{"id":304644,"date":"2015-11-10T11:46:08","date_gmt":"2015-11-10T10:46:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.vn.nl\/?p=304644"},"modified":"2015-11-10T11:47:11","modified_gmt":"2015-11-10T10:47:11","slug":"elma-drayer-het-gehamer-op-white-privilege-houdt-de-verschillen-in-stand","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/elma-drayer-het-gehamer-op-white-privilege-houdt-de-verschillen-in-stand\/","title":{"rendered":"Het gehamer op white privilege houdt de verschillen alleen maar in stand"},"content":{"rendered":"
Naargeestige determinisme <\/span>kenmerkt het huidige racismedebat. Volgens Elma Drayer ketenen we daardoor iedereen, blank \u00e9n zwart, vast aan wat we bij onze geboorte hebben meegekregen.<\/div>\n

Eind deze zomer brak er een relletje uit rond NRC Handelsblad<\/span>. Correspondent Guus Valk had drie boeken tegen het licht gehouden over racisme in de Verenigde Staten. Buiten diens medeweten kwam er boven de recensie een citaat uit een van de besproken titels te staan: \u2018Nigger, are you crazy?\u2019<\/span> \u2013 maar dan zonder aanhalingstekens. Tekeningen van een karikaturale zwarte vrouw met rode lippen illustreerden het racisme dat de boeken beschreven. En dat de recensent uitvoerig hekelde.<\/p>\n

Daags erna klonk er op Twitter wat gepruttel over die plaatjes en het gebruik van het n-woord \u2013 maar daar bleef het bij. Per slot was het een productie zoals we van het liberale avondblad gewend zijn: keurig, op het saaie af. Fout was hooguit het ontbreken van die aanhalingstekens.
\nTot een opinieredacteur van The Washington Post<\/span> er lucht van kreeg. Dertien hele dagen later wijdde deze Karen Attiah een woedende blog aan het stuk, waarin ze kop en illustraties \u2018beyond comprehension at least, and rage-inducing at worst<\/span>\u2019 noemde. Maar ja, schamperde ze, wat kun je ook verwachten van een land waar \u2018a good portion of the population<\/span>\u2019 verbeten strijdt voor behoud van het \u2018blackface character Zwarte Piet\u2019.
\n<\/span>Haalden ze bij NRC Handelsblad<\/span> de schouders op over deze malle uitbarsting van over de oceaan? Welnee. Ze waren er zo van onder de indruk dat ze onmiddellijk door het stof gingen. \u2018Wij betreuren de keuze van de kop en de illustratie, omdat ze geen recht doen aan de genuanceerde strekking van het artikel,\u2019 schreef de hoofdredactie. En haalde de illustraties schielijk offline.
\nHet was een nieuw dieptepunt in een debat dat daar toch al rijk aan is. En dat almaar hysterischer trekjes vertoont.<\/p>\n

Witte columniste<\/h5>\n

Maar eerst even dit. Ik zou liegen als ik niet enige aarzeling voelde om me in de kwestie te mengen. Uit ervaring weet ik onderhand dat de Quinsy\u2019s van dit land je dan meteen de kleur van je huid nadragen \u2013 met een gretigheid die ik omgekeerd niet in mijn hoofd zou halen. Als \u2018witte columniste\u2019 snap ik namelijk niks van racisme.
\nNu klopt het dat mijn wiegje stond in de Friese gemeente Smallingerland \u2013 lelieblanker dan dat is nauwelijks te vinden. Het klopt ook dat ik zelfs bij benadering niet weet wat het is om \u2018gevangen te zitten in een zwart lichaam\u2019, zoals de Amerikaanse auteur Ta-Nehisi Coates zo indringend beschrijft in zijn recente boek Between the World and Me<\/span>.
\nMaar ik heb, zoals dat heet, mijn ogen niet in de zak. Natuurlijk is ook Nederland geen aards paradijs waarin alle vooroordelen zijn uitgeroeid. Openlijke en geniepige, bewuste en onbewuste discriminatie op grond van je afkomst \u2013 alle varianten komen voor. Dat dit verschijnsel allerminst vanzelf verdwijnt, lijkt me al even evident. Dus kunnen luide protesten en felle polemieken beslist geen kwaad.
\nToch zie ik in het huidige racismedebat te veel dat me te weinig bevalt. En ik zou niet weten waarom ik daarover beleefd moet zwijgen. Omdat ik nooit aan den lijve heb ondervonden hoe het voelt om racistisch bejegend te worden? Lijkt me een nogal curieus bezwaar. Genitale verminking, kindermishandeling, verkrachting \u2013 ze behoren evenmin tot mijn biografie. Gek genoeg krijg ik nooit te horen dat ik over deze verschijnselen geen praatjes mag hebben. Waarom dan wel als het gaat om racisme?<\/p>\n

\u2018Institutioneel racisme\u2019<\/h5>\n

Voor u me van het tegendeel verdenkt: de teloorgang van Zwarte Piet heb ik van harte toegejuicht. De argumenten (\u2018Oer-Hollands!\u2019 \u2018Eeuwenoude traditie!\u2019) om het ventje te handhaven, schreef ik twee jaar geleden in een column, zijn flinterdun. Welbeschouwd is hij niet meer dan het bedenksel van een brave, negentiende-eeuwse schoolmeester. En bedenksels kun je weer afschaffen \u2013 helemaal als ze mensen onbedoeld kwetsen en krenken. Zo belangrijk was hij nu ook weer niet, zeker niet voor de doelgroep: of hij nu paars, geel of zwart is, het kan geen kleuter schelen. Nog een paar decembers, schat ik zo, en de krullenbol met roodgeverfde lippen en gouden oorringen zal definitief taboe zijn. Volkomen terecht.
\nMaar volgens de beroepsactivisten is er veel meer aan de hand. Zij zien het knechtje als symptoom van een zeer ernstige maatschappelijke ziekte: \u2018institutioneel racisme\u2019 \u2013 vanwege de rechtstreekse vertaling uit het Engels een nogal verwarrende term. \u2018Institutioneel\u2019 betekent niet dat racisme alhier in wet en statuten is opgenomen, maar duidt juist op iets ongrijpbaars. En \u2018racisme\u2019 duidt niet per se op een donkere huidskleur. Alle landgenoten van niet-Europese herkomst zouden er tegenaan lopen \u2013 ongeacht de tint van hun huid.
\nDe redenering gaat ongeveer als volgt. Draag je een uitheemse achternaam, dan belandt je sollicitatiebrief automatisch onder op de stapel, op straat word je etnisch geprofileerd, en in het publieke debat wordt je stem niet gehoord. Deze samenleving, aldus historicus Zihni \u00d6zdil, is doortrokken van \u2018diep, onbewust en structureel racisme\u2019. In zijn pas verschenen pamflet Nederland mijn vaderland<\/span> schrijft hij: \u2018Je kunt een organisatie hebben vol mensen die ieder als individu geen bewuste racisten zijn, maar die als organisatie structureel minderheden weert. Je hoeft alleen maar om je heen te kijken in Nederland: uitgeverijen, krantenredacties, omroepen, universiteitsbesturen, het politieapparaat enzovoort \u2013 ze zijn allemaal nagenoeg wit.\u2019
\nMaar blanke, pardon, witte Nederlanders zien dit niet onder ogen. Typisch Nederlands, aldus antropologe Gloria Wekker in de essaybundel Dutch Racism<\/span>, is om te denken dat dit land nog steeds een \u2018tolerante, kleine en rechtvaardige natie zou zijn\u2019. Om zelfgenoegzaam te menen dat racisme iets is uit een ver, fout koloniaal verleden. Of van sneue types uit achterstandswijken.<\/p>\n

Iedereen wit<\/h5>\n

Dat blanke Nederlanders geen idee hebben, komt weer door hun white privilege<\/span> \u2013 met afstand de lievelingsterm uit het bloemrijke lingo van de beroepsactivisten en hun geestverwanten. Kort samengevat: ze beseffen niet dat ze vanaf de geboorte profiteren van hun huidskleur. Terwijl zij het juist dankzij deze \u2018onverdiende bevoorrechting\u2019 (oud-politicus Tofik Dibi) per definitie gemakkelijker hebben in dit aardse bestaan.
\nNog na\u00efever zijn blanken die beweren dat ze \u2018kleurenblind\u2019 zijn. Dat afkomst er voor hen echt en heus niet toe doet. Zij hebben er helem\u00e1\u00e1l niks van begrepen. Of zoals activiste Marjan Boelsma het formuleert: \u2018Je kunt dit alleen zeggen omdat voor jou als witte racisme in het leven geen dagelijkse pijn is.\u2019 Zij negeren, aldus antropoloog Martijn de Koning, \u2018dat zwarte mensen dag in dag uit worden geconfronteerd met het feit dat zij structureel achtergesteld worden door idee\u00ebn en structuren die verzonnen zijn door witte mensen\u2019. Filmmaakster Sunny Bergman, na een aanvaring met de Amerikaanse feministe Naomi Wolf: \u2018Ik leg haar uit dat racisme een systeem van onderdrukking is \u2013 waar witte mensen gedurende de gehele wereldgeschiedenis nooit onder geleden hebben.\u2019 Als je kleurenblind bent, vatte columniste Harriet Duurvoort het vraagstuk samen, \u2018zie je niet dat iedereen wit is\u2019.
\nDe enige uitweg voor blank geborenen is dat ze hun eigen aandeel in racisme voortdurend benoemen.<\/q>De enige uitweg voor blank geborenen is dat ze hun eigen aandeel in racisme voortdurend benoemen. Deemoedig belijden dat ze dagelijks profiteren van hun huidskleur. Want al denken zij dat ze persoonlijk vrijuit gaan, ze zijn toch medeschuldig. Of zoals Marjan Boelsma schreef: \u2018Zwijgen is medeplichtig zijn.\u2019 Tofik Dibi: \u2018Alles wat een wit mens ooit goed heeft gedaan, straalt op u af. Alles wat een zwart mens slecht heeft gedaan, zeult elk zwart individu mee tot in de lengte der dagen. Witte bevoorrechting heeft een schaduwzijde: zwarte benadeling. Deze weeffout in onze wereld kan alleen hersteld worden als uw verzuchting plaatsmaakt voor erkenning.\u2019
\nEn o ja. Waag het vooral niet om deze argumentatie te bekritiseren. Dan bezondig je je weer aan whitesplaining<\/span>. Ben je zo\u2019n arrogante blanke die denkt te kunnen uitleggen wat racisme is. Terwijl, h\u00e9, wat weet jij daar nu van?
\nAl met al doet de logica denken aan het heksenbewijs zoals dat in vroeger eeuwen in zwang was. Heksen waren gewichtloos, was destijds de overtuiging. Om erachter te komen of een vrouw aan hekserij deed, werd ze met vastgebonden ledematen in de rivier gegooid. Geen ontsnapping mogelijk.
\nDe logica lijkt tevens sprekend op de klassieke erfzondeleer, maar dan in een hedendaagse jas. Blanken zijn in zonde ontvangen en geboren. Zij zijn kinderen des toorns. De ongerechtigheden hunner voorvaderen dienen zij te dragen tot in het zoveelste geslacht. Of, zoals de Franse filosoof Pascal Bruckner ooit treffend formuleerde: \u2018Wie als Europeaan wordt geboren, draagt een vracht aan zonden en verschrikkingen met zich mee en erkent dat de blanke overal waar hij kwam dood en verderf heeft gezaaid. Voor hem is leven in de eerste plaats zich verontschuldigen.\u2019
\nInmiddels beheersen sommige blanken die kunst tot in de puntjes \u2013 lees het larmoyante mea culpa dat publiciste Asha ten Broeke onlangs schreef in het zaterdagkatern van de Volkskrant<\/span>. Kop: \u2018Nu pas zie ik dat ik privileges heb als wit mens\u2019.
\nHeel sympathiek, natuurlijk. Maar helpen we daarmee racisme de wereld uit?<\/p>\n

Bleke burelen<\/h5>\n

Veelgehoorde grief in het huidige debat luidt dat de media \u2018witte bolwerken\u2019 zijn. \u2018Bleke burelen\u2019, in de woorden van journaliste Seada Nourhussen. Bewust dan wel onbewust proberen zij van vreemde smetten vrij te blijven. Zo\u2019n eenzijdige samenstelling, is de gedachte, leidt op haar beurt tot eenzijdige berichtgeving. \u2018Het denkkader van redacteuren,\u2019 aldus Zihni \u00d6zdil in zijn pamflet, \u2018is gevormd door het culturele DNA van Nederland, waarin Nederlanderschap onder voorbehoud wordt toegekend aan mensen die door de maatschappij niet als wit worden beschouwd\u2019.
\nAchter deze grief schemert de uiterst flatteuze aanname dat redacties beschikken over ongelooflijk veel macht. Zouden zij veranderen, de werkelijkheid veranderde geheel vanzelf mee. Daar is, zacht gezegd, nogal wat op af te dingen. Maar nuchtere tegenwerpingen vinden geen gehoor. Blijkbaar is de gedachtegang te aantrekkelijk. Ook voor journalisten.
\nZo meldde het virtuele orgaan De Correspondent<\/span> vorige maand met gepaste trots dat het een ommezwaai had gemaakt. De redactie was zich eindelijk bewust geworden van haar \u2018witte blik\u2019 op de werkelijkheid. Dus had ze de stijlregels aangepast: begrippen als \u2018blank\u2019 en \u2018allochtoon\u2019 zijn voortaan taboe. Ook kondigde ze aan dat ze twee nieuwe vacatures exclusief zal bestemmen voor kandidaten \u2018die ons helpen een betere afspiegeling van de samenleving te worden\u2019.
\nDoorslaggevende functie-eis: een \u2018achtergrond, afkomst en wereldbeeld\u2019 die verschillen van die van de huidige redactie. In de gewichtige woorden van adjunct-hoofdredacteur Karel Smouter: \u2018Om onze rol als informatiebron voor burgers in een democratie te kunnen vervullen, moeten we de burgers in die democratie ook zo goed mogelijk vertegenwoordigen. Dat gebeurt nu onvoldoende.\u2019<\/p>\n

Witte blik<\/h5>\n

Even flauw doen. Burgers met rabiaat-rechtse of reformatorische wereldbeelden zijn bij mijn weten ter redactie eveneens onvoldoende vertegenwoordigd. Zou de adjunct-hoofdredacteur zijn argumentatie serieus nemen, dan zou De Correspondent<\/span> spoorslags ook naar zulke journalisten op zoek moeten gaan. Iets zegt mij dat het blad daar niet over piekert. Waarom dan nu ineens wel dit argument gebruikt?
\nSerieuzer bezwaar is dat de redactie ook nog eens valt in een valkuil waarin diversiteitsbekeerlingen dikwijls vallen: ze gebruikt het verkeerde motief voor een op zichzelf rechtvaardige zaak. Want natuurlijk is een divers personeelsbestand nastrevenswaardig. Nogal bizar, nietwaar, als dat in dit tijdsgewricht uitsluitend blanke wezens telt \u2013 zeker als andere varianten voorhanden zijn.
\nWie eist en verwacht \u2013 zoals De Correspondent <\/span>doet \u2013 dat de binnengehaalde minderheden tevens h\u00e9\u00e9l bijzondere kwaliteiten met zich meebrengen, begaat een treurige vergissing<\/q>Alleen: diversiteit zou een kwestie van beschaving moeten zijn. Punt uit. Een compleet blanke redactie zou zo g\u00eanant moeten zijn dat ze er alles aan doet om er een einde aan te maken. Niet minder, maar zeker niet meer.
\nWant wie eist en verwacht \u2013 zoals De Correspondent <\/span>doet \u2013 dat de binnengehaalde minderheden tevens h\u00e9\u00e9l bijzondere kwaliteiten met zich meebrengen, begaat een treurige vergissing. Ongetwijfeld betekent dit dat zij zich moeten bezighouden met, ik noem maar wat, arbeidsmarktdiscriminatie, etnisch profileren en de aantrekkingskracht van het kalifaat. O\u00f3k als ze zich veel liever zouden willen buigen over klimaatverandering of het basisinkomen. En dat terwijl de zittende collega\u2019s w\u00e9l alle vrijheid hebben om zich aan de hele wereld te wijden. Behoorlijk benauwend. Behoorlijk stigmatiserend ook.
\nGevolg is bovendien dat de rest van de redactie zich n\u00f3g minder druk zal maken om arbeidsmarktdiscriminatie, etnisch profileren en de aantrekkingskracht van het kalifaat. Dat doen de afgespiegelden immers wel.
\nAldus gemotiveerde diversiteit, wil ik maar zeggen, zal geen redactie genezen van de \u2018witte blik\u2019. Als dat het grote probleem is, is het juist de slechtst denkbare oplossing.<\/p>\n

\n
\"\"
Illustratie Zeloot<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n
Individuele talenten<\/h5>\n

Echte diversiteit betekent natuurlijk niet \u2018het doorbreken van machtsstructuren\u2019 (Zihni \u00d6zdil). Echte diversiteit is tegelijkertijd eenvoudiger en moeilijker. Echte diversiteit betekent dat huidskleur en herkomst er hoegenaamd niet toe doen. Dat je mensen (m\/v) uitsluitend beoordeelt op hun individuele talenten, verdiensten en vaardigheden. Het echte probleem is dat zulks nog altijd veel te weinig gebeurt.
\nGrappig genoeg levert uitgerekend Zihni \u00d6zdil daarvoor een treffend bewijs. In zijn pamflet vertelt hij op schrijnende wijze hoeveel moeite het hem kostte om passend werk te vinden, terwijl \u2018witte studievrienden\u2019 moeiteloos aan de slag kwamen. Het tij keerde, schrijft hij, toen de Rotterdamse hoogleraar Henri Beunders zich volstrekt niet bleek te interesseren voor achternamen, en hem op grond van zijn vertaaltalent aannam als assistent. \u2018Ik heb het Henri \u2013 hij stond erop dat we meteen gingen tutoyeren \u2013 nooit verteld, maar na dat telefoontje barstte ik in tranen uit.\u2019
\nNiet in het pamflet zelf, maar in de voorpublicatie op De Correspondent<\/span> laat Zihni \u00d6zdil daar een cruciaal zinnetje op volgen: \u2018De manier waarop ik aan mijn baan kwam, is veelzeggend: pas toen iemand niet eerst naar afkomst, maar naar kwaliteit keek, kreeg ik een baan op niveau.\u2019<\/p>\n

Excuusallochtoon<\/h5>\n

Kleurenblindheid, met andere woorden, zou het streven moeten zijn. Precies de houding die de antiracisme-ideologen van nu zo graag beschimpen. Het debat zou moeten gaan over hoe we die gezegende staat kunnen bereiken \u2013 simpelweg omdat het de enige manier is waarop we racisme heel eventueel de wereld uit krijgen.
\nMaar zo\u2019n utopia lijkt verder weg dan ooit. En dat ligt niet alleen aan de domme achterdocht tegenover uitheemse achternamen. Dat ligt ook aan genoemde ideologen. Hartstochtelijk blijven zij zich vastklampen aan de verschillen. Zij blijven maar hameren op hoe essentieel etniciteit is voor hoe je in het leven staat. Zelfs als de feiten dat weerspreken.
\nStrijk en zet komt het moment dat zij het vileine verwijt krijgen een Uncle Tom <\/span>te zijn. Een excuusallochtoon. Een huismoslim dan wel house mocro<\/span>.<\/q>Kijk naar wat er gebeurt als iemand uit de eigen gelederen niet aan hun clich\u00e9s voldoet \u2013 door bijvoorbeeld carri\u00e8re te maken in het openbaar bestuur, bij de politie te werken, succesvol te zijn in een andere overwegend blanke omgeving. Dan kun je er bijna op wachten. Vraag maar aan burgemeester Ahmed Aboutaleb. Aan oud-politieman en Kamerlid Ahmed Marcouch. Aan politicus Ibrahim Wijbenga, aan trendwatcher Adjiedj Bakas. Aan oud-politica Ayaan Hirsi Ali. Aan columnist Stephan Sanders. Aan schrijver Hafid Bouazza.
\nStrijk en zet komt het moment dat zij het vileine verwijt krijgen een Uncle Tom <\/span>te zijn. Een excuusallochtoon. Een huismoslim dan wel house mocro<\/span>. Een basja. Een verrader. Zo\u2019n sullige braverik, zeg maar, die niets liever doet dan zich inlikken bij de \u2018witte elite\u2019.
\nDat is niet alleen denigrerend en beledigend. Het is racisme \u2013 maar dan gehuld in antiracistische logica. Terwijl blanken de vrijheid hebben om alles te doen en elke opvatting aan te hangen, dienen zij zich blijkbaar te houden aan dwingende, ongeschreven wetten.
\nHet is precies deze denkarmoede die het klimaat vergiftigt. En die ons geen stap verder zal brengen.<\/p>\n

Tamboereren op afkomst<\/h5>\n

Nederlandse beroepsactivisten, ik vertel niks nieuws, importeren hun wijsheden rechtstreeks uit de Verenigde Staten. Alleszins verklaarbaar. Maar als je ziet hoe daar het racismedebat ontspoort, dan maakt die kopieerdrift niet vrolijk. Is dat ons voorland, er staat ons weinig goeds te wachten.
\nKleine, maar veelzeggende illustratie is de enorme rol die zoiets onnozels als haardracht in de Verenigde Staten krijgt toegedicht. Volgens de schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie bijvoorbeeld (lees vooral haar geweldige roman Amerikanah<\/span>) is haar \u2018de perfecte metafoor voor ras\u2019. Duizenden dollars, zei ze in een interview met dagblad Trouw<\/span>, spenderen zwarte vrouwen aan nephaar en chemische behandelingen teneinde \u2018aan het westerse schoonheidsideaal te voldoen\u2019. Politiek is de kwestie ook. Had Michelle Obama een afrokapsel gedragen, dan was haar man Barack nimmer tot president verkozen. \u2018Want dan zou ze als radicaal zijn weggezet.\u2019
\nHeel best mogelijk. Maar wat nogal wringt is dat ook blanke vrouwen sinds mensenheugenis knoeien met het haar dat hun door de Schepper is toebedeeld. Krulharigen gebruiken de stijltang, dunharigen laten een permanentje zetten, brunettes verven het rood, boerenblondjes (zoals ik) kleuren het enkele tinten lichter. En niemand die op het idee komt om deze onvrede politiek-ideologisch te duiden.
\nWaarom zouden zwarte vrouwen zich w\u00e9l gehoorzaam moeten neerleggen bij de natuurlijke feiten? Waarom is zangeres Beyonc\u00e9 een verraadster als ze blonde strengen draagt? Wordt Michelle Obama haar \u2018conservatieve steile bob\u2019 nagedragen?
\nOok dat is racisme, subtiel verpakt in antiracistische logica. En het zou me een lief ding zijn als dit soort kloverijen ons hier bespaard bleef.<\/p>\n

Het allergrootste bezwaar tegen de beroepsactivisten en hun geestverwanten blijft het naargeestige determinisme dat ze uitdragen. Hun ideologie tracht ons allemaal \u2013 blank \u00e9n zwart \u2013 vast te ketenen aan wat we bij onze geboorte hebben meegekregen. Klikt ons vast in wie we zijn. Negeert in \u00e9\u00e9n moeite door wat we daadwerkelijk doen. En heeft geen oog voor wie we willen of kunnen zijn.
\nIntussen houdt het tamboereren op afkomst de ongelijkheid alleen maar in stand. Waardoor de daders eeuwig daders dreigen te blijven, en de slachtoffers eeuwig slachtoffers.
\nDat is ongetwijfeld een overzichtelijk scenario. Maar mij lokt het heel weinig aan.<\/p>\n

\n

Elma Drayer is journalist. Vanaf 1985 werkte zij als redacteur bij Vrij Nederland. In 2001 trad zij toe tot de redactie van Trouw<\/em>, sinds dit jaar heeft ze een column in de Volkskrant<\/em>. Haar laatste boek: Verwende prinsesjes. Portret van de Nederlandse vrouw<\/a><\/em> (2010).<\/p>\n<\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

naargeestige determinisme <\/span>kenmerkt het huidige racismedebat. Volgens Elma Drayer ketenen we daardoor iedereen, blank \u00e9n zwart, vast aan wat we bij onze geboorte hebben meegekregen. <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-304644","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Elma Drayer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/304644","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=304644"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/304644\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Elma Drayer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=304644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=304644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}