{"id":323392,"date":"2016-04-19T13:46:36","date_gmt":"2016-04-19T11:46:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=323392"},"modified":"2016-04-19T13:46:36","modified_gmt":"2016-04-19T11:46:36","slug":"miitomo-de-psycholoog-waar-je-niet-om-gevraagd-had","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/miitomo-de-psycholoog-waar-je-niet-om-gevraagd-had\/","title":{"rendered":"Miitomo: de psycholoog waar je niet om gevraagd had"},"content":{"rendered":"
\n

‘Erdogan, bah wat eng!’ De eerste app van Nintendo is een poppetje in een roze kamer die je de kleren van het lijf vraagt en alles bevestigt. Antwoorden kun je delen met je vrienden. Razend populair, maar waarom eigenlijk?<\/p>\n<\/div>\n

Bij de komst\u00a0van de sociale media stikte het ervan: de cultuurkritische essays over hoe exhibitionistisch we allemaal geworden waren. Hoe we onbeschaamd bikini- en babyfoto\u2019s deelden. Maar vooral ook hoe we onze hele ziel en zaligheid de wereld in slingerden, alsof we ongegeneerd een openbaar dagboek bijhielden.<\/p>\n

Mooi was die tijd. Facebook is inmiddels een muurkrant die dagelijks volloopt met advertenties en nieuwsberichten. Om nog maar te zwijgen over de haat die er welig tiert. Een veilige, intieme omgeving om je geheimen of levensgeluk mee te delen is het allang niet meer. En dat baart Facebook zorgen, lekte<\/a> vorige week uit. Niet alleen omdat het bedrijf zo geweldig benieuwd is naar je trouwfoto’s, maar vooral omdat meer persoonlijke posts van vrienden een reden zijn om terug te blijven keren naar Facebook. En dus uiteindelijk weer meer op advertenties te klikken.<\/p>\n

Hoe maak je mensen weer wat openhartiger, op het wilde, onveilige web? Miitomo, de eerste app van de\u00a0Japanse gamefabrikant\u00a0Nintendo, doet een poging. De app werd iets meer dan twee weken geleden gelanceerd en is\u00a0inmiddels al vier miljoen keer gedownload, met meer dan \u00e9\u00e9n miljoen dagelijkse gebruikers.<\/p>\n

Voor wie niet in die categorie valt: Miitomo (spreek uit: Mee-Toh-Moh) houdt het midden tussen een spelletje en een sociaal medium. Een Freudiaans experiment, zou je het ook kunnen noemen. Een martelgang, zo u wil. Het woord \u2018leuk\u2019 lijkt in elk geval niet op z\u2019n plaats. ‘Verwarrend’, is misschien beter.<\/p>\n

Kafka\u00ebsk, noemde<\/a> Quartz de Miitomo-ervaring, en misschien is dat wel het treffendst. Met als\u00a0verschil dat je nu\u00a0niet veranderd bent in een levensgrote kever, maar in\u00a0een verontrustend goedgehumeurde\u00a0mini-me. Dit evenbeeld (een Mii genaamd) zit opgesloten in een kleine kamer met roze streepjesbehang. Eruit kun je niet. En het enige waarop je kunt klikken ben\u00a0jezelf, waarna je Mii de meest intieme vragen op je begint af te vuren. Wanneer je voor het laatst gehuild hebt, bijvoorbeeld. Of welke geur je doet denken aan vroeger. En welk\u00a0antwoord je ook geeft, je superego vindt het allemaal geweldig en herkenbaar. Wat logisch is, aangezien het hier gaat om je virtuele evenbeeld.\u00a0Maar waarom blijft dat ding je dan de hele tijd overhoren? Zoveel vragen, zoveel vragen.<\/p>\n

Antwoorden\u00a0kun je delen met vrienden, die zich ergens in het Miitomo-universum in soortgelijke roze kamers bevinden. Af en toe komen ze op bezoek, en ook die ontmoetingen ontwikkelen zich al snel tot\u00a0ongemakkelijke interviewsessies. Toch is dat de belofte van Miitomo: dat je op een speelse wijze meer over je vrienden te weten komt. In\u00a0de praktijk levert het echter vooral een dwingende vorm van introspectie op. Nintendo krijgt op deze manier gigantische hoeveelheden data binnen, simpelweg door je jezelf erom te laten vragen. Waar de spontane bekentenissen van Facebook, Twitter of Instagram ophouden, daar beginnen de\u00a0kruisverhoren\u00a0van Miitomo.<\/p>\n

Waar was je bang voor in je jeugd?
\nNaar wat voor muziek luister je om je te concentreren?
\nAan wat denk je het eerste als het over ninja’s gaat? (ik verzin dit niet)<\/p>\n

Je Mii wordt als een\u00a0gratis psychoanalyticus, die je probeert te verleiden tot het betere graafwerk. En om het navelstaren\u00a0nog iets op te leuken\u00a0kun je je Mii ook aankleden in gekke pakjes en daarvan foto’s maken.<\/p>\n

Is dat leuk? Misschien ben\u00a0ik niet eerlijk genoeg of gewoon zo oppervlakkig dat de lol er snel vanaf gaat. Uit verveling besloot ik op een gegeven moment maar een hotdog-kostuum aan te schaffen. Het werd er niet direct veel leuker op.<\/p>\n

\"\"<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n
\n
<\/figure>\n<\/figure>\n
<\/figure>\n
<\/figure>\n

Maar ergens moet Miitomo toch ook aantrekkingskracht hebben. De app wordt geprezen<\/a>, en groeit<\/a> in een rap tempo. Waarschijnlijk is het dus juist die<\/a> lulligheid. Een veiliger omgeving dan deze roze kamer krijg je niet en zo is Miitomo misschien wel een medicijn tegen\u00a0het giftige onlineklimaat. Hoe vaak je ook tegen je Mii blijft zeggen dat het een eikel is, hij blijft er vrolijk bij lachen. Je kunt er jezelf in je referendum-standpunt bevestigen. En ook bevriende staatshoofden kun je er ongestoord beledigen.<\/p>\n

\"\"<\/figure>\n
<\/figure>\n

Slate noemde<\/a> Miitomo een narcistische, dystopische visie op de toekomst van de sociale media. Misschien is dat het wel. Maar dan alleen omdat\u00a0we zelf best zin hebben ons in een roze kamer op te sluiten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Erdogan, bah wat eng!’ De eerste app van Nintendo is een poppetje in een roze kamer die je de kleren van het lijf vraagt en alles bevestigt. Antwoorden kun je delen met je vrienden. Razend populair, maar waarom eigenlijk? Bij de komst\u00a0van de sociale media stikte het ervan: de cultuurkritische essays over hoe exhibitionistisch we […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-323392","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Clara van de Wiel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/323392","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=323392"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/323392\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Clara van de Wiel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=323392"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=323392"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}