{"id":338017,"date":"2016-09-18T13:11:23","date_gmt":"2016-09-18T11:11:23","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=338017"},"modified":"2016-09-18T14:56:42","modified_gmt":"2016-09-18T12:56:42","slug":"nigeriaanse-prostitutie-niet-huilen-daar-heb-je-niets-aan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/nigeriaanse-prostitutie-niet-huilen-daar-heb-je-niets-aan\/","title":{"rendered":"Hoe Nigeriaanse vrouwen in de Italiaanse prostitutie belanden, en daaruit proberen te ontsnappen"},"content":{"rendered":"
In heel Itali\u00eb staan ze, <\/span>langs landweggetjes waar auto\u2019s makkelijk kunnen stoppen. De handel in Nigeriaanse prostituees is een geoliede machine die zichzelf in stand houdt. Want de meeste vrouwen die nu langs de weg staan in Itali\u00eb, of achter het raam in Nederland, worden later zelf madam.<\/div>\n

Het zijn er veel vandaag, constateert ze. De drie\u00ebnveertigjarige Princess Inyang Okokon uit Nigeria rijdt over een provinciale weg in de buurt van Turijn. Aan beide kanten van de weg staan ze opgesteld in strakke, weinig verhullende outfits. Sommigen loom hangend op een plastic stoel onder een paraplu. Anderen dansend op de beats die uit hun telefoons klinken. Als er een auto nadert, vliegen ze er met vijf tegelijk joelend op af. Hun leeftijd is moeilijk in te schatten omdat ze allemaal gehuld zijn in een masker van zware make-up en een extra dertig centimeter aan hoge hakken. \u2018Ze moeten een rustige periode goed maken. De vakanties zijn deze week afgelopen, dus alle vaders zijn net weer terug!\u2019 Ze lacht hard over haar stuur heen. Onder haar strak ge\u00ebpileerde wenkbrauwen speuren twee felle ogen langs de berm, op zoek naar meisjes die ze nog niet eerder heeft gezien.<\/p>\n

Zeventien jaar geleden stond ze er zelf, zeven dagen per week, soms ook \u2019s nachts. Ze had tussen de tien en twintig klanten per dag. Per klant kreeg ze tussen de tien en twintig euro, afhankelijk van de verleende diensten. Al het geld leverde ze diezelfde avond nog in bij haar \u2018madam\u2019 die haar verdiensten bijhield in een schrift en van haar schuld aftrok; een bedrag van 35.000 euro. Pas nadat die schuld aan haar madam was afbetaald, was ze vrij. Nu werkt ze als hulpverleenster en probeert ze haar landgenoten te overtuigen voor een normaal leven te kiezen en hun uitbuiters aan te geven. Ze benadert tippelende meisjes op dit soort wegen. Het zijn wegen die je in heel Itali\u00eb vindt: landweggetjes waar auto\u2019s makkelijk kunnen stoppen en waar het wemelt van de doodlopende, beschutte zijweggetjes. Ideale afwerkplekken. Vooral rond het middaguur is het spitsuur.<\/p>\n

Imposante villa\u2019s<\/h5>\n

\u2018Die ken ik niet, wacht even.\u2019 Met een ferme ruk aan het stuur parkeert ze in de berm en loopt naar een meisje met lange dunne benen en golvend haar dat onmiddellijk opspringt van haar plastic krukje en aanstalten maakt weg te lopen. \u2018Don\u2019t be afraid. I want to help you. My name is Princess,\u2019<\/span> roept ze terwijl ze wijst op haar gouden kettinkje met haar naam in zwierige letters. Het meisje blijft staan. Princess vertelt dat ze hier zelf ook heeft gestaan, dat ze weet hoe het is, en dat ze nu anderen wil helpen.<\/p>\n

Jennifer is twintig en net vier maanden in Itali\u00eb. Ze kijkt naar de grond, terwijl ze op monotone toon vertelt hoe moe ze is. Dat ze nooit had gedacht dat ze op straat zou moeten werken. Ze wil hier uiteindelijk lerares worden. Princess is vriendelijk maar streng. Om dat te bereiken zal ze wel Italiaans moeten leren, en dat gaat niet lukken op een krukje langs de weg.<\/p>\n

In een cadans die verraadt dat ze het verhaal al honderden keren heeft afgedraaid, vertelt ze het meisje dat een ander leven mogelijk is, maar dat ze dan wel dapper moet zijn. Dat er organisaties zijn die haar kunnen helpen en dat ze haar telefoonnummer moet noteren en goed moet bewaren. \u2018Behandelt je madam je goed?\u2019 Het meisje schudt van nee. Ze laat sneetjes in haar nek zien en vertelt dat haar madam die heeft gezet.
\n\u2018Schoonhouden,\u2019 zegt Princess, \u2018ze zijn niet zo diep\u2026 Hou je haaks. Je kan me altijd bellen,\u2019 besluit ze. Ze stopt het meisje nog wat condooms in haar hand die ze uit haar handtas trekt. \u2018Gebruik die altijd! Je weet niet wie je klanten zijn. Ook als ze niet willen. Altijd omdoen!\u2019 Jennifer knikt en kijkt Princess na die in zichzelf mompelt: \u2018Knap meisje, zo zie je ze niet vaak meer.\u2019<\/p>\n

Volgens haar gaan de mooiste meisjes tegenwoordig naar de Arabische Emiraten. Daar werken ze in chique hotels in Dubai en Abu Dhabi. Dat is ook waar veel meisjes op hopen die naar Itali\u00eb komen. Volgens Princess weten de meesten van hen inmiddels wel dat ze als prostituee moeten werken, maar niet dat ze langs de weg moeten staan en dat het vaak wel vijf jaar duurt voordat ze hun schuld hebben afbetaald. Het bedrag dat ze moeten terugbetalen wordt ze niet verteld, of in een andere munteenheid. \u2018Of ze weten \u00fcberhaupt niet wat een euro waard is.\u2019<\/p>\n

De vrouwen die op deze manier worden verhandeld, komen voor het overgrote deel uit het zuiden van Nigeria, uit Edo, een deelstaat met een oppervlakte van vijfentwintig keer Nederland. De hoofdstad Benin City is het epicentrum van de handel in Nigeriaanse vrouwen. Volgens recent onderzoek van het Women\u2019s Health and Action Research Centre daar heeft \u00e9\u00e9n op de drie jonge vrouwen een aanbod gekregen naar Europa te gaan. In dat deel van Nigeria is er geen oorlog, maar wel veel armoede. Na het instorten van de oliemarkt trokken veel arme Nigerianen in de jaren tachtig uit die streek naar Europa om in Itali\u00eb op het land te werken. Nigeriaanse prostituees werkten in die jaren zelfstandig en waren geen slachtoffers van mensenhandel. Een aantal van hen kwam terug naar Nigeria en bouwde imposante villa\u2019s. De mythe dat je als prostituee in Europa in een paar jaar de zilvervloot binnenhaalt, bestaat nog steeds in die streek, en wordt handig ingezet door smokkelaars die meisjes en hun families proberen over te halen.<\/p>\n

Ronselaars<\/h5>\n

De echt boom<\/span> kwam in de jaren negentig. Omdat het steeds moeilijker werd om met een toeristenvisum naar Europa te komen en vervolgens in de illegaliteit te verdwijnen, waren er smokkelaars nodig; om valse documenten te krijgen, om douaniers om te kopen en om bepaalde grensovergangen ongezien over te komen. Princess kwam zelf in 1998 nog met het vliegtuig en valse documenten via Engeland naar Itali\u00eb; de afgelopen jaren reizen de vrouwen via Libi\u00eb per boot naar Itali\u00eb: een gevaarlijke reis die weken, soms maanden, in beslag neemt en waar zwarte vrouwen op grote schaal mishandeld en misbruikt worden. Sommigen komen zwanger aan, anderen lopen hiv op.<\/p>\n

Nu zijn er veel lesbisch, er waren ook periodes dat ze allemaal een vermoorde broer hadden of op de vlucht waren voor Boko Haram.<\/q>Om naar Europa te komen, betalen de meisjes in eerste instantie niets zelf. Dat maakt de drempel ook zo laag. Ze worden via ronselaars (die zelf een paar tientjes verdienen) in contact gebracht met een \u2018madam\u2019 in Nigeria. Die betaalt hun reis naar Europa, zo\u2019n vijfduizend euro, en verkoopt ze door aan madams in Itali\u00eb die ze aan het werk zullen zetten. Het meisje sluit in Nigeria een contract af waarin zij belooft haar schuld af te betalen, vaak zonder enig idee te hebben hoe hoog die schuld is. Dat contract wordt bezegeld met een voodoo-ritueel waarbij bloed, haren en nagels van haar worden gebruikt. Dit ritueel vindt meestal plaats bij een speciale voodoo-priester, in aanwezigheid van de familie, die daardoor onderdeel wordt van het pact. Volgens deze voodoo-traditie zal haar achtergebleven familie iets vreselijks overkomen als zij zich niet aan de afspraken houdt. Eenmaal in Itali\u00eb komen de handlangers de meisjes ophalen uit de opvangcentra en worden ze naar verschillende madams gebracht. Soms rijden ze direct met een auto voor, in andere gevallen wachten ze tot het meisje een tijdelijke verblijfsvergunning heeft gekregen. Van de madam leren ze de paar woorden Italiaans die ze nodig hebben en horen ze wat er van hen wordt verwacht. In enkele gevallen worden meisjes opnieuw aan een voodooritueel onderworpen om ze beter te laten gehoorzamen. Een (groot) deel van de vrouwen blijft in Itali\u00eb, waar naar schatting nu zo\u2019n tienduizend Nigeriaanse vrouwen werken, andere populaire landen zijn Nederland, Spanje, Belgi\u00eb en Engeland.<\/p>\n

Steeds jonger<\/h5>\n

Volgens het IOM (Internationale Organisatie voor Migratie) is de handel in Nigeriaanse vrouwen dit jaar op crisisniveau. De eerste zes maanden van 2016 kwamen er bijna vierduizend in Itali\u00eb aan, een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar en een verviervoudiging van het aantal in 2014. En ze worden steeds jonger. Hulporganisatie Save the Children telde meer dan achthonderd minderjarige meisjes uit Nigeria in de eerste zes maanden van dit jaar, drie keer zo veel als vorig jaar, en voor het eerst bleken zich onder hen ook veel dertienjarige meisjes te bevinden. Antonella Inverno van Save the Children hoopt dat er vanuit de internationale opsporingsdiensten in Europa meer gedaan wordt om deze organisaties op te rollen. \u2018Want we kunnen zo weinig doen. Dat is het frustrerende. Het gebeurt voor onze ogen. Die kinderen worden naar speciale minderjarigen-opvang gebracht, maar zijn binnen een paar dagen opeens verdwenen. Soms wordt ze verteld dat ze moeten liegen over hun leeftijd en zeggen ze dat ze meerderjarig zijn. Terwijl je aan alles ziet dat het nog kinderen zijn.\u2019<\/p>\n

\n
\"\"
Foto: Paolo Patrizi<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Onzinverhalen<\/h5>\n

De opvangcentra voor asielzoekers in Itali\u00eb zijn (hoewel de andere Europese landen dat graag zouden zien) geen gesloten inrichtingen. Vrouwen die alleen reizen, kunnen gemakkelijk verdwijnen uit de uitpuilende centra. Hulporganisaties pleiten daarom voor aparte centra voor deze vrouwen om ze uit de handen van de criminele organisaties te houden, ze bescherming te bieden en ze uit te leggen wat hun rechten zijn in Europa. Er zijn al enkele van die aparte opvangcentra in Itali\u00eb. Princess ondersteunt Italiaanse hulpverleners in deze instellingen, maar ook hier zien ze de meisjes \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n verdwijnen.<\/p>\n

Als Princess binnenkomt, groet ze iedereen hartelijk en proeft wat van de gefrituurde Nigeriaanse zoutjes die net zijn gebakken. De meisjes van begin twintig hangen in leggings en hemdjes op de bank naar een Nigeriaanse soap te kijken. De Italiaanse hulpverleners vinden het moeilijk door te dringen tot de meisjes. Princess komt een stuk verder. \u2018Ik prik overal doorheen; al die onzinverhalen die ze uit hun hoofd hebben moeten leren van de smokkelaars, of van hun madam.\u2019 Ze gebruikt daar ook haar eigen verhaal om de meisjes te overtuigen. Ze legt uit dat zij een van hen was, en dat ze nu w\u00e9l een normaal leven heeft, dat zij dat ook kunnen hebben als ze maar eerlijk zijn tegen de asielcommissie. \u2018Maar ze zijn ervan overtuigd dat ze alleen de mensen kunnen vertrouwen die hun naar Itali\u00eb hebben gebracht. Logisch: die hebben tot dat moment alles gedaan zoals beloofd, en ze zijn de enigen die hun taal spreken.\u2019<\/p>\n

\n
\"\"
Afwerkplek. Van de madam leren ze de paar woorden Italiaans die ze nodig hebben en horen ze wat er van hen wordt verwacht. Foto: Paolo Patrizi<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Vermoorde broer<\/h5>\n

Met onderzoekende blik kijkt Princess de negentienjarige Lily aan. Ze is nog maar net in Itali\u00eb aangekomen en heeft de hulpverleners verteld dat ze lesbisch is en daarom moest vluchten. Dat geeft een goede kans op asiel. Onzin, volgens Princess, zeker in combinatie met de vage verhalen hoe en door wie haar overtocht is betaald. Verder dan \u2018een vriendin die ik in Libi\u00eb heb ontmoet\u2019 komt ze niet. Princess reageert bijna spottend: \u2018En die vriendin die je daar ontmoette, die betaalde opeens achthonderd dollar voor je, zonder iets terug te willen?\u2019<\/p>\n

De meisjes krijgen van hun smokkelaars instructies om koste wat het kost te ontkennen dat ze hier zijn gekomen om in de prostitutie te werken, en krijgen een verhaal mee dat ze moeten afdraaien om een tijdelijke verblijfsvergunning te krijgen. Princess: \u2018Nu zijn er veel lesbisch, er waren ook periodes dat ze allemaal een vermoorde broer hadden of op de vlucht waren voor Boko Haram. Flauwekul, ze komen stuk voor stuk uit een veilig deel van Nigeria dat niets met Boko Haram te maken heeft.\u2019<\/p>\n

De Italiaanse hulpverleenster kijkt gespannen van Princess naar Lily, die zachtjes begint te huilen. De toon van Princess blijft onverminderd streng: \u2018Niet huilen, daar heb je niets aan. Je moet de waarheid vertellen. Dit verhaal klopt niet.\u2019<\/p>\n

Het meisje fluistert dat ze bang is voor haar madam in Nigeria. Haar moeder heeft al bezoek gehad van een van haar handlangers en heeft gisteren in paniek opgebeld. Princess reikt haar zwijgend een tissue aan en legt de hulpverleenster uit dat dit steeds vaker gebeurt; direct druk uitoefenen op de familieleden zodra het meisje in Itali\u00eb aankomt. Op zachtere toon: \u2018Sterk zijn. Ik zie je over een paar dagen weer.\u2019<\/p>\n

Ze geloven erin<\/h5>\n

De andere zes vrouwen die deze middag langs komen voor een gesprek, blijven bij hun verhaal. Ze komen absoluut niet om in de prostitutie te gaan werken. Wel geven ze allemaal openlijk toe een voodoo-ritueel te hebben afgelegd. Princess probeert ze uit te leggen dat het nep is, niets betekent, en dat Christus en de Heer machtiger zijn dat welk voodoo-ritueel dan ook, en over hen waken. Het lijkt weinig indruk te maken.<\/p>\n

Princess kijkt het laatste meisje van die middag na en verzucht: \u2018Ze geloven erin. Het is moeilijk uit hun hoofd te krijgen. Het zijn vaak laagopgeleide meisjes die gemakkelijk te intimideren zijn.\u2019<\/p>\n

Het voodoo-ritueel is volgens Princess uiteindelijk vooral een bezegeling, een handtekening onder een keihard contract, waarin soms ook land en bezittingen van de familie als garantie worden gebruikt. En de meisjes zijn niet zozeer bang dat hun familie bij niet naleving iets overkomt door de boze goden, maar door de organisaties waar tegenover ze zich hebben verplicht. Ze zouden hun familie kapot kunnen maken, financieel of erger.<\/p>\n

\n
\"\"
De mythe dat je als prostituee in Europa in een paar jaar de zilvervloot binnenhaalt, bestaat nog steeds in Nigeria.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Onderduiken<\/h5>\n

De handel in Nigeriaanse prostituees is inmiddels een geoliede machine die zichzelf bovendien in stand houdt. Want veel vrouwen die nu langs de weg staan in Itali\u00eb of achter het raam in Nederland, worden na het afbetalen van hun schuld zelf madam. Ze zijn dan vaak vijf jaar verder. Sommige madams verhogen de schuld als de afbetaling nabij komt nog een paar keer, om onduidelijke redenen. Princess heeft, met hulp van een kerkgenootschap in de buurt, alles afbetaald. \u2018Er was toen nog geen hulp zoals die er nu is. Anders had ik de rest van mijn leven moeten onderduiken. En had ik mijn familie in gevaar gebracht.\u2019<\/p>\n

Als de schuld eenmaal betaald is en de vrouwen wat geld opzij hebben gezet, kunnen ze zelf een bedrijfje starten. Velen worden zelf madam en kopen meisjes voor een bedrag van tussen de tien- en vijftienduizend euro, om daar zo\u2019n dertigduizend euro winst op te maken. Als madam kunnen de vrouwen w\u00e9l geld naar Nigeria sturen, waarmee hun families daar kunnen laten zien: \u2018Kijk, stuur je dochter naar Europa en uiteindelijk komt er geld binnen.\u2019<\/p>\n

Anders dan de Oost-Europese netwerken van handel in sekswerkers is het Nigeriaanse model er een waar vrouwen intern \u2018carri\u00e8re kunnen maken\u2019. Het systeem houdt zichzelf zo in stand. Het is het vooruitzicht dat het pact op een dag eindigt en dat ze dan zelf geld kunnen verdienen waardoor deze vrouwen het werk op straat en de uitbuiting jarenlang accepteren en gemotiveerd zijn om hun schuld af te betalen.<\/p>\n

Toch heeft haar werk zin, vertelt Princess die avond bij haar thuis in de Piemontese heuvels, waar ze woont met haar Italiaanse echtgenoot en haar zesjarige dochter die de radslag oefent. Haar andere drie kinderen wonen in Nigeria. Ze was al moeder toen ze naar Europa kwam. Weer die staccato<\/span> gedecideerde toon: \u2018Weer je eigen leven hebben, weer vrij zijn, is iets wat ik nog iedere dag voel, ook al is het al tien jaar geleden. Niet meer bang zijn dat de schuld omhoog gaat om een of andere rare reden, niet meer mij ten overstaan van de madam moeten uitkleden om te laten zien of ik ergens geld heb verstopt. Ik probeer dat die meiskes duidelijk te maken; dat een ander leven mogelijk is. Je moet sterk zijn, geduldig zijn, maar het kan. En al kan ik er twee van de honderd redden, die uiteindelijk niet zelf ook meisjes kopen\u2026 dan is het alle moeite meer dan waard.\u2019<\/p>\n

\n

Omwille van de privacy zijn de namen van de Nigeriaanse meisjes en vrouwen (behalve die van Princess Inyang Okokon) gefingeerd.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In heel Itali\u00eb staan ze, <\/span>langs landweggetjes waar auto\u2019s makkelijk kunnen stoppen. De handel in Nigeriaanse prostituees is een geoliede machine die zichzelf in stand houdt. Want de meeste vrouwen die nu langs de weg staan in Itali\u00eb, of achter het raam in Nederland, worden later zelf madam. <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-338017","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Eveline Rethmeier","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/338017","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=338017"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/338017\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Eveline Rethmeier","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=338017"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=338017"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}