{"id":18745,"date":"2014-08-14T00:00:00","date_gmt":"2014-08-13T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/van-damascus-naar-stockholm\/"},"modified":"2015-11-06T10:20:58","modified_gmt":"2015-11-06T09:20:58","slug":"van-damascus-naar-stockholm","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/van-damascus-naar-stockholm\/","title":{"rendered":"Van Damascus naar Stockholm"},"content":{"rendered":"
Yasser en Aya, twintigers uit Damascus, wilden weg uit Syri\u00eb. De reis zou ze acht maanden en meer dan vijftienduizend euro kosten.<\/div>\n
\n

De boot schommelt woest heen en weer op de golven. Al uren is er niets anders te zien dan donker water. Yasser kijkt op zijn telefoon hoe laat het is. Drie uur \u2019s nachts. Ze zijn al meer dan een etmaal op zee. Hij trekt zijn vrouw Aya tegen zich aan en schijnt met het fel oplichtende telefoonscherm haar kant op om de tijd te laten zien. Klappertandend vraagt ze hoe lang het nog duurt en waarom in hemelsnaam de motor is uitgezet. Yasser fluistert dat hij het ook niet weet, maar dat ze vast snel zullen worden opgepikt door de Italiaanse kustwacht.<\/p>\n

Om hen heen klinkt geprevel van gebeden. Al een paar keer heeft hij geprobeerd te tellen hoeveel mensen er aan boord zijn, maar hij raakt steeds de tel kwijt als iemand boos zijn blik vangt en hij zijn ogen moet afwenden. Hij schat dat er zeker tweehonderdvijftig mensen aan boord zijn. Samen met zes andere Syrische families zijn ze de enige blanken aan boord.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Aya had hem gekalmeerd en gezegd dat het niet het moment was om heldhaftig te zijn<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

De rest komt uit Eritrea; meer mannen dan vrouwen. In het donker zijn het alleen maar grote witte ogen die schichtig rondkijken. Iemand schreeuwt naar de stuurman die al minutenlang op zijn satelliettelefoon staart. Een beer van een kerel staat met een gefrustreerde kreun op uit de kluwen van lichamen. Hij stapt met gigantische passen over het dek, dwars over mensen heen. Hij valt. Er klinkt gegil.<\/p>\n

Het is de hele nacht al onrustig. Geschreeuw, geduw, getrek; hier en daar is een klap uitgedeeld. De horrorverhalen van deze boottochten naar Lampedusa hebben ze vaak genoeg gehoord. Krakkemikkige boten die de overkant niet halen en zinken. Passagiers die onderling bepalen wie overboord wordt gegooid om het gewicht omlaag te brengen. Dat is hun grootste angst. Ook deze boot is afgeladen en ligt diep in het water. Al meerdere golven zijn over het dek geslagen.<\/p>\n

De Syri\u00ebrs zijn ver in de minderheid, dus de keuze zou snel gemaakt zijn. Met de andere families hebben ze zich zo onopvallend mogelijk gedragen en een plekje aan de voorkant van het dek bemachtigd. Een paar uur eerder stond Yasser op het punt een man van twee keer zijn gewicht tot de orde te roepen, omdat hij aan Aya\u2019s benen had gezeten. Aya had hem gekalmeerd en gezegd dat het niet het moment was om heldhaftig te zijn. \u2018Beesten zijn het, Aya. Beesten.\u2019<\/p>\n<\/div>\n

\"StockholmStockholm is voor veel Syrische vluchtelingen het beoogde reisdoel. Zweden is het meest gewilde land omdat elke Syri\u00ebr een verblijfsvergunning wordt verleend. Foto: Edward Stojakovic\/CC<\/em><\/div>\n
\n

Als moslims<\/h3>\n

De vier peuters en drie baby\u2019s van de Syrische families worden onder dikke jassen warm gehouden en liggen al een paar uur te slapen. De kleinste is nog geen drie maanden. Ze hebben de hele tocht nog geen kik gegeven. Zelfs niet toen in Tripoli iedereen uren door het water moest lopen richting de boot.<\/p>\n

Ouders droegen hun kinderen hoog boven het water en wanneer hun armen te moe werden, namen anderen ze over. Gedurende de hele reis praten de Syri\u00ebrs nauwelijks met elkaar. Ze ontwijken zelfs elkaars blikken. Iedereen weet hoe vreselijk het is. Het voelt zinloos daarvan bij elkaar bevestiging te zoeken met oogcontact.<\/p>\n

Alleen een van de moeders, een mollige vrouw, volledig in het zwart gehuld, is eerder in snikken uitgebarsten. Ze probeerde haar tranen voor haar drie kinderen verborgen te houden. Met schokkende schouders fluisterde ze dat het toch beestachtig was hoe ze twee uur door het ijskoude water moesten lopen en nu allemaal kletsnat op de boot zaten.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Zachtjes aait Yasser Aya over haar hoofd, ook al zou een echte moslim dat nooit doen<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Aya kalmeerde haar door te zeggen dat Allah hen niet in de steek zou laten. Aya en Yasser zijn geen moslims en geloven niet in Allah, maar ze hebben het advies gekregen om zich tijdens de reis wel als moslims te gedragen. Een vrouw met een hoofddoek krijgt meer respect en wordt minder lastiggevallen. Zachtjes aait Yasser Aya over haar hoofd, ook al zou een echte moslim dat nooit doen. Hij weet dat Aya doodsbang is geweest voor deze bootreis.<\/p>\n

Ook hij heeft vaak nachtmerries gehad over deze tocht. Hij probeert haar met zijn ogen gerust te stellen. Het kan echt niet lang meer duren. Ze luisteren hoe de stuurman contact zoekt via de satelliettelefoon, wanneer plotseling heel ver weg het geluid van een helikopter klinkt. Ze houden hun adem in tot het geluid dichterbij is en ze zeker weten dat het echt is. De Italianen komen er aan. Een grote glimlach breekt door op het gezicht van Aya. Ze zijn gered. Europa is gehaald.<\/p>\n

\n

In puin<\/h3>\n

Een half jaar eerder namen ze de beslissing om uit Syri\u00eb te vluchten. Zij was beleidsmedewerker bij het ministerie van Cultuur, hij commercieel manager bij een luchtvaartmaatschappij. Ze hadden elkaar leren kennen in het bandje waarmee ze een paar avonden per week optraden, hij als drummer, zij op de piano.<\/p>\n

Al langer speelden ze met de gedachte naar Europa te vluchten. De hele stad lag in puin, ze werkten beiden al maanden niet meer en alles werd met de dag duurder. Damascus was onleefbaar geworden. Ze waren beiden eind twintig en wilden een gezin, maar ze waren het erover eens dat dit in Syri\u00eb onmogelijk was. Ze wilden in een veilig land een nieuw leven opbouwen en samen een bedrijfje beginnen, misschien een restaurant.<\/p>\n<\/div>\n

\"AyaAya haalde Yasser over om via Libi\u00eb te reizen. Foto: David Holt\/CC<\/em><\/div>\n

Toen Yasser in de lente van 2013 werd opgeroepen voor de drie jaar durende dienstplicht voor het leger van Assad, hakten ze de knoop door. Maar weinig mannen maken die drie jaar vol, en niet omdat ze veilig terugkeren. Het plan was om via Libanon naar Egypte te gaan en dan in Alexandri\u00eb een boot te pakken richting Itali\u00eb.<\/p>\n

Libi\u00eb wilden ze mijden omdat gewapende groeperingen daar vrij spel schenen te hebben en op internet de meest afgrijselijke verhalen over verkrachtingen en folteringen rondgingen. Via Facebook en internetfora hadden ze informatie ingewonnen over de beste route en waren ze in contact gekomen met \u2018helpers\u2019. Direct werd duidelijk dat ze geld nodig hadden, heel veel geld.<\/p>\n

De reis Damascus-Alexandri\u00eb, inclusief een visum voor Egypte, kostte drieduizend euro per persoon, maar om vervolgens verder te reizen richting Europa moesten ze het drievoudige op zak te hebben. Hun spaargeld was lang niet toereikend, en ze besloten al hun bezittingen te verkopen: juwelen, kleren, computers, en met veel pijn: hun muziekinstrumenten.<\/p>\n

Ze vlogen via Libanon naar Alexandri\u00eb met in hun paspoort een werkvisum voor Egypte. Interesse in een baan in Egypte hadden ze niet, maar op deze manier kwamen ze het gemakkelijkst legaal het land binnen. Daar ontmoetten ze de man die ze op internet hadden gevonden en die voor hen een ticket voor de oversteek naar Itali\u00eb zou kopen. Het was augustus, de zee was kalm en ze zouden over een paar dagen vertrekken. Ze hadden nog \u00e9\u00e9n telefoon over en kochten een Egyptische SIM-kaart waarmee ze uitgelaten naar huis belden.<\/p>\n

\n

Vanaf nu waren ze genoodzaakt illegaal grenzen over te steken en moesten vertrouwen op tussenpersonen, sjacheraars en corrupte ambtenaren<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Een half uur na vertrek onderschepte de Egyptische waterpolitie de boot met Syri\u00ebrs en Egyptenaren. Yasser en Aya probeerden te begrijpen wat dit betekende. Kregen ze hun geld terug? Hun helper was nergens te bekennen en nam zijn telefoon niet meer op. Een Egyptische agent bekeek hun paspoorten en wees op hun visum voor Egypte: \u2018Visa will be canceled.<\/em>\u2019<\/p>\n

Uiteindelijk werden ze twintig dagen vastgehouden op het politiebureau in Alexandri\u00eb en daarna het land uitgezet met een aantekening in hun paspoort dat ze hadden geprobeerd op illegale wijze het land te verlaten. Vanaf nu waren ze genoodzaakt illegaal grenzen over te steken en moesten vertrouwen op tussenpersonen, sjacheraars en corrupte ambtenaren.<\/p>\n

\n

Nu gaan<\/h3>\n

Waar Aya eerst twijfelde aan hun plan om per boot Europa te bereiken, was ze nu vastbesloten Damascus zo snel mogelijk weer te verlaten. Hoewel Libi\u00eb eerst geen optie was, overtuigde zij nu Yasser ervan deze route te nemen. \u2018Al is het 50\/50 of we het wel of niet halen; we hebben niets te verliezen.\u2019<\/p>\n

Van andere Syri\u00ebrs begrepen ze dat het meer geld kostte, maar dat in Libi\u00eb in elk geval iedereen omkoopbaar was. Yasser wilde zelf beter begrijpen wat ze konden verwachten en dwaalde nachtenlang over internetfora, terwijl buiten het geluid van geweerschoten en sirenes klonk. Hij las over het vluchtelingenbeleid in Europese landen. Het verschilde nogal.<\/p>\n<\/div>\n

\"MigrantenMigranten arriveren op het eiland Lampedusa. Foto: Sara Prestianni\/CC<\/em><\/div>\n

Itali\u00eb was hopeloos; eindeloze procedures en de vluchtelingencentra waren afgeladen en in slechte condities. Het enige wat je van de overheid keeg, was een set schone kleren. Hoe noordelijker hoe beter, met als absolute nummer \u00e9\u00e9n: Zweden. Hij las berichten dat vluchtelingen naast een woning vijfhonderd euro per maand kregen. In Duitsland zou dat een derde daarvan zijn. Denemarken en Nederland zaten daar tussenin, Frankrijk daaronder.<\/p>\n

Hij zag foto\u2019s van keurig ingerichte huisjes en spierwitte klaslokalen waar Zweedse taalles werd gegeven. Maar belangrijker: Zweden had als enige Europese land aangekondigd alle Syrische vluchtelingen een permanente verblijfsvergunning te geven. Ook begreep hij dat er voor hoogopgeleiden zoals zij een verkort traject bestond om binnen een paar maanden te worden voorbereid op een baan of studie op niveau.<\/p>\n

Nu gaan, was het advies. De omstandigheden waren zo gunstig dat iedereen die kant op wilde, en Zweden zou de regels mogelijk aanpassen als het de toestroom niet langer aankon. Van Syri\u00ebrs die hun voor waren gegaan, leerde hij dat hij, tot hij in Zweden was, moest weigeren zijn vingerafdrukken af te geven in een ander Europees land.<\/p>\n

Op basis van de Verordening van Dublin moet een vluchteling asiel aanvragen in het land waar hij de Europese Unie binnenkomt. Zolang een vluchteling vingerafdrukken weigert, kan hij die regel ontlopen, verder reizen naar een ander land en zich daar voor het eerst laten identificeren. Dat land geldt dan als het land van aankomst.<\/p>\n

\n

Betonnen vloer<\/h3>\n

Ze hadden meer geld nodig en klopten aan bij hun families. Die begrepen hun beslissing. De situatie in Syri\u00eb was uitzichtloos. Hun ouders wilden kleinkinderen en de kans dat die er in Damascus kwamen, was klein. Er was niet eens een normaal functionerend ziekenhuis in de buurt. Hoe gevaarlijk de reis zou zijn, hielden Yasser en Aya wijselijk voor zich. Opnieuw namen ze afscheid en gingen ze ervanuit dat ze veel familieleden nooit meer zouden zien, al dachten ze dat bij hun vorige vertrek ook.<\/p>\n<\/div>\n

\n

De houten vissersboot heeft de overtocht wonder boven wonder overleefd<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Met een toeristenvisum vlogen ze naar Libanon, ze reisden door naar Egypte en kochten bij de grens in Libi\u00eb de douane om. Vlak voor Kerst bereikten ze de Libische havenstad Tripoli. Gedurende de hele reis stonden mannen, vaak afkomstig uit Somali\u00eb, Marokko of Niger, hen op te wachten om hen verder te helpen, en allemaal wilden ze geld. Het voelde niet goed om dollars in hun handen te drukken, maar ze hadden geen keuze.<\/p>\n

Terug konden ze niet meer. In Tripoli betaalden ze zesduizend dollar in contanten voor de overtocht naar Itali\u00eb, waarna ze naar een verlaten school werden gebracht waar ze moesten wachten en die ze niet meer uit mochten. Ze trokken alle kleren aan die ze hadden om zich te weren tegen de kou en de betonnen vloer. Elke dag kwamen er mensen bij. Allemaal hadden ze diezelfde afwezige blik in hun ogen: een combinatie van ontreddering en vermoeidheid. Yasser en Aya hielden zich in een hoek van een lokaal afzijdig. Na een week werden ze midden in de nacht wakker gemaakt met het bericht dat hun boot klaar stond voor vertrek.<\/p>\n

\n

Stuk karton<\/h3>\n

De houten vissersboot heeft de overtocht wonder boven wonder overleefd. Het schip van de Italiaanse kustwacht ligt naast hen. Mannen in uniformen roepen vanachter mondkapjes dat iedereen moet blijven zitten, omdat anders de boot kan omslaan. Dankbaar nemen ze de flesjes water in ontvangst. Ze hebben al die tijd aan boord niets gedronken of gegeten.<\/p>\n

Een paar uur later komen ze aan in het chaotische en vieze opvangcentrum van Lampedusa. Er zijn bedden voor minder dan de helft van de mensen. Yasser en Aya delen met negen andere Syri\u00ebrs een kleine kamer en installeren zich op een stuk karton. Ze laten de bedden voor de families. Niemand vraagt om hun vingerafdrukken. Nummers voelen ze zich hier.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Als ze de bus uit stappen, staan al mannen klaar om te vragen waar ze heen willen. \u2018Sweden? Sweden? Germany?\u2019<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Vol afgrijzen kijkt Yasser hoe een van de medewerkers van het centrum op een trap namen afroept van mensen die zich moeten melden voor een medische inspectie. Syri\u00ebrs en Eritreers houden zich gescheiden, behalve in de ge\u00efmproviseerde kinderhoek op de binnenplaats waar kleine kinderen naast elkaar op hun knie\u00ebn zitten te tekenen met uitgedeelde kleurpotloden. Er is geen vierkante meter in het centrum vrij, zowel buiten als binnen.<\/p>\n

Het centrum wordt deze maand verbouwd en op dit grote aantal was niet gerekend. December is normaal een rustige maand. Er zijn dan nauwelijks bootvluchtelingen, omdat de zee dan te onrustig is voor de oversteek. Er staat bewaking bij de grote stalen poort van het centrum, maar aan alle kanten zijn de omheiningen opengesneden en iedereen loopt vrij door het havendorpje.<\/p>\n

Gehuld in het knalrode nieuwe trainingspak dat hij in het centrum heeft gekregen, zoekt Yasser door de straten naar een open wifi-netwerk om via Facebook zijn familie en vrienden op de hoogte te brengen. De ergste helft lijkt erop te zitten. Op zijn bericht reageert iedereen laaiend enthousiast: \u2018Ik hoop dat ze jullie naar Milaan overbrengen. Het is makkelijker om vanuit daar naar Noord-Europa te komen.\u2019 Na twee dagen vertrekken alle Syri\u00ebrs naar een asielzoekerscentrum in een grauwe buitenwijk van Milaan. Als ze de bus uit stappen, staan al mannen klaar om te vragen waar ze heen willen. \u2018Sweden? Sweden? Germany?\u2019<\/p>\n

\"In
In Milaan kan Aya haar hoofddoek afdoen. Ze koopt een baret en lipgloss en kan haar golvende lichtbruine haar weer los laten hangen. Foto: Paolo Margari Paolo Margari <\/figcaption><\/figure>\n

De medewerkers van het asielzoekerscentrum weten ook dat alle Syri\u00ebrs Itali\u00eb zo snel mogelijk willen verlaten. Soms komt diezelfde avond al een auto met familieleden voorrijden om ze mee te nemen naar Duitsland, Denemarken of Zweden. Niemand dringt aan op vingerafdrukken of registratie. Ze helpen de Syri\u00ebrs en vertellen welke van de mannen buiten een goede reputatie heeft bij het organiseren van reizen naar Noord-Europa.<\/p>\n

Onderling houden de Syri\u00ebrs elkaar op fora en Facebook ook op de hoogte van welke helpers betrouwbaar zijn en welke moeten worden gemeden. Aya kan haar hoofddoek afdoen, koopt een baret en lipgloss en kan haar golvende lichtbruine haar weer los laten hangen. Ze ziet er Europees uit, net als Yasser, dat zeggen de medewerkers van het centrum ook. Dat zal hen helpen bij hun vervolgreis.<\/p>\n

\n

Toeristen<\/h3>\n

Op oudjaarsavond staan ze op het plein voor de Milanese dom naar de bewolkte lucht met vuurwerk te kijken. Ze zijn al een paar keer samen het centrum in gegaan voor een wandeling of een kop koffie. Verbaasd kijken ze naar straatmuzikanten met een pet voor zich uitgestald. Zoiets hebben ze nog nooit gezien. Onderling grappen ze dat ze dat altijd nog kunnen gaan doen om meer geld te verzamelen.<\/p>\n

Vanavond hebben ze aan een groepje studenten op straat gevraagd naar \u2018the best place to party\u2019 en zijn op Piazza Duomo uitgekomen. Op dit soort momenten voelen ze zich geen vluchtelingen, geen clandestini<\/i> zoals ze steevast worden genoemd; ze zouden zo voor toeristen kunnen doorgaan. Soms worden ze in de buurt van het centrum nageroepen.<\/p>\n<\/div>\n

\n

De komende dagen zullen ze alle familieleden weer afgaan met de vraag om geld te sturen<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Vooral Yasser kan zich daarover opwinden. \u2018Ik had een betere baan dan jij, idioot,\u2019 schiet dan door zijn hoofd. Het is een vreemd gevoel, illegaal zijn. Constant bang zijn bij het zien van agenten omdat die om hun documenten zouden kunnen vragen. Vorige week hebben ze hun laatste geld aan een Marokkaanse man gegeven die heeft beloofd treinkaartjes naar Kopenhagen voor hen te kopen voor 4 januari.<\/p>\n

Ze twijfelen nu, omdat ze hebben gehoord dat de route riskanter is geworden. In Zwitserland en Oostenrijk doorzoekt de politie steeds actiever de treinen bij de grens op zoek naar vluchtelingen die uit Itali\u00eb komen. Twee Syrische families zijn vorige week teruggekomen in hun centrum nadat ze door de Oostenrijkse politie waren gesnapt. Vooral families met jonge kinderen vallen op. Ze hielden zich slapend, maar de Oostenrijkers waren onverbiddelijk; ze moesten meekomen.<\/p>\n

Na lang smeken van de vader om hen niet over te leveren aan de Italiaanse politie, waarbij ze hun vingerafdrukken zouden moeten geven, gingen de Oostenrijkers akkoord met zijn voorstel om de Syri\u00ebrs vlak over de grens af te zetten. Aya wil wachten. \u2018We zijn al zo ver gekomen, laten we alsjeblieft volhouden.\u2019 Het geld zijn ze kwijt; vijfhonderd euro in totaal. De komende dagen zullen ze alle familieleden weer afgaan en vragen via Western Union geld te sturen. Ze zijn inmiddels al bij achterneven beland. En omdat Syrisch geld heel laag gewaardeerd wordt, duurt het weken voordat ze genoeg geld verzameld hebben voor een nieuwe poging.<\/p>\n

\n

Nachttrein<\/h3>\n

Het miezert als Yasser tegen het einde van de ochtend op het imposante Centraal Station van Milaan op zoek gaat naar zijn afspraak. Het idee dat in Itali\u00eb altijd de zon schijnt, is belachelijk. Hij heeft hier nog geen blauwe lucht gezien. In de McDonald\u2019s ontmoet hij een Marokkaan die hem aanraadt via Parijs en Brussel naar Amsterdam te gaan, en dan door te reizen naar Scandinavi\u00eb. Dat is op dit moment het gemakkelijkst.<\/p>\n

De Franse politie knijpt vaker een oogje toe omdat ze weten dat de Syri\u00ebrs toch verder naar het noorden willen. Hij legt uit dat de Franse politie nooit mensen arresteert en ook niet overdraagt aan de Italiaanse politie. Hij kan voor vijfhonderd euro treinkaartjes kopen. Syri\u00ebrs zonder geldige papieren die een internationaal treinkaartje willen kopen, worden aan de balies van Trenitalia geweigerd. Yassers contactpersoon in Zweden raadt het af. Ook in Franse treinen wordt meer en meer gecontroleerd. \u2018Die mannen willen alleen maar geld verdienen. Ga nou met de auto, dat is de enige manier.\u2019<\/p>\n<\/div>\n

\"InIn de McDonalds van Milaan Centraal Station spreekt Yasser af met een Marokkaan, die hem advies geeft over de beste route naar Noord-Europa. Foto: Morgennebel\/CC<\/em><\/div>\n

De vorige avond is een groep van tien Syri\u00ebrs met de nachttrein naar Parijs vertrokken. Yasser en Aya besluiten af te wachten hoe het hun vergaat. Vurig hopen ze op het bericht dat ze in Duitsland, Nederland of Denemarken zijn aangekomen. Die avond komt de groep Syri\u00ebrs met vermoeide gezichten de eetzaal binnenlopen. Ze zijn gepakt op het treinstation van Parijs en allemaal weer terug naar Milaan gebracht. De agenten wisten precies met welke trein ze waren gekomen, dus waarschijnlijk had het treinpersoneel alarm geslagen.<\/p>\n

Ook via Frankrijk met de trein Itali\u00eb verlaten lijkt inmiddels onmogelijk. Terwijl Aya al gedesillusioneerd is gaan slapen, loopt Yasser in het donker door de buurt buiten het centrum om ergens een wifi-netwerk op te vangen om te kunnen chatten met het thuisfront, maar vooral met hun helper. Yasser is boos. Het klopt niet wat hij heeft gezegd. Als een van de weinige Syri\u00ebrs is zijn Engels goed, dus hij kan haarfijn uitleggen dat hij dit niet pikt en een korting voor een autorit wil. Tot zijn verbazing stemt de man in. Ze kunnen voor negenhonderd euro per persoon volgende week mee.<\/p>\n

\n

Duizend euro<\/h3>\n

\u2018Car is broken, few more days,\u2019 krijgt Yasser de dag voor vertrek per sms binnen. Vol ongeloof staart hij naar zijn telefoonscherm. Hoe lang duurt dit nog? Hij durft het bijna niet te vertellen aan Aya, die met voedselvergiftiging in bed ligt. Het centrum zit weer vol nieuwe Syri\u00ebrs. Ze hebben al zeker honderd landgenoten uit het centrum zien vertrekken de afgelopen weken, allemaal met auto\u2019s waarvoor per persoon duizend euro is betaald. Dat hij ze niet meer heeft teruggezien, lijkt een goed teken.<\/p>\n

Een week later vertrekt rond middernacht de auto op Piazzale Loreto, vlakbij Milaan Centraal, het plein waarvandaan elke nacht auto\u2019s van smokkelaars vertrekken richting Noord-Europa. Een eerdere poging die week is mislukt; hun auto was tegengehouden bij de Frans-Italiaanse grens. Het ging razendsnel; ze stopten, het raampje ging open en na een onderzoekende blik op de achterbank werd om hun paspoorten gevraagd.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Zweden zal het land worden waar zij officieel de Europese Unie zijn binnengekomen<\/p><\/blockquote>\n<\/div>\n

Na deze te hebben doorgebladerd, had de Fransman de paspoorten hoofdschuddend teruggegeven en met zijn vingers gebaard dat ze moesten omdraaien. Gelukkig mogen ze zonder bij te betalen vandaag opnieuw mee. Als ze de Franse grens naderen, houden ze hun adem in. Er lijkt niet te worden gecontroleerd. Ze rijden Frankrijk binnen zonder te hoeven stoppen; ook de andere grenzen passeren ze zonder te stoppen. Aan het einde van de middag komen ze aan in het Deense T\u00f8nder. Van de internetfora weten ze dat ze in elk geval niet meer zullen worden teruggestuurd. Dat doet Denemarken niet.<\/p>\n

Het voelt surre\u00ebel als ze vierentwintig uur later op het station van Stockholm aankomen. De conducteur was vriendelijk en vroeg naast hun treinkaartjes helemaal niets. Samen hebben ze uitgerekend dat deze reis acht maanden heeft geduurd en meer dan vijftienduizend euro heeft gekost. Maar het is gelukt. Hun contactpersoon vangt hen hartelijk op. Hij zal hen naar het ontvangstcentrum in Marsta brengen, net ten noorden van Stockholm, waar Yasser en Aya voor het eerst hun vingerafdrukken zullen afgeven. Zweden zal het land worden waar zij officieel de Europese Unie zijn binnengekomen.<\/p>\n

\n

Negen miljoen Syri\u00ebrs zijn gevlucht sinds het uitbreken van de burgeroorlog in 2011. Slechts vier procent daarvan lukte het om Europa te bereiken en daar asiel aan te vragen. In augustus vorig jaar heeft de Zweedse regering aangekondigd iedere vluchteling die kan bewijzen dat hij Syri\u00ebr is een permanente verblijfsvergunning te verlenen en het recht te geven op gezinshereniging. Zweden is mede daardoor het meest gewilde land voor Syrische vluchtelingen. Geen enkel Europees land heeft zoveel asielaanvragen als Zweden (33.485 in drie jaar). Ter vergelijking: Duitsland kreeg in die periode 29.365 aanvragen, Nederland 5.360.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Acht maanden en 15.000 euro kostte het om naar Stockholm te vluchten. Het verhaal van twee Syrische vluchtelingen<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":237349,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[487],"class_list":["post-18745","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","tag-gratis","editie-543"],"acf":[],"author_name":"Eveline Rethmeier","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/18745","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=18745"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/18745\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Eveline Rethmeier","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/237349"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=18745"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=18745"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}