{"id":334847,"date":"2016-08-03T11:30:03","date_gmt":"2016-08-03T09:30:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=334847"},"modified":"2016-08-03T15:52:24","modified_gmt":"2016-08-03T13:52:24","slug":"gay-anthems-een-liedje-voor-de-onderdrukten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/gay-anthems-een-liedje-voor-de-onderdrukten\/","title":{"rendered":"Gay anthems: een liedje voor de onderdrukten"},"content":{"rendered":"<div class=\"lead\"><span class=\"03_Intro_Kapitaal\">Meezingen! <\/span>Zaterdag trekt de Canal Parade weer door de Amsterdamse grachten voor de Amsterdam Gay Pride. En ook dit jaar zullen de nummers door de speakers klinken die een rol hebben gespeeld in de emancipatie van homoseksuelen, bi\u2019s en transgenders. Wat zijn de ingredi\u00ebnten van een succesvol gay anthem? En is er na de aanslag in Orlando behoefte aan een nieuw strijdlied?<\/div>\n<p class=\"p_1\">\u2018De wereld heeft een boodschap van liefde nodig. En dit nummer is voor iedereen die probeert te genezen van de pijn,\u2019 zegt popzangers Christina Aguilera (roze haar, drie lagen lipgloss) met een stem als schuurpapier <a href=\"https:\/\/youtu.be\/CDJihFjO5Y4\" target=\"_blank\">in een uitzending<\/a> van het programma <span class=\"Cursief\">On Air with Ryan Seacrest<\/span>. Ze geeft een interview om het nummer \u2018Change\u2019 te promoten, dat ze heeft uitgebracht drie dagen na de dodelijkste aanval ooit op LHBT\u2019s (lesbo\u2019s, homo\u2019s, biseksuelen en transgenders), de schietpartij in Orlando, waarbij een Amerikaan van Afghaanse afkomst 49 mensen doodschoot in een homonachtclub. Aguilera: \u2018\u201cChange\u201d is opgedragen aan al mijn <span class=\"Cursief\">fighters<\/span>, mijn LHBT-fans <span class=\"Cursief\">out there.\u2019<\/span><\/p>\n<div class=\"gpdr-overlay-wrapper\">\n    <script type=\"text\/plain\" class=\"gpdr-iframe gdpr-service-spotify\">\n        <iframe title=\"Spotify Embed: Gay Anthems \/ LHBT-hits\" style=\"border-radius: 12px\" width=\"100%\" height=\"352\" frameborder=\"0\" allowfullscreen allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/playlist\/3STHjHJvAUobdcpZtJhfOk?utm_source=oembed\"><\/iframe>    <\/script><\/p>\n<div class=\"row\">\n<div class=\"col-sm-12\">\n<div class=\"gdpr-content\">\n<h4>Spotify<\/h4>\n<p>Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd<\/p>\n<p>                <a href=\"javascript: Cookiebot.renew()\" class=\"gdpr-settings btn btn--primary button--primary\">Wijzig cookie voorkeur<\/a>\n            <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n<figure id=\"post-334930 media-334930\" class=\"align-none\"><figcaption>Dit artikel leest het best met onze bijbehorende\u00a0afspeellijst\u00a0op de achtergrond.<br \/>\n<\/figcaption><\/figure>\n<p class=\"tekst\">Aguilera is een icoon onder homoseksuelen. Haar megahit \u2018Beautiful\u2019 (2002), geschreven door frontvrouw van 4 Non Blondes en openlijk lesbienne Linda Perry, schalt wereldwijd door de speakers van menig homocaf\u00e9. \u2018Beautiful\u2019 is een <span class=\"Cursief\">power ballad<\/span> waarin de noodzaak tot zelfacceptatie met hoge uithalen wordt bezongen. Ook deze zaterdag zal \u2018<span class=\"Cursief\">You are beautiful \/ No matter what they say \/ Words can\u2019t bring you down<\/span>\u2019 ongetwijfeld weer over de Amsterdamse grachten klinken, als de jaarlijkse Canal Pride rondvaart, de botenoptocht die is uitgegroeid van de viering van het bestaan van homoseksuelen tot een feest voor iedereen die de heteronorm beu is.<\/p>\n<h5>Slachtoffers van Orlando<\/h5>\n<p class=\"tekst\">\u2018Ik spreek op gay parades en manifestaties over de hele wereld, en steeds hoor ik weer dezelfde nummers,\u2019 zegt Boris Dittrich, oud-politicus en <span class=\"Cursief\">LGBT-advocacy director<\/span> van Human Rights Watch. \u2018Gisteren nog was het <span class=\"Cursief\">Freedom <\/span>van George Michael. En overal waar ik kom hoor ik \u201cI Will Survive\u201d van Gloria Gaynor. Iedereen zingt mee.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dittrich verbaast zich over de kennelijk universele soundtrack die elk LHBT-evenement luister bijzet. \u2018Het zijn vaak geen protestnummers in de traditionele zin van het woord, soms zijn de nummers ronduit campy, maar voor veel homo\u2019s betekent muziek echt iets. De muziek maakt onderdeel uit van een collectieve identiteit.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dit jaar is muziek van extra belang nu de sfeer gespannen is. \u2018Ik hoor het veel sinds ik in Amsterdam ben, mensen die zich afvragen of het wel veilig is met al die aanslagen,\u2019 zegt Dittrich. \u2018Ik zie mensen weer langzaam \u00edn de kast kruipen, ge\u00efntimideerd door terrorisme, en door het bloedbad in Orlando.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Geweld tegen homo\u2019s, transgenders en travestieten is in aan de orde van de dag. In maar liefst 80 lidstaten van de VN is homoseksualiteit nog altijd verboden. De massamoord in Orlando, door velen beschouwd als een terroristische aanslag, heeft de verhoudingen tussen LHBT\u2019s en moslimgemeenschappen op scherp gezet.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Niet alleen Christina Aguilera sublimeert haar woede over Orlando in muziek, ook concullega Jennifer Lopez brengt drie weken na de schietpartijen een eerbetoon aan de slachtoffers van Orlando met <a href=\"https:\/\/youtu.be\/oRRhSMCz7xg\" target=\"_blank\">\u2018Love Make the World Go Round\u2019<\/a>. Geen contemplatieve gospel of power ballad, maar een poppy eurohouse-nummer, in samenwerking met rapper Lin-Manuel Miranda: \u2018<span class=\"Cursief\">Those who hate us and fear us, can not keep us down \/ Cause we hear in our heartbeat a beautiful sound<\/span>\u2019.<\/p>\n<p><iframe title=\"HD Jennifer Lopez Love Make the World Go Round feat Lin-Manuel Miranda Live\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/oRRhSMCz7xg?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Love Make the World Go Round\u2019 klinkt in een willekeurig oor wellicht onbeduidend en mierzoet. Maar de narratief van het dansnummer is allerminst onbeduidend voor de doelgroep. \u2018Ik houd van dit nummer,\u2019 schrijft ene Taylor Proffer onder de video van Lopez\u2019 nummer op YouTube. \u2018Als zestienjarige lesbienne die leeft met homofobe ouders, krijg ik tranen van vreugde van dit nummer. Ik moet aanhoren dat we walgelijk en duivels zijn, dus dan maakt dit mijn dag goed.\u2019<\/p>\n<h5>Homohaat bezweren<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Muziek speelt een niet te onderschatten rol in de emancipatie van homoseksuelen en transgenders, concluderen wetenschappers die zich professioneel bezighouden met de LHBT-beweging. \u2018Muziek heeft de kracht om mensen bij elkaar te brengen die door hun achtergrond gestigmatiseerd of ge\u00efsoleerd zijn. Dat geldt specifiek voor de LHBT-gemeenschap, omdat zij door hun seksuele identiteit vaak geen aansluiting vinden bij de normatieve heteroseksuele cultuur,\u2019 zegt Graig Jennex, een Amerikaanse wetenschapper aan de McMaster University in Toronto, Canada, die is gespecialiseerd in <span class=\"Cursief\">gay anthems<\/span>. Het zijn niet alleen eigentijdse zangers die de homohaat bezweren met poppy melodie\u00ebn. \u2018Muziek wordt al bijna een eeuw ingezet in de strijd voor gelijke burgerrechten voor LHBT\u2019s,\u2019 stelt Jennex. \u2018In de geschiedenis zie je vele voorbeelden van minderheden die met samenzang hun collectieve bewustzijn versterkten. In de gospelmuziek zie je bijvoorbeeld de antifoon: een koor dat in zang reageert op de predikant. Gay anthems zijn eigenlijk niet anders.\u2019 Soms zijn de boodschappen van de gay anthems subtiel; maar weinig mensen weten dat de Engelse zanger Labi Siffre in \u2018Something Inside So Strong\u2019 niet alleen de ellende van de Zuid-Afrikaanse apartheid, maar ook zijn eigen worsteling met homoseksualiteit bezingt. <span class=\"Cursief\"><br \/>\n<\/span><\/p>\n<p class=\"tekst\">Sommige gay anthems zijn zo over de top dat ze gestript lijken van betekenis. Zoals de Zweedse megahit \u2018I\u2019m Too Sexy (For My Shirt)\u2019 waarbij de schaars geklede zanger van Right Said Fred zingt dat hij te sexy is voor alles en iedereen, zelfs voor zijn eigen kat. Maar of het opperste ernst of ernstige ironie betreft: altijd staat de muziek in dienst van seksuele diversiteit.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Sinds wanneer is muziek een zo belangrijk wapen tegen onderdrukking? En wat zijn de ingredi\u00ebnten van een meeslepend gay anthem?<\/p>\n<h5>Alliantie met heterovrouwen<\/h5>\n<p class=\"tekst\">UvA-socioloog en homo-veteraan Mattias Duyves wijst naar de Duitse Weimarrepubliek als beginpunt van de muzikale geschiedenis van LHBT\u2019s. \u2018In de jaren twintig van de vorige eeuw ziet \u201cDas Lila Lied\u201d het licht. \u201cDas Lila Lied\u201d kwam voort uit een gay scene die opbloeide dankzij de inspanningen van arts en seksuoloog Magnus Hirschfeld.\u2019 Deze wetenschapper had de vaste overtuiging dat wetenschappelijk onderzoek de weg zou vrijmaken voor de acceptatie van homo\u2019s. Hirschfeld hield conferenties over homoseksualiteit en inspireerde de in Berlijn gevestigde muzikanten Mischa Spoliansky en Kurt Schwabach tot de compositie van \u2018Das Lila Lied\u2019, dat al snel het lijflied werd voor homo\u2019s en lesbiennes in Berlijn: <span class=\"Cursief\">\u2018Wir sind nun einmal anders als die Andern \/ die nur im Gleichschritt der Moral geliebt, neugierig erst durch tausend Wunder wandern \/ und f\u00fcr die\u2019s doch nur das Banale gibt<\/span>.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\"><q class=\"pull-right\">Het zijn vaak geen traditionele protestnummers, soms zijn de nummers ronduit campy, maar voor veel homo\u2019s betekent muziek echt iets.<\/q><\/p>\n<p class=\"tekst\">Mattias Duyves: \u2018De oprukkende nazi\u2019s maakten een einde aan de liberale geest die door Berlijn waaide. Magnus Hirschfeld moest vluchten, zijn wetenschappelijke boeken over homoseksualiteit werden op de brandstapel gegooid. Na de Tweede Wereldoorlog gingen gays zich identificeren met de burgerrechtenstrijd van zwarten in de Verenigde Staten. Billie Holiday werd immens populair. Het ook <a href=\"https:\/\/youtu.be\/rWvxsQCqi_M\" target=\"_blank\">door Holiday bezongen<\/a>, maar door de Joodse componist George Gershwin geschreven lied \u2018The Man I Love\u2019, werd d\u00e9 treurzang van homoseksuele verlangens: <span class=\"Cursief\">\u201cSomeday he\u2019ll come along \/ The man I love \/ And he\u2019ll be big and strong \/ The man I love\u201d<\/span>.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Gay anthem-specialist Graig Jennex ziet een flinke alliantie tussen \u2018sterke\u2019 heterovrouwen en gay mannen. \u2018Veel homo\u2019s adoreren Judy Garland, die zich net als Madonna liet omringen door een gay entourage van dansers en visagisten. Garland groeide na de Tweede Wereldoorog uit tot gay icoon. Vooral witte rijke homo\u2019s hoorden in de door haar gezongen \u201cOver the Rainbow\u201d het verlangen naar een betere, tolerantere wereld. De regenboogvlag werd mede dankzij dit lied een belangrijk symbool van de homogemeenschap. En ze identificeren zich met de worstelingen die Garland zelf had: van vele mislukte huwelijken tot drugsverslaving.\u2019 Op 27 juni 1969, de dag van de begrafenis van Garland, begonnen tevens de Stonewall-rellen op Christopher Street, de grootschalige protesten tegen aanhoudende politie-invallen in New Yorkse gay bars. Jennex: \u2018Sommigen zien de samenkomst van de begrafenis en de rellen als zuiver toeval. Maar voor de meeste homo\u2019s is Judy Garland nog steeds de frontvrouw van hun strijd.\u2019<\/p>\n<h5>Born This Way<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Toch zijn het vooral zwarte artiesten geweest die grote gay anthems zongen. En het genre dat dit allemaal mogelijk maakt was disco, een muziekstijl die de soundtrack vormde voor de sociale strijd van minderheidsgroepen in grootstedelijk Amerika: Latino\u2019s, Afro-Amerikanen, transgenders, travestieten en gays. Deze groepen ontmoetten elkaar in de discotheek, een vrijplaats voor mensen die de heersende norm wilden ombuigen.<\/p>\n<p class=\"tekst\">De eerste platenbaas die een openlijk gay anthem durfde uit te brengen, was Motown-oprichter Berry Gordy. Eerder produceerde Gordy monsterhits voor The Supremes en The Marvelettes met steeds hetzelfde typische Motown-geluid: strakke snaredrum, een tamboerijn en een melodieuze baslijn. Maar nu had Gordy iets anders nodig om een hit te scoren: strijkers, Rhodes-toetsen, een vette beat en een gospelstem. Dat werd dan ook de formule voor \u2018<a href=\"https:\/\/youtu.be\/QJ_9txaC4Uo\" target=\"_blank\">I Was Born This Way\u2019<\/a>, een nummer dat onverbloemd <span class=\"Cursief\">gay pride<\/span> bezingt en de geschiedenis inging als het eerste gay anthem dat in 1977 een notering kreeg op de Amerikaanse Billboard-hitlijst. De zanger was Carl Bean, een armoedige artiest uit Baltimore die wegens zijn homo-identiteit al op zijn veertiende een zelfmoordpoging had gedaan. \u2018I Was Born This Way\u2019 werd het keerpunt in Carl Beans leven, de catharsis van zijn pijn en die van vele anderen: \u2018<span class=\"Cursief\">I\u2019m walking through life \/ in nature\u2019s disguise \/ You laugh at me \/ And you criticize \/ \u2018Cause I\u2019m happy, carefree and gay (yes I\u2019m gay) \/ And no fault, it\u2019s a fact: I was born this way\u2019.<\/span><\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018I Was Born This Way\u2019 werd een enorme clubhit \u2013 bijzonder, omdat Motown veel conservatieve luisteraars had. Het maakte ook de weg vrij voor vele nieuwe gay anthems; het jaar daarop kwam de discoknaller \u2018YMCA\u2019 uit, gezongen door The Village People, die met hun flamboyante \u2018mannelijke\u2019 pakjes (politie-uniformen, indiaan-, mijnwerker- en cowboy-outfits) tegemoet leken te komen aan de gemiddelde homoseksuele fantasie. Dat <span class=\"Cursief\">Rolling Stone Magazine<\/span> in 1979 The Village People op de cover zette, betekende een absolute mijlpaal voor de LHBT-gemeenschap. \u2018YMCA\u2019 wordt nog altijd gedraaid in homobars en -discotheken, waarop de bezoekers meezingen en het bijbehorende dansje doen. Opvallend is dat \u2018YMCA\u2019 volgens Victor Willis, de schrijver, frontman en enige hetero van het gezelschap, helemaal geen gay-nummer is. \u2018Ik schreef het om de jongerencultuur in New York te beschrijven. Het heeft niets met homoseksualiteit te maken, het is een universeel lied,\u2019 zegt hij in een interview met 3 News.<\/p>\n<h5>Diva-adoratie<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Een ander nummer uit 1978 dat officieel niet over de strijd van homoseksuelen gaat, is tot op de dag van vandaag het meest gezongen gay anthem over de hele wereld. De tot dan toe relatief onbekende zangeres Gloria Gaynor uit New Yersey zingt over verbittering \u00e9n veerkracht na een relatiebreuk: \u2018<span class=\"Cursief\">At first I was afraid, I was petrified \/ Kept thinking I could never live without you by my side \/ But then I spent so many nights thinking how you did me wrong \/ And I grew strong, And I learned how to get along\u2026\u2019.<\/span><br \/>\nVoor disco-begrippen was \u2018I Will Survive\u2019 een opmerkelijk eenvoudige productie: geen achtergrondkoor, geen speciale effecten. Toch stroomden de dansvloeren vol bij de eerste klanken van het intro in de stijl van homopianist Liberace. \u2018I Will Survive\u2019 verkocht meer dan 14 miljoen exemplaren en staat op de vijftiende plek van de lijst van best verkochte singles ooit. Alhoewel het lied hartezeer en egopijn bezingt, is het de strijdlust en de overlevingsdrang waardoor de LHBT-gemeenschap het omdoopte tot gay anthem. Het nummer kreeg een trieste, diepere betekenis toen begin jaren tachtig de aids-epidemie over Amerika en Europa trok, en doodsbange bezoekers van gaybars luidkeels meezingen: \u2018<span class=\"Cursief\">Oh no, not I, I will survive \/ For as long as I know how to love, I know I\u2019ll stay alive<\/span>\u2019.<\/p>\n<p class=\"tekst\"><q class=\"pull-right\">Diva-adoratie is zo diep ingebakken in de homogemeenschap, ik denk dat het nooit zal verdwijnen.<\/q><\/p>\n<p class=\"tekst\">Craig Jennex: \u2018Lange tijd vertolkten vrouwen gevoelens die door gays niet bezongen of besproken konden worden; Gloria Gaynor is daarvan het sterkste voorbeeld. Veel homo\u2019s identificeren zich met sterren als Madonna en Cher; uit mijn onderzoek blijkt dat het voor gays in een uiterst conservatieve omgeving nog steeds makkelijker is om zich eerst te identificeren met seksueel bevrijde sterke vrouwen als Katy Perry, Kesha of Christina Aguilera. Er is de laatste tijd meer discussie over: waarom dwepen LHBT\u2019s nog zo met heteroseksuele zangeressen, we kunnen nu toch zelf zingen over onze gevoelens? Maar diva-adoratie is zo diep ingebakken in de homogemeenschap, ik denk dat het nooit zal verdwijnen.\u2019<\/p>\n<h5>Luister, Anita<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Een diva van eigen bodem die een belangrijke rol speelde in de Nederlandse geschiedenis van gay anthems is de onvolprezen Zangeres Zonder Naam. Zij schreef in 1977 het nummer \u2018Luister Anita\u2019. Ze refereerde aan de Amerikaanse zangeres en activiste Anita Bryant, die in dat jaar de felle campagne Save Our Children voerde met als doel homo\u2019s te weren als leraren, en gelijke rechten van homo\u2019s op te heffen. \u2018<span class=\"Cursief\">Beste vent hou gerust van je vriend \/ En strijd voor je rechten \/ Desnoods ervoor vechten \/ Waar ze jou van beschuldigt, heb jij niet verdiend\u2019<\/span>.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Volgens Thijs Bartels, auteur van <span class=\"Cursief\">Dansen op het homomonument<\/span> en een van de samenstellers van de <span class=\"Cursief\">Homo-encyclopedie<\/span>, had \u2018Luister Anita\u2019 een enorme impact: \u2018Dat juist de Zangeres Zonder Naam voor homo\u2019s opkwam, zorgde dat haar volkse hetero-publiek ineens ook moest nadenken over homoseksualiteit.\u2019 UvA-socioloog Mattias Duyves herinnert zich nog een ander gay-fenomeen van Nederlandse bodem uit 1979: <a href=\"https:\/\/youtu.be\/CMZa9GPgc1s\" target=\"_blank\">\u2018Gooi Van Agt het raam uit\u2019<\/a>, van punkbank Tedje en de Flikkers : \u2018<span class=\"Cursief\">Vrouwen en flikkers moeten hun bek houden \/ Gezinnetjes blijven natuurlijk heilig \/ De juut en het leger worden alsmaar sterker \/ Want je bent een stomme rechtse lul\u2019.<\/span><\/p>\n<p><iframe title=\"Tedje en de Flikkers - Van Agt\" width=\"500\" height=\"375\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/CMZa9GPgc1s?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018We waren eigenlijk heel erg boos over hoe er met homo\u2019s werd omgegaan,\u2019 memoreert zanger en bassist Marty van Kerkhof, inmiddels van pensioengerechtigde leeftijd.<\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Premier Dries van Agt vonden we een vreselijke man. Heel conservatief. We preekten met onze muziek niet voor eigen parochie: homo\u2019s hadden niet veel op met punk. Ons publiek bestond meestal uit de plaatselijke bevolking van Zoutelande tot Delfzijl.\u2019 Tedje en de Flikkers choqueerden het publiek door uitdagende shows op te voeren. En ze haalden het nieuws door te protesteren tegen Sony, omdat die hun \u2018schunnige\u2019 platen niet wilden drukken. Zo droegen ze bij aan de discussie over homoseksualiteit. De band liet zich inspireren door de Engelse Tom Robinson Band, die eveneens in 1979 het nummer \u2018Glad to Be Gay\u2019 uitbracht. Dat nummer wordt beschouwd als het offici\u00eble gay anthem van het Verenigd Koninkrijk: \u2018<span class=\"Cursief\">Read how disgusting we are in the press \/ Telegraph, People and Sunday Express \/ Molesters of children, corruptors of youth \/ It\u2019s there in the paper, it must be the truth<\/span>\u2019.<\/p>\n<p class=\"tekst\">De tekst van \u2018Glad to be Gay\u2019 was een aanklacht tegen de heersende moraal, maar vreemd genoeg niet gezongen door een vertegenwoordiger van de <span class=\"Cursief\">\u2018we\u2019<\/span> uit het vers: Tom Robinson is hetero. Als je het LHBT-icoon Boy George vraagt, zoals de Australische website News.com deed, is dat volstrekt logisch: \u2018Als je als homo of lesbienne zingt over je eigen leven, dan klinkt het als een preek, mensen nemen dat niet aan. Hetero\u2019s hebben meer overtuigingskracht.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Ook Marty van Kerkhof denkt dat de boodschap gezongen door een heteroseksueel sterker overkomt: \u2018De geloofwaardigheid van de boodschap wordt groter als iemand anders jouw problemen vertolkt.\u2019 Zo vindt hij het ook voor de hand liggen dat anno 2016 twee latina-zangeressen een lied wijden aan de Orlando-slachtpartij: \u2018De slachtoffers waren ook latino. En ach, in zekere zin zijn nichten ook een soort vrouwen. Ze hebben vaak dezelfde seksuele problemen en maatschappelijke positie.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Mensenrechtenactivist Boris Dittrich: \u2018Overal waar ik ter wereld kom, zie ik allianties tussen vrouwenbewegingen en LHBT-gemeenschappen. Als een heterovrouw op televisie zegt dat ze niet begrijpt waarom haar zoon niet mag trouwen, dan komt dat veel sterker over.\u2019 Dit verklaart wellicht waarom Hozier, een Ierse folkzanger, zo\u2019n hit scoorde met \u2018<a href=\"https:\/\/youtu.be\/MYSVMgRr6pw\" target=\"_blank\">Take Me to Church<\/a>\u2019, een protestlied tegen de hypocrisie van de katholieke kerk. Zijn clipje, waarin een homostel wordt vervolgd, sloeg in als een bom.<\/p>\n<h5>Alle gendervariaties<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Een genderissue dat heteroseksuelen maar niet kunnen oplossen, alhoewel David Bowie daartoe verwoede pogingen deed, is de afkeer van travestieten en transgenders. De meest revolutionaire stem voor de LHBT-gemeenschap is dan ook de Oostenrijkse Tom Neuwirth, beter bekend als Conchita Wurst. Deze travestiet won in 2014 met het niet altijd even subtiele \u2018Rise Like a Phoenix\u2019 het Eurovisie-Songfestival en bewees met haar galajurk \u00e9n baard dat alle gendervariaties bestaansrecht hebben.<\/p>\n<p class=\"tekst\"><q class=\"pull-left\">Een genderissue dat heteroseksuelen maar niet kunnen oplossen, is de afkeer van travestieten en transgenders.<\/q><\/p>\n<p class=\"tekst\">Publicist en transgender Mounir Samuel koppelt muziek aan de persoonlijke strijdlust. \u2018De eerste stap in mijn transitie was een lied: \u2018<a href=\"https:\/\/youtu.be\/w3PX267adKs\" target=\"_blank\">Crossroads<\/a>\u2019 van Tracy Chapman. Een nummer waarin ze zich van alle sociale banden, maatschappelijke verwachtingen en grijpgrage mannenhanden bevrijdt. Dit lied is mijn lijflied geworden. En als vier-, vijfjarig kind danste ik altijd op haar nummer \u2018<a href=\"https:\/\/youtu.be\/f0TdGGpOpVE\" target=\"_blank\">Talkin\u2019 bout a Revolution<\/a>\u2019. Ik was verliefd op die stem, die ik aan een man toeschreef. Dat je als mens zo androgyn kan zijn dat zowel je stem als gezicht zowel die van een knappe man of prachtige vrouw kan toebehoren, was een openbaring voor mij. Toen ik vervolgens ook nog ontdekte dat ze lesbisch is en een witte partner heeft, was voor mij het plaatje compleet. Beide songs kan ik niet horen zonder kippenvel te krijgen, vechtlust te voelen opborrelen, de barricade op te willen gaan, met opgeheven hoofd en mijn borst vooruit mijn verleden de rug toe te keren en recht vooruit te marcheren: \u2018<em>All you folks think you run my life \/ Said I should be willing to compromise \/ I say all you demons go back to hell \/ I\u2019ll save my soul, save myself<\/em>\u2019.<\/p>\n<p><iframe title=\"Conchita Wurst - Rise Like a Phoenix (Austria) 2014 LIVE Eurovision Second Semi-Final\" width=\"500\" height=\"281\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/SaolVEJEjV4?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<h5>Een gay en een moslim<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Wereldwijd, zegt Boris Dittrich, is er grote behoefte aan LHBT-protestliederen. \u2018In landen als Egypte worden homo\u2019s dagelijks opgepakt en onderworpen aan een gedwongen anale inspectie. In Rusland mag je je niet positief uitlaten over homoseksualiteit. Ik zou dit interview daar niet kunnen geven.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">In deze landen komen weliswaar bands en artiesten op die hun solidariteit uiten met de LHBT-gemeenschap, maar hun positie is kwetsbaar. De frontman van indie-band Mashrou\u2019 Leila, populair en controversieel in het islamitische Libanon, is openlijk gay en zingt over tolerantie. Vanwege deze boodschap was Mashrou\u2019 Leila in april dit jaar niet welkom in buurland Jordani\u00eb. In Kenia maakt de lesbische zangeres Qat homoseksualiteit en genderissues bespreekbaar. In \u2018Beautiful Soul\u2019 zingt ze: \u2018<span class=\"Cursief\">I love my fellow woman, Look! I ain\u2019t ashamed\u2019<\/span>. Qat wordt regelmatig bedreigd. Toch kunnen deze artiesten een enorme invloed uitoefenen op het debat. Boris Dittrich: \u2018Daar waar er een enorme afstand is tussen bevolking en politici, kan kunst \u2013 en in de gay-wereld muziek \u2013 de kloof dichten en de verbinding leggen tussen cultuur en ontwikkeling.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">In Nederland is die kloof niet zo groot, wat verklaart waarom er zo weinig strijdliederen en zoveel succesvolle homozangers zijn \u2013 van Robert Long tot Paul de Leeuw en Gordon. Toch vindt Mattias Duyves het jammer dat er niet meer Hollandse strijdliederen zijn: \u2018Amsterdam was toch <span class=\"Cursief\">Gay Capital of the World<\/span>, waarom hebben wij niet onze eigen muziek geschreven?\u2019 Volgens hem is er nog genoeg om over te zingen. Hij ziet migratie als een bedreiging voor de acceptaties van homo\u2019s: \u2018Ga toch weg met die import van homofobie overal vandaan. Dat is een nadeel van de globalisering: alle culturen nemen hun homofobie mee en verspreiden die. Ook de gematigde islam in Europa is gevaarlijk homofoob.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Boris Dittrich heeft eerder een milde boodschap voor ogen: \u2018Wat mij stoort, is hoe rechtse partijen, die zelden oprecht betrokken zijn bij de sociale strijd van mijn gemeenschap, een wig drijven tussen moslims en LHBT\u2019s. Dat moeten wij niet laten gebeuren. Er zijn problemen voor immigranten: vooral in de Marokkaanse en Turkse gemeenschap is het soms erg moeilijk om uit de kast te komen. Maar we zouden gezamenlijk de strijd aan moeten gaan voor betere rechten van LHBT\u2019s.\u2019<br \/>\nIs het ideale gay anthem voor 2016 dan een duet tussen een gay en een moslim?<br \/>\nDittrich denkt lang na, een zuinige glimlach verschijnt op zijn gezicht. \u2018Dat zou wel een sterke boodschap zijn, ja.\u2019<\/p>\n<p>Luister\u00a0naar <a href=\"http:\/\/vn.nl\/gayanthem\" target=\"_blank\">onze spotifylist<\/a> vol gay liedjes en bekijk alle video&#8217;s.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p><span class=\"03_Intro_Kapitaal\">Meezingen! <\/span>Zaterdag trekt de Canal Parade weer door de Amsterdamse grachten voor de Amsterdam Gay Pride. En ook dit jaar zullen de nummers door de speakers klinken die een rol hebben gespeeld in de emancipatie van homoseksuelen, bi\u2019s en transgenders. Wat zijn de ingredi\u00ebnten van een succesvol gay anthem? En is er na de aanslag in Orlando behoefte aan een nieuw strijdlied? <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-334847","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Esma Linnemann, Ivo van Woerden","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/334847","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=334847"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/334847\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Esma Linnemann, Ivo van Woerden","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=334847"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=334847"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}