{"id":324057,"date":"2016-05-05T06:00:06","date_gmt":"2016-05-05T04:00:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=324057"},"modified":"2016-05-05T10:08:50","modified_gmt":"2016-05-05T08:08:50","slug":"van-oorlog-en-liefde-een-heldendicht-ilja-leonard-pfeijffer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/van-oorlog-en-liefde-een-heldendicht-ilja-leonard-pfeijffer\/","title":{"rendered":"Van oorlog en liefde: een heldendicht"},"content":{"rendered":"
\n

‘Een epos dat gesteld is in het heden, zou\u00a0een jankdicht zijn dat zich op overhaaste voeten\u00a0in cirkels draait van plicht naar dingen die nog moeten,’ schrijft Ilja Leonard Pfeijffer. Toch dichtte hij verder.<\/p>\n<\/div>\n

Het was in dagen dat de mannen namen hadden
\nen vrouwen niemendalletjes om klare kladden
\ndie voor het grijpen prangden als een jonge druif
\naan ranke ranken, blank als marmer van een duif
\ndie in azuren zon de zinderende zee
\nbeschreef in vogelvlucht. Op heuvels graasde vee
\ndat was bedoeld als vette buit van plundertochten.
\nHet was de tijd dat mannen wisten wat ze zochten,
\nhun vrouwen op een man bevochten en gevaar
\nzich uitstrekte van polen tot de evenaar.
\nGebeente bleekte ver van huis op vreemde velden
\nen bij het kampvuur ruisten liederen van helden
\nen kom daar tegenwoordig nog eens om. Het lied
\nvan nu is steeds hetzelfde liedje. Het verschiet
\nvan morgen zanikt door van gisteren op acht
\nto-do-lists. Men zet zuchtend leven in de wacht
\nterwijl men multitaskend bloed en zweet verwatert
\nin strijd tegen de tijd die als een pisstraal klatert
\nop natte kranten waarin elke dag weer staat
\ndat het wel gaat zoals het gaat, maar niet meer gaat.
\nOp straat beslaat een blinde tred van week gemis
\nelk glazig glas dat als de mist zo mistig is
\nen niemand vaart nog uit ten oorlog om een vrouw.
\nEen epos dat gesteld is in het heden, zou
\neen jankdicht zijn dat zich op overhaaste voeten
\nin cirkels draait van plicht naar dingen die nog moeten.
\nEen held van nu belt op om vijf voor zes vanuit
\nde file naar zijn kwade, overspannen bruid
\nomdat de cr\u00e8che al sluit en het vervloekte kroost
\nzijn Ritalin nog moet. Hoe hij ook pompt en hoost,
\nhet kwelwater stijgt onontkoombaar naar zijn lip
\nom alles wat hij ooit gehoopt heeft als een schip
\nde kelder in te zuigen waar de blubber gist
\nvan toekomst die hij zeker wist en die hem mist.
\nZijn oude platen draait hij eigenlijk nooit meer.
\nEen motor heeft hij nooit gekocht. Als een geweer
\ndat nooit is afgegaan staat leven in een hoek.
\nHij is niet eens meer naar wat hij ooit zocht op zoek.<\/p>\n

Ik roep de Muze aan en smeek haar te bezingen
\nhoe dingen in de tijd van heldendichten gingen.
\nVertel ons van de pijnboom in het heilig woud
\ndie werd geveld, het eerste schip dat werd gebouwd,
\nde droom van vers vergoten bloed op verre kusten
\nen van de eer die zwelt in botgevierde lusten.
\nVertel ons van de oorlog en de liefde, niet
\nzoals je dat vandaag de dag steeds alom ziet,
\ndat liefde oorlog is om exen, vuile was,
\nde vuilniszakken buiten, maaien van het gras,
\nhaar tennisleraar en zijn smoes van overwerk,
\nvoogdij, alimentatie en een heel erg sterk
\ngevoel de allerlaatste restjes waardigheid
\nte moeten redden in een nietsontziende strijd,
\nmaar toen de liefde van de oorlog oorzaak was
\nen doel, het heilig vuur, de roos op het kuras,
\nde blanke lelie tussen strak verbeten tanden,
\nde nek van een rivaal in toegeknepen handen.<\/p>\n

Haar naam was Helena. Ze was het struis van ei.
\nGevederd was haar wiegen en als zij voorbij
\nmarcheerde op haar hemeltergend wreed gelakte
\ngelaarsde oorlogspad dat alle tongen klakten,
\nontpopte zich champagne, spoten stadsfonteinen,
\ntrok worst in de vitrines recht en juichten pleinen
\nhun jubelende vuurwerk spattend in de lucht.
\nZij was de passievrucht, de zin van ogen, zucht
\nen zindering, deed knopen van de broekband springen.
\nZe deed de dichters dichten en minstrelen zingen,
\nontkleedde marmer, stuurde de bedeesde handen
\nvan schilders en ze deed het celluloid ontbranden,
\nsmolt gaten van verlangen in het witte doek.
\nZijn naam was explosief. Hij snoof naar haar op zoek.
\nHij brulde als een leeuw de deuren uit hun posten.
\nDe salvo\u2019s spervuur die zijn nauwe ogen losten,
\nverpulverden beton van zijn Spartaanse bunker.
\nZowaar hij Menelaos was, de held van hunker,
\ngeblokte bendeleider, hoofdman van de troep,
\ncohortenmoordenaar van roeping en beroep,
\nen zij zijn kleine bitch, zijn eigendom en vrouw,
\nzo zwoor hij dat hij haar naar huis toe sleuren zou,
\nwaar zij ook was. En toen hij hoorde waar zij was,
\nverzengde hij de lucht, verschroeide hij het gras
\nen schreeuwde hij het leven uit het grazend vee.
\nZijn woede werd gehoord van Sydney tot L.A.
\nZijn naam was Paris Alexander, prins van pinken,
\ngevulde kussens, bloesem, parelwijntjes drinken
\nin pantervel, pauwogig wufte waaierslaven,
\nmandragora, kristal en alabaster raven.
\nHij was bevriend met kunstenaars en kende verzen
\nvan buiten van de decadentste, meest perverse
\npo\u00ebten die de allerlaatste mode waren.
\nZijn ogen loken als vitrage. Zijn gebaren
\nverstonden zich met avondlucht. Hij geurde week
\nnaar lotus en narcis, weerspiegeld in een beek.<\/p>\n

De mensen vragen soms waar de cultuur toe dient,
\nhet evolutionaire voordeel dat verdiend
\nwordt met gedichten en hoe po\u00ebzie de voort-
\nplanting bevordert tot behoud van onze soort.
\nVoor Alexander Paris was zoiets geen vraag.
\nHij wist dat elke mooie vrouw maar al te graag
\nverleid werd met raffinement van speelse woorden.
\nToen hij haar zag en zij in zijn verlangen gloorde,
\nverzon hij een verhaal dat hij in rijmende
\nalexandrijnen met zijn lepe lijmende
\ngefluister onherstelbaar in haar oren likte
\nen dat haar haar en ook haar wereldbeeld herschikte.
\nEen zeegodin bedacht hij die hij Thetis noemde
\nen die hij om haar watergladde lijfje roemde.
\nZe was zo pril dat zij door goden werd begeerd.
\nPoseidon, Zeus en Hades hadden haar vereerd
\nmet blikken waar ze harde tepeltjes van kreeg.
\nEn Paris Alexander keek haar aan en zweeg
\neen kort moment. Er was een maar, zo zei hij haar.
\nEen oud orakel had gewezen op gevaar:
\nde zoon van Thetis zou zijn vader overtreffen.
\nEn dat een god zich boven goden zou verheffen,
\nleek goden ongewenst. Een sterveling moest haar
\nbezwangeren. Dan was een sterveling het maar
\ndie deze sterveling zou overklassen. Paris
\nvertelde daar nog bij dat elk orakel waar is
\nen dat berijmde verzen evenmin bedriegen.
\nEen man als hij zou over goden nimmer liegen.
\nMaar terug naar het verhaal. Een knaap die Peleus heette,
\nwerd aangewezen, heeft zich van zijn taak gekweten
\nen werd haar man. Verliefdheid was in deze tijd
\nals wederzijdse basis voor intimiteit
\nnog niet de modegril die het inmiddels is.<\/p>\n

Het was een gewelddadige verbintenis.
\nEen zeegodin heeft middelen. Ze had verzet
\ngeboden. Zij veranderde van vorm in bed.
\nZe werd een slang, leeuwin, een vuur en stromend water.
\nMaar Peleus insisteerde. Liefde was voor later.
\nEen held was hij die vrouwen als een stier bestiert.
\nDe bruiloft werd terstond in grootse stijl gevierd.
\nDe hele santenkraam van goden was erbij,
\nbehalve de godin van ruzie, razernij
\nen twist. Ze was met opzet niet ge\u00efnviteerd.
\nZo leek de goede sfeer te zijn gegarandeerd.
\nMaar de godin van twist viel niet te onderschatten,
\nvooral niet als de woede uit haar ogen spatte.
\nEn zij was kwaad. Ze had een vuige list bedacht.
\nZe had een gouden appel laten maken, bracht
\nhem als cadeau tot v\u00f3\u00f3r de deur en belde aan.
\nToen gasten opendeden, was ze reeds gegaan.
\nDe appel werd het partycentrum in gedragen
\nen volgens een inscriptie was hij opgedragen
\naan wie de allermooiste was van de godinnen.
\nOnmiddellijk ontstond er grote ruzie. Binnen
\neen mum van tijd werd er gekrabd, aan haar getrokken
\nen peploi wild verscheurd. Athene was betrokken,
\nalsmede Aphrodite. Hera was erbij,
\nde vrouw van Zeus. Het ging om deze drie. En zij
\nbesloten dat de oppergod moest kiezen wie
\nde appel als de schoonheidsprijs kreeg van hen drie.
\nZeus keek wel linker uit. Een missverkiezing waar
\nzijn eigen vrouw aan meedeed, leek hem een gevaar
\nvoor zijn toch al zo broze echtelijk geluk.
\nHij zag het lijf van Aphrodite onder stuk-
\ngescheurde niemendalletjes haast naakt daar staan.
\nEen eerlijk oordeel en zijn huwelijk was eraan.
\nZijn heilig raadsbesluit was om de hele furie
\nder godendochters te beslechten door een jury
\ndie echt en waarlijk onafhankelijk zou zijn.<\/p>\n

Hier stopte Paris even, nipte van zijn wijn,
\nkeek Helena weer aan en greep haar hand zacht vast.
\n\u2018En weet je wie hij met die opdracht heeft belast?\u2019
\nZe wist het niet. \u2018Je raadt het nooit.\u2019 En zij zei: \u2018Nee?\u2019
\n\u2018De oppergod,\u2019 zei hij, \u2018belastte mij ermee.\u2019
\nZe snapte niet wat hij bedoelde. \u2018Wil je zeggen …\u2019
\n\u2018Ja, dat bedoel ik. Wat ik jou tracht uit te leggen,
\nis dat de jury die de taak had te beslissen
\nwie winnen zou van deze goddelijke missen,
\nbestond uit mij, de man die hier nu v\u00f3\u00f3r je zit.\u2019
\nZe was verbijsterd en ze vroeg: \u2018Verzin je dit?\u2019
\n\u2018Geenszins.\u2019 \u2018Maar jij hebt Aphrodite dus gezien?\u2019
\n\u2018Alsmede Hera en Athene bovendien.\u2019
\n\u2018Maar toch niet naakt?\u2019 \u2018Daar heb ik wel op aangedrongen.
\nIn mijn professionaliteit was ik gedwongen
\nmijn oordeel onafhankelijk van hun couture
\ntot stand te brengen, want zo was mijn oordeel puur.\u2019
\n\u2018Je loopt me hier te fucken.\u2019 \u2018Ik kan het bewijzen,\u2019
\nzei hij, \u2018dat ik de moeder aller schoonheidsprijzen
\nheb uitgereikt.\u2019 \u2018Hoe dan?\u2019 \u2018Dat zal ik je vertellen.
\nToen ik bereid was om mijn eindoordeel te vellen,
\nheb ik de prijs aan Aphrodite toegekend.\u2019
\n\u2018En wat bewijst dat jij niet aan het liegen bent?\u2019
\nHij keek haar aan en legde zijn hand op haar dij.
\nHij fluisterde nog zachter: \u2018Luister goed naar mij.
\nJe lijkt me ondanks alles niet bepaald na\u00efef.
\nNatuurlijk was de zege hun een goed ding lief,
\neen lief ding waard, hoe zeg je dat? En uiteraard
\nbeschouwde geen van hen zich in het minst bezwaard
\nmijn zware keuze met beloften te verlichten,
\neen wederdienst waarmee ze zich aan mij verplichtten.
\nAthene zei dat zij me wijsheid geven zou
\nals ik haar koos. En Hera zei dat zij me wou
\nbelonen met een lang, gelukkig huwelijksleven.\u2019
\n\u2018En Aphrodite? Wat beloofde zij te geven?\u2019
\nvroeg Helena. En Paris keek haar in de ogen,
\nterwijl hij samenzweerderig voorover boog en
\nhaar op een fluistertoon de verzen toevertrouwde:
\n\u2018En dat is het bewijs: ze heeft haar woord gehouden.
\nWant zij beloofde mij de allermooiste vrouw
\nvan heel de wereld en vandaag gaf zij me jou.\u2019
\nDiezelfde nacht nog werd er luid gekreun gehoord
\nbij Gythion. De dag erna ging zij aan boord
\nvan zijn fregat op reis naar zijn kasteel in Troje
\nom zich wijdbeens voor altijd in zijn bed te gooien.<\/p>\n

Het nut van po\u00ebzie is hiermee toegelicht.
\nAls ik als dichter van dit heldendicht wellicht
\niets zeggen mag, verstout ik mij om ook mijn eigen
\nveroveringen niet volledig te verzwijgen.
\nZe heetten nimmer Helena, maar Loes of zo.
\nEn ook hun uiterlijk had zelden het niveau
\ndat oorlog en epiek rechtvaardigde, althans
\ndat bleek de bleke ochtend na de dronken dans
\nvan plakkerige lijven in verzuurde zangen,
\nwanneer het daglicht in de plaats kwam van verlangen
\nen spijt die overgaf in plaats van overgave.
\nHet had met liefde niets te maken, maar met laven
\nvan dorst die al gelest was en met roes die plakte
\ndat ik hem in een hoop beschikbaarheden prakte.
\nDe boze echtgenoot was meer een soort van Klaas
\nof Wim dan Menelaos, mannendoder, baas
\nvan moordeskaders, en hij was niet eens echt boos,
\nmaar meer teleurgesteld dat zij blijkbaar verkoos
\nhaar eigen keus te maken, dat zij het geen kans
\ngegeven had, dat zij een stukje leegte thans
\nklaarblijkelijk een invulling besloot te geven
\nen dat ze blijkbaar daar zo instond, in het leven.
\nDe Kees of Hans in kwestie had haar leren kennen
\nvia de datingsite. Het was meer een soort wennen
\ndan liefde op de eerste oogopslag geweest,
\neen stukje acceptatie, leven is geen feest,
\ndaarin herkenden zij elkaar. En op een dag
\nnam hij het woord: \u2018Zeg luister eens. Zoals de vlag
\nerbij hangt tussen ons, heb ik eens nagedacht.
\nOmdat je evenmin als ik erg veel verwacht,
\nleek het me realistisch om een nieuwe stap
\nte zetten richting huwelijk en die hele hap.
\nDat is wat ik naar jou toe wou communiceren.
\nIk hoop dat jij nu positief zult reageren.\u2019
\nDe bruiloft werd gehouden in een boerderette.
\nDe foto\u2019s moet ze nu nog steeds op Facebook zetten.
\nZo\u2019n vrouw is dan voor mij als dichter easy meat.
\nDaadwerkelijk te dichten hoef ik daarvoor niet,
\nals ik maar overtuigend met mijn lange haren
\nde bohemien uithang met ziedende gebaren
\nen dorst naar dorst, de nacht, absint en avontuur.
\nIk zei haar dat ze op dit godvergeten uur
\ngekomen was als godsgeschenk voor mijn gedicht,
\ndaar mijn talent voor de verleiding was gezwicht
\neen heldendicht te dichten over Helena,
\nde allermooiste vrouw ter wereld, op haar na,
\nen dat ik elke inspiratie had ontbeerd
\ntot zij me met haar godsverschijning had vereerd.
\nEr is geen vrouw die niet graag Muze wenst te zijn.
\nDan kets je haar. Het werkt altijd. Geen centje pijn.<\/p>\n

Maar Muze, leer me hoe de ellenlange dagen
\nna deze eerste nacht in godsnaam te verdragen.
\nDe kater van de passie duurt een mensenleven,
\nwaarin je haar bij het ontbijt gelijk moet geven
\nomtrent de ziekte van haar moeder, wollen truien,
\nhaar favoriete serie en haar boze buien,
\nvakantie van de buren, nieuwe schoenen, weer,
\nde kattenbrokjes light, een grap van Goor en Geer,
\nde Voice, Wie Is De Mol, TV-show, Boer Zoekt Vrouw,
\nik houd best wel van jou, ik ook dan maar van jou,
\nwe hebben het gezellig samen, jij en ik,
\nwe hebben maar geluk, ik ben een mazzelpik,
\nverdomd als het niet waar is en de kortingskaart
\nvan de IKEA is elk weekend korting waard.
\nDe po\u00ebzie dient slechts om haar te doen geloven
\ndat jij iets aan het doen bent in je kamer boven.
\nGeluk is als langdurige conditie niet
\nvoor mensen weggelegd. Het menselijk verdriet
\nis niet de pijn, maar de slijtage met de dagen,
\nherhaling die niets zoekt, het uitblijven van vragen
\nomdat we alle antwoorden wel kunnen dromen.
\nDe tijd verglijdt om overschotten af te romen
\nen alles heel geduldig te normaliseren
\ntot het belachelijk is om nog te begeren
\nen motregen weer neerdaalt in de stille straten.<\/p>\n

Ook Paris Alexander kreeg het in de gaten
\ndat na het spetterend begin een soort van sleur
\ngeslopen was in zijn relatie en een keur
\naan kleine irritaties zat steeds vaker dwars.
\nZijn droomvrouw was soms kribbig. Hij gedroeg zich bars.
\nZe had steeds vaker hoofdpijn. Hij keek dan tv,
\nnaar sport of naar een vechtfilm op een dvd.
\nZe zeurde om een nieuwe peplos. Hij werd boos,
\nwaarna ze nachtenlang de eenzaamheid verkoos
\nen hij moest slapen in de troonzaal op de bank.
\nHij had haar ooit ontvoerd, maar kreeg nu stank voor dank.
\nMaar Alexander Paris heugde zich de nacht
\ndat po\u00ebzie haar in zijn armen had gebracht.
\nHij kende macht en kracht van zijn berijmde fictie
\nen vond een oplossing voor echtelijke frictie.
\nWant hij verzon een gloednieuw heldendicht voor haar,
\nwaarmee hij haar herwon dankzij gedeeld gevaar.
\nIn zijn bedacht verhaal was hij dan toch gekomen,
\nde stedensloper, bruut ontwortelaar van bomen,
\ndie legioenen velde met een luie houw
\nvan zijn reusachtig zwaard, de man die moorden wou
\nen die op zoek was naar zijn vrouw. Want Menelaos
\ndie uit was op destructie en totale chaos,
\nhad samen met zijn broer, de koning van Mycene,
\ntoen hij begrepen had dat zij echt was verdwenen,
\nhet allergrootste leger op de been gebracht
\ndat Griekenland ooit had gezien en was vannacht
\ngeland op Trojes blanke kust. De oorlog was
\nbegonnen. Lijken lagen in geblakerd gras.
\nRivieren waren bloed geworden. Wilde horden
\nvermorzelden de troepen. Scherpe pijlen snorden
\nkantelen over. Overal bestond de dood.
\nDe grote held Achilles kleurde kelen rood
\nmet ongekende snelheid, kracht en acribie
\nvan speer en zwaard. Hij was de zoon van Peleus die
\nzijn vader overtrof. En in een tweegevecht
\nversloeg hij Hektor, Trojes hoop. Het leek beslecht.
\nIn oorlog om een vrouw werd om een vrouw gemoord.
\nJe kon de Grieken horen beuken op de poort.
\nAldus vertelde Paris. Helena genoot.
\nZe kon de adem bijna ruiken van de dood.
\nZe huiverde van angst en geilheid dat Trojanen
\nen Grieken om haar oorlog voerden. Onderdanen
\nvan duizend Griekse vorsten lieten daar het leven.
\nZe vochten om het voorrecht om te mogen sneven
\nin naam van liefde voor een vrouw als zij. Die nacht
\nwas van de nachten die hij zich ooit had bedacht
\nde nacht die alle nachten in de schaduw stelde
\nen die als nacht in pracht meer dan de nachten telde,
\nde nacht van po\u00ebzie waarop hij had gewacht
\nen die de kracht van po\u00ebzie hem had gebracht.<\/p>\n

Toen Helena de ochtend na die nacht ontwaakte,
\nuit bed stapte, beschuit met vijgen voor zich maakte
\nen geeuwend in haar doorkijkduster met haar thee
\nde trans met uitzicht op de vlakte en de zee
\nbetrad, toen vielen alle oude mannen stil
\ndie daar als krekels met hun stemmen iel en schril
\ngodganse dagen tjilpten van wat was en is.
\nEn een van hen zei in het Grieks: \u2018Ou nemesis.
\nJe kunt het hen niet kwalijk nemen dat Trojanen
\nen Grieken met hun helmbossen met lange manen
\neen oorlog voeren om zo\u2019n vrouw.\u2019 En zij keek op.
\nZo ver het uitzicht reikte op het ruime sop
\nder zee, zo ver was zee pikzwart gekleurd door boten,
\nfregatten, oorlogsbodems van de Griekse vloot en
\nde hemel was als antraciet van uitlaatgassen.
\nZe hoorde in de verte dreigend diepe bassen
\nvan de motoren van de bommenwerpers grommen
\nen het onwereldse gefluit van zware bommen.
\nEn op de vlakte was artillerie geland
\nmet zwaar geschut. De tanks verschenen op het strand.
\nDus Paris had uiteindelijk gelijk gehad.
\nColonnes voetsoldaten trokken naar de stad.
\nZe zag hoe zij met kwade vaandels opmarcheerden
\ndie een gevaarlijk ideaal representeerden.
\nDat ideaal was zij, de ideale vrouw.
\nVoor haar wilden ze sterven en de diepe rouw
\nvan weduwen en wezen was om haar bedacht.
\nDit was de zachte kracht van liefde en de pracht
\nvan toewijding en onvoorwaardelijke trouw.
\nDit was de romantiek van oorlog om een vrouw.
\nEn Helena ontkleedde zich, ze was in trance,
\nze klom de wering op en wierp zich van de trans.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Een epos dat gesteld is in het heden, zou\u00a0een jankdicht zijn dat zich op overhaaste voeten\u00a0in cirkels draait van plicht naar dingen die nog moeten,’ schrijft Ilja Leonard Pfeijffer. Toch dichtte hij verder. Het was in dagen dat de mannen namen hadden en vrouwen niemendalletjes om klare kladden die voor het grijpen prangden als een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-324057","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Ilja Leonard Pfeijffer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/324057","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=324057"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/324057\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ilja Leonard Pfeijffer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=324057"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=324057"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}