In het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw stelde de Franse socioloog Pierre Bourdieu een boek van duizend pagina\u2019s samen onder de opwekkende titel La mis\u00e8re du monde. Het bevatte tientallen gesprekken over de mis\u00e8re in steden en voorsteden, op scholen, op het werk, in families en bij de onderklasse. Omdat het gesprekken waren met gewone mensen deed de opzet denken aan de boeken van Studs Terkel. Die noteerde na de oorlog jarenlang de lotgevallen van de Amerikaanse werkende klasse. Terkels manier van werken ging weer terug op het Federal Writers\u2019 Project dat in de jaren dertig onderdeel was van de New Deal-politiek van president Roosevelt: schrijvers (onder wie John Steinbeck, Ralph Ellison en James Agee) gingen eropuit om het werkelijke Amerika op te zoeken en daar verslag van te doen.<\/p>\n
Schrijvers en intellectuelen die vonden dat gewone mensen niet aan het woord kwamen en daar iets aan deden, zijn er vanaf de industri\u00eble revolutie altijd geweest. \u00c9mile Zola is het beste voorbeeld. In Nederland schreef Isra\u00ebl Querido er in de jaren twintig en dertig wat te expressieve en pathetische romans over. George Orwell zocht de achterbuurten op voor zijn boek Down and Out in London and Paris. Dit soort belangeloze, niet politieke aandacht bleek ook uit het pamflet uit 2008 van David van Reybrouck met de ongelukkige titel Pleidooi voor populisme. Daarmee bedoelde hij: aandacht voor \u2018de stem van de laaggeschoolden\u2019.<\/p>\n
Een nieuwe stap in het stem geven aan wie nooit gehoord wordt is nu in Frankrijk gezet door Pierre Rosanvallon, de filosoof en histori\u00adcus van de democratie die in 2012 de Spinozalens kreeg. Hij richtte deze maand de literaire uitgeverij en website Raconter la vie op om levensverhalen te publiceren die bij elkaar de \u2018ware roman van het hedendaagse bestaan\u2019 vertellen. Volgens Rosan\u00adval\u00adlon heerst er een \u2018terrible ignorance\u2019 over de \u2018mis\u00e8res cach\u00e9es\u2019 (verborgen ellende) in het bestaan en wordt het tijd dat over de details van de \u2018minuscule levens\u2019 wordt geschreven, door de betrokkenen zelf.<\/p>\n
Bij de presentatie van Le parlement des invisibles, het manifest waarin Rosanvallon zijn bedoelingen uit de doeken doet, kon hij meteen de eerste vier delen (van elk zo\u2019n tachtig pagina\u2019s) laten zien, uitgegeven door \u00c9ditions du Seuil. Het gaat daarin niet om het uiten van meningen of politieke standpunten, maar om observaties van het dagelijkse leven: het leven van een stadskoerier, een kattenfokster, een fysicus in een laboratorium, het verhaal van een jonge arbeider in deze tijd. Rosanval\u00adlon wil goed geschreven relazen, ook op de website. Wie voor Raconter la vie wil schrijven, verbindt zich aan zijn redactionele eisen.<\/p>\n
Raconter la vie is voor Rosanvallon het zoveelste vruchtbare project. Het is een uitvloeisel van zijn boeken La d\u00e9mocratie inachev\u00e9e (De onvoltooide democratie) en Le peuple introuvable (Het onvindbare volk). De democratie vertoont volgens Rosanvallon permanent gebreken, waardoor grote groepen mensen zich niet vertegenwoordigd voelen en onzichtbaar zijn. Ook in een democratie bestaat de neiging om mensen in soorten, groepen en stereotypen in te delen, zodat de individualiteit verdwijnt. Het bijzondere van elk mens (zijn \u2018singularit\u00e9\u2019) moet gezien blijven worden. Hoe kan dat beter dan door hem zelf aan het woord te laten?<\/p>\n
Nee<\/p>\n
Carel Peeters\u2019 literaire kroniek verschijnt maandag en vrijdag om 15.00 uur op www.vn.nl\/boeken<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kroniek – Het bijzondere van ieder mens moet gezien worden, vindt Rosanvallon.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/25873"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=25873"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/25873\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=25873"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=25873"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=25873"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}