
 {"id":314891,"date":"2016-02-10T10:40:40","date_gmt":"2016-02-10T09:40:40","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=314891"},"modified":"2016-02-10T10:50:32","modified_gmt":"2016-02-10T09:50:32","slug":"winnaar-radicale-vernieuwers-2015-marjan-aubel-fotosynthetische-meubels","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/winnaar-radicale-vernieuwers-2015-marjan-aubel-fotosynthetische-meubels\/","title":{"rendered":"Winnaar Radicale Vernieuwers 2015: Marjan van Aubel en haar fotosynthetische meubels"},"content":{"rendered":"<div class=\"lead\"><span class=\"03_Intro_Kapitaal\">Marjan van Aubel is de winnaar van de Radicale Vernieuwers 2015,<\/span> unaniem door de jury uitgeroepen. Met haar bedrijf Caventou integreert ze zonnecellen in meubels, om zo binnenshuis energie te onttrekken\u00a0uit\u00a0kleur en daglicht. Vanzelfsprekend in esthetisch aantrekkelijke ontwerpen,\u00a0\u2018anders wil niemand het\u2019.<\/div>\n<p class=\"p_1\">Joseph Bienaim\u00e9 Caventou was een Franse professor-apotheker met volle lippen, een wijkende haargrens en \u2013 op het enige portret dat Google van hem toont \u2013 de scherpzinnige blik van een uitvinder. In een klein laboratorium verstopt achter een Parijse apotheek ontleedde hij samen met de Franse chemicus Pierre-Joseph Pelletier uiteenlopende planten en groenten. Met behulp van bepaalde oplosmiddelen lukte het hem een aantal actieve ingredi\u00ebnten te isoleren, zoals cafe\u00efne en kinine, en ontdekte hij ergens in 1817 chlorofyl, het pigment waarmee planten licht omzetten in energie \u2013 het kritische bestanddeel van fotosynthese.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Marjan van Aubel, een 30-jarige ontwerper met een flinke bos blonde krullen en scherpzinnige plannen voor de toekomst, herkent zich in dit verhaal. Het apotheek-lab, de planten, de fotosynthese. Haar laboratorium \u2013 een studio in Londen \u2013 is gevuld met planten, zonnecellen en elektronica. Hier onderzoekt Van Aubel hoe fotosynthese zo goed mogelijk kan worden ge\u00efntegreerd in het dagelijks leven.<br \/>\nZe ontwierp de Current Table, een tafel met een in het oppervlak ge\u00efntegreerde zonnecel die energie onttrekt aan kleur en ook diffuus licht absorbeert. Met die energie kunnen apparaten worden opgeladen via een in de tafel ge\u00efntegreerde USB-poort. Het is het eerste meubelstuk dat binnenshuis energie opslaat. Opvolger Current Window is een modern glas-in-loodraam dat op eenzelfde manier elektriciteit \u2018oogst\u2019 uit daglicht. Het bedrijf dat deze prototypen binnenkort op de markt moet gaan brengen, vernoemde Aubel naar de ontdekker van het principe dat aan de basis ligt van haar werk: Caventou.<\/p>\n<figure id=\"post-315158 media-315158\" class=\"align-left\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/IMG_3674_preview.jpg\" alt=\"\" \/><figcaption>Apparaten worden via de tafel opgeladen. Foto: Wouter Vandenbrink<\/figcaption><\/figure>\n<h5>Zonnecellen maken op basis van kleur<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Van Aubel groeide nota bene op boven een apotheek: die van haar ouders in Bergen op Zoom. Ze studeerde aan de Rietveld Academie en volgde een master aan het Royal College of Art in Londen. \u2018Dat was de beste beslissing van mijn leven. Vooral vanwege de mensen die ik er heb ontmoet. Die zijn zo positief, hebben zo\u2019n drive. Alles kan. Er was yoga in de pauzes, er was een bar, ik ging er eigenlijk nooit weg.\u2019 Toen ze haar scriptie schreef over de toekomst van kleur betaalde het College voor een trip naar Zwitserland om Michael Gr\u00e4tzel te ontmoeten, de uitvinder die pionierend onderzoek deed naar het gedrag van elektronen in kleurstoffen. In Gr\u00e4tzels laboratorium leerde Van Aubel zonnecellen maken op basis van kleur.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat werkt zo: als er licht op een kleurstof valt, zet dat elektronen in beweging. Gr\u00e4tzel ontdekte dat die beweging daarna kan doorgaan, dat elektronen in een stroming \u2013 een <span class=\"Cursief\">current<\/span> \u2013 blijven bewegen van A naar B. Zo lukte het hem met de kleurstof van bosbessen een zonnecel te laten werken. Maar het effect was tijdelijk, omdat natuurlijke kleuren op een gegeven moment vervagen. Van Aubel vergelijkt het met een kledingstuk dat je zou kleuren met bietensap. Heftig kleurtje, maar het blijft niet zitten. Inmiddels zijn er synthetische kleuren ontwikkeld die veel langer meegaan en die Van Aubel gebruikt in haar meubels. Sommige zijn stabieler dan andere. Groen, rood en oranje hebben bijvoorbeeld een heel constante stroom van elektronen, waardoor er beter energie wordt opgeslagen in de batterij. \u2018Als een emmer die regendruppels opvangt, zo visualiseer ik dat een beetje.\u2019<\/p>\n<figure id=\"post-315159 media-315159\" class=\"align-left\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/IMG_4118_preview.jpg\" alt=\"\" \/><figcaption>In de tafel is een zonnecel ge\u00efntegreerd. Foto: Wouter Vandenbrink<\/figcaption><\/figure>\n<h5>Op te laden aan daglicht<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Vandaar ook het oranje tafelblad van de Current Table, die met zijn elegante diagonale poten en witte metalen randen ook in Starship Enterprise niet had misstaan. De tafel is volop functioneel: terwijl apparaten via de zonnecellen worden opgeladen, wordt de gebruiker zich bewust van wat een apparaat gebruikt, en hoelang het duurt om een telefoon volledig op te laden aan daglicht. Hoe meer de tafel bedekt is met spullen, hoe minder energie er wordt opgenomen. Van Aubels idee is dat het op een esthetische en natuurlijke manier opwekken van energie in huis leidt tot een gedragsverandering. Je kan natuurlijk ook een zonnepaneel op het dak laten installeren, maar \u2018dat doen mensen vaak vooral uit schuldgevoel.\u2019 Alsof groen doen lelijk moet zijn. Een denkfout, vindt Van Aubel. Natuurlijk is de Current Table esthetisch aantrekkelijk, zegt ze, \u2018anders wil niemand hem.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Al is uiterlijk niet zaligmakend. \u2018Ik won laatst de Wallpaper Award en dacht: superleuk, maar wat heb ik er eigenlijk aan? Het helpt misschien wel bekendheid te genereren, maar ik wil niet in het hoekje \u201cdesign\u201d blijven hangen. Op het Royal College had ik al moeite met het idee dat ik allemaal dingen maakte voor een wereld die al genoeg spullen heeft. Het liefst werk ik in de driehoek tussen duurzaamheid, design en technologie.\u2019 Aldus de vrouw die voor de lol klassen kwantummechanica volgde en met haar scheikundige zus en vader op reis gaat naar de deeltjesversneller CERN. \u2018Dat is dan mijn vakantie, dat vind ik helemaal cool.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Na CERN vliegt Van Aubel door naar Zuid-Korea, waar zeer waarschijnlijk een productielijn voor de tafel wordt opgezet. \u2018Hoe groter de productie, hoe meer mensen je bereikt,\u2019 zei Van Aubel toen <span class=\"Cursief\">Vrij Nederland<\/span> haar een klein jaar geleden sprak. Ze dacht aan Current Tables en Windows in kantoren, bibliotheken, scholen, universiteiten. \u2018Hoe meer oppervlakte, hoe meer energie.\u2019 Er waren plannen tot opschalen, maar, zei ze, \u2018ik heb echt nog geen idee wat het kan worden.\u2019 Nu is haar project uitgegroeid tot een bedrijf met drie werknemers en moet in april het eerste productietype klaar zijn. In Korea wordt de prijs bepaald en daarna gaat de tafel in de pre-sale.<br \/>\nDat is snel gegaan. Maar ja, zegt Van Aubel, \u2018ik ben ook best snel, eigenlijk.\u2019<\/p>\n<h5>Verleid en aan het denken gezet<\/h5>\n<p class=\"tekst\">De jury ziet veel potentie in Van Aubels idee, vooral als het opschalen lukt. Omdat meubels al een plaats hebben in ons leven is de mogelijke impact groot, en door het design wordt de consument verleid en aan het denken gezet. Dit, zegt de jury, zou echt een beweging kunnen bewerkstelligen.<br \/>\nRest natuurlijk wel de vraag: hoe bereikbaar wordt die tafel voor de \u2018gewone\u2019 consument?<\/p>\n<p class=\"tekst\">\u2018Het zal geen goedkope IKEA-tafel worden,\u2019 zegt Van Aubel, \u2018maar ook geen kunstobject voor de verzamelaar. Het is wel de bedoeling dat hij betaalbaar blijft.\u2019 Zodat fotosynthese straks een vanzelfsprekend deel uitmaakt van ons leven en de ruimtes waarin we ons begeven verlicht en verwarmd worden door objecten die eeuwenlang haast onveranderd zijn gebleven.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Had Joseph Caventou dat kunnen bevroeden, in het laboratorium achter die apotheek?<\/p>\n<div class=\"info-box\">\n<p class=\"kader\"><strong>De jury van de Radicale Vernieuwers 2015<\/strong><\/p>\n<p>Neelie Kroes (voorzitter) is speciaal gezant voor start-ups in Nederland en staat aan het hoofd van StartupDelta, een initiatief dat het Nederlandse start-up-ecosysteem bevordert. Voorheen diende ze als vicepresident van de Europese Commissie, was ze als Europees Commissaris verantwoordelijk voor de Europese Digitale Agenda en was ze in een eerdere termijn EU-Commissaris mededinging. Daarnaast is Kroes een internationaal pleitbezorger voor vrouwelijk ondernemerschap en de positie van vrouwen in de tech-industrie.<\/p>\n<p>Vanessa Evers is hoogleraar sociale robotica aan de Universiteit Twente. Daar onderzoekt ze hoe robotica oplossingen kan bieden voor vraagstukken in de samenleving, bijvoorbeeld door de inzet van robots in de zorg. Ze kijkt daarbij naar hoe mensen relaties aangaan met intelligente systemen \u2013 robots, maar ook machine learning systems \u2013 en hoe dit goed ge\u00efntegreerd kan worden in de maatschappij. Gaan gangbare theorie\u00ebn over sociaal gedrag ook op in de relatie tussen mens en robot? \u2018Ik verwacht dat robots steeds vaker in het straatbeeld zullen verschijnen,\u2019 zei Evers eerder in een interview met Vrij Nederland. \u2018Hetzij in de vorm van autonome auto\u2019s, hetzij als drones die pakjes of pizza\u2019s thuisbezorgen. Wij willen weten hoe mensen daarop reageren.\u2019<br \/>\nVoor haar hoogleraarschap was Evers onder andere werkzaam bij Boston Consulting Group en verbonden aan Stanford University. In 2014 won zij de Opzij Talent Award.<\/p>\n<p>Henk Oosterling is universitair hoofddocent filosofie aan de Erasmus Universiteit. Daarnaast is hij directeur van Rotterdam Vakmanstad, een initiatief dat voortkomt uit een lezing van Oosterling in 2004 over de penibele staat van de stad. Met Rotterdam Vakmanstad worden potenti\u00eble probleemjongeren geschoold in onder meer koken, vechtsport en filosofie. De bedoeling is dat de jongeren zo vormgeven aan hun burgerschap en uiteindelijk ook een echt vak leren.<\/p>\n<p>Aart van Veller is een van de Radicale Vernieuwers van 2014. Hij is medeoprichter van alternatieve energieleverancier Vandebron, ook wel \u2018de Airbnb van groene stroom\u2019 genoemd. Vandebron maakt het mogelijk voor consumenten om energie rechtstreeks bij een Nederlandse duurzame producent te kopen, zonder tussenkomst van een energiebedrijf. Vandebron rekent voor zichzelf geen marge op de stroom, alleen het vastrecht. De consument krijgt een betere deal en weet precies wat voor stroom hij krijgt: geen gesjoemel met certificaten of stroom met een omweg uit Noorwegen.<\/p>\n<p>Robert Verwaayen is oprichter van KEEN Venture Partners, een investeringsfonds voor de technologiesector dat zelf afstapt op de beste start-ups in Europa en de VS. KEEN investeerde onder andere in berichtenapp eBuddy en cloud-platform Mendix. Verwaayen behoort tot de International Circle of Influencers die Neelie Kroes samenstelde om Nederland op de kaart te zetten als start-upland.<\/p>\n<\/div>\n<p class=\"onderschrift\">\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p><span class=\"03_Intro_Kapitaal\">Marjan van Aubel is de winnaar van de Radicale Vernieuwers 2015,<\/span> unaniem door de jury uitgeroepen. Die eerste plaats dankt ze aan haar baanbrekende idee\u00ebn: ze integreert zonnecellen in meubels om zo binnenshuis energie te onttrekken aan kleur en daglicht. Vanzelfsprekend in esthetisch aantrekkelijke ontwerpen, \u2018anders wil niemand het\u2019.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-314891","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Kelli van der Waals","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/314891","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=314891"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/314891\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kelli van der Waals","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=314891"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=314891"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}