Dit is het dan. Lunchen met Jezus in de periferie van Rome.<\/p>\n<\/div>\n
Hoe zou het met Ted zijn?<\/h5>\n
Mijn overblijfjuf en Ted Neeley waren de eerste liefdes in mijn leven. Mijn overblijfjuf omdat ze lekker rook en bloemetjesrokken droeg, Ted Neeley omdat hij Jezus was. Jezus uit Jesus Christ Superstar,<\/em> de verfilmde rockopera van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice uit 1973. De gierende gitaren, de hysterische dansjes, de hansoppen, alles sprak me aan. Mijn athe\u00efstische opvoeding stond de bewondering voor Ted Neeley niet in de weg. Zijn hese rockstem en licht loensende ogen waren geloofsoverschrijdend.<\/p>\n Omdat mijn liefde in het internetloze tijdperk was ontstaan, kwam het nooit in me op hem te googelen. Tot ik laatst wakker werd met de gedachte: hoe zou het met Ted zijn? Een gevaarlijke vraag, want in een paar muisklikken kan je droombeeld worden vervangen door buikjes, kaalheid of verkeerde jasjes. Maar er was geen weg meer terug. Het beeld dat verscheen, was eigenaardig. Een drastische verandering is raar, maar als die verandering helemaal uitblijft, is het niet minder raar. De rimpels en het brilletje waren nieuw, maar verder was alles intact. Het halflange haar, de rustige blauwe ogen, het weinig samenhangende baardje.<\/p>\n De meeste acteurs willen een karakter na de productie zo snel mogelijk van zich afschudden, juist als de rol voor grote bekendheid heeft gezorgd. Kapitein von Trapp speelde na The Sound of Music<\/em> vooral in Dracula-films en Romy Schneider was Sissi zo gaan haten dat ze haar golvende lokken afknipte. Waarom leek de zeventigjarige Ted Neeley nog w\u00e9l precies op de superster uit 1973? Een simpele zoekactie gaf het antwoord. Neeley heeft zijn rol nooit afgeschud, integendeel. Hij is \u2018de tel kwijtgeraakt na de vijfduizendste voorstelling\u2019, stond er in een interview. Mijn enthousiasme bereikte een hoogtepunt toen ik op zijn site de kop Ciao Italia!!!<\/em> las. Ted Neeley kondigde aan voor het eerst naar Europa af te reizen, op uitnodiging van het Romeinse theater Il Sistina<\/em>.<\/p>\n Het interviewverzoek is snel verstuurd. Onder\u00adtussen duik ik in de wondere wereld van de Jezus\u00adfilm. Na de trage Il vangelo di secondo Matteo<\/em> van Pasolini, de EO-kitsch van de The Greatest Story Ever Told<\/em> en de horrorfilm The Passion of the Christ<\/em> concludeer ik dat de liefde voor Jesus Christ Superstar<\/em> niet per se een waardering voor het genre an sich betekent. Freek Bakker, religiewetenschapper en schrijver van het boek Jezus in beeld. Een studie naar zijn verschijnen op het witte doek<\/em> heeft er nog veel meer bekeken. \u2018Er zijn ongeveer honderdvijftig Jezus-films, maar daar zitten ook pornofilms bij.\u2019 Ongeveer veertig doen een serieuze poging om het leven van Jezus te verbeelden, en daarvan heeft Freek Bakker er vijfentwintig in zijn boek besproken.<\/p>\n De eerste Jezusfilm stamt uit 1897, maar de echte doorbraak kwam in 1927 met The King of Kings<\/em> van regisseur Cecil B. DeMille. Een stomme film met een gewaagde openingssc\u00e8ne waarin een hautaine Maria Magdalena half ontkleed in een koets door zebra\u2019s wordt voortgetrokken. Toch had DeMille zich aan alle kanten ingedekt, want een verbod van de kerk zou een commerci\u00eble flop betekenen. \u2018Hij nodigde een priester, een dominee, een rabbijn en ik geloof zelfs een boeddhist uit op de set,\u2019 aldus Bakker. Daarnaast werd Jezus, gespeeld door acteur H.B. Warner, zorgvuldig in de gaten gehouden. \u2018Het zou een schandaal zijn als hij zich aan de verlokkingen van Hollywood zou bezondigen.\u2019 Later zou Warner een boek schrijven over zijn ervaring als Jezus. \u2018Dat schijnt heel bijzonder te zijn geweest. Zo bijzonder dat hij daarna weinig grote rollen meer heeft gedaan.\u2019<\/p>\n Eigenlijk is het wel logisch: wat komt er nog na Jezus? Ted Neeley denkt er misschien wel net zo over. En er is nog een overeenkomst: DeMille\u2019s Jezus was al vijftig. \u2018Dat was een bewuste keuze. Een vijftigjarige man heeft meer gezag en minder erotische lading. Hij werd ook wel de vaderlijke Jezus genoemd.\u2019<\/p>\n Na een aantal weken krijg ik een reactie van de manager uit Los Angeles, tot voor kort ook manager van Metallica. Hij verwijst me door naar Teds dochter, die de pr doet. Zijn zoon en zijn vrouw, een van de extatische danseressen uit de woestijnsc\u00e8ne, helpen ook mee. \u2018Team Neeley\u2019 heet het familiebedrijf. Dochter Tessa Neeley reageert enthousiast en vertelt over Teds schema. De premi\u00e8re is op Goede Vrijdag, maar de tour loopt tot oktober. Er staat een optreden gepland voor een Rai-talenten\u00adshow, een special guest-bezoek aan het Vinotalia wijnfestival en de voorstelling voor de paus, daar zijn ze nog mee bezig. Er volgt een afspraak. \u2018In een buitenwijk van Rome, ik hoop dat je het kunt vinden.\u2019<\/p>\n Na een eindeloze rit door schimmige en chique Romeinse buurten rijdt de taxi het groen in. In een bocht met cipressen en citroenbomen verschijnt onverwachts een enorm complex met tenten, heftrucks en caravans. Er lopen veel bebaarde mannen rond. Soms lijkt Ted Neeley te verschijnen, maar dan blijkt het Annas of Kaiaphas te zijn. Uit een van de tenten klinkt het nummer \u2018What\u2019s the buzz\u2019 met Italiaans accent.<\/p>\n \u2018Het had al jaren niet geregend en tijdens de kruisigingssc\u00e8ne begon het opeens te stormen en te bliksemen. Iedereen snelde de bus in en ik hing daar’<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n Een gedrongen man loopt druk gesticulerend over het terrein. Het is artistiek directeur Mas\u00adsi\u00admo Piparo. Hij brengt Jesus Christ Super\u00adstar<\/em> al jaren achtereen in de Romeinse theaters. Elk jaar met Pasen is het weer zo ver. \u2018De Mat\u00adth\u00e4us Passion<\/em> is voor de elite, Jesus Christ Super\u00adstar<\/em> is voor het volk.\u2019 Normaal gesproken doet hij dat met een hele Italiaanse cast, maar het was zijn grote droom om Ted Neeley de rol van Jezus te laten vertolken. Hij vroeg hem elk jaar opnieuw, maar Neeley had het altijd te druk. Tot dit seizoen. \u2018Ik vroeg de zanger die de afgelopen jaren Jezus speelde of hij niet eens een andere rol wilde doen. Hij dacht even na en antwoordde: \u201cNou nee, eigenlijk niet. Behalve als Ted Neeley me komt vervangen.\u201d Toen had Ted al toegezegd!\u2019 Massimo grijnst. \u2018Hij is onze held. Het was nog wel moeilijk om een donkere Judas te vinden. Dit jaar willen we alles precies zoals in de film uit 1973.\u2019<\/p>\n De film van regisseur Norman Jewison overtrof het succes van de musical van de Britten Andrew Lloyd Webber en Tim Rice. Het was voor het eerst dat een Jezusfilm geen historische setting had. Er vlogen straaljagers over en er reden tanks door de woestijn. Jezus zong als een rock\u00adster, Judas danste als James Brown en de crew reed in een beschilderde flowerpowerbus. De film brak alle records en werd door een breed publiek bekeken. Althans, daar ging ik altijd vanuit. Maar NRC<\/em>-filmrecensent Hans Beerekamp weerspreekt dat. \u2018In de westelijke grote steden was het niet iets waar je op betrapt wilde worden. De film sloot naar mijn idee vooral aan bij de wedergeboren christenen. Die vonden dat Jezus een toffe peer was.\u2019<\/p>\n Het hippie-aspect wordt misbruikt als slimme commerci\u00eble vormgeving, vindt Beerekamp: \u2018De film eigent zich die rebellie wel toe, maar maakt er een gefatsoeneerde versie van. Jezus is een hippie met lang haar, maar het is wel goed gewassen. Goed gemaakte musicalkitsch, net als The Lion King<\/em>.\u2019 We krijgen bijna ruzie als hij Sim\u00adba met Jezus vergelijkt. Wel ziet hij het historische belang van de film: \u2018Je zou kunnen zeggen dat de bioscopen in de twintigste eeuw de rol van de kerken hebben overgenomen. Jesus Christ Superstar<\/em> is een scharnierpunt in die ontwikkeling. En Jezus was voor het eerst geen kwezel, maar een hunk. Een hunk in een lange jurk.\u2019<\/p>\n \u2018Daar is Ted!\u2019 roept Massimo. Uit een grote auto komt een piepkleine man stralend op me af. Op internet stond: \u2018he gives the best, and I mean BEST hugs of all time \ud83d\ude42<\/em>\u2019. Het wordt een hand, maar wel een stevige, met een andere hand rond mijn pols. De hug komt vast later nog. \u2018Wat geweldig dat je helemaal uit Nederland bent gekomen voor mij.\u2019 Hij kijkt me lang en aandachtig aan.<\/p>\n Met een hand op mijn schouder zoekt Ted Neeley naar een rustige plek, wat nog niet zo makkelijk is tussen alle Italiaanse musicalsterren. Tot mijn grote verrukking citeert hij een stukje uit de film, als Jezus de hogepriesters toespreekt. \u2018Why waste your breath moaning at the crowd? Nothing can be done to stop the shouting<\/em>. Waarmee ik maar wil zeggen: het is beter dat wij ons terugtrekken en dat we hun lawaai tolereren. Zo komen er dagelijks heel veel zinsnedes uit JCS<\/em> in mijn hoofd.\u2019 Zijn dochter Tessa, een pittige Amerikaanse met iPad en gelakte nagels, laat hem geen seconde alleen. \u2018Hij let nooit op de tijd, dus ik zorg dat hij zich aan zijn schema houdt.\u2019<\/p>\n Dat Ted Neeley niet op de tijd let, wordt snel duidelijk. Dat hij nog steeds van zijn rol houdt ook. \u2018Elke keer als ik die eerste klanken hoor,\u2019 \u2013 hij neuriet een stukje gitaarsolo \u2013 \u2018dan is dat intense gevoel er weer. Het is zo\u2019n intellectuele, spirituele en emotionele rol dat ik elke keer iets nieuws ontdek. Het heeft mijn leven drastisch veranderd. Daar ben ik heel erg dankbaar voor.\u2019<\/p>\n Of hij wel eens geen zin heeft? \u2018Nooit!\u2019<\/p>\n Neeley had nooit gedroomd van het theater. Hij kwam uit een zeer religieus Texaans nest, werd gedoopt als Southern Baptist<\/em> en leerde de Bijbel van binnen naar buiten. In zijn jonge jaren was hij gelukkig als drummer van verschillende rockbandjes als The Teddy Bears en The Teddy Neeley Four. Bij toeval werd hij gevraagd voor de rol van Claude in de musical Hair<\/em> en het was dezelfde artistiek directeur Tom O\u2019Horgan die Jesus Christ Superstar<\/em> produceerde. Neeley deed auditie. \u2018In eerste instantie als Judas. Nadat ik mijn nummer had gezongen, kwam Tom enthousiast naar me toe en omhelsde me. Ik dacht: yes, ik heb de rol! Maar toen zei hij: ik wil je wel vragen om morgen terug te komen. Want we willen dat je the other guy doet. Dus ik werd the other guy. En ik ben het nog steeds.\u2019<\/p>\n Tijdens het interview zwaait hij liefdevol naar de passerende medespelers, zonder zijn aandacht voor het gesprek te verliezen. Af en toe knijpt hij in een hand of vraagt hij hoe het nou \u00e9cht gaat. Ted Neeley zou een verdomd goeie goeroe zijn; misschien is hij het al. \u2018Mensen behandelen mij automatisch met respect. Soms vragen ze zelfs: mag ik dichterbij komen? Dan ben ik nog elke keer verbaasd.\u2019<\/p>\n Begin jaren zeventig was niet iedereen even blij met Jesus Christ Superstar<\/em>. Toen de musical voor het eerst werd opgevoerd op Broadway, waren er hevige protesten. \u2018We moesten ons elke avond een weg banen door de mensenmassa. Het ging hun vooral om de term \u201cSuperstar\u201d. En dat Jezus liedjes zong met een rock \u2018n\u2019 rollband. Dat vonden ze absoluut godslasterlijk. Ze zagen niet dat het een heel religieuze rol was, een menselijke Jezus met twijfels, onzekerheden en angsten. Dat was nieuw voor die tijd.\u2019<\/p>\n Zelf had Ted Neeley tijdens de filmopnames ook wel eens twijfels en angsten. Dat de crew religieuze uitglijders zou maken, bijvoorbeeld. Met name tijdens de kruisiging voelde hij zich ongemakkelijk. \u2018Het had al jaren niet geregend en tijdens de kruisigingssc\u00e8ne begon het opeens te stormen en te bliksemen. Iedereen snelde de bus in en ik hing daar. Ik was echt bang dat er een grote hand uit de hemel zou komen en me met kruis en al in de modder zou gooien. Dat we ondanks al onze oprechtheid toch iets verkeerds hadden gedaan.\u2019<\/p>\n Kaiaphas is nu manager in een ritsenfabriek, Petrus ging de porno in<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n Neeley vertolkte meer dan vijfduizend keer de rol van Jezus, maar de teller begon pas echt te tikken twintig jaar na de film. Midden jaren zeventig speelde hij in de musicals Tommy<\/em> en Sgt Pepper<\/em> en in de jaren tachtig was hij vooral bezig met zijn eigen muziek. Pas in 1993 zou het Jesus Christ Superstar<\/em>-feest weer losbarsten. Een gedeelte van de oude crew begon in dat jaar met de 20th AD Tour<\/em>. \u2018Toen ontdekten we pas hoe groot de groep fans was. Er was een tournee gepland van drie maanden, maar uiteindelijk werd die verlengd tot vijf jaar. Non-stop. Het was de langste re\u00fcnietour uit de Amerikaanse geschiedenis.\u2019<\/p>\n Vanaf dat moment gingen de jubilea gewoon door. In 2013 werden er speciale filmavonden met VIP-arrangementen georganiseerd. Maria Magdalena, Pilatus, Kaiaphas, Annas en Hero\u00addes, ze waren er allemaal bij.<\/p>\n \u2018Alleen Carl is er niet meer. Ik mis hem enorm, hij was een goede vriend.\u2019 Ted kijkt even naar boven. De swingende Carl Anderson, alias Judas, was in 2004 overleden, had ik al gelezen. De rest van de crew had ik ook gegoogeld. Bijna alle Wiki\u00adpedia\u00adpagina\u2019s begonnen met mostly known as of most remembered for<\/em>. Met uitzondering van Pilatus. Die werd getypeerd als \u2018acteur die een kortstondige relatie met Barbra Streisand had\u2019. Tot hij erachter kwam dat hij homo was. Kaiaphas is manager in een ritsenfabriek, Maria Magdalena verzorgt haar ouders op Hawa\u00ef, Annas heeft geen Wikipediapagina en Petrus ging de porno in. Niet onverdienstelijk overigens: hij was een van de sterren uit de Golden Age of Porn<\/em>, speelde in meer dan vijfhonderd films en is opgenomen in de Legends of Erotica Hall of Fame<\/em>. Op oude sites staan fascinerende vintagebeelden, voor iedereen die van harig houdt.<\/p>\n Terug naar Ted Neeley, want mijn nieuwsgierigheid naar de grens tussen rol en realiteit is gegroeid. Ik stel de vraag of hij zich uitverkoren voelt. Aangewezen door God om op deze aarde\u2026. \u2018Nee nee nee.\u2019 Van ergernis is geen sprake, eerder van enige verlegenheid. \u2018Ik ben uitverkoren door de fantastische Norman Jewison en Tom O\u2019Hor\u00adgan die mij hebben gecast.\u2019 Toch is de scheidslijn dun, want daarna volgt een reeks anekdotes die aangeven dat hij zich ook buiten de set verantwoordelijk voelt voor zijn rol. \u2018Er komen wel vaak mensen naar me toe die echt denken dat ik Jezus ben. Dan vragen ze bijvoorbeeld of ik het kind in hun buik wil zegenen. En als ik dan hun buik aanraak, zeg ik: ik ben maar een gewone rock \u2018n\u2019 rolldrummer uit Texas die hoge noten zingt en heel erg veel geluk heeft gehad. Misschien kan ik ze toch iets doorgeven, via een knuffel bijvoorbeeld. Ik hield altijd al van fysiek contact, mijn moeder noemde me een teddybeer.\u2019<\/p>\n Als ik naar zijn moeder vraag, zijn de tranen snel paraat. \u2018Ze had een foto van mij als Superstar in haar huiskamer hangen. Op een bepaald moment van de dag scheen de zon erop en dan kwamen er mensen langs die riepen: wat een prachtig schilderij van Jezus hebt u daar hangen! Dan was ze zo apetrots…\u2019<\/p>\n Zijn dochter en de Italiaanse tolk huilen nu ook. Ik twijfel even of ik zal meedoen, maar dan veegt Tessa haar tranen weg en kijkt op haar smartphone. \u2018Het is echt tijd, pap, je moet nog eten en jezelf klaar maken voor de repetities.\u2019 Ted lijkt van ver te komen. \u2018O ja, eten. Kijk, zij zorgt dat ik nog een beetje functioneer op deze aarde!\u2019<\/p>\n Na de lunch vertrekt hij naar de set voor de repetities. De kostuums zijn nog niet klaar en er wordt nog niet uit volle borst gezongen, maar gevaarloos bewegen in het spectaculaire decor is al moeilijk genoeg. Soms verschijnt Neeley op een roterend vlak, dan weer schiet hij zo maar uit de grond. Petrus roept iets dat lijkt op: I don\u2019t know him<\/em>, maar zijn accent is zo sterk dat het even duurt voordat het doordringt. Ted fluistert later in mijn oor: \u2018Ze hebben geen idee wat ze zingen.\u2019 Gelukkig vormt hij alles om tot iets positiefs. \u2018Dat is moeilijk, hoor, de teksten zingen als je geen Engels kent. Dat is pas talent!\u2019<\/p>\n ‘Als Jezus spijkers door zijn handen kon verdragen, dan kan ik wel een paar zweepslagen aan\u2019<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n Er zijn nog enkele weken te gaan voor de premi\u00e8re, maar hij wil geen repetitie missen. Hij lijkt een beetje teleurgesteld dat niet iedereen z\u2019n rol zo serieus neemt. \u2018Ik repeteer nu nog alleen met de tweede cast, de eerste cast komt pas een paar dagen voor aanvang.\u2019<\/p>\n Ted Neeley is nu zeventig, zevenendertig jaar ouder dan Jezus ooit geworden is. De felle lampen maken het contrast tussen hem en de piepjonge Maria Magdalena nog groter. Maar Neeley kijkt er op zijn eigen manier naar. \u2018In 1973 was ik nog maar een baby-Jezus, sindsdien heb ik me enorm ontwikkeld. Ik wou dat ik toen had gevoeld wat ik nu voel, dan zou de film nog expressiever zijn geweest.\u2019<\/p>\n De zweepsc\u00e8ne wordt droog gedaan, maar in de voorstelling wenst Neeley echt geslagen te worden: \u2018Als Jezus spijkers door zijn handen kon verdragen, dan kan ik wel een paar zweepslagen aan.\u2019 Er is nog geen noot gezongen. Stilletjes hoop ik dat Neeley toch nog gaat zingen. En dan het liefst de hoge uithaal uit het nummer \u2018Gethse\u00admane\u2019, waarin hij tussen de Isra\u00eblische rotsen loopt en vraagt waarom God hem zo graag dood wil. Maar zijn dochter helpt me uit de droom: \u2018Dat nummer bewaart hij voor de voorstelling, om het gevoel niet te verpesten.\u2019<\/p>\n Bij het afscheid krijg ik een videoboodschap voor mijn moeder en de langverwachte hug. Misschien wel de beste hug aller tijden.<\/p>\n Hoe lang hij nog doorgaat, is de logische laatste vraag. \u2018Zolang als mensen mij willen hebben. Ik blijf voor altijd 33.\u2019<\/p>\n \u00a9 Portretfoto\u2019s Ted Neeley, Francesco Zizola\/Noorimages<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Interview met ‘Jesus Christ Superstar’ Ted Neeley, die voor altijd 33 blijft<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":240772,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[487],"class_list":["post-23165","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","tag-gratis","dossier-leven","article_type-opnieuw-relevant"],"acf":[],"author_name":"Laura Stek","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/23165","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=23165"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/23165\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Laura Stek","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/240772"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=23165"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=23165"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Een](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/04\/58e4f266-7b5c-4e2b-9a2d-f53867cac782_1469947_10152499789307942_2138443032_n_preview.jpg\")
150 Jezusfilms<\/h5>\n
Veel bebaarde mannen<\/h5>\n
Toffe peer<\/h5>\n
Goeie goeroe<\/h5>\n
![\"\u2018Alleen](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/04\/3c83dbcf-8bd1-4d0a-90ee-d8581bc89b11_JCS_Il_Sistina_Poster_preview.jpg\")
De langste re\u00fcnietour<\/h5>\n
![\"\u2018In](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/04\/6540a507-8952-4c7f-b1c5-ebf73cfba0f2__ZIF1541_2_preview.jpg\")
Teddybeer<\/h5>\n
Echte zweepslagen<\/h5>\n