{"id":337554,"date":"2016-09-06T14:21:03","date_gmt":"2016-09-06T12:21:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=337554"},"modified":"2016-09-06T16:45:25","modified_gmt":"2016-09-06T14:45:25","slug":"nick-cave-jesus-alone","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/nick-cave-jesus-alone\/","title":{"rendered":"Het schitterende verdriet van Nick Cave"},"content":{"rendered":"
\n

Na de dood van zijn zoon is Nick Cave terug. Met\u00a0het\u00a0prachtnummer ‘Jesus Alone’, en een docu\u00a0die David Kleijwegt nog niet durft te bekijken. Het blijft een raar gevoel: je verwarmen\u00a0aan het verdriet van de maker.<\/p>\n<\/div>\n

Ergens aan het begin van de jaren negentig wachtte een gewoonlijk toch goedgebekt internationaal gezelschap van een stuk of twintig popjournalisten zwijgend Eric Clapton op in een luxueus hotel in Milaan. Ja, er werd koffie gedronken maar de broodjes bleven onaangeroerd. De reden voor de bedrukte stemming? We namen alvast een voorschot op de komst van de gitaargod. Hij was dan populairder dan ooit, dit decennium had voor Clapton alleen maar tragedie gebracht. Augustus 1990 kwamen zijn manager, twee roadies en boezemvriend Stevie Ray Vaughan om door een helikopterongeluk. Daarna werd het 20 maart 1991: de dag dat zijn vierjarig zoontje Conor uit het raam van een New Yorks appartement op de 53ste<\/sup> etage naar beneden viel.<\/p>\n

Nog geen zeven maanden later in Milaan was zo\u2019n beetje de eerste interview-gelegenheid die Clapton sindsdien had toegestaan. Eigenlijk wist niemand van al die doorgewinterde collega\u2019s hoe je met zo\u2019n onderwerp moest omgaan, en zeker niet in de vorm van een groepsgesprek. Ik nog het minst. Na dertig minuten betrapte ik mezelf op de gedachte: \u2018Zou de hoofdredacteur het heel erg vinden als het helemaal niet ter sprake kwam?\u2019 Ik vermoedde van wel, maar Eric Clapton was me voor. Precies op dat moment zei hij: \u2018Omdat jullie te beleefd zijn om erover te beginnen zal ik het maar doen.\u2019 Hij zuchtte er niet bij, keek niet gekweld. Hij liet zich in zijn hart kijken, ten overstaan van twintig vreemden. \u2018Ik wil er geen geheim van maken\u2026\u2019<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n
Ik moest aan Eric Clapton denken, toen ik een aankondiging zag van Skeleton Tree<\/i>. De nieuwe Nick Cave zal vergezeld gaan van een film genaamd One More Time With Feelin<\/i>g, die de zanger zelf heeft gefinancierd om maar niet met journalisten te hoeven praten. Het is de eerste muziek die hij uitbrengt nadat zijn vijftienjarige zoon Arthur een tragische dood stierf. Onder invloed van LSD viel hij van een twintig meter hoge klif aan de kust van Brighton. Een advies aan alle tere zieltjes, nee, aan \u00e1lle zieltjes: google in hemelsnaam niet naar de feiten van het ongeluk. Of je dag zal gewikkeld zijn in een deken van diepe, diepe rouw. Het verdriet van Cave en zijn naasten is met bovenstaande informatie al nauwelijks te bevatten.<\/p>\n<\/div>\n

Van Clapton verscheen drie maanden na het interview in Milaan Tears in Heaven<\/em>, een lied dat hij schreef \u2018about my boy\u2019. Een jaar later mocht hij er drie Grammy Awards voor in ontvangst nemen. <\/span>Tears in Heaven<\/em> is nu met bijna drie miljoen verkochte exemplaren veruit zijn populairste single in de Verenigde Staten. En ik weet het echt niet, hoor. Is dat succes aanleiding voor weer een ander soort verdriet, omdat wij ons ongegeneerd verwarmen aan Claptons mis\u00e8re? Of is het juist heel mooi dat mensen troost putten uit zulke hoogst persoonlijke muziek?<\/span><\/p>\n

Voor Nick Cave zijn dat geen vragen. Hij is nu eenmaal songschrijver. Hij m\u00f3est. Er is dan ook geen enkel misverstand waar \u2018Jesus Alone\u2019 over gaat, het enige nummer dat zijn platenmaatschappij tot nu toe heeft vrijgegeven, in de vorm van een videoclip. Neem alleen de eerste regels al:<\/p>\n

You fell from the sky<\/em>
\n Crash landed in a field<\/em>
\n Near the river Adur<\/em><\/p>\n