{"id":17061,"date":"2014-10-03T16:24:00","date_gmt":"2014-10-03T14:24:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/waarom-pakken-ze-assad-niet-aan-2\/"},"modified":"2014-10-03T16:24:00","modified_gmt":"2014-10-03T14:24:00","slug":"waarom-pakken-ze-assad-niet-aan-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/waarom-pakken-ze-assad-niet-aan-2\/","title":{"rendered":"\u2018Waarom pakken ze Assad niet aan?\u2019"},"content":{"rendered":"
Jonge Syrische activisten, die niets van IS moeten weten, vrezen dat de bombardementen ook hun zaak schaadt. \u2018Is dit een strijd tegen de islam?\u2019<\/div>\n
\n

Als Majad een foto op zijn smartphone tevoorschijn haalt, verdwijnen de nieuwsberichten over buitenlandse luchtaanvallen even naar de achtergrond. \u2018Dit is mijn dochter Jien,\u2019 wijst hij trots op het roze figuurtje met een fikse bos zwart haar. De doorwaakte nachten als nieuwbakken vader zijn Majad aan te zien. Zijn stoere kuif staat minder zorgvuldig in de gel dan gewoonlijk en zijn ogen zijn rooddoorlopen. Maar de sigaretten en de koffie heeft hij als vanouds binnen handbereik in zijn vaste pleisterplaats in het Turkse Antakya, nabij de Syrische grens. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

\u2018Veel mensen denken dat dit een oorlog tegen de islam is. Ze kunnen anders niet verklaren waarom het regime van Assad niet wordt aangepakt\u2019<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Ik leerde Majad een jaar geleden kennen toen ik werkte aan een reportage over jonge activisten uit Aleppo. Hij had vooraan gestaan toen de protesten tegen het bewind begonnen. Nadat de oorlog zijn stad in haar greep kreeg, en steeds meer burgers ontheemd raakten, startte hij met vrienden een aantal hulpprojecten die vanuit Turkije werden aangestuurd. Ondanks zijn vaderlijke trots komt ons gesprek al snel weer op de actualiteit. Hij doet na hoe hij in de vroege ochtend van 23 september slaapdronken zijn bed uit stommelde. De vijf dagen oude Jien vroeg om aandacht en zijn vrouw had haar medicijnen nodig. Terwijl hij het bundeltje troostend in zijn armen wiegde, wierp hij een blik op zijn smartphone. Zo ontdekte hij dat de Amerikaanse luchtaanvallen op Syri\u00eb zojuist begonnen waren.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"Beschadigde
Beschadigde gebouwen in Homs. Foto: Reuters\/Yazan Homsy<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
\n

Oorlog tegen de islam<\/h3>\n

Hij drukt een peuk uit in de asbak en zegt: \u2018Ik was opgewonden toen ik het nieuws over de bommen volgde. De actie kwam laat, maar beter laat dan nooit, dacht ik.\u2019 Maar inmiddels is hij sceptischer geworden. Hij vraagt zich af of het bombarderen van Jabat al Nusra, de lokale tak van Al-Qaida, niet contraproductief zal blijken. Voor de andere rebellengroepen in Noord-Syri\u00eb is JAN ondanks de vaak moeizame relaties een noodzakelijke en belangrijke factor in de strijd tegen de troepen van Assad. Bovendien heeft de organisatie anders dan IS het respect van een aanzienlijk deel van de burgers op het traditionele platteland. <\/p>\n

\u2018De meeste IS-strijders zijn Irakezen, maar bij JAN vechten vooral Syri\u00ebrs. Ik moet niets hebben van de opvattingen van de organisatie, maar toch heb ik er ook vrienden,\u2019 zegt hij. Hij klopt op zijn hart om te illustreren hoe oud die banden zijn. De frons boven zijn neus wordt dieper en hij zucht. Het zou hem niet verbazen als sommige strijders van Jabat al Nusra nu naar IS overlopen of weer net als voor 2013 gaan samenwerken met de terreurgroep. <\/p>\n

En hij bespeurt nog iets dat hem verontrust in deze ongewisse tijden: \u2018Veel mensen denken dat dit een oorlog tegen de islam is. Ze kunnen anders niet verklaren waarom het regime van Assad niet wordt aangepakt.\u2019 In het klimaat van woede, angst en het gevoel de afgelopen jaren door de wereld vergeten te zijn, spoken allerlei percepties en complottheorie\u00ebn rond. Ook de gedachte dat de bommen ten doel hebben IS van de olievelden te verjagen, wint volgens Majad aan populariteit.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Vaten gevuld met explosieven<\/h3>\n

Sinds kort werkt Majad voor buitenlandse media, maar zoals altijd slokken ook duizend en \u00e9\u00e9n andere zaken zijn aandacht op. Zijn mobiele telefoon staat roodgloeiend. Na een zoveelste gesprek zegt hij: \u2018Dat was mijn oudste broer die op het punt staat de oversteek van Turkije naar Griekenland te wagen.\u2019 Als ik me verbaas over zijn vlakke toon, haalt hij zijn schouders op. Hij kan onmogelijk telkens stilstaan bij alle risico\u2019s in het leven van zijn dierbaren. Hij heeft het nog niet gezegd of het schermpje licht weer op. Deze keer is het een vriend die hulp nodig heeft voor de terugkeer van zijn moeder naar Aleppo. En als dat gesprek is afgehandeld belt zijn echtgenote Kani om over de boodschappen te overleggen.<\/p>\n

Het is allesbehalve rustig rond Kani\u2019s kraambed. In de woonkamer schakelt haar vader van de ene tv-zender naar de andere. Tanks, explosies, afweergeschut en uniformen trekken op het scherm voorbij. Onverwachts spoelt een neef aan met twee mansgrote koffers. Ook hij wil naar Europa.
Terwijl hij de overgebleven pizza’s van onze late lunch naar binnen werkt, bestookt hij Majad met vragen over wat hem te wachten zou kunnen staan. Tussendoor belt Majads vriend om nogmaals de details over terugkeer van zijn moeder naar Aleppo te bespreken.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Onverwachts spoelt een neef aan met twee mansgrote koffers, ook hij wil naar Europa<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Als Kani in de slaapkamer met haar baby in de weer is, wenkt Majad me met een samenzweerderige blik naar de wandkast. Hij vist twee metalen bollen tussen de blauwglazen schaal en de boeken en scheepjes in een fles vandaan. De ene is zo groot als een pingpongbal, de andere is een slag kleiner. Hij weegt ze in zijn hand en zegt: \u2018Die vond ik op het lichaam van een dode vrouw.\u2019 <\/p>\n

De megakogels zijn afkomstig uit een vatbom. Dag in dag uit worden barmiels, vaten gevuld met explosieven en metalen voorwerpen, vanuit helikopters van het Syrische leger op het door rebellen gecontroleerde oosten van Aleppo neergesmeten. Terwijl Majad zich uit de voeten maakte voor het vallende stipje dat met de seconde groter werd, dreunde er maar een gedachte door zijn hoofd: \u2018Ik wil het gezichtje van mijn dochter zien.\u2019 Kort na zijn thuiskomst kwam Jien ter wereld. \u2018Haar naam betekent leven.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

Man verwijdert brokstukken van een truck in Aleppo. Foto: AP Photo\/Narciso Contreras<\/em><\/div>\n
\n

Gevaar van aanslagen<\/h3>\n

Enkele maanden geleden luisterde Majad verbijsterd naar mijn verhalen over zijn belaagde stad. Deze keer ben ik degene die probeert de impressies te bevatten. \u2018Niet alleen onze mensen maar ook onze beschaving wordt vermoord,\u2019 concludeert Majad somber over zijn historische stad.
Terwijl ik in het drukke appartement mijn thee met kaneel opdrink, luwt de stroom van berichten over de buitenlandse strijd tegen de terreur van IS en het gevaar van aanslagen in het Westen. In Oost-Aleppo heerst de dood en daar zullen buitenlandse bommen voorlopig weinig aan veranderen. <\/p>\n

Op mijn mobiele telefoon komt een bericht van Anas dat hij even tijd heeft. Ook hij was vanaf het begin betrokken bij de protesten tegen het bewind. Toen het regime de controle over Oost-Aleppo kwijtraakte, werd hij ondanks zijn jonge leeftijd gekozen in een lokaal bestuur om de samenleving draaiende te houden. Toen we enkele maanden geleden samen vanuit Aleppo terug naar Turkije reisden, schemerden door zijn drukke werk ook plannen voor een verloving en een vervolg op zijn studie vliegtuigbouw. Zijn ouders drongen erop aan dat hij na drie jaar aan zichzelf moest denken. Maar uit de berichten die ik daarna ontving, bleek hoe die toekomst steeds weer als een horizon de verte inschoof. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

\u2018Overal zag ik angst in de ogen voor de enorme bommen die van veraf worden gelanceerd’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

De luchtaanvallen waren nog maar nauwelijks begonnen of hij meldde dat hij vlakbij Aleppo zat om hulpgoederen te distribueren. Zijn volgende boodschap bevatte een spottende grap over de mysterieuze Khorasan-groep die volgens Amerikaanse inlichtingendiensten aanslagen zou plannen in het Westen: \u2018Ik denk dat zelfs Jabat al Nusra nog nooit van Khorasan gehoord heeft.\u2019
Zijn donkere ogen staan vermoeid en hij oogt mager terwijl hij me in de kale flat binnen noodt. Met een oog op zijn smartphone doet hij me beknopt verslag van zijn recente reis. Toen hij aankwam bij het hulpproject, bleek dat vier kilometer verderop het hoofdkwartier van Jabat al Nusra was geraakt. Er waren burgers onder de slachtoffers, maar het aantal van rond de twintig dat hij hoorde kon hij niet verifi\u00ebren. \u2018Overal zag ik angst in de ogen voor de enorme bommen die van veraf worden gelanceerd.’ <\/p>\n

Jabat al Nusra bevindt zich onder de bevolking. Nu hun organisatie doelwit is, hebben burgers geen idee wat hen te wachten staat.\u2019 Hij maakt zich zorgen dat cellen van IS de antiwesterse stemming die aan het ontstaan is verder zullen oppoken. Op zijn telefoon laat hij een foto zien van een man die leuzen tegen het Westen roept. Hij zegt het niet met zoveel woorden met zijn moeder binnen gehoorsafstand, maar ik ken hem inmiddels goed genoeg om te weten dat hij zint op een campagne om dat tij te keren.<\/p>\n

Ondanks de voorbereidingen voor het Offerfeest is de stemming in huize Anas mat. Zijn doorgaans zo energieke moeder kan maar nauwelijks een glimlach opbrengen. Na een recent bezoek aan Aleppo raakten haar ogen ontstoken van het vele huilen en ze is nog steeds niet helemaal hersteld.
Anas blikt op zijn horloge en rekt zijn lijf. \u2018Yallah,\u2019 zegt hij enigszins gelaten. Een volgende afspraak wacht.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

Kat tussen brokstukken op straat. Foto: Reuters\/Yazan Homsy<\/em><\/div>\n
\n

Een hachelijke reis<\/h3>\n

De lucht is nog fris als ik met Majad in de auto stap om zijn vriend en diens moeder naar Syri\u00eb te brengen. \u2018Wat zijn jullie landen aan het doen?\u2019 is het eerste dat de moeder aan me vraagt als ze de auto instapt. Ze wendt haar hoofd af om haar tranen te verbergen. Dan steekt ze gehaast een sigaret op. De hachelijke reis die haar wacht is haar niet aan te zien. Ze draagt een glanzende lichtblauwe hoofddoek, haar nagels zijn roze gelakt en ook haar tenen in elegante sandalen onder zwarte jeans hebben een kleurtje. Majad en zijn vriend hebben tevergeefs geprobeerd de moeder van haar reisplannen af te houden, maar ze wil per se gaan kijken hoe haar huis er voorstaat.
Terwijl de grens nadert staren ze alle drie zwijgend naar het rustieke landschap van stoppelige velden van katoen en mais en spichtige cipressen.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Ze wendt haar hoofd af om haar tranen te verbergen. \u2018Wat zijn jullie landen aan het doen?\u2019<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Tegen het hek plakken al tientallen andere reizigers. Na de Turkse paspoortcontrole koerst een propvolle bus door kaal niemandsland naar Syri\u00eb. Daar begint de macht van de rebellen.
Het afscheid tussen moeder en zoon is maar kort. Hij kust haar hand.
\u2018Beloof me dat je terugkomt,\u2019 zegt hij terwijl hij haar even in zijn zware armen neemt. Maar voordat ze veel terug kan zeggen, zeulen twee opgeschoten jongens al met haar koffers. Zonder nog om te kijken loopt ze met hen mee, voorbij de volgende checkpoints, waar een taxi wacht. Het is al donker wanneer het telefoontje komt dat ze veilig over is.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Meer artikelen van Minka Nijhuis<\/h3>\n

Het is afgelopen met Syri\u00eb<\/a>. Vluchtelingen uit Aleppo koesteren weinig hoop op terugkeer.<\/p>\n

Dromen in het land van de vijand<\/a>. Minke gaat in Irak op zoek naar de foto’s van Ward en Khala, die zelf niet meer terugkunnen.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jonge Syrische activisten vrezen dat de bombardementen tegen IS ook hun zaak schaadt. \u2018Is dit een strijd tegen de islam?\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":235949,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[487],"class_list":["post-17061","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","tag-gratis"],"acf":[],"author_name":"Minka Nijhuis","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/17061","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=17061"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/17061\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Minka Nijhuis","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/235949"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=17061"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=17061"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}