Belgi\u00eb heeft in de Vlaamse dichter Charles Ducal nu zijn eigen Dichter des Va\u00adder\u00adlands. Hij gaat tenminste zes gedichten per jaar schrijven die in een landelijke krant zullen worden gepubliceerd. Zijn eerste gedicht, \u2018Woord tegen woord\u2019, dat in De Morgen van 29 januari stond, is een mooi programmatisch gedicht waarin gewone woorden (met \u2018armen en benen\u2019) tegenover de woorden van de dichter worden gezet. Dat zijn woorden \u2018zonder grond\u2019, die moeten het helemaal van zichzelf hebben. Ze zijn niet functioneel.<\/p>\n
Het gedicht stond naast de \u2018Acceptatie\u00adspeech\u2019 die Ducal op die dag uitsprak in het Literatuurhuis Passa Porta in Brussel. In zulke toespraken wordt steevast de po\u00ebzie verdedigd tegen de po\u00ebzieheidenen. Dat is een ongeschreven traditie, ooit in 1579 door de Engelsman Sir Philip Sidney begonnen met zijn Defense of Poesie. De taal van de po\u00ebzie dreigt altijd weggedrukt te worden omdat ze niet functioneel is. Ducal beklaagt zich erover dat de po\u00ebzie tegenwoordig \u2018dermate stiefmoederlijk wordt behandeld in het onderwijs en de media, dat gedichtendag soms meer weg heeft van een schaamlapje dan van een feestjurk.\u2019<\/p>\n
Dat po\u00ebzie niet veel gelezen wordt, valt moeilijk te ontkennen, maar dat de po\u00ebzie stiefmoederlijk zou worden behandeld in \u2018de media\u2019 betwijfel ik. De aandacht voor po\u00ebzie in kranten en tijdschriften en op radio en televisie is al jaren aanzienlijk. Bovendien zijn er prijzen (Herman Gorterprijs, VSB Prijs, Herman Deconinckprijs), is er een gedichtendag en een gedichtenweek, zijn er wedstrijden (Turing Gedichtenwedstrijd), bloemlezingen, po\u00ebziewebsites en een echt Gedich\u00adten\u00adbal. Er zijn tijdschriften (Awater, Po\u00ebzie\u00adkrant) en serieuze po\u00ebziecritici (Piet Gerbrandy, Rob Schouten, Erik Menkveld). In De Wereld Draait Door verving Adriaan van Dis Gerrit Komrij om met hel en verdoemenis te dreigen voor wie zich verre houdt van po\u00ebzie. Radio 4 vroeg er een hele week aandacht voor.<\/p>\n
De vraag is waar die discrepantie vandaan komt tussen die welwillende aandacht voor po\u00ebzie en de beperkte belangstelling. Mijn antwoord is dat de charmes van de po\u00ebzie dezelfde zijn als die, die ervoor zorgen dat men ervoor terugschrikt. In po\u00ebzie begint alles altijd opnieuw. Dat wil men eigenlijk niet. Iets kan beter ergens mee verder gaan. Een gedicht stort je in een geheel nieuwe wereld. Het is soms moeilijk te begrijpen. Je wilt niet verloren raken in het doolhof van een gedicht. Om dat doolhofgevoel te voorkomen, wil je het gedicht zo snel mogelijk helemaal begrijpen. Helaas, dat gaat zelden. Een gedicht is een sfinx: het is verleidelijk (het houdt de belofte in dat je iets bijzonders te weten komt), maar raadselachtig.<\/p>\n
Charles Ducal heeft het in zijn toespraak over \u2018het afkalven van een ge\u00efnteresseerd lezerspubliek\u2019. Ik denk dat daar niet echt sprake van is. Er is wel een kloof aan het ontstaan tussen de meer populaire cultuur in de vorm van muziek, televisie, shows, soaps, film en internet, en een publiek dat meer, breder, dieper, duurzamer, nieuwsgieriger ge\u00efnteresseerd is, onder meer in po\u00ebzie. Ducals \u2018media\u2019 (kranten en weekbladen) proberen juist te voorkomen dat cultuur iets exclusiefs wordt, zie de dagelijkse speciale cultuurkaternen. Misschien, zei Gerrit Komrij, is po\u00ebzie wel aanstellerij. Maar wat, vroeg hij zich af, \u2018is een mens zonder aanstellerij? Een dooie wandelstok, en geen toverhazelaar\u2019.<\/p>\n
Nee<\/p>\n
Carel Peeters\u2019 literaire kroniek verschijnt maandag en vrijdag om 15.00 uur op www.vn.nl\/boeken<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
kroniek Er is welwillende aandacht voor po\u00ebzie, \u00e9n weinig belangstelling.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/25599"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=25599"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/25599\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=25599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=25599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=25599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}