{"id":17345,"date":"2014-09-26T12:40:00","date_gmt":"2014-09-26T10:40:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/curzio-malaparte-vreemdeling-in-parijs\/"},"modified":"2014-09-26T12:40:00","modified_gmt":"2014-09-26T10:40:00","slug":"curzio-malaparte-vreemdeling-in-parijs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/curzio-malaparte-vreemdeling-in-parijs\/","title":{"rendered":"Curzio Malaparte, vreemdeling in Parijs"},"content":{"rendered":"
De Italiaanse schrijver Curzio Malaparte (1898-1957) is vermaard vanwege zijn spectaculaire romans \u2018Kaputt\u2019 en \u2018De huid\u2019. Zijn reputatie is niet vlekkeloos, aangezien hij lange tijd heulde met het fascisme. In zijn onlangs gepubliceerde dagboek blijkt hoezeer hij na de oorlog in Parijs met die reputatie worstelt.<\/div>\n
\n
\"Curzio
Curzio Malaparte (9 juni 1898 \u2013 19 juli 1957)<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n

De vraagwaarom de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte aan het einde van de jarendertig zo\u2019n geliefde en goed betaalde oorlogscorrespondent was voor de Corriere della Sera<\/em> wordt meteen aan hetbegin van zijn Dagboek van eenvreemdeling in Parijs<\/em> (Priv\u00e9-domein) beantwoord. Malaparte is de man diealles in geuren en kleuren vertelt, bij voorkeur in de extreemste bewoordingen,gebruikmakend van de hoogste zegslieden en van de geheimste informatie. In 1947is hij weer terug in Parijs na veertien jaar afwezigheid: dat was \u2018dedroevigste en gevaarlijkste tijd van mijn leven\u2019. Begrijpelijk dat hij alspseudoniem \u2018Candido\u2019 had, de hoofdfiguur in Voltaire\u2019s gelijknamige surrealistischegroteske verhaal over alle rampen die een mens kunnen overkomen. Malapartesromans Kaputt<\/em> en De huid<\/em> over de echte en gefantaseerde verschrikkingen in de TweedeWereldoorlog in Europa, zijn moderne versies van Candide<\/em>. <\/p>\n

\n
\n

‘De schoonheid van vrouwen gaat hand in hand met het vernuft van de natie\u2019<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

Malapartekan schrijven, maar wel met een ietwat opgewonden, tot overdrijven geneigdepen. Malaparte zou in een stuk van Moli\u00e8re de figuur van \u2018de opsnijder\u2019vertolken. Hij laat om de twee zinnen de naam van een graaf of gravin vallen,sprak zojuist nog met een generaal en ontfutselde de ambassadeur gisteren nogeen staatsgeheim. <\/p>\n

Een echtdagboek is het niet. Malaparte heeft in 1943 groot succes gehad met Kaputt<\/em> en is in Parijs bezig met De huid<\/em>, de roman over de bevrijding vanItali\u00eb door de Amerikanen. In hun kielzog trok hij als kersversverbindingsofficier door het land, van Napels tot Milaan. Hij schrijft zonderdatering wie hij in Parijs ontmoet, waar hij dineert, op welke adellijkefeesten hij was, en wat er werd besproken. Hij heeft het over zijn liefstebezigheid: \u2019s nachts blaffen met de honden, tot ergernis van de hoteleigenaaren de andere gasten, die geen oog dichtdoen. Hij herinnert zich zijn verblijfin 1933 in de Regina Coeli-gevangenis in Rome waar hij als fascist zat omdathij iets anti-fascistisch had gezegd. Daarna werd hij vijf jaar verbannen naarhet eiland Lipari bij Sicili\u00eb. Van 1938 tot 1943 schreef hij weer in hetfascistische gareel van Mussolini, rijkelijk beloond. Van dat geld betaalde hijzijn legendarische villa op een rotspunt van Capri. Malaparte was een echteopportunist. Hij vond het geen bezwaar zich een anarchist, marxist of communistte noemen als het hem uitkwam. <\/p>\n

\n
\n

Hij denkt in vette statements: de Fransen: dat is \u2018een koud en gevoelloos volk van redenaars zonder verbeeldingskracht, zonder intu\u00eftie\u2019<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

Malaparteziet in iemand al gauw adellijke trekken, daar is hij gek op. In De huid<\/em> komt een jonge man voor met \u2018eenApollo-profiel\u2019 die tot de hoogste graad wordt opgehemeld: \u2018Jean-Louis was eenvolmaakt voorbeeld van wat de Italiaanse beschaving in lange eeuwen vancultuur, rijkdom, verfijning, fysieke en intellectuele veredeling, moreleonverschilligheid en aristocratische vrijheid aan manlijke schoonheid hadvoortgebracht.\u2019 De vrienden van Malaparte zijn al snel gerelateerd aan \u2018de hoogstekringen\u2019, aan de Montesquieus of de napoleontische adel. Malaparte heeft ook ietsmet \u2018bloed\u2019. Hij schreef er een hele reeks verhalen over, want de \u2018wetten vanhet bloed\u2019 zouden het voor het zeggen hebben. <\/p>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n

Malapartebeschrijft ook zijn ontmoeting in 1923 met Mussolini. Hij werd toen op hetmatje geroepen omdat hij in een caf\u00e9 had gezegd dat Mussolini de verkeerde dasom had. Mussolini zou hem daarna wel goed gezind zijn gebleven. Dat was andersmet Andr\u00e9 Malraux. Malaparte zag in hem duidelijk een rivaal. Van Sartre \u2018en dehele reut\u2019 schrijvers in die tijd hield hij zich afzijdig, al voelt hij zichniet minder verzetstrijder dan Mauriac, Camus of Sartre: \u2018Laat dit eens en vooral gezegd zijn, en wel zo helder mogelijk. Wie niet in de echtheid van mijnpapieren als verzetstrijder gelooft, moet maar navraag doen\u2019. Die navraag isgedaan en heeft voor Malaparte geen rooskleurige uitkomst gehad. Hij werd in 1943gearresteerd omdat hij, schrijft zijn vertaler Jan van der Haar, \u2018onder hetregime enorme sommen geld had vergaard\u2019. <\/p>\n

Malaparte iseen man van Grote Woorden. Hij denkt in vette statements: de Fransen: dat is\u2018een koud en gevoelloos volk van redenaars zonder verbeeldingskracht, zonderintu\u00eftie\u2019. \u2018De domheid van een volk is de beste garantie voor zijn vrijheid\u2019.\u2018De schoonheid van vrouwen gaat hand in hand met het vernuft van de natie\u2019. DeAmerikanen?: \u2018het edelmoedigste, zuiverste, beste en meest belangeloze volk vande aarde\u2019. \u2018Het lot van Europa is altijd geweest om aan het hoofd van debeschaving te staan.\u2019 Maar ondertussen is de Parijse \u2018menigte vuil geworden\u2019.Niet gewoon vuil, van de armoede, \u2018het is de vuilheid van de moreleuitputting.\u2019 Malaparte dacht al gauw aan de \u2018vuilheid van de moreleuitputting\u2019: ook in De huid<\/em> is Napelsdaaraan onderhevig. Malaparte denkt graag in onvatbare grootheden: het \u2018lot\u2019van de jongeren van Europa, dat houdt hem bezig. Hij zegt voortdurend dat hijeen vreemdeling in Parijs is en daarom geen oordelen durft te vellen. Maar hijdoet niet anders. Hij heeft een ontmoeting met Albert Camus. Die zou hem meteenhaten. Vanwege zijn collaboratie? Hij stelt zich voor (het m\u00f3et wel ietsspectaculairs zijn) hoe Camus hem executeert. <\/p>\n<\/p>\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het dagboek van Curzio Malaparte, vermaard schrijver en politieke schelm in Parijs<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":236195,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[501],"class_list":["post-17345","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","tag-boeken"],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/17345","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=17345"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/17345\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/236195"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=17345"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=17345"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}