{"id":337380,"date":"2016-09-06T10:00:48","date_gmt":"2016-09-06T08:00:48","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=337380"},"modified":"2018-01-11T09:10:13","modified_gmt":"2018-01-11T08:10:13","slug":"thomas-erdbrink-zomergasten-publieke-omroep","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/thomas-erdbrink-zomergasten-publieke-omroep\/","title":{"rendered":"Volgend jaar graag een \u00e9chte interviewer bij Zomergasten"},"content":{"rendered":"
\n

Thomas Erdbrink is gesneuveld. Hij is een dijk van een journalist, maar een matige\u00a0Zomergastheer. Typisch een slachtoffer van de nieuwste TV-denkfout: ‘als-ie dit kan, kan hij dat ook.’<\/p>\n<\/div>\n

‘Dit was Zomergasten<\/em>!’, zei Thomas Erdbrink. Hij was als een kind zo blij dat het erop zat. Het was de laatste aflevering, en het leek erop dat Mark Rutte vlak voor de uitzending had aangeboden\u00a0de regie over te nemen. Prima, moet\u00a0Erdbrink gedacht hebben. De presentator werkte laconiek een lijstje vragen af, en nam genoegen met nietszeggende antwoorden: ‘Wat gaat er door je heen?’ – ‘Emoties.’\u00a0Een fout van de VPRO: zo’n lichtgewicht zet je niet neer tegenover een gast van het kaliber minister-president\/berekenende gladjakker (aka ‘nat zeepje’).<\/p>\n

Het was een hemeltergend slecht interview. Erdbrink vroeg niet door, gaf Rutte meer ruimte dan nodig was om in alle rust campagne te voeren, en liet de kijker achter met een vieze smaak in zijn mond. Erdbrink is een goede schrijvende journalist, maar als Zomergastheer was hij onder de maat.<\/p>\n

Maar h\u00e9, Erdbrink had v\u00f3\u00f3r Zomergasten<\/em> een prachtprogramma gemaakt. Als Onze man in Teheran<\/a><\/em> sleepte hij prijs na prijs binnen, flirtte hij met iedere talkshow host<\/em>, won hij in rap tempo het hart van ieder\u00a0gutmensch<\/a> en werd hij het lievelingskind van de Nederlandse Publieke Omroep. Wie neemt het ze kwalijk? Een gedegen journalist, kennis van zaken, gids in een land dat voor vele kijkers een black box<\/em> is, een hip voorkomen, een geinig stemmetje en een interessante vrouw.\u00a0De ster is zijn eigen merk, stond vanmorgen nog in de Volkskrant<\/em>-column van\u00a0Jean-Pierre Geelen<\/a>.\u00a0En wij\u00a0vraten alles waar Thomas Erdbrink op stond.<\/p>\n

En het lievelingsmerk, eh -kind, mag dus Zomergasten<\/em> hebben.<\/p>\n

Ik noem het de promotievloek: de arme\u00a0werknemer die zijn werk zo goed doet dat hij een promotie cadeau krijgt van zijn leidinggevende, en vervolgens geen ene pannenkoek bakt van\u00a0zijn nieuwe functie. Het lijkt zo logisch:\u00a0je bent goed in wat je doet, niet per se in n\u00e9t wat anders.\u00a0Maar als de kijkcijfers tegen blijven vallen, verdikt de mist zich in het blikveld van de NPO: dan\u00a0grijpen ze naar clickbait<\/em> van vlees en bloed. Ze lokken de kijker met een bekende kop, die op alle mogelijke manieren wordt ingezet. Geschikt of niet.<\/p>\n

\n

Noot: ik heb inmiddels, twee dagen na het schrijven van dit stukje, al zo’n honderd keer gehoord dat ik het over het Peter Principle heb als ik de ‘promotievloek’ opschrijf. Dat is niet de bedoeling, want dat principe zit echt wat anders in elkaar. Een tijd lang doorpromoveren tot je opgescheept zit met een functie die niets meer te maken heeft met jouw kunnen is wat anders dan wanneer je na \u00e9\u00e9n succesje een totaal ander vak aangemeten krijgt.<\/p>\n<\/div>\n

Het meest stuitende voorbeeld van de promotievloek in praktijk is Lauren Verster. Een\u00a0mooie, brutale presentatrice, die een tijdje Jakhals was bij DWDD<\/em> en\u00a06Pack<\/em>\u00a0presenteerde op MTV. Leuk, tot Lauren het Merk ontdekte dat de kijker het pikte als ze zichzelf als stralend middelpunt liet filmen. Lauren!<\/em>,\u00a0<\/em>heet haar programma tegenwoordig. (Linda had de punt al gekaapt, dus ging Lauren voor het uitroepteken.)\u00a0Ze was op Ibiza<\/a>, waar ze een aantal oninteressante mensen interviewde in het Engels van een tweedeklasser. In haar eigen woorden: ‘In de komende weken ga ik op zoek naar vrijheid op een van de meest vrije plekken op aarde.’ Dat\u00a0snijdt geen hout, recenseerde Han Lips in het Parool<\/em>. Ze was op vakantie<\/a> op kosten van de kijker. Bovendien, recenseer ikzelf, was er geen reet aan: Lauren vertelde niets nieuws over Ibiza, en bestaat\u00a0zelf uit bruine\u00a0benen, de overpeinzingen\u00a0van een schoolmeisje,\u00a0een snufje narcisme, en gebakken lucht.\u00a0Ze is ook verhuisd op kosten van de kijker: met haar nieuwe vriend huurt\u00a0ze een duur appartement in Amsterdam, en haar ‘wenproces’ was volgens de Avro-Tros een peperduur tweeluik waard.\u00a0Over de Amsterdamse Wallen zijn tal van prachtige producties gemaakt, dus de meerwaarde zou\u00a0‘m in in het merk Lauren!<\/em> moeten zitten.<\/p>\n

Ook Eva Jinek heeft het egodocument ontdekt, en de NPO Eva als merk. In De Verenigde Staten van Eva<\/a> reist ze door het land waar ze geboren is, op zoek naar het Amerika uit haar jeugd. Eva op een paard, Eva op een motor, Eva op schietles, Eva naast een indiaan in een zweethut, waar ze in tranen naar buiten komt omdat ze haar ‘gedachten niet kan sturen’. Haar Engels is na Lauren (en Katja, for that matter<\/em>) een verademing, net als haar journalistieke kwaliteiten, maar ook hier blijf ik me afvragen:\u00a0waarom kijken we naar Eva’s persoonlijke zoektocht als we iets te weten willen komen\u00a0over Amerika? Jinek is een talkshow host<\/em>, geen Amerika-kenner.<\/p>\n

Maarten van Rossem was er in 2009.\u00a0Het werd\u00a0een programma<\/a> waarin de meerwaarde van de presentator \u2013 zijn kennis van de geschiedenis en zijn voorliefde voor het absurde \u2013 niet te miskennen viel. Hetzelfde gevoel dat ik kreeg bij Langs de oevers van de Yangtze<\/em>, met\u00a0Ruben Terlou, Grensland<\/em>, met Jelle Brandt Corstius, en Onze man in Teheran<\/em>. Maar helaas, de promotievloek is\u00a0onvermijdelijk: het typetje Van Rossem bleek als merk goud waard en werd door de NPO volledig uitgemolken. Inmiddels is de NPO\u00a0alle schaamte voorbij en wordt Van Rossem simpelweg op een stoel in de hoek van een studio gedrukt om tijdens De Slimste Mens<\/em> lekker zichzelf te zijn. Meer niet.<\/p>\n

Het absolute dieptepunt van met bekende koppen op safe spelen was F*ck me, I’m famous<\/em>. Een programma van Filemon Wesselink, die probeert nog beroemder te worden met een programma over zijn worsteling met roem<\/a>. Hij spreekt met lotgenoten als Matthijs van Nieuwkerk, Dave Roelvink, en Arie Boomsma. Het werd een opsomming van ‘ach en wee’-gesprekken\u00a0over first world problems<\/em> die geen enkele kijker bekend voorkwamen.\u00a0(Behalve Van Nieuwkerk, Roelvink en Boomsma, die er vast de televisie voor hebben aangezet.)<\/p>\n

Het k\u00e1n wel, een boeiend NPO-format in de categorie\u00a0egodocument. Denk aan de chronisch charmante Jort Kelder die ons zijn etiquette leert in Hoe heurt het eigenlijk<\/em>, de bommen charisma van Beestieboys en Super Stream\u00a0Me, <\/em>het maffe BOOS! <\/em>van Tim Hofman,<\/em>\u00a0Sophie Hilbrand met\u00a0Sophie in de kreukels<\/em>, of de gespeeld na\u00efeve maar razend slimme\u00a0Michael Schaap in De Hokjesman<\/em>. Doen waar je goed in bent met jezelf in de hoofdrol: de schoenmaker bij zijn leest.<\/p>\n

L\u00e1\u00e1t ze daar, NPO. Mijn hart breekt bij het idee dat er volgend jaar weer een\u00a0BN’er sneuvelt aan tafel bij Zomergasten <\/em>(Doe het niet, Ruben!). Laat een documentairemaker documentaires maken en een journalist onderzoeken. Laat een interviewer interviewen en stel ze zelf geen vragen. Onderschat het ego niet van mensen die graag in het oog van de camera kijken.\u00a0Gooi die arme BN’ers\u00a0niet zomaar voor de leeuwen. Laat ze niet meer of minder doen dan waar ze goed in zijn. Dan kunnen ze\u00a0rijpen binnen hun vakgebied. Gestaag, als goede wijn.<\/p>\n

Zodat de volgende Zomergastheer na de laatste aflevering de camera inkijkt \u2013 de gast uitgeput en uitgehoord \u2013 en \u00a0hij of zij kalmpjes aan kan verzuchten: ‘Dit was Zomergasten<\/em>. Jammer, h\u00e8?’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Thomas Erdbrink is gesneuveld. Hij is een dijk van een journalist, maar een flut-Zomergastheer. Typisch een slachtoffer van de nieuwste NPO-denkfout: ‘als-ie dit kan, kan hij dat ook.’ <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-337380","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Roos van Tongerloo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/337380","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=337380"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/337380\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Roos van Tongerloo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=337380"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=337380"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}