Maar nu, op mijn nieuwe album, hoef ik geen rol meer te spelen.<\/p><\/blockquote>\n
Bowie heeft een pittige koorts, omdat hij een dag eerder een tyfusinjectie heeft gehad; dit in verband met zijn plan om spoedig een reis naar de Amazonerivier te gaan maken. Eerst zal de promotietocht voor zijn nieuwe langspeelplaat hem echter nog voeren langs Parijs, New York en diverse andere grote steden. In de wachtkamer, die in een ander vertrek van het hotel gecre\u00eberd is voor de journalisten en fotografen en die gewoon de kamer van een van de mensen uit Bowie\u2019s gevolg is, lag op een tafel het uit Londen getelexte, tot op de minuut uitgewerkte plan voor Bowie\u2019s verblijf in Parijs, waarheen hij nog dezelfde avond zal vertrekken. De lijst vermeldt, behalve precieze uren en minuten waarop Bowie op radio en televisie zal verschijnen, waarop hij geschminkt moet worden en waarop de tapes met zijn muziek aanwezig zullen moeten zijn voor opnamen, dat er een suite voor hem gereserveerd moet worden in het Plaza Athene Hotel, dat er permanent een \u2018limo\u2019, is limousine, voor hem gereed moet staan en dat er een lijfwacht ter beschikking moet zijn. Bowie zal een kleine week in Parijs verblijven.<\/p>\n
Doordat hij koorts heeft spreekt hij zeer snel en vrijwel constant. De vragen die ik had voorbereid, vallen er zo nu en dan tussen. Bowie vertelt dat zijn hoofd net een rubberen bal is die met de kamer mee inkrimpt en uitdijt en dat het hem het gevoel geeft alsof hij zo juist heel sterke hasj gerookt heeft.<\/p>\n
\u2018Give me another one!\u2019 roept hij quasi komisch naar een denkbeeldig persoon achter zijn\u00a0 rug. Hij rookt echter gewoon de Gitanes die al enkele jaren een onderdeel uitmaken van zijn image en leent daartoe mijn aansteker omdat zijn eigen exemplaar door de vorige bezoeker in zijn zak is gestoken. Ten slotte zal hij de mijne ook houden en die gun ik hem graag; ik beschouw het als een kleine genoegdoening voor het fraai geborduurde futuristische jasje dat ik, tijdens een bijeenkomst in februari 1974, van hem heb meegenomen. Bowie had toen zijn eigen kleermaker bij zich, die er dan ook in slaagde al snel weer een nieuw jasje te maken, zij het, door de haast, zonder het borduurwerk.\u00a0 Bowie drinkt thee en maakt, behalve een koortsige, ook een uiterst sympathieke en intelligente indruk.<\/p>\n
\u2018Ik reis bijna het hele jaar, dat wil zeggen, als ik niet in de studio met het opnemen van platen bezig ben. Maar dat kost mij niet al teveel tijd. Ik werk snel en gemakkelijk, ben een toegewijd werker. Ik ben ambitieus in mijn werk en heb er toch een enorm plezier in. Het is de vervulling van een soort droom: echt compleet gelukkig te kunnen zijn met wat je doet, met je werk. In december ga ik weer een nieuwe plaat opnemen, het is veel ja, het wordt mijn derde dit jaar, nog afgezien van de twee albums die ik met Iggy maakte. Maar er tussendoor is er tijd genoeg om te reizen en er zijn voor mij nog heel wat landen te zien.<\/p>\n
De Amazone ken ik niet, ik ben wel in Zuid-Amerika geweest, maar niet daar. Dat is de reden dat ik er nu heen ga. Rusland heb ik nu een keer of zes compleet bereisd. Per trein ja (Bowie is bang om te vliegen), dan dringt het land ook beter tot je door. Het hele Oostblok ken ik goed. De rest van Europa ken ik zo langzamerhand op mijn duimpje; de beide Amerika\u2019s ken ik en het Verre Oosten eveneens. Ik ben verschillende malen in Japan geweest.\u2019<\/p>\n
Wat blijft er dan nog te doen als je alles gezien zult hebben?<\/em> Nodig is reizen niet. Als je door je raam naar buiten kijkt gebeurt daar ook elke seconde iets anders, als je maar op de details weet te letten. Maar ik heb nu genoeg van Berlijn. Het werk dat ik in die sfeer wilde maken, is af \u2013 hoogstwaarschijnlijk zal mijn volgende album uit Japan komen. ik heb er al een goed financieel arrangement voor kunnen treffen en de apparatuur is er voorhanden.\u2019<\/p>\n Dan zal de aard van je komende werk dus weer heel anders zijn, vermoedelijk? Op mijn laatste twee LP\u2019s zat ik in het proces van het ontdekken van een nieuwe taal. Een muzikale taal die meer open was. Ik ben gestopt met het maken van vastliggende statements, met het doen van uitspraken in mijn muziek. Young Americans was het verslag van hoe ik door Amerika geabsorbeerd werd; Station to Station<\/em> was een kreet om terug te keren naar Europa. Het was mijn kaartje voor de overtocht terug, om weg te omen uit de Verenigde Staten. Daarna zocht ik een nieuwe taal om in te schrijven. De moeilijkheid is alleen dat je in het proces van het vinden van zo\u2019n taal alweer een uitspraak produceert, je legt je toch weer vast. Maar mijn nieuwe werk is wel vluchtiger<\/em>, het is meer efemeer dan wat ik daarvoor maakte. Het is ongewoner. Dat is wat kunst voor mij inhoudt: het scheppen van nieuwe, eigen informatie. Van mijn laatste tournee (mei vorig jaar hier te zien; geheel in zwart-witte belichting gehouden en met Bunuels Chien Andalou<\/em> als voorprogramma; zeer imponerend. \u2014 E.d.W.) kon men een zekere hoeveelheid ascetische informatie opdoen. Ik verpletterde daarmee alle beelden die ik daarv\u00f3\u00f3r telkens van me zelf gegeven had.\u2019<\/p>\n Hoe komt het dat je jarenlang geen interviews hebt willen geven en nu opeens wel?<\/em> Ik vind interviews ook niet speciaal noodzakelijk. Aan de muziek is meer dan genoeg af te luisteren.<\/em> Bijna tegelijk met jouw album, Heroes, verscheen er een plaat van de punkgroep The Stranglers die ‘No More Heroes’ heet. Vind je dat veelbetekenend?<\/em> Je hebt altijd punks gehad, Iggy, Mott the Hoople; het verschil met nu is alleen<\/em> Staat\u00a0en zingt enthousiast enkele veelbetekenende\u00a0regels en verbale vondsten\u00a0<\/em>die hij zich op slag herinnert.<\/em><\/p>\n Ik wil graag weten hoe je aan Eno\u00a0<\/em>gekomen bent. Zou je kunnen zeggen dat jij hedendaagse\u00a0avant-gar\u00eaemuziek probeert te\u00a0<\/em>combineren met rock and roll? Waarom houd\u00a0je van die Duitse groepen\u00a0als Kraftwerk en Tangerine\u00a0<\/em>Dream? Denk je dat Iggy het in zijn eentje zal kunnen maken, nu hij weer zonder<\/em> Vier LP\u2019s geleden, namelijk met\u00a0\u2018Young Americans\u2019, begon David\u00a0Jones, beter bekend als David\u00a0Bowie, aan een nieuwe periode in\u00a0zijn creatieve ontwikkeling. Eerder\u00a0had hij zich zelf op iedere LP als\u00a0een andere persoon, sterk verschillend\u00a0van de voorafgaande, gepresenteerd.\u00a0\u2018Hunky Dory\u2019, \u2018Ziggy\u00a0Stardust\u2019 (sterk ge\u00efnspireerd op Iggy\u00a0Pop), \u2018Aladdin Sane\u2019 (A Lad\u00a0Insane), \u2018Diamond Dogs\u2019, op al deze\u00a0platen perste hij zich zelf in karakters\u00a0die natuurlijk wel degelijk iets Met \u2018Young Americans\u2019 liet Bowie\u00a0deze, vaak geforceerde, aanpak\u00a0varen en begon hij aan een reeks\u00a0van platen die in steeds toenemende\u00a0mate onverhuld persoonlijk\u00a0werden.\u00a0Het fascinerende van \u2018Young Americans\u2019\u00a0is het contrast tussen de\u00a0zeer persoonlijke, vaak wanhopige\u00a0teksten en het lichtvoetige, maar\u00a0strakke en onpersoonlijke discoritme\u00a0van de muziek. Lijkt de anonieme\u00a0vorm op deze plaat een voorwaarde\u00a0voor de directheid van de\u00a0inhoud, op het volgende album, het\u00a0prachtige \u2018Station to Station\u2019 zijn\u00a0beide naar elkaar toegegroeid. De\u00a0teksten zijn verhullend, minder\u00a0abrupt wanhopig en de disco-vorm\u00a0is losser geworden, slepender,\u00a0\u2018Europeser\u2019, zoals Bowie hiernaast\u00a0er zelf over zegt.<\/p>\n Begin van dit jaar kwam Bowie\u00a0met \u2018Low\u2019, dat in twee stukken uiteenvalt.\u00a0De eerste helft bestaat uit\u00a0zeven soms zeer korte, haast onafgewerkte\u00a0songs; de tweede uit vier\u00a0langere instrumentale stukken\u00a0waarin op een bijna romantische\u00a0wijze met elektronica ge\u00ebxperimenteerd\u00a0wordt. Als we de lijn van de\u00a0anonieme vorm van \u2018Young Americans\u2019\u00a0naar hier doortrekken, zouden\u00a0we kunnen zeggen dat Bowie probeert\u00a0de meest anonieme muzikale\u00a0vorm, de muzak, muziek als decor,\u00a0van een inhoud te voorzien.<\/p>\n \u2018Heroes\u2019, zijn nieuwste LP, verhoudt\u00a0zich tot Low als Station to Station\u00a0tot Young Americans, alleen in omgekeerde\u00a0zin. Wel valt de plaat in\u00a0dezelfde twee stukken uiteen, maar\u00a0de losheid van \u2018Low\u2019 is ingebonden.\u00a0De vijf songs van de eerste kant\u00a0zijn afgewerkt \u2014 vooral het titellied\u00a0en het openingslied, The Beauty\u00a0and the Beast, zijn meesterwerkjes\u00a0\u2014 en de voornamelijk instrumentale\u00a0stukken van de tweede kant\u00a0zijn ook vormvaster geworden.<\/p>\n Speelde op \u2018Low\u2019 de muziektheoreticus\u00a0en synthesizer-musicus Eno\u00a0(vroeger uit Roxy Music) naast\u00a0Bowie alleen de belangrijkste rol,\u00a0Bowie trok nu voor het gitaarwerk\u00a0de briljante en eigenzinnige Robert\u00a0Fripp aan, voorheen van de groep\u00a0King Crimson. Verder zijn onveranderd\u00a0te horen Carlos Alomar, nu\u00a0op slaggitaar, Dennis Davis op\u00a0slagwerk en George Murray op\u00a0elektrische bas. Bowie zelf bespeelt\u00a0behalve de saxofoon, de gitaar en\u00a0de piano nog de \u2018koto\u2019, evenals de\u00a0foto op de hoes een voorteken van\u00a0zijn komende \u2018Japanse periode\u2019.<\/p>\n David Bowie, \u2018Heroes\u2019;\u00a0RCA PL-12522 stereo.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" David Bowie is dood. Gisteren won de kanker het van een icoon, net na zijn 69e verjaardag. In 1977 zat VN-redacteur Elly de Waard naast hem op de bank in Parijs. Een prachtinterview.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-311673","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","article_type-vn-80"],"acf":[],"author_name":"Elly de Waard","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/311673","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=311673"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/311673\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Elly de Waard","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=311673"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=311673"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\u2018Maar ik heb een brandende ambitie om me daarna eindelijk eens ergens te vestigen! Ik heb nog nooit ergens gewoond, nog nooit een huis gehad! Nadrie maanden ergens geweest te zijn moet ik er altijd weer vandoor. Ik heb die verschrikkelijke rusteloosheid! Dus zal ik nog wel heel lang blijven reizen. Ik hou van het gevoel ergens op een plaats aan te komen waar je absoluut niets van afweet. En dan meteen mee te gaan leven. Je leert een stad kennen, maakt er vrienden, bezoekt het land eromheen, gaat zwemmen in de Zuidchinese zee. De achtergronden en de tradities vul je zo l\u00e9vend in. De wereld wordt re\u00ebler als je reist. Het is niet langer een plek waarover in een boek gesproken wordt. Ik reisde al lang voor ik geld had, het heeft dus niets te maken met het feit dat ik het me in mijn huidige omstandigheden kan permitteren. Het enige dat voor reizen nodig is is energie en enthousiasme, je kunt met heel weinig geld heel ver komen en van weinig geld rondkomen ook.\u2019<\/p>\n
\n<\/em>\u2018Ja, dat is de visie van een schilder, dat is waar, zo kan ik het ook zien. Ik hou van het effect van de straat op je situatie. Schilders zitten stil! Berlijn is daar een ideale stad voor. Ik heb daar nu ruim een jaar nu en dan telkens enkele maanden gewoond. Je hebt daar alles bij elkaar, een volledig voorziene stad en koeien, velden en meren daar vlak bij. Een dode stad? In zekere zin misschien, maar bepaald niet doods. Het is wel een ernstige stad. De jonge mensen zijn er even serieus en ernstig als de oudere. Maar alles is er actief, in beweging. Het is een zeer belangrijk cultureel centrum. Om een voorbeeld te geven: het Chinese ballet trad daar het allereerst op. En er zijn zeer veel goede musea, tentoonstellingen, muziekuitvoeringen. En tegelijkertijd zijn de mensen er ook echt re\u00ebel, ze houden ook van realistische dingen als nachtclubs, dansen, opgaan in het leven.<\/p>\n
\n<\/em>\u2018Natuurlijk. Dat is de reden dat ik erheen ga. D\u00e1t stimuleert me, de sfeer, de verandering. Ik maak gebruik van het contrast dat verschillende plaatsen bieden.<\/p>\n
\n\u2018Ik wilde niets over me zelf onthullen in die tijd. Ik schiep elk jaar,een ander karakter voor me zelf, dat op een plaat en tijdens de concerten gepresenteerd werd. Van karakter tot karakter moest dat dicht blijven, afgesloten, gaaf. De songs, de performance, ik zelf, alles moest in dienst staan van de persoon die ik cre\u00eberde en die rol moest ik tot het einde toe uitspelen.\u2019<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/01\/PN008750.jpg\")
Heroes<\/h5>\n
\n\u2018Daar ben ik het volkomen mee eens. Het is ook alleen de riool journalistiek die je achternazit. De populaire landelijke bladen die in je priv\u00e9-leven zitten te roeren om er wat uit te kunnen pikken. Dat ergert me. Het hangt een soort bewolking om mij heen dat ik, met de intellectuele pretenties die ik heb, voor de Daily Mirror<\/em> alleen interessant ben om met wie ik voor de donder nu weer naar bed ga. Maar nu, op mijn nieuwe album, hoef ik geen rol meer te spelen. Dat is de reden dat ik nu meer open ben en interviews geef. Ik kan nu ook over de vroegere karakters praten zonder dat ik de behoefte voel, of zelfs de noodzaak heb \u2014 zoals ik altijd op het podium, als ik ze aan het uitvoeren was, had \u2014 om tegen me zelf te zeggen: \u201cDavid, het is in orde, ik ben het niet.\u201d\u2019<\/p>\n
\n\u2018Ja, aardig. Maar ik denk toch dat het een kwestie van synchroniteit geweest is. Ik ben er haast zeker van, ook al heb ik de plaat nog niet gehoord, dat wij twee kanten van dezelfde medaille vertegenwoordigen. Mijn held is namelijk een held van de straat. Ik breng het heldendom juist terug naar de jongens in de straat; mijn boodschap is: geen mythische helden meer. En ik ben egotistisch genoeg om te denken dat de Stranglers hetzelfde zeggen, maar op een verkeerde manier. De hele punk-beweging komt mij trouwens voor als een beweging die wanhopig op zoek is naar een thema. Ze hebben een verschrikkelijke hoop mediaruimte tot hun beschikking, maar geen onderwerp om het over te hebben. Enthousiasme is er genoeg en aan arrogante poses geen gebrek.\u00a0 Daar zie je ze weer staan op de voorpagina van de Melody Maker<\/em>: de houding is prima, de kleding uitgezocht en met de grootste moeite proberen ze een zo gevaarlijk mogelijke of gewelddadig mogelijke uitspraak te bedenken. Het zijn modieuze stromingen, ze hebben geen substantie.<\/em> Het is vergelijkbaar met de conceptuele kunst die je in de jaren zestig had. Een enorme hoeveelheid theorie\u00ebn een hele bibliotheek bestaat erover, maar een substantieel bewijs van dat h\u00e9t bestond ontbreekt. Zo is het ook met de punk. Er zal veel literatuur van overblijven, maar nauwelijks een album. Ach, het zal ten slotte wel iets opleveren in de vorm van nieuwe artiesten, maar we moeten wel uitkijken dat we de zaak niet doodpraten voor hij begonnen is. Zo\u2019n groep als The Clash heeft een aantal zeer goede songs geschreven en ja, Rotten is groots, that kid has got it<\/em> (ironisch), zoals wij in de showbussiness zeggen. Maar ik heb zo het gevoel dat hij eigenlijk niets met punk te maken heeft en alles met die goeie ouderwetse showbussiness!\u2019<\/p>\n
\ndat zij eenlingen waren en er nu sprake is van een hele generatie, wat toch wel een belangrijk verschil is.
\n<\/em>\u2018Ja, Mott the Hoople had een heleboel\u00a0gemeen met wat er nu gebeurt. Je\u00a0had ook een groep die The Third\u00a0World War heette, ken je die? Zo\u00a0rond 1969. Er zat een jongen in die
\nIan Dury heette, hy zit nu by Stiff\u00a0Records. Op welk label zaten ze ook alweer?\u00a0Regal Zonophone! Dat was het.\u00a0Heel goeie herinnering, David! Die\u00a0hebben een paar platen gemaakt \u2014\u00a0riffs als een zwaar metalen Hendrix\u00a0en met goeie teksten soms!\u2019<\/p>\n
\n<\/em>\u2018Ik kende hem al voordat hij in Roxy\u00a0Music zat. We kunnen het goed met\u00a0elkaar vinden en hebben dezelfde opvattingen\u00a0over muziek. Een en ander\u00a0is tot een heel hechte vriendschap uitgegroeid.\u00a0Vroeger ontmoette ik hem\u00a0wel in clubs als de Middle Earth en\u00a0zo, maar we hadden toen nooit veel\u00a0tijd voor elkaar. Toen kwam hij in\u00a0Roxy, die een buitengewoon belangrijke\u00a0groep is geweest. Het is een\u00a0schande en ook heel jammer dat alles\u00a0zo is afgelopen en ook zo snel. Eno\u00a0was een van de oprichters van die groep, nota bene.\u2019<\/p>\n
\n<\/em>\u2018Ja, dat is wat ik doe, alhoewel ik er\u00a0ook weer een beetje huiverig voor ben\u00a0om het zo te zeggen. Ik wil namelijk\u00a0niet als zodanig bekend komen te\u00a0staan, all\u00e9\u00e9n dat etiket krijgen: de\u00a0man die de avant-garde in de rock\u00a0probeert onder te brengen. Ik ben er\u00a0niet zo zeker van of Eno daar ook wel\u00a0tegen zou zijn. Hij houdt zich er wat\u00a0vaag over, opzettelijk denk ik, maar ik\u00a0heb het gevoel dat hij het wel zou\u00a0willen. (Lachend.) Ik haat het om ruzie\u00a0met hem te maken, want hij wint\u00a0het altijd van me! Hy is dol op debatteren\u00a0en discussi\u00ebren. Hij reist ook\u00a0heel Engeland af en geeft lezingen op\u00a0universiteiten. De combinatie van zijn\u00a0persoon en die van Robert Fripp is\u00a0werkelijk zeer komisch. Fripp is iemand\u00a0die uit een gehucht in Midden-\u00a0Engeland komt en er nog steeds dat\u00a0boerenaccent op nahoudt. Zijn intellectuele\u00a0capaciteit is dezelfde als die\u00a0van Eno. Als we in de studio bij elkaar zijn zit Eno, die een spraakwaterval\u00a0is, uitgebreid te praten en te filosoferen\u00a0over dat hij dit en dat bedacht\u00a0heeft en dat zal gaan doen. Fripp komt\u00a0er dan breeduit naast zitten en begint\u00a0op die boerse manier en met dat accent\u00a0alles wat Eno gezegd heeft eens\u00a0rustig uit te rafelen en aan een analyse\u00a0te onderwerpen. Hahaha, dat is ongelooflijk\u00a0geestig. Ze vormen samen een\u00a0soort cerebrale Laurel en Hardy. Uiterlijk\u00a0hebben ze niets met dat tweetal\u00a0gemeen, maar wel in hun manier van elkaar bestoken!\u2019<\/p>\nGerman rock<\/h5>\n
\n<\/em>\u2018Daar hou ik helemaal niet van! Het\u00a0is alleen Edgar Froese, de gitarist van\u00a0Tangerine Dream die ik erg goed vind,\u00a0en dan nog alleen in zijn solowerk. Ik\u00a0ben helemaal niet zo\u2019n German rock\u00a0afficionado. De muziek waar ik in dat\u00a0genre van hou is die van Phillip Glass,\u00a0Steve Reich, Eno en Robert Fripp, en\u00a0dit zijn, zoals je begrijpt, maar slechts\u00a0enkele voorbeelden. Wat de meeste\u00a0van die Duitse groepen doen is sterk\u00a0nihilistisch, het zijn de Stooges zonder\u00a0Iggy \u2014 braindestructing.\u2019<\/p>\n
\n jou concerten moet geven?
\n<\/em>\u2018Iggy heeft het natuurlijk tien jaar geleden\u00a0al gemaakt. En voor de rest: ik\u00a0weet het niet. Wie zal het zeggen? Op\u00a0het moment gaat het goed.\u00a0De maanden dat ik, dit afgelopen\u00a0voorjaar, gewoon aan de piano zat in\u00a0zijn begeleidingsgroep waren de fijnste\u00a0van mijn leven. Zo zorgeloos \u2014 zo heb ik voor mezelf nooit kunnen optreden.\u00a0Je ging het podium op en speelde en\u00a0na afloop ging je weer lekker naar de\u00a0kleedkamer, waar je een beetje kon\u00a0napraten met de musici, een drankje\u00a0drinken. Ik heb mijn hele leven altijd\u00a0zelf het front moeten vormen, in het\u00a0spotlicht moeten staan, zorgen dat alles\u00a0klopte \u2014 alles moeten dragen.\u2019<\/p>\nLuistertip (uit 1977)<\/h5>\n
\nmet zijn eigen persoon te maken\u00a0hadden. Soms waren de resultaten\u00a0in hun geheel briljant (\u2018Ziggy\u00a0Stardust\u2019), meestal waren zij dat\u00a0voor het overgrote deel.<\/p>\n