{"id":321677,"date":"2016-04-10T09:49:10","date_gmt":"2016-04-10T07:49:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=321677"},"modified":"2016-04-10T09:57:14","modified_gmt":"2016-04-10T07:57:14","slug":"welkom-in-het-disney-land-voor-bejaarden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/welkom-in-het-disney-land-voor-bejaarden\/","title":{"rendered":"Welkom in het Disney-land voor bejaarden"},"content":{"rendered":"
In The Villages in de Amerikaanse staat Florida brengen <\/span>115.000 ouderen <\/span>hun tijd door met tennissen, golfen en drinken. Hun huidskleur is uitsluitend wit, en met stevige slagbomen wordt de boze buitenwereld weggehouden.\u00a0Hier is het happy hour, all day every day<\/em>.<\/div>\n

Naast het dorpsplein waakt een vuurtoren aan een kunstmatige plas over schepen die nooit zullen komen. De half gezonken sleepboot lijkt een afdankertje uit Disney World, dat hier niet ver vandaan ligt. Uit luidsprekers zingen The Mamas and the Papas over jonge meisjes die naar de canyons komen. \u2018It\u2019s another beautiful day in The Villages,\u2019 klinkt een oudemannenstem, waarna het tijd is voor \u2018Sweet Caroline\u2019.<\/p>\n

Het door palmen omzoomde dorpsplein lijkt zo uit de film The Truman Show<\/em> te komen, met zijn pastelkleurige gebouwen in nautische stijl, met witte balkons en veranda\u2019s. Aan gevels die nauwelijks tien jaar oud zijn, hangen bordjes met verhaaltjes uit een historie die nimmer plaatsvond. Disneyland voor bejaarden \u2013 alleen de lange bars met luidruchtige ouderen op hoge krukken zijn niet precies waar Walt Disney van droomde. Happy hour \u2013 all day every day,<\/em> staat er in rode letters boven hun hoofden. De vijf is nog lang niet in de klok, maar dat is bijzaak \u2013 de client\u00e8le ziet het toch al niet meer zo scherp. Een vrouw komt aanlopen met boodschappentassen. \u2018Eens kijken hoeveel glazen mijn man intussen heeft geleegd,\u2019 lacht ze.<\/p>\n

Op het terras van de bar R.J. Gators zwoegt een muzikaal duo. De zangeres vertolkt \u2018Living next door to Alice\u2019 bepaald gloedvol, maar het drama van de man die zijn jeugdliefde na 24 jaar ziet verhuizen, roept hier weinig meegevoel op. Na elk gezongen \u2018Alice\u2019 brullen tientallen bejaarden achter felgekleurde cocktails en witte wijn: \u2018Alice, Alice, who the hell is Alice?\u2019 De zangeres laat haar oog op ons vallen en probeert ons, zingend, als een sirene binnen te wuiven. Maar daar zijn we nog niet aan toe.<\/p>\n

Dantes Hel<\/h5>\n

\u2018Wat dapper van jullie,\u2019 prees schrijver Carl Hiaasen ons vanochtend, toen hij hoorde dat we ons een maand in The Villages gingen begraven. En dan cynisch: \u2018Ik weet zeker dat ze daar wat mooie meren in elkaar hebben geflanst.\u2019 De succesvolle auteur van fictie en non-fictieboeken, en van een column in de Miami Herald<\/em> waarmee hij iedere hotemetoot in Florida de gordijnen in joeg, was zelf nooit in The Villages, maar dat weerhoudt hem er niet van het als Dantes Hel neer te zetten.<\/p>\n

Als hij van ons hoort dat er 115.000 ouderen wonen (hij had de 60.000 van een paar jaar geleden nog in het hoofd) lacht hij ongelovig. \u2018Bizar. Het ligt zo ver van de kust en het is daar gloeiend heet in de zomer. En dan het kunstmatige van die plek! Omringd te zijn door al die leeftijdgenoten, it would depress the hell out of me<\/em>.\u2019 Maar dan lachend: \u2018Ze rijden daar toch in golfkarretjes rond? Toen \u00edk dat ging doen, was ik verplicht een paar lessen te volgen, en daar kruipen die eikels zonder ervaring, en vaak met drank op, in zo\u2019n kar en rijden dan op elkaar in.\u2019 Gelaten: \u2018Alleen in Florida kan zo\u2019n gemeenschap uit de grond worden gestampt.\u2019<\/p>\n

De bijl aan hun wortels<\/h5>\n

The Villages ligt in wat Hiaasen in zijn jeugd als horse country<\/em> kende. Een land van glooiende heuvels, met wilgen en eiken die druipen van Spaans mos. Meren vol vis ook, en moerassige gronden met insecten en vogels. Alligator-terrein en vee op weids grasland.<\/p>\n

In dat landschap lag in de jaren zeventig een klein park met trailers in bezit van een handige investeerder uit Michigan. Deze Harold Schwartz had gezien hoe gepensioneerden verleid konden worden om in the middle of nowhere<\/em> een huis aan te schaffen. Tienduizenden ouderen uit koudere streken vestigden zich in die tijd in het woestijnzand rond Phoenix om een actief leven te leiden op golfbanen en in zwembaden. Veilig achter een slagboom, onder leeftijdgenoten, want onder de 55 jaar kwam je er niet in. Velen dachten dat dit project van ene Del Webb een deceptie zou worden. Dat gepensioneerden bereid zouden zijn de bijl aan hun wortels te slaan om ver van huis met generatiegenoten lol te gaan trappen, leek onbestaanbaar. Maar al in de eerste week kwamen honderdduizend kooplustigen op vijf modelwoningen af.<\/p>\n

Dat kunstje heeft Schwarz met zijn zoon Gary Morse van Del Webb afgekeken. En zoals wel vaker werd de nabootsing grootser dan het origineel. Geholpen door zijn talent als marketeer en het zakeninstinct van zoon Gary bouwde hij hectare voor hectare aan wat de Villages vandaag zijn: een agglomeratie van 78 \u2018dorpen\u2019 met elk een recreatiecentrum en een zwembad. Elk \u2018dorp\u2019 ligt achter een slagboom en om die te kunnen passeren, moet je huiseigenaar of huurder zijn, of met een gastenkaart kunnen zwaaien.<\/p>\n

De founding father<\/em> van The Villages stond een ideaal voor ogen, zeggen ze hier: \u2018Hij wilde 55-plussers de levensstijl van een miljonair offreren voor een prijs die uit een eenvoudig pensioen kan worden betaald.\u2019<\/p>\n

Nu Harold en Gary dood zijn, zetten de kinderen Morse hun beleid voort. Ze runnen de stad als een bedrijf, dat bewoners nauwelijks democratische rechten gunt. De Morses zijn eigenaar van alle grond, \u00e9n van de bank, het nutsbedrijf, bouwbedrijven, plaatselijke uitbaters, de radiozender en de niets-aan-de-hand-krant. Ze hebben nauwe banden met grote ondernemers en bekende politici. De Republikeinse partij van Florida ontving een cheque van 500.000 dollar van de familie, de grootste donatie ooit. Zelf wonen de Morses middenin The Villages in een kolossaal gebied waar geen bewoner komt en dat op geen enkele kaart staat.<\/p>\n

\u2018De natuur is zo keurig,\u2019 zegt onze buurman, \u2018en de tegels op straat sluiten goed op elkaar aan.’<\/q><\/p>\n

\u2018Kijk hoe netjes\u2019<\/h5>\n

In een autorit langs golfbanen en door monotone lanen zoeken we het huis dat we hebben gehuurd. The Villages benadert de omvang van Den Haag, dus dat duurt wel even. De \u2018dorpen\u2019 zelf blijken niet veel meer dan wijken en de huizen hebben de fantasieloze stijl die je vroeger met je Legostenen bedacht: \u00e9\u00e9n etage met rechthoekige ramen en raamloze daken. De gevels suggereren hout, maar bij de goedkopere huizen zijn ze van kunststof dat meegeeft als je erop drukt, merken we later.<\/p>\n

Vader en zoon Morse moeten met grof geweld door het land zijn gebulldozerd, want van het inheemse landschap is weinig meer heel. Her en der lieten ze een groep oude wilgen staan en een paar plassen liggen. Waar de heuvels voor golfers van nut konden zijn, zijn ze gered van de sloop. De rest van horse country<\/em> ligt bedolven onder asfalt, 50.000 huizen, 48 golfbanen, 80 zwembaden, 100 restaurants, een ziekenhuis en tientallen klinieken en winkelcomplexen.<\/p>\n

Mensen zullen ons later vertellen dat ze gek zijn op de plaatselijke natuur. \u2018De natuur is zo keurig,\u2019 zegt onze buurman, \u2018en de tegels op straat sluiten goed op elkaar aan, onkruid groeit er niet tussen.\u2019 Een man wijst ons tijdens een rondleiding op de golfbaan aan de andere kant van het meer: \u2018Kijk hoe netjes die erbij ligt. De natuur is hier prachtig.\u2019<\/p>\n

We vinden ons huis aan een surrealistisch stil en smetteloos laantje waarin al het groen strak geschoren of teruggesnoeid is. Binnen springen vier tegen elkaar leunende boeken op een verder lege plank in het oog. De in goud gedrukte auteursnamen zijn die van oerconservatieve diehards<\/em>: Glenn Beck, Bill O\u2019Reilly, oud Bush-adviseur Karl Rove en Herman Cain, een pizza-magnaat die zegt dat hij ooit president zal worden. Zijn we in het huis van een Boze Blanke Man terechtgekomen? Zit hij vanuit deze zwart-lederen leunstoel verbitterd naar zijn televisietoestel te schreeuwen? In The Villages, die voor tweederde uit Republikeinen bestaat en die een actieve Tea Party herbergt, is dat niet onwaarschijnlijk.<\/p>\n

Een paar uur later, in restaurant The Red Sauce, vertelt ober Richard dat hij zich grote zorgen maakt over de toekomst van zijn land, en dus over die van zijn kinderen. \u2018De hele politiek is corrupt, de dynastie\u00ebn van (Jeb) Bush en (Hillary) Clinton zijn corrupt, en de Clintons kopen stemmen.\u2019 Hij maakt een ontredderde indruk.<\/p>\n

\n
\"\"
Er rijden 50.000 golfkarretjes rond | Foto: Theo van Steegeren<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Dwergcabriolets<\/h5>\n

In de garage staat een golfkarretje dat we mogen gebruiken. Al snel rollen we door een Teletubby-land van glooiende golfbanen, storten we ons in speciaal voor golfkarretjes gegraven tunneltjes en duiken we aan de andere kant van de weg weer op. Vrolijk zwaaien we met onze resident card om w\u00e9\u00e9r een slagboom geopend te krijgen: \u2018Good morning Bob<\/em>,\u2019 \u2018Have a nice day, Jim<\/em>.\u2019<\/p>\n

De poortwachters doen weinig meer dan vriendelijk wuiven; alleen mensen met een gastenkaart moeten vertellen wat ze komen doen. Een balorige journalist schijnt eens \u2018Verwoesten en plunderen\u2019 te hebben geroepen, waarna een opgewekt \u2018Okiedokie\u2019 uit de intercom klonk en de slagboom omhoog ging.<\/p>\n

Er rijden hier 50.000 golfkarretjes rond. Huiseigenaren mogen aan hun huis niets verspijkeren, maar voor de golfkarretjes zijn er geen regels. Dus gaan de eigenaren daarop los. We zien miniatuur Rolls Royces, dwergcabriolets van dure automerken en hot rods<\/em> met roodgelakte vlammen op een knalgele carrosserie. Veel karretjes rijden rond met Amerikaanse vlaggen en bumperstickers als Honk for Trump<\/em> en Make America great again<\/em>. Op de bijrijderstoel zit meestal een partner, maar vaak ook een hond, vooral van het pluizige soort dat in Jim Carrey-films onder stroom komt te staan. Ook katten mogen als passagier mee \u2013 een bewoner zal ons later vertellen dat hij zijn kat in de Starbucks elke dag op twee lattes trakteert.<\/p>\n

Het rijden is hier inderdaad niet gevaarloos: in de Villages News<\/em> lezen we dat de laatste acht jaar zestien bestuurders het leven verloren.<\/p>\n

Whitopia\u2019s<\/h5>\n

Muziek is hier overal en smelt heden en verleden geruststellend samen. Op de drie dorpspleinen spelen elke avond, 365 dagen per jaar, live bands muziek uit de tijd waarin de vrijheid groot en de liefde zoet was. Daar komen bij fris weer zeker duizend mensen op af, als het warm is meer. Linedance lijkt bij de inburgeringscursus te horen; honderden mensen tegelijk bewegen synchroon op \u2018Sugar Pie Honey Bunch\u2019 of \u2018Mustang Sally\u2019. Dat houden ze lang vol, want je wordt er niet moe van en het drankje in de hand klotst nooit over de rand. Kleinkinderen die bij opa en oma logeren dansen gezellig met hun grootouders mee. Maar stevig gerock-\u2019n\u2019-rolld wordt er ook.<\/p>\n

Ze kwamen met drommen naar dit speelparadijs, vooral uit het koude noordoosten en middenwesten, geholpen door een aangenaam belastingklimaat. Onder de bijna altijd aanwezige zon halen ze huiverend herinneringen aan sneeuwschuiven op. \u2018Daar zijn we vanaf,\u2019 horen we ze steeds weer vergenoegd zeggen. Hun oude omgeving missen ze niet: \u2018Hier voel ik me jong en daar uitgerangeerd.\u2019<\/p>\n

Maar hun komst past ook in een andere trend. Miljoenen blanke Amerikanen, onder wie veel ouderen, hunkeren naar een onbestemd \u2018vroeger\u2019. Alles hebben ze in hun dorp of suburb<\/em> teloor zien gaan: het aanbod van banen, het verenigingsleven, het contact met de buren. Wat groeit, is het aantal Latino\u2019s, Aziaten en zwarten. Willen we hier oud worden of onze kinderen groot brengen, twijfelen ze. Steden als Los Angeles, San Francisco en Miami zagen in de jaren negentig honderdduizenden blanken uit de suburbs vertrekken, vaak naar witte \u2018exurbs<\/em>\u2019, die ook wel Whitopia\u2019s<\/em> heten. Daar herscheppen ze het \u2018oude Amerika\u2019 en ontdoen ze zich en passant van hun pessimisme.<\/p>\n

De Verenigde Staten tellen vele honderden grote en kleine Whitopia\u2019s, achter slagbomen of vrij toegankelijk. Het leven is er zoals in de jaren vijftig: men groet elkaar, geeft beleefd voorrang en weet de kans groot dat die zwarte man aan de overkant hier is om de tuin om te spitten. Carl Hiaasen hield het ons voor: \u2018Deze mensen komen uit steden waar de meeste zwarten nog aan de andere kant van de spoorrails wonen. De veranderende wereld jaagt ze angst aan en doet ze verlangen naar veiliger oorden.\u2019<\/p>\n

Zo is The Villages seniorenwalhalla \u00e9n blankenreservaat tegelijk: een betaalbare pretstad, waarin het aantal zwarten te verwaarlozen is \u2013 0,6 procent van de bevolking. Als we er met Villagers over spreken, zegt een van hen onbewogen: \u2018Yeah, it\u2019s all vanilla here<\/em>.\u2019 Zijn golfmaat vult haastig aan: \u2018Ik geloof in de melting pot<\/em>, iedereen zijn religie en cultuur, maar altijd gericht op de Amerikaanse waarden. Dat zwarten hier niet wonen, ligt aan henzelf.\u2019<\/p>\n

\n
\"\"
Foto: Darryl Kenyon \/ CC \/ Flickr<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Beatlemaniacs<\/h5>\n

\u2018It\u2019s another beautiful day in The Villages,<\/em>\u2019 roept een reporter via de autoradio, en na een interviewtje met een paar golfers: \u2018Loving the lifestyle<\/em>.\u2019 Deze kreten horen we elke dag, elk uur. Maar vrolijk kunnen ze ons niet krijgen: de gezapigheid en het burgerfatsoen vliegen ons naar de keel. Om lucht te krijgen, rijden we naar buiten, naar het toeristenstadje Mount Dora, een klein uurtje van hier. Daar spreken we een zakenman die pendelt tussen Florida en New York. In een historisch etablissement is hij snel klaar met zijn oordeel: \u2018The Villages! Ik zou het er nog geen minuut uithouden. Typisch een plaats voor mensen zonder kloten. Als ze mij gaan vertellen of ik mijn was buiten mag drogen, hang ik ze aan hun eigen waslijn op.\u2019<\/p>\n

Terug in The Villages proberen we onze somberte met nieuwsgierigheid te verdrijven. We rijden naar een van de recreatiecentra, grote houten gebouwen in frisse kleuren, met schommelstoelen op veranda\u2019s, de centrale hal weelderig ingericht en vaak van verscheidene open haarden voorzien. Met hun indoor en outdoor faciliteiten, die 2.300 clubs onderdak bieden, zorgen ze voor het sociale weefsel dat van The Villages de friendliest hometown of Florida<\/em>\u2019 moet maken. Niet alleen bedaagde sporten krijgen hier ruimte, op softbalvelden en tennisbanen wordt op respectabel niveau gespeeld. We zien zeventigers een homerun lopen. Veel inwoners noemen die duizenden clubs d\u00e9 attractie van hun verblijf hier: ze maken er vrienden, er zijn dagelijks ontelbare activiteiten en \u2018als je met jouw hobby nergens terecht kunt, richt je er zelf een op. Wie zich verveelt, moet aan zelfonderzoek doen\u2019. N\u00f3g zo\u2019n eindeloos herhaalde kreet; mensen lijken hier in bezweringsformules te spreken.<\/p>\n

Ons intrigeert de club die zich Beatlemaniacs noemt. Een Beatles-fanclub in The Villages: kan die om iets spannenders dan \u2018Yesterday\u2019 draaien?<\/p>\n

We leven hier met zijn allen in een grote bubbel. De rest van de wereld bestaat bijna niet.<\/q><\/p>\n

In een zaaltje zitten ruim honderd mannen en vrouwen, sommigen in T-shirts met de opdruk The most fun club in The Villages.<\/em> Ze luisteren naar een man met grijs, halflang haar die herinneringen ophaalt aan een tournee van de groep in de Verenigde Staten. Iets over een podium dat maar niet wilde draaien en waaraan Ringo nog heeft staan sjorren.\u2018Hey Mike, long time, no see<\/em>,\u2019 ontdekt hij dan een bekende. Was je de laatste keer niet groter?\u2019 Gelach in de zaal, Lennon had het eruit kunnen flappen. Na een kennisquiz voor de fanaten en een snelle filmmontage van Beatles-optredens, mogen de vijfentwintig muzikanten los. Er zijn twee drummers en een toetsenist; wat resteert, is een overmacht aan gitaristen. De grijzende rockers krijgen de zaal om elf uur in de ochtend aan het swingen, al is het dan op de stoelzittingen en voor de zekerheid in een denk-aan-je-hart-tempo. Bij \u2018Baby you can drive my car\u2019 zien we een langharige man fanatiek claxonneerbewegingen maken, waarom vooral zijn vrouw erg moet lachen. Vanaf de voorste rij duiken de \u2018Beatlettes\u2019 op, drie cheerleaders die de band op blaastoetertjes begeleiden. Dansend op gympen met glinsterende pompoenen en zwaaiend met pompoms gaan ze door het gangpad. Los in de heupen, rond de zeventig en toch meisjesachtig; met dikke plastic opplaklippen lachend om zichzelf.<\/p>\n

Het \u2018When I\u2019m 64\u2019 \u2013 op deze leeftijd omineuzer dan vroeger \u2013 klinkt sloom, maar het complexe \u2018Lucy in the Sky with Diamonds\u2019 weer verrassend goed. Dit is overduidelijk een andere generatie dan die in het bejaardenhuis met Willeke Alberti meedeint, al woont ze dan braafjes achter de slagboom. We zagen een man met z\u2019n rollator ons zwembad binnenschuiven op de klanken van \u2018Street Fighting Men\u2019. Nu brengt het nummer \u2018Revolution\u2019 het besef dat zich toen ook aan ons opdrong: dit zijn de wereldverbeteraars over wie de liedteksten gaan.<\/p>\n

Na afloop vragen we de oprichter van de club, Jim Fraser, wat er in The Villages met de rebellie van toen is gebeurd, maar hij is op zijn hoede en veinst de vraag niet te begrijpen. \u2018Er zijn hier ook Democraten,\u2019 zegt hij defensief. We vragen het ook aan Bruce Miller, ooit drummer bij The Mamas and the Papas en nu bij de Beatlemaniacs. \u2018We leven hier met zijn allen in een grote bubbel,\u2019 zegt hij dolenthousiast, \u2018de rest van de wereld bestaat bijna niet.\u2019<\/p>\n

De plaatselijke Tea Party<\/h5>\n

Minder vrolijk is de bijeenkomst van de plaatselijke Tea Party. Die is zo sterk dat veel Republikeinse presidentskandidaten hier hun gezicht lieten zien. We treffen er ruim tweehonderd mensen, de meesten boven de zeventig jaar. Voorzitter Aileen Milton begroet de zaal. Ze is rond en blond, maar haar kleding verhindert meteen al dat we haar gezellig gaan vinden. Het zwarte overhemd is hooggesloten en in een nauwsluitende zwarte broek gestoken. Op haar zwarte broeksriem blinkt een grote zilverkleurige gesp. Ze vraagt aandacht voor een toekomstige lezing over de Mad Mad world of Climatism<\/em>. \u2018U weet wel, over mensen die beweren dat er een klimaatprobleem is met als enige reden jou geld af te troggelen.\u2019<\/p>\n

Dan geeft ze het woord aan een \u2018zeer religieus man uit The Villages\u2019, die zegt dat hij \u2018deze vlag hier\u2019 \u2013 de zilveren zeearend hoog op de stok \u2013 het liefst zou willen omhelzen. \u2018Maar dat geeft geen pas,\u2019 vindt hij zelf, en dus gaat hij maar voor in gebed.<\/p>\n

Evangelical<\/em> Tom Trento vormt het hoofdgerecht van de avond. Volgens de flyers op onze stoelen heeft hij \u2018een graad in wetshandhaving, filosofie en theologie\u2019. Ook heeft hij een medaille gekregen omdat hij een man uit een brandende auto heeft gered. Trento is een van de negentien schrijvers van het boek Shariah<\/em>. The Threat to America<\/em>. Zijn verhaal van vanavond komt erop neer dat de autoriteiten zich wel afvragen w\u00e1t de vijand gaat doen, maar niet waar\u00f3m hij dat doet. Dat vraagt alleen Tom Trento zich af. Er volgt een expos\u00e9 over de eindstrijd die IS in Noord-Syri\u00eb tegen de christelijke krachten wil voeren. Al snel blijkt hij een tegenstander van \u00e1lle moslims en legt hij de zaal wat aansprekende \u2018feiten\u2019 voor: \u2018Obama is technisch gesproken een moslim omdat zijn vader dat was, joden zijn immers ook joods omdat hun moeder dat is\u2019; \u2018de assistente van Hillary Clinton \u2013 haar minnares (de zaal lacht besmuikt), of nee, een vriendin \u2013 is een moslima met banden in de moslimbroederschap.\u2019 En \u2018John Kerry\u2019s dochter is getrouwd met een Iraanse arts, die familie is van de toponderhandelaar van Iran.\u2019 De zaal veert op: o, zit het zo!<\/p>\n

\u2018Moslims k\u00fannen geen goede Amerikanen zijn,\u2019 vervolgt Trento, \u2018want ze mogen van hun godsdienst geen eed van trouw aan de Amerikaanse vlag zweren. Ze hebben bovendien banden met linkse progressieven, socialisten en communisten. Ook hebben ze banden met de zwarte bevolking. Die groepen gaan elkaar straks helemaal vinden en dan zullen de Amerikaanse binnensteden exploderen. Iedereen zal hier naartoe willen komen en ze zullen met zovelen zijn dat er muren met wachttorens rond The Villages moeten verrijzen.\u2019 Trento\u2019s stem klinkt onheilspellend. Om ons heen zoeken een paar vrouwen instinctief naar de beschermende arm van hun man. Als we naar links kijken, ontdekken we een Beatlemaniac tussen het geschokte publiek. Trento weet hoe hij angst moet zaaien, maar grapt ook over de \u201872-jarige maagden\u2019 die de zelfmoordterroristen in het paradijs worden beloofd. Bij de dames klinkt voorzichtig gegiechel.<\/p>\n

En dan brengt hij iets ter tafel waarvan we niet eerder hadden gehoord: de ex uterus abortus. \u2018In liberale kringen en op universiteiten is de opvatting gangbaar dat je een baby de eerste paar dagen na de geboorte mag doden als die je niet aanstaat.\u2019 Kreten van afschuw in de zaal. Ook van ons, maar dan om zoveel leugenachtigheid. Trento eindigt in mineur: \u2018Ik denk dat we al te laat zijn.\u2019 Hierna stappen de aanwezigen de duisternis in.<\/p>\n

Swingers herkennen elkaar aan de ronde douchesponsjes die in hun golf car bungelen.<\/q><\/p>\n

SOA-problemen<\/h5>\n

In een wereld vol gevaar mag een veilige plek wat kosten. Het goedkoopste huis kost hier 180.000 dollar: veel geld voor een lichtgewicht bouwwerk dat een tornado gemakkelijk aan flarden blaast, zoals negen jaar geleden in onze village gebeurde. Maar er zijn ook huizen van anderhalf miljoen dollar. In ruil voor de royale koopprijs ontvangt men een veiligheid zonder weerga. Toen we onze garagedeur \u2019s nachts een keer vergaten te sluiten \u2013 een doodzonde \u2013 had de patrouillerende buurtwacht dat in een oogwenk gespot. Het verkeer is er hoffelijk, er wordt weinig gestolen en niemand vermoord. De hulpdiensten rukken hier zo vlug uit dat de kans om een hartaanval te overleven dertig procent hoger ligt dan in de rest van het land. Net als in Disney\u2019s Magic Kingdom kan er in The Villages niets fout gaan omdat er met geen mogelijkheid iets kan gebeuren. Bijna alle Villagers lijken in hun stad zo zorgeloos en blij als een kind. Het doet denken aan de futuristische samenleving uit het boek This Perfect Day<\/em> van Ira Levin, waarin reusachtige computers het leven zo regelen dat iedereen een tevreden lid van \u2018The Family<\/em>\u2019 is. Om dat zo te houden, staan mensen onder stringent toezicht en krijgen ze regelmatig een sederend spuitje. Zou dit type gemeenschap een opmaat naar zo\u2019n dystopie kunnen zijn?<\/p>\n

Vooralsnog valt de menselijke natuur lastig te beteugelen. Die les hebben de Morses op rauwe wijze geleerd. Heel het land las vorig jaar over de 68-jarige Peggy Klemm, die op een zomeravond naakt op het dorpsplein werd betrapt, waar ze in het muziekpaviljoen met een jongere man copuleerde. Ze verdween voor zes maanden achter de tralies, haar half verlamde echtgenoot bleef ontredderd achter. De pers berichtte uitvoerig over de losse zeden in The Villages, waar in de late uurtjes menig ritmisch bewegend golfkarretje zou zijn gespot. In die tijd werd ook bekend dat de stad een van de grootste soa-problemen van het land heeft.<\/p>\n

Als we op een van de dorpspleinen naar de dansenden kijken, vertelt een licht aangeschoten vrouw uit Buffalo die hier vaak bij haar ouders logeert: \u2018Swingers herkennen elkaar aan de ronde douchesponsjes die in hun golf car bungelen. Mannen met lichtblauw shirt en opstaande kraag geven aan dat ze \u201cbeschikbaar\u201d zijn; vrouwen doen dat met goudkleurige schoentjes.\u2019
\nVerschrikt inspecteren we elkaars outfit.<\/p>\n

\n
\"\"
Foto: Darryl Kenyon \/ CC \/ Flickr<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
Vicieuze cirkel<\/h5>\n

De 55-plus- gemeenschappen zijn tot groei veroordeeld om te voorkomen dat ze \u00e9\u00e9n groot sterfhuis worden. Continu moeten nieuwe cohorten van \u2018jonge\u2019 55-plussers worden gelokt. Dat zal wel lukken, want de meeste babyboomers moeten nog met pensioen. Maar wat doet zo\u2019n verhevigde expansie van gesegregeerd leven \u2013 er wonen nu al zestien miljoen mensen achter een slagboom \u2013 met de samenleving als geheel? In zijn boek Whitopia<\/em> beschrijft Rich Benjamin hoe zulke gemeenschappen een vicieuze cirkel cre\u00ebren: ze trekken gelijkgestemden aan die tegen buitenstaanders bescherming zoeken, en die het parano\u00efde groepsdenken versterken. In Fortress America<\/em> signaleert auteur Edward Blakely hoe de actieve betrokkenheid van burgers in dit soort leefomgevingen verschrompelt: de bewoners worden er als het ware ontslagen van hun burgerlijke verantwoordelijkheid.<\/p>\n

Dat dat de Villagers een zorg is, hebben we in deze maand niet waargenomen.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

in The Villages brengen <\/span>115.000 ouderen <\/span>hun tijd door met tennissen, golfen en drinken. \u2018Alleen in Florida kan zo\u2019n gemeenschap uit de grond worden gestampt.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-321677","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Vera Keur, Theo van Stegeren","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/321677","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=321677"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/321677\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Vera Keur, Theo van Stegeren","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=321677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=321677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}