{"id":22643,"date":"2014-05-02T15:24:00","date_gmt":"2014-05-02T13:24:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/finkielkraut-en-de-terugkeer-van-schroom\/"},"modified":"2014-05-02T15:24:00","modified_gmt":"2014-05-02T13:24:00","slug":"finkielkraut-en-de-terugkeer-van-schroom","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/finkielkraut-en-de-terugkeer-van-schroom\/","title":{"rendered":"Finkielkraut en de terugkeer van schroom"},"content":{"rendered":"
De Franse filosoof Alain Finkielkraut werd vorig jaar lid van de illustere Acad\u00e9mie Fran\u00e7aise. Niet omdat hij zo\u2019n brave denker is, want controversieel is hij altijd al geweest. En ook weer in zijn nieuwe boek.<\/div>\n

Van deconservatieve cultuurcritici die zich momenteel weren tegen de geest van detijd is Alain Finkielkraut degene die niet schroomt om van een clash of civilizations<\/em> te spreken, zekerin Frankrijk. Als voorbeeld van die tijdgeest moet men wat hem betreft denkenaan het radicale progressieve idealisme van zijn tegenstander Alain Badiou. Datis de filosoof die in het debat over immigratie en de multiculturelesamenleving zo \u2018gastvrij\u2019 is dat hij geen grenzen wil erkennen: de wereld moetoveral van iedereen kunnen zijn. Met de praktische gevolgen van diegastvrijheid kan hij zich niet bezighouden. <\/p>\n

Finkielkrautis juist bang voor het uiteenvallen van Frankrijk in gemeenschappen (\u2018civilizations\u2019)die elkaar niet of nauwelijks verdragen of onverschillig tegenover elkaarstaan. De fameuze Franse republikeinse neutraliteit wordt bedreigd door deeisen die de afzonderlijke groepen stellen om hun eigen cultuur nadrukkelijk temogen uiten. Het op school dragen van hoofddoekjes, of welke andere goedzichtbare uiting van religieuze gezindheid ook, is het beruchtste voorbeeld: derepublikeinse gelijkheid veronderstelt dat men dat niet doet. Voor Finkielkraut(en met hem onder meer R\u00e9gis Debray en Elisabeth Badinter) was dat een \u2019onaantastbaarrepublikeins principe\u2019 (gebaseerd op de \u2018la\u00efcit\u00e9\u2019, de levensbeschouwelijkeneutraliteit in de openbare ruimte). <\/p>\n

\n
\n

Niets ten nadele van het verleden, maar je moet het ook selectief kunnen vergeten, anders wordt het een last<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

In zijn nuin vertaling verschenen boek over \u2018ontsporingen\u2019 van de multicultuur Ongelukkige identiteit<\/em> beschrijftFinkielkraut een andere botsing. Die deed zich vorig jaar voor in de discussieover het op te richten museum Huis van degeschiedenis van Frankrijk<\/em>. Die naam was niet naar de zin van progressieveidealisten: het moest niet geschiedenis van<\/em>Frankrijk zijn, maar geschiedenis in<\/em>Frankrijk. Met in<\/em> zou het niet meeralleen om Frankrijk gaan, dat wel een toontje lager kon zingen, maar over \u2018allegemeenschappen en ori\u00ebntaties van religieuze, etnische, regionale, seksueleaard\u2019. Zo werd geprobeerd \u2018Frankrijk zichzelf te laten vergeten\u2019, schrijftFinkielkraut. De nieuwe regering van president Hollande wilde zich niet in ditwespennest begeven en blies het hele plan voor het museum af. <\/p>\n

\n
\"Alain
Alain Finkielkraut: Zodra bij kinderen van schroom sprake is zijn ze \u2018niet louter slaaf van lusten en angsten\u2019. Foto: Claude Truong-Ngoc<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n

Door dejaren heen heeft Finkielkraut, te beginnen met zijn boek De ondergang van het denken<\/em> in 1987, op het controversi\u00eble slappekoord gelopen: hij is een naar het reactionaire neigende cultuur-conservatief,iemand die niets moet hebben van het neoliberalisme, van de celebrities manie, dedominantie van reclame en van oppervlakkige cultuur. Hij is v\u00f3\u00f3r patriottisme(naar Amerikaans voorbeeld), voor klassiek degelijk onderwijs, voor een hi\u00ebrarchievan waarden, tegen cultuurrelativisme, voor de Europese cultuur, voor deVerlichting, voor de Romantiek en, niet onbelangrijk, voor alle kritiek die daaropmogelijk en noodzakelijk is. Hij wil ook dat men zich bewust is van wat vorigegeneraties hebben bereikt. Dat zou voor een positief schuldgevoel zorgen. Totde vaste geloofsbrieven van het conservatisme, ook bij Finkielkraut, behoortdat het verleden de leermeester moet zijn van het heden. Niets ten nadele vanhet verleden, maar je moet het ook selectief kunnen vergeten, anders wordt heteen last.\u00a0\u00a0 <\/p>\n

\n
\n

In verschillende boeken waarin leraren vertellen over hun ervaringen komt steeds \u00e9\u00e9n woord terug: brutaliteit<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

DatFinkielkraut zo\u2019n uitgesproken verdediger van de Franse staat is heeftnatuurlijk alles te maken met zijn afkomst als zoon van Poolse overlevenden vande Holocaust die zich na de oorlog in Frankrijk vestigden. Hij is zelf deideale geassimileerde immigrant die hij zo graag in deze tijd zou zien, inplaats van het ontstaan van de parallelle samenlevingen van immigranten in debuitenwijken van de grote steden. <\/p>\n

Finkielkrautwerd vorig jaar benoemd tot lid van het pantheon van Franse literatoren, de Acad\u00e9mieFran\u00e7aise. In dat illustere gezelschap houdt hij zich onder meer bezig met deterugkeer van wat hij in Ongelukkigeidentiteit<\/em> het \u2018aidoos\u2019 in het onderwijs noemt. \u2018Aidoos\u2019 is Grieks voorontzag, vrees, bescheidenheid, schroom. Zodra bij kinderen van schroom sprakeis zijn ze \u2018niet louter slaaf van lusten en angsten\u2019. Ze bevinden zich dan nietalleen in hun eigen universum, maar behoren tot de sfeer van de menselijkesamenleving. Aidoos duikt als een beproefd begrip nu op omdat Finkielkrautciteert uit verschillende boeken waarin leraren vertellen over hun ervaringen.Daarin komt steeds \u00e9\u00e9n woord terug: brutaliteit, ook wel \u2018de invasie van hetlichaam\u2019 genoemd: \u2018Aidoos heeft afgedaan, het lichaam laat zich gaan\u2019, schrijftFinkielkraut naar aanleiding van iemand die haar leraren-memoires niet anderskon noemen dan Coll\u00e8ge brutal<\/em>. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een controversi\u00eble denker over de multicultuur<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":240356,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-22643","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/22643","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=22643"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/22643\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/240356"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=22643"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=22643"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}