
 {"id":307552,"date":"2015-11-27T15:07:12","date_gmt":"2015-11-27T14:07:12","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=307552"},"modified":"2015-11-27T15:14:07","modified_gmt":"2015-11-27T14:14:07","slug":"vaarwel-kleur-van-vettige-vingers-en-sausvlekken-febo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/vaarwel-kleur-van-vettige-vingers-en-sausvlekken-febo\/","title":{"rendered":"Vaarwel, kleur van vettige vingers en sausvlekken"},"content":{"rendered":"<div class=\"lead\">\n<p>Met champagne lanceerde Febo de nieuwe koers gisteren in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Het karakteristieke geel sneuvelde daarbij.<\/p>\n<\/div>\n<p>Soms hoop je dat er plekken zijn die verschoond blijven van brandmanagers en herbronning. Die hoop blijkt doorgaans ijdel. Misschien is het wel daarom, dat het een beetje als verraad voelde dat ook snackbarketen Febo het nu over een \u2018ambachtelijke boeg\u2019 gooit.<\/p>\n<p>Het is verraad zoals de oude studievriend die op zaterdagavond opeens liever thuis \u2018een serietje\u2019 blijft kijken en dingen zegt als \u2018ik probeer te minderen met brood.\u2019\u00a0Van\u00a0wie\u00a0je het niet verwacht, raakt het je het hardst.<\/p>\n<p>Met champagne lanceerde Febo de\u00a0nieuwe koers gisteren in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Haar traditionele\u00a0huisstijl\u00a0zat de keten ook niet mee.\u00a0Geel is gretig, de kleur van vettige vingers en sausvlekken. Geel is de kleur van gulzigheid\u00a0en in 2015 verkoop je daar niet meer mee. Eerder dit jaar ging dat andere\u00a0symbool van gele gretigheid, de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf, <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/afscheid-van-de-gele-boas-drie-dwaze-dagen\/\" target=\"_blank\">er al aan<\/a>. Het paste niet meer bij de luxere uitstraling waar het warenhuis op in heeft gezet.<\/p>\n<p>Et tu, Febo, dacht ik toen ook de snackbar het in haar <a href=\"https:\/\/www.febo.nl\/over-ons\/interessant\/febo-opent-automatiek-in-p-c-hooftstraat\/\" target=\"_blank\">persbericht<\/a> had\u00a0over die\u00a0\u2018luxe uitstraling\u2019. Vandaar die champagne natuurlijk, want met aardbeienmilkshakes\u00a0kom je er dan niet meer.\u00a0Drie jaar werd er gesleuteld aan een\u00a0nieuwe huisstijl en de uitkomst is \u2018verfijnd wit met een rode rand\u2019. Rustig, dat past beter bij het verhaal van Febo. Kroketten en hamburgers heten tegenwoordig \u2018onze helden\u2019, waarmee je \u2018kennis moet maken\u2019. Opa\u2019s recept, staat er op witte borden. Het zijn geen loze marketingleuzen, verdedigt Febo-baas Dennis de Borst de omslag <a href=\"https:\/\/www.volkskrant.nl\/economie\/ambachtelijke-kroket-oogt-als-nieuw~a4195975\/\" target=\"_blank\">vandaag<\/a> in <em>de Volkskrant<\/em>. De speciale receptuur is verdorie \u00e9cht het recept van zijn bloedeigen opa Johan de Borst. Het is hoogwaardige kwaliteit, en daarom is het volgens hem &#8216;een logische stap om een vestiging te openen in de duurste winkelstraat van Nederland.&#8217;<\/p>\n<h5>Authentiek en lokaal<\/h5>\n<p>In het archief vond ik een Vrij Nederland-verhaal uit 1984. Drieduizend woorden werden er over de Febo geschreven, maar \u2018ambachtelijk\u2019 zat er niet bij. Trots schept de toenmalige productieleider in het stuk op over het apparaat\u00a0waarmee de uitjes en het vlees worden versnipperd. \u2018Splinternieuw en volautomatisch. Een magistrale machine!\u2019 Nog een citaat: \u2018Het personeel kan de computer instellen en als de friet gaar is, hoor je een piepje. Mijn mensen hoeven niet meer ouderwets met een vorkje te prikken. Je ziet: het is niet friet van Ome Piet.\u2019<\/p>\n<p>Oh zoete ironie. Een foodtruck met de naam \u2018Friet van Ome Piet\u2019 zou vandaag de dag waarschijnlijk een gigantisch succes zijn. En je verzint het niet, maar verderop in het stuk schept de Febo-baas op over zijn durf een vestiging in de Kalverstraat te openen. Met de verjonging van die winkelstraat moest ook de snackketen\u00a0daar prominent aanwezig zijn. Een logische stap in de jaren tachtig.<\/p>\n<p>In de <em>New Yorker<\/em> verscheen onlangs een mooi <a href=\"https:\/\/www.newyorker.com\/magazine\/2015\/11\/02\/freedom-from-fries\" target=\"_blank\">artikel<\/a> over de pogingen van McDonalds een gezonder imago te krijgen. De fabrieksmatige aanpak zorgde er\u00a0ooit voor dat de keten zo succesvol kon worden. Overal ter wereld dezelfde hamburger, voor precies dezelfde lage prijs. Maar hoe verkoop je dat product in een tijd waarin zelfs de middenklasse inmiddels voor authentiek en lokaal gaat?<\/p>\n<p>Enthousiast verklaart\u00a0de McDonalds menuchef de campagne rondom de Egg McMuffin, die net van start is gegaan. \u2018De samenstelling van de McMuffin is niet veranderd. Wat het in de jaren zeventig al zo\u2019n geweldige sandwich maakte is nog precies hetzelfde!\u00a0<em>This English muffin is going back to what we had<\/em>.\u2019<\/p>\n<p>Misschien is een luxere uitstraling eigenlijk helemaal niet zo moeilijk, bedacht ik me. Is\u00a0niet elke recept\u00a0ooit bedacht door iemands opa of oma?<\/p>\n<p>Vooral de kop van het verhaal uit 1984 is met de kennis van nu wonderschoon. Het is een citaat, van eigenaar John Wijsmuller, over zijn keuze in Febo te investeren. \u2018Op luxezaken was ik afgeknapt. Die tijd is voorbij. We leven in een nieuw tijdperk van computers en fast food.\u2019<\/p>\n<figure id=\"post-307573 media-307573\" class=\"align-right\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2015\/11\/febogeel.jpg\" alt=\"\" \/><\/figure>\n<p>Op een zekere manier stelde me dat wel gerust. De <em>Brave New World<\/em> is inderdaad van alle tijden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Met champagne lanceerde Febo de nieuwe koers gisteren in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Het karakteristieke geel sneuvelde daarbij. Soms hoop je dat er plekken zijn die verschoond blijven van brandmanagers en herbronning. Die hoop blijkt doorgaans ijdel. Misschien is het wel daarom, dat het een beetje als verraad voelde dat ook snackbarketen Febo het nu [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-307552","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Clara van de Wiel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/307552","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=307552"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/307552\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Clara van de Wiel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=307552"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=307552"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}