijn partner: \u2018Ik denk dat vooral Bart snel aan vervanging toe is.\u2019<\/p>\n<h5>Paul McCartney!<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Nee, als ondernemer heeft hij het goed gezien. Maar tegelijkertijd blijft het natuurlijk een uit de hand gelopen jongensdroom. Twee maanden geleden, vertelt Gehring, was hij in Amerika te gast bij een fundraiser voor Hillary Clinton, in het huis van de vermaarde zakenman\/muzikant Jimmy Buffett. \u2018Opeens zie ik mijn vrouw over mijn schouder kijken. \u201cHe\u2019s here!\u201d zegt ze. Ik draai me om, en daar staat Paul McCartney, twee meter verderop. Nou, het zou natuurlijk leuk zijn om te vragen of hij weleens van ons gehoord heeft, en wat hij ervan vindt. We hebben ook een paar keer in Engeland gespeeld. Maar ik stond aan de grond genageld. Paul McCartney! Vijf minuten lang heb ik mijn openingszin staan oefenen. \u201cHi, I\u2019m Fred from The Analogues.\u201d Maar ik durfde gewoon niet.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Zijn vrouw, die \u2018nogal sociaal\u2019 is, sprak hem wel aan. Paul was niet op de hoogte van het bestaan van The Analogues. \u2018Maar,\u2019 zegt Gehring met een ietwat mysterieuze glimlach, \u2018ik heb het gevoel dat dat nog wel een keertje goedkomt.\u2019<\/p>\n<div class=\"info-box\">\n<p class=\"tekst\">The Analogues touren tot eind maart 2017 door Nederland. Zie <a href=\"http:\/\/www.theanalogues.net\" target=\"_blank\">www.theanalogues.net<\/a>.<\/p>\n<\/div>\n<p><iframe title=\"the fifth beatle..\" src=\"https:\/\/player.vimeo.com\/video\/8904532?dnt=1&amp;app_id=122963&dnt=1\" width=\"352\" height=\"240\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; fullscreen; picture-in-picture; clipboard-write; encrypted-media; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p><span class=\"03_Intro_Kapitaal\">Het is niet zomaar een beatles-coverbandje. <\/span>Met vintage instrumenten brengen The Analogues live de complexe songs die The Beatles alleen in de studio speelden. Zonder malle pakjes, maar m\u00e9t een aan waanzin grenzende muzikale perfectie. \u2018Nothing is real? Everything is real!\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-343195","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/343195","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=343195"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/343195\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=343195"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=343195"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}