{"id":336153,"date":"2016-08-18T09:50:52","date_gmt":"2016-08-18T07:50:52","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=336153"},"modified":"2016-08-18T10:12:24","modified_gmt":"2016-08-18T08:12:24","slug":"ochtenden-vrouwen-zelfs-de-winnaars-krijgen-zilver","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/ochtenden-vrouwen-zelfs-de-winnaars-krijgen-zilver\/","title":{"rendered":"Vrouwen, zelfs de winnaars, krijgen zilver"},"content":{"rendered":"
\n

De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: Nederlandse vrouwen winnen al 88 jaar meer goud dan de mannen. Maar n\u00e1 het sporten stoten ze als vanouds tegen het glazen plafond.<\/p>\n<\/div>\n

Shit, zilver. Dafne Schippers lag plat op de baan, armen en benen wijd, alsof ze een engel in het rode zand wilde achterlaten. 200 meter in 21,88, een historische prestatie. Ze krabbelde op, smeet met haar\u00a0schoenen en zei:\u00a0‘Dit is verschrikkelijk. Ik kan hier niet van genieten’.\u00a0De Jamaicaanse Elaine Thompson was sneller. Alweer<\/a>. Schippers liep een achterstand op in de bocht, en miste de kracht Thompson in de laatste meters in te halen.\u00a0‘Ik was toch niet sterk genoeg. We gaan dit nu eerst analyseren. Ik baal. Ik kwam hier om te winnen en dat heb ik niet gedaan.’ Ze\u00a0raapte haar schoenen op en stond de pers een tweede keer<\/a> te woord. Haar liesblessure is een vloek, maar verklaart het een en ander: ‘Voor de 100 meter leek de kans dat ik zou starten nul. En nu ga ik toch terug naar huis met zilver, dat is goed voor nu.’ Helemaal overtuigd klonk ze niet, maar ‘een beetje optimisme staat je goed’, had haar coach haar ingefluisterd: ‘Op naar de volgende vier jaar.’<\/p>\n

Wie weet haalt Churandy Martina w\u00e9l goud op de 200 meter. De sprinter met de meest aanstekelijke lach van de hele delegatie liep zijn beste tijd van het seizoen in de halve finales. 20,10, goed voor een tweede plaats<\/a>. ‘Ik hoorde aan het gejuich van de Nederlanders op de tribunes dat ik door was,’ zei hij met een grijns. ‘Ze schreeuwden zo hard! In de finale is alles mogelijk. Ik ga zo hard mogelijk lopen en mijn best doen.’<\/p>\n

Goud voor een Nederlandse man is tegenwoordig relatief uitzonderlijk. (H\u00e1!) Nederlandse vrouwen winnen\u00a0al bijna honderd m\u00e9\u00e9r gouden medailles dan de mannen: in de periode tussen\u00a0het eerste goud voor vrouwen, in 1928, en de medaille van Sanne Wevers, wonnen vrouwen goud\u00a0met\u00a0zwemmen, zeilen, atletiek, hockey, wielrennen, paardensport, roeien, \u00e9n waterpolo. Een aantal dat de verzameling van de mannen flink overtreft.<\/p>\n

Het Mulier Instituut publiceert binnenkort de resultaten van een onderzoek naar dit fenomeen. Gisteren gaven ze alvast een <\/a>teaser trailer<\/a>.\u00a0<\/em>Komt-ie: in Nederland doen jongens en meisjes evenveel aan sport. Er zijn dan ook evenveel mannen als vrouwen met een offici\u00eble sportstatus van het NOC-NSF. Nederland heeft een gigantische competitiedichtheid (een woord dat in elke krant tussen aanhalingstekens staat), en hoogwaardige faciliteiten voorhanden die de sporters met talent helpen uitblinken. Topsporters in Nederland komen vaak uit hogere welstandsgroepen en zijn even vaak hoogopgeleid.<\/p>\n

Daar zit\u00a0het ‘m in: gelijke rechten, geld en educatie maken het voor Nederlandse vrouwen relatief gemakkelijk. Zo hebben wij\u00a0een hink-stap-voorsprong op veel Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische landen, waar deelneming van vrouwen in de topsport alles behalve vanzelfsprekend is. ‘Om niet te spreken van Islamitische landen’, voegt Trouw<\/em> toe. Bovendien draagt het NOC-NSF ongewis bij aan deze ongelijkheid, door ‘kansrijken’ te belonen met extra investeringen. Nederlandse vrouwen winnen meer, krijgen meer, en lopen meer en meer voor op de concurrentie.<\/p>\n

Vandaag nog, in de New York Times<\/em><\/a>, wordt verteld van de Iraanse vrouwen.\u00a0Voor hen is volgens de Iraanse autoriteiten niet eens plek op de publiekstribune.<\/p>\n