{"id":335570,"date":"2016-08-10T14:33:32","date_gmt":"2016-08-10T12:33:32","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=335570"},"modified":"2016-08-10T16:01:39","modified_gmt":"2016-08-10T14:01:39","slug":"je-vrienden-zijn-je-vrienden-niet-en-dat-is-oke","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/je-vrienden-zijn-je-vrienden-niet-en-dat-is-oke\/","title":{"rendered":"Je vrienden zijn je vrienden niet. En dat is ok\u00e9"},"content":{"rendered":"
\n

Slechts de helft van onze vriendschappen blijkt wederzijds. Wat een opluchting.<\/p>\n<\/div>\n

Dat er zo weinig aandacht voor is verbaasde me eigenlijk nog het meest. Goed, de wereld staat in brand en de Olympische Spelen zijn ongetwijfeld ook best het vermelden waard. En inderdaad, ik vind Yuri ook heel zielig<\/a>. Maar kom: dit bericht was toch ook geen kattenpis.<\/p>\n

Zondag schreef de New York Times<\/em> over een recent gepubliceerd onderzoek<\/a> van wetenschappers aan de MIT, en de feiten waren op z\u2019n zachtst gezegd confronterend. Slechts ongeveer de helft<\/em> van je vrienden beschouwt jou ook als vriend. Bij de rest is de vriendschap dus niet<\/em> wederzijds.<\/p>\n

Ik weet niet hoe de gemiddelde persoon op dit nieuws reageert, maar ik ben nog altijd een beetje van slag. Ik twijfelde ook of ik er nog meer aandacht aan moest geven, bang dat het voor mijn eigen vrienden de laatste druppel zou zijn om het rookgordijn neer te halen. Misschien is\u00a0het een persoonlijk trauma. Als 9-jarige keek ik ooit ziekelijk op naar een klasgenootje, met het soort adoratie als die van het Turkse volk voor Erdogan of die van Wilders voor Trump. Het soort adoratie dat je alleen als 9-jarige zo vurig kunt voelen. Ze was mijn beste vriendin, vond ik, totdat ik er via de\u00a0groep 4-grapevine<\/em> achter kwam dat de vriendschap volgens haar helemaal\u00a0niet bestond.\u00a0Dit veroorzaakte fikse kortsluiting in mijn prepuberale brein. Was dit \u00fcberhaupt mogelijk? Kon ik niet gewoon zelf bepalen met wie ik bevriend was, zonder bemoeienis van de ander?<\/p>\n

Die vertwijfeling is nooit helemaal opgehouden. En nu blijkt dus inderdaad dat\u00a0de helft van mijn\u00a0vrienden mij ziet als een vaag bekend gezicht met een karakter dat op z\u2019n best overtollig of onopgemerkt is.<\/p>\n

In het New York Times<\/em> artikel halen wetenschappers verschillende oorzaken aan. Volgens sommigen ligt het aan het steeds utilistischer worden van ons vriendschappen. Anderen denken dat het gewoon begripsverwarring is: mijn type vriend is niet de jouwe. Anderen geven \u2013 verrassing! \u2013 de schuld aan sociale media, waardoor vriendschap, en eigenlijk het hele leven natuurlijk, veel ingewikkelder is geworden. Weer andere denken dat het aan ons chronische optimisme en narcisme ligt, waardoor we de situatie voor onszelf altijd zonniger inzien dan die eigenlijk is.<\/p>\n

Zou het zo zijn? Eerder dan optimisme lijkt het me een vorm van uitgesteld pessimisme. Een soort hypothese, waarvan je de\u00a0falsificeerbaarheid maar even op de lange baan hebt geschoven. Het donkerbruine vermoeden hebben\u00a0we wel, maar de moed om het te testen ontbreekt.\u00a0In een druk restaurant om vochtig toiletpapier vragen voelt nog minder\u00a0g\u00eanant dan vragen om een vriendschapsbevestiging.<\/p>\n

Er zijn prachtige romans en popsongs over geschreven, films en series aan gewijd: het gevoel dat je vrienden je eigenlijk helemaal niet mogen, maar je zelfs niet belangrijk genoeg vinden je dat te vertellen. Dat je eigenlijk het ceremonieel staatshoofd, de blindedarm van je vriendenkring bent. Dieper krijg je de existenti\u00eble angst haast niet. De Quora-vragen over ‘onbeantwoorde vriendschap’ zijn misschien wel het treurigste hoekje<\/a> van het internet.<\/p>\n