{"id":303763,"date":"2015-11-03T22:05:47","date_gmt":"2015-11-03T21:05:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.vn.nl\/?p=303763"},"modified":"2015-11-04T09:16:45","modified_gmt":"2015-11-04T08:16:45","slug":"pieter-hilhorst-zegt-sorry","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/pieter-hilhorst-zegt-sorry\/","title":{"rendered":"Pieter Hilhorst zegt sorry"},"content":{"rendered":"
\n

Gisteravond\u00a0werd\u00a0in De Balie in Amsterdam het boek De\u00a0Belofte\u00a0van Pieter Hilhorst\u00a0gepresenteerd: een mea culpa, waarin termen\u00a0als \u2018mislukt\u2019, \u2018falen\u2019 en \u2018teleurstelling\u2019 de boventoon voeren.<\/p>\n<\/div>\n

En toen, plotseling, was Pieter Hilhorst,\u00a0zijn standing kwijt. Niks aan te doen. Niet eens zo lang\u00a0daarvoor was hij aangetreden\u00a0als de nieuwe wonderboy van de PvdA in de Amsterdamse gemeentepolitiek.\u00a0Maar standing kun je volgens Hilhorst nu eenmaal niet opeisen of heroveren. Het is even ongrijpbaar als \u2018vertrouwen\u2019 en ook even onmisbaar, zeker voor iemand die een stad wil besturen of als lijsttrekker van een politieke partij de macht wil behouden. Het werd hem pas duidelijk tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van vorig jaar. Er verschenen nog \u2018een paar mooie portretten<\/a>\u00a0en reportages\u2019, schrijft Hilhorst over zijn mislukking als politicus. Maar het was al te laat.<\/p>\n

Het was verleidelijk geweest om de zwarte bladzijde om te slaan en nooit meer terug\u00a0te kijken, schrijft Hilhorst in zijn inleiding van De Belofte; Over macht, idealisme en politiek,<\/em> dat vandaag\u00a0verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij. Hilhorst werd vanuit het niets in de Amsterdamse gemeentepolitiek geparachuteerd als opvolger van Lodewijk Asscher die vice-premier werd. Als politieke buitenstaander werd Hilhorst wethouder van Onderwijs en Financi\u00ebn en daarna ook de lokale lijsttrekker. Dat avontuur eindigde in een historische nederlaag van de PvdA, waardoor die partij voor het eerst sinds achtenzestig jaar geen rol meer speelt in het bestuur\u00a0van de hoofdstad.<\/p>\n

Hilhorst besloot dus w\u00e9l om te kijken, opdat\u00a0andere\u00a0idealisten\u00a0lering kunnen trekken uit zijn politieke avontuur. De politicoloog, columnist en toneelschrijver was eerst, na enig aarzelen, speechschrijver geworden voor Lodewijk Asscher. En bij het voorbereiden van een van die toespraken \u2018vroeg Lodewijk pardoes of ik niet zelf de speeches wilde houden die ik schreef.\u2019 Hilhorst streefde al lang naar wat hij een \u2018politiek van nabijheid\u2019 noemde en pleitte voor \u2018sociaal doe-het-zelven\u2019, voor\u00a0\u2018samenredzaamheid\u2019\u00a0van de burgers. Nu was er de kans om zijn idealen via de politiek te kunnen verwezenlijken.<\/span><\/p>\n

De erfenis van zijn voorganger Lodewijk Asscher bestond onder andere uit diens onderwijsbeleid. Asscher weigerde zich neer te leggen bij het idee dat er nu eenmaal \u2018zwakke basisscholen\u2019 bestaan. Het was een beleid waarvoor Hilhorst grote bewondering had, dat hij ook voortzette en dat resultaat opleverde, al probeerde D66-wethouder Kukenheim het positieve rapport over het beleid-Asscher recent nog krampachtig in haar bureaula<\/a> te houden. Het gevolg was wel dat Hilhorst naar eigen zeggen in de schaduw van Lodewijk Asscher bleef staan. \u2018Dat was niet zijn schuld, maar de mijne. Ik heb me nooit zichtbaar van hem losgemaakt.\u2019<\/p>\n

Een andere erfenis van zijn voorganger was een belastingdienst zonder voldoende\u00a0controle. Op vrijdag 13 december 2013, een dag na een vrolijke eindejaarsborrel, werd duidelijk dat de hoofdstedelijke computer een komma verkeerd had geplaatst en dat naar Amsterdammers met een woonkostentoeslag in plaats van 1,88 miljoen in totaal 188 miljoen is overgemaakt. Er ontstond\u00a0een \u2018flitscrisis\u2019, die voor chaos zorgde en waarvan de ernst niet snel genoeg tot Hilhorst doordrong, schrijft hij. In zijn eerste openbare reactie noemde hij het \u2018een hele vervelende fout\u2019 en wekte daarmee de indruk dat hij de blunder niet serieus genoeg nam.\u00a0Hoewel de gemeente Amsterdam uiteindelijk 99 procent van de 188 miljoen wist terug te halen, betekende de al te royale uitkering van de belastingdienst het einde van zijn geloofwaardigheid als wethouder van Financi\u00ebn.<\/p>\n

De Belofte<\/em> van Hilhorst is een uitgebreid mea culpa, waarin termen\u00a0als \u2018mislukt\u2019, \u2018falen\u2019 en \u2018teleurstelling\u2019 de boventoon voeren. Met hem als\u00a0lijsttrekker deed de PvdA\u00a0het misschien niet slechter dan elders, maar het verlies van vijf van de vijftien zetels kwam hard aan. De ex-politicus concludeert dat hij toch verder uit de schaduw van zijn bewonderde voorganger\u00a0had moeten stappen en dat hij het wethouderschap van Financi\u00ebn misschien beter had kunnen\u00a0afslaan. En tenslotte dat hij een \u2018betere duiding\u2019 had moeten geven aan \u2018bepaalde gebeurtenissen\u2019. Zoals die blunder van de belastingdienst.\u00a0\u2018Dat was vette pech.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gisteravond\u00a0werd\u00a0in De Balie in Amsterdam het boek De\u00a0Belofte\u00a0van Pieter Hilhorst\u00a0gepresenteerd: een mea culpa, waarin termen\u00a0als \u2018mislukt\u2019, \u2018falen\u2019 en \u2018teleurstelling\u2019 de boventoon voeren. En toen, plotseling, was Pieter Hilhorst,\u00a0zijn standing kwijt. Niks aan te doen. Niet eens zo lang\u00a0daarvoor was hij aangetreden\u00a0als de nieuwe wonderboy van de PvdA in de Amsterdamse gemeentepolitiek.\u00a0Maar standing kun je volgens […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-303763","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/303763","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=303763"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/303763\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=303763"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=303763"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}