{"id":332707,"date":"2016-07-05T16:03:55","date_gmt":"2016-07-05T14:03:55","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=332707"},"modified":"2016-07-05T16:03:55","modified_gmt":"2016-07-05T14:03:55","slug":"in-memoriam-abbas-kiarostami-chauffeur-van-het-humanisme","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/in-memoriam-abbas-kiarostami-chauffeur-van-het-humanisme\/","title":{"rendered":"In memoriam Abbas Kiarostami, chauffeur van het humanisme"},"content":{"rendered":"
\n

Abbas Kiarostami (1940-2016) was een van de grote humanisten van de cinema. Tegelijkertijd was hij een belangrijke vertegenwoordiger van dat andere<\/em> gezicht van Iran: welwillend, zachtaardig en nieuwsgierig.<\/p>\n<\/div>\n

E\u00e9n keer reisde ik kort door Iran, ongeveer een week, midden jaren negentig. En het kan deels een kwestie van geluk zijn geweest, maar keer op keer ontmoette ik mensen die \u2013 man en vrouw, jong en oud \u2013 eenzelfde houding hadden. Een kalme nieuwsgierigheid naar de ander. Het woord dat na een paar dagen in me opkwam: beschaving.<\/p>\n

En dat zegt iets over mij natuurlijk. En dat was leerzaam.<\/p>\n

Want je hebt vele vormen van beschaving, maar wat ik daar aantrof, bij deze Irani\u00ebrs (met interesse in buitenlanders en kennis van de Engelse taal), bezat een vanzelfsprekendheid en welwillendheid waarbij ik me heel snel \u2013 en onverwachts \u2013 thuis voelde. Alsof er een diepere laag in mezelf werd aangeboord. Ik associeerde het met het Tweestromenland waarin ik verbleef: hier kwam<\/em> ook onze beschaving vandaan.<\/p>\n

Het gevoel dat deze ontmoetingen opriepen zou me wapenen tegen het beeld van de fundamentalistische mullahs dat, voor een oppervlakkige nieuwsvolger, het imago van Iran in het Westen domineert.<\/p>\n

Terug in Nederland hadden we gelukkig de bloeiende Iraanse arthousecinema, met diezelfde open, humane houding. Doordat ze alles tegen het licht houdt\u00a0en voor alles open staat, is zo\u2019n houding per definitie kritisch. Toch werd deze cinema tot op zekere hoogte gedoogd door de religieuze machthebbers van Iran, waarschijnlijk omdat de films internationaal aanzien voor het land verwierven.<\/p>\n

De belangrijkste vertegenwoordiger van die cinema was Abbas Kiarostami \u2013 een van de grootste filmkunstenaars \u00fcberhaupt. Maar ook bij Mohsen Makhmalbaf en de andere filmmakers uit de Makhmalbaf-familie<\/a>, bij Jafar Panahi, Bahman Ghobadi<\/a> en recenter Asghar Farhadi<\/a> vinden we diezelfde doorleefde interesse in de individuele mens, die worstelt met morele vraagstukken, geportretteerd binnen zijn sociale structuren (waarin als vanzelf de maatschappij wordt weerspiegeld). Steeds gefilmd in een geloofwaardig realistische stijl, op de grens van fictie en documentaire.<\/p>\n