{"id":20373,"date":"2014-06-25T00:00:00","date_gmt":"2014-06-24T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/braaf-mij-treft-de-laatste-tijd-juist-de-hoge-kwaliteit-van-de-nederlandse-documentaire\/"},"modified":"2014-06-25T00:00:00","modified_gmt":"2014-06-24T22:00:00","slug":"braaf-mij-treft-de-laatste-tijd-juist-de-hoge-kwaliteit-van-de-nederlandse-documentaire","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/braaf-mij-treft-de-laatste-tijd-juist-de-hoge-kwaliteit-van-de-nederlandse-documentaire\/","title":{"rendered":"Braaf? Mij treft de laatste tijd juist de hoge kwaliteit van de Nederlandse documentaire"},"content":{"rendered":"
\n

Media<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

vakblog De Nieuwe Reporter<\/span> deed onlangs verslag van een conferentie rond \u2018experiment in de Nederlandse documentaire\u2019. Strekking: daar is het droevig mee gesteld. In het knarsende proza van de notulist: \u2018Vanuit meerdere kanten wordt het gevoel gedeeld dat de Nederlandse documentaire te braaf is, en ook internationaal steeds minder aansluiting heeft.\u2019 Documentaires, aldus een van de sprekers, \u2018worden te vaak bij voorbaat ingevuld door de makers, terwijl de werkelijkheid die zich voor je ogen voltrekt veelzijdiger is dan je ooit zou kunnen bedenken\u2019. Over dat internationale kan ik niet oordelen. Maar te braaf en te voorspelbaar? Mij treft de laatste tijd juist de hoge kwaliteit van de Nederlandse documentaire. Moeiteloos kan ik drie recente voorbeelden noemen van films die verpletterende indruk op me maakten. Alle drie trouwens uitgezonden door de publieke omroep \u2013 instituut waarover tijdens die conferentie, begrijp ik, \u00f3\u00f3k nogal werd geklaagd.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Eerst was daar Foto: Eddy<\/span>, portret van voormalig Vrij Nederland-fotograaf Eddy de Jongh, gemaakt door zijn zoon David. Zelden zag ik, met excuus voor de flapteksttermen, zo\u2019n briljant gemaakte, zo\u2019n aangrijpende film. Het verhaal had bovendien een wonderschoon slotakkoord: op het allerlaatste moment kwam het beeld dat je van de man had opgebouwd volkomen op z\u2019n kop te staan.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Een paar maanden later was daar Elke dag 4 mei<\/span>, documentaire van Natascha van Weezel. Zij portretteerde enkele kleinkinderen van Holocaustoverlevenden \u2013 een thema waarover ik van tevoren zo mijn twijfels had. Die waren al na een kwartiertje compleet verdwenen. Heel overtuigend liet ze zien hoe de trauma\u2019s inderdaad doorwerken tot in het derde geslacht.
En begin mei was daar Het beste voor Kees<\/span>, gemaakt door Monique Nolte. Ademloos volgde ik de wederwaardigheden van autist Kees en zijn bejaarde ouders. Wat een hilarische, pijnlijke en tot nadenken stemmende film. En ik was niet de enige. Op de avond zelf keken 650.000 mensen, via internet nog eens 390.000 (stand nu ik dit schrijf). Ruim 1 miljoen kijkers voor een anderhalf uur durende documentaire over een weinig sexy onderwerp \u2013 mooier compliment aan de maakster is niet denkbaar. En o ja, de gelijknamige Facebookpagina (waarop Kees regelmatig berichten achterlaat) verzamelde inmiddels zo\u2019n 24.000 likes. Niet vreemd dus dat zelfs De Telegraaf<\/span> op zijn site aandacht besteedde aan dit succes fou, onder de sprekende kop: \u2018Autist Kees megadruk na docu\u2019.
Wat deze documentaires verbond, was dat ze alle drie alles waren behalve braaf. Alle drie boden ze een blik op de werkelijkheid die even verrassend was als verontrustend.
Gatver, ik blijf maar klinken als zo\u2019n flaptekstschrijver. Als u me niet gelooft: ga naar uitzendinggemist.nl. Ik heb gelijk.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Vrij Nederland 28 juni 2014<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

elma.drayer@vn.nl<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Media vakblog De Nieuwe Reporter deed onlangs verslag van een conferentie rond \u2018experiment in de Nederlandse documentaire\u2019. Strekking: daar is het droevig mee gesteld. In het knarsende proza van de notulist: \u2018Vanuit meerdere kanten wordt het gevoel gedeeld dat de Nederlandse documentaire te braaf is, en ook internationaal steeds minder aansluiting heeft.\u2019 Documentaires, aldus een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-20373","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","editie-573"],"acf":[],"author_name":"Elma Drayer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/20373","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=20373"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/20373\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Elma Drayer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=20373"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=20373"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}