Feuilleton<\/p>\n
Aan alles komt een eind, denkt Betty terwijl ze haar definitief dode bonsaiboompje in de vuilnisemmer kiepert. Plantjes. Baantjes. De zomer. Ze kijkt uit het raam. Het regent. Toeristen in regenponcho\u2019s staan als vogelverschrikkers beneden op het plein. Een vrouw in een King Louie-jurk, lege kinderbakfiets aan de hand, schuilt bij de bloemenkraam. Een eenzame man rookt een sigaret op het terras, droog onder de zonwering, en tuurt peinzend in een krant waarin ongetwijfeld het eind van van alles wordt gesignaleerd: democratie, welvaart, solidariteit, idealen, het mooie weer.<\/p>\n
Betty wacht; ze weet alleen niet waarop. Zoals zo vaak heeft ze het vage gevoel dat er straks iets gaat beginnen, het, dat het gaat beginnen. Het leven, alsof dat niet al aan de gang is. Ze zucht; ze zou graag wachten op iets concreets. Als kind wilde ze later trouwen met een cowboy, herinnert ze zich. Niet om gezellig met hem over de prairie te jakkeren, maar om de hele dag lekker alleen te zijn en \u2019s avonds naar de horizon te turen, wachtend tot hij thuiskomt.<\/p>\n
Er komt geen cowboy. Dit is de prairie niet \u2013 goddank. Daar zou alles wat groeit en bloeit maar sterven onder haar rode vingers. Dit is de stad, waarin ze zo prettig alleen kan zijn tussen al die mensen. Dit is geen cowboyfilm uit de jaren zestig, dit is de realiteit van 11 september 2013. Twee\u00ebntwintig jaar geleden trouwde ze met Wouter, twaalf jaar geleden stortte het huwelijk (tegelijk met die torens) in elkaar, en binnenkort is ze van het betalen van zijn alimentatie af \u2013 eindelijk volledig los. Behoorlijk los van alles, eigenlijk. Los van David, die ze vorige week niet eens meer wilde aanspreken. Los van de kinderen van Jonas en Roos, waar ze zo lang voor heeft gezorgd. Los van de plicht iets in leven te houden.<\/p>\n
Op het plein kijkt een verschrikte peuter een rode ballon na, die langs het raam van haar zolderetage zweeft.<\/p>\n
\u2018Los? Ha! Ik dacht het niet!\u2019<\/p>\n
Betty ziet iets bewegen in haar ooghoek. Ze draait zich om. Daar is-ie weer. Hij zit op de ijskast en straalt het enthousiasme uit van de jonge kunstenaar die hij ooit was, ver verwijderd van de vermoeidheid in zijn laatste dagen.<\/p>\n
\u2018Hoi pap. Lang niet gezien.\u2019<\/p>\n
\u2018Lieverd, je bent helemaal niet los van alles. Je zit vast zolang je hier alleen maar een potje gaat zitten wachten. Ga eens wat d\u00f3\u00e9n.\u2019<\/p>\n
\u2018Zegt de man die zijn hele leven een beetje slap heeft staan ouwehoeren in de kroeg.\u2019<\/p>\n
Haar vader zet zijn hoed een tikje verder achterop zijn hoofd. Hij grijnst zijn Cheshire Cat-grijns. \u2018Jij hebt de regie, Betty. Niemand anders maakt iets van je leven, dat moet je zelf doen.\u2019<\/p>\n
\u2018Jij geloofde toch niet in die moderne onzin? Zelf de regie, kom op. Mensen worden ontslagen. Mensen worden geboren in een land met een dictator. Mensen gaan gewoon naar hun werk en dat is dan toevallig in een gebouw waar \u2019s middags een vliegtuig in vliegt.\u2019<\/p>\n
Haar vaders grijns zweeft nu boven de keukentafel. \u2018Mensen trouwen met de verkeerde,\u2019 zegt hij. \u2018Mensen grijpen niet in als er andere mensen vermoord worden. Mensen zijn niet meer solidair. Mensen blijven maar een beetje zitten wachten tot er iets gebeurt.\u2019<\/p>\n
Heeft hij nou gelijk? Nee. Hij mag dan wel dood zijn, maar hij zegt maar wat.<\/p>\n
De grijns verdwijnt even. \u2018Betty, je was altijd zo veelbel\u00f3vend.\u2019<\/p>\n
\u2018Ja pap, iedereen is veelbelovend, in de wieg. Was jij ook.\u2019<\/p>\n
\u2018Jij zou het zomaar weer kunnen worden. Je moet je een beetje open\u00adstellen voor mensen. Je wilt maar alleen gelaten worden.\u2019 Een hoed en een grijns, vlak bij het raam, meer niet. \u2018Maar ik ga al, hoor.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb niemand nodig om me alleen te laten! Dat kan ik zelf wel!\u2019 De hoed verdwijnt. Dan de grijns. Waarom ben ik nou zo ge\u00efrriteerd?<\/p>\n
Betty recht haar rug. Ik heb de regie.<\/p>\n
Ze kijkt naar buiten. Een straaltje zon zou wel leuk zijn.<\/p>\n
Gouden licht breekt door de wolken, alsof Claude Lorrain plotseling heeft besloten zich eens aan een stadsgezicht te wagen.<\/p>\n
Camera. Actie. Figuranten nemen hun plaats in. De toeristen lopen in de richting van de Wallen. De vrouw (Juliette Binoche) fietst weg. De man (Peter Falk) steekt er nog een op. Een windmachine laat een plastic tasje dansen. Een straatmuzikant (Johnny Depp) zingt: \u2018Ah, but I was so much older then, I\u2019m younger than that now.\u2019 Peter Falk vouwt zijn krant dicht en staat op. Hij koopt een daklozenkrant van Isabelle Huppert voor de supermarkt en drie plantjes bij Bill Murray. Hij doet zijn jasje uit. Een zwart manchester communistenjasje.<\/p>\n
Op de bodem van haar Mary Poppins-tas vindt Betty het telefoonnummer, gekrabbeld op een Concertgebouwticket. Ze ziet hem schrikken, zijn zakken nazoeken. Ik weet nog steeds niet hoe hij heet.<\/p>\n
(Als je z\u2019n naam kent, is dat het begin van het einde, zei Floor ooit.) \u2018Hallo?\u2019 zegt hij.<\/p>\n
\u2018Hallo,\u2019 zegt Betty. \u2018Met mij.\u2019<\/p>\n
Hij kijkt omhoog. \u2018Ik dacht dat je nooit zou bellen.\u2019<\/p>\n
Een begin, denkt Betty. Of een eind.<\/p>\n
Nee<\/p>\n
Dit was de laatste aflevering van Betty. Tekst en illustratie Juliette Berkhout \u2018Betty\u2019, Prometheus, 200 p., \u20ac 14,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Feuilleton Aan alles komt een eind, denkt Betty terwijl ze haar definitief dode bonsaiboompje in de vuilnisemmer kiepert. Plantjes. Baantjes. De zomer. Ze kijkt uit het raam. Het regent. Toeristen in regenponcho\u2019s staan als vogelverschrikkers beneden op het plein. Een vrouw in een King Louie-jurk, lege kinderbakfiets aan de hand, schuilt bij de bloemenkraam. Een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-32699","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/32699","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=32699"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/32699\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=32699"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=32699"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}