{"id":313563,"date":"2016-01-28T10:18:02","date_gmt":"2016-01-28T09:18:02","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=313563"},"modified":"2016-01-28T10:38:25","modified_gmt":"2016-01-28T09:38:25","slug":"amalia-ulman-wat-is-het-verschil-tussen-een-instagrammeisje-en-een-kunstenares","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/amalia-ulman-wat-is-het-verschil-tussen-een-instagrammeisje-en-een-kunstenares\/","title":{"rendered":"Is dit een Instagrammeisje of een kunstenares?"},"content":{"rendered":"
\n

In Londen openen binnenkort twee tentoonstellingen met foto’s uit het ‘Instagramproject’ van Amalia Ulman. Maar kun je op Instagram performancekunst maken?<\/p>\n<\/div>\n

Op de foto zie je aardbeien op beschuitjes in bloemetjesvorm, het soort beschuitjes waarvan je er nooit in slaagt ze zonder zachtroze vlekken in je mond te laten belanden, het soort aardbeien kleurrijk\u00a0als van een staalkaart. De\u00a0soort \u2018sunday brunch\u2019 zoals ie\u00a0in het \u2018echte leven\u2019 niet bestaat maar alleen op sociale media, op Instagram. Waar het\u00a0bestaan\u00a0een aaneenschakeling van mooi uitgelichte brunchtafels is, de werkelijkheid een serie tableau vivants<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/figure>\n

In de volgende post filmt Amalia Ulman zichzelf op bed, het filter net zo zacht als haar ogenschijnlijk net-wakker-geworden-gezicht. ‘Sooo lazy always in bed lol \ud83d\ude1b<\/em>‘ schrijft ze eronder. Net zo nietszeggend zijn haar volgende post (een aardbeiengebakje) en die daarna (een konijntje).<\/p>\n

Ondraaglijker licht dan de plaatjes van Ulman<\/a> leek je ze op Instagram niet te krijgen. Toch worden haar foto’s\u00a0binnenkort tentoongesteld op maar liefst twee tentoonstellingen\u00a0in Londen. Tussen april en september 2014 was de Instagramaccount van de van oorsprong Argentijnse Ulman namelijk een kunstproject met de naam \u2018Excellences & Perfections.\u2019 Alles was door Ulman, die kunst studeerde aan de Central Saint Martin in Londen, van te voren bedacht en zelf speelde ze de hoofdrol. Van een onschuldig plattelandsmeisje dat naar Los Angeles verhuist (de aardbeienbeschuitjesfase) zou ze langzaam transformeren in een zelfdestructieve, schaars geklede \u2018bad girl\u2019 (de coca\u00efne in Chanel-logofase), om te eindigen als de tot inkeer gekomen, yogaverslaafde healthfreak<\/em> (de avocadotoastjesfase). Alles gelardeerd met de nodige hashtags, inspirerende quotes en persoonlijke bekentenissen. Net echt, zou je kunnen zeggen. Als \u2018echt\u2019 in dit geval niet net zo\u00a0problematisch was, een ingewikkeld concept op Instagram; hoeveel #nofilters je er ook tegenaan gooit.<\/p>\n

Razendsnel gingen Ulmans foto’s van echt naar nep naar kunst: weken na het afsluiten van haar project hingen ze eind 2014 al in het New Museum in New York. Vanaf komend weekend zijn\u00a0ze onderdeel van een tentoonstelling in de Londense Whitechapel Gallery en\u00a0in het Tate Modern opent op 18 februari nog een expositie\u00a0waar ze te zien zijn. Het is kunst, kun je dan wel zeggen, niet meer alleen met de kleine k van kustmatigheid, maar met een grote, door het Tate onderstreepte K.<\/p>\n

Tijdens haar project verzamelde Ulman\u00a0ongeveer 90.000 volgers, die af en toe gedachteloos op \u2018like\u2019 klikten of er een welgemeende \u2018amazing\u2019 of \u2018LOL\u2019 onder plaatsten. Als Ulman zichzelf in haar \u2018ontspoorde fase\u2019 huilend filmt worden de reacties grimmiger. \u2018Cry me a river<\/em>,\u2019 schrijft iemand. Of: \u2018why are you filming this? Is Instagram your real life ???<\/em>\u2019<\/p>\n

\"\"<\/figure>\n

\u2018It wasn\u2019t me. I was acting<\/em>,\u2019 zegt Ulman deze week in een interview<\/a> met de Telegraph.<\/em>\u00a0Maar helemaal waar is dat niet, want hoewel ze een borstvergroting veinsde, waren de gezichtscorrecties die ze onderging w\u00e9l echt. Echt en nep liepen in elk geval door elkaar, en niemand van haar volgers kwam daar tijdens het project achter. Dat is zowel de kracht van haar\u00a0performance als de zwakte. Want als het gespeelde volledig opgaat in het decor, waar wringt het dan? Wat maakt Ulmans foto\u2019s anders dan die van een willekeurig Instagram-meisje,\u00a0haar rollenspel anders dan dat van ons allemaal op sociale media?<\/p>\n

Van de perfect uitgelichte\u00a0aardbeien tot de flawless selfies<\/em> sluiten de foto’s precies aan bij de conventies op Instagram. Je kunt zelfs zeggen dat\u00a0het\u00a0too much<\/em>\u00a0is: juist een signaal van imperfectie, een beschamende foto of een zelfrelativerende\u00a0tekst zijn een cruciaal\u00a0onderdeel van de social media etiquette. Maakt Ulman de zelfenscenering belachelijk, omdat zij niet \u00e9cht met aardbeiengebakjes koketteert maar als performance kunstenaar? Of is haar werk\u00a0een geruststelling: het zelf is altijd een rol,\u00a0authenticiteit een illusie, en is de boodschap dus: omarm het spel?<\/p>\n

Ulman zelf benadrukt dat haar werk geen satire is. \u2018Ik wilde bewijzen hoezeer vrouwelijkheid een constructie is,\u2019 verklaart ze, \u2018hoeveel werk er zit in het \u201cvrouw worden\u201d en hoe dat iets is dat je kunt leren.\u2019 Professionele Instagram-meisjes zullen dat niet ontkennen.<\/p>\n

Maar met welke k schrijf je hun kunst?<\/p>\n

\n

Ulmans werk is vanaf vrijdag 29 januari te zien op de tentoonstelling<\/a> Electronic Superhighway<\/em> (2016-1966) in de\u00a0Whitechapel Gallery in Londen. De tentoonstelling Performing for the Camera<\/em>\u00a0opent<\/a> 18 februari in het\u00a0Tate Modern.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In Londen openen binnenkort twee tentoonstellingen met foto’s uit het ‘Instagramproject’ van Amalia Ulman. Maar kun je op Instagram performancekunst maken? Op de foto zie je aardbeien op beschuitjes in bloemetjesvorm, het soort beschuitjes waarvan je er nooit in slaagt ze zonder zachtroze vlekken in je mond te laten belanden, het soort aardbeien kleurrijk\u00a0als van […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-313563","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Clara van de Wiel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/313563","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=313563"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/313563\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Clara van de Wiel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=313563"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=313563"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}