{"id":16231,"date":"2014-11-05T00:00:00","date_gmt":"2014-11-04T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/echte-emoties-in-een-onecht-decor\/"},"modified":"2014-11-05T00:00:00","modified_gmt":"2014-11-04T22:00:00","slug":"echte-emoties-in-een-onecht-decor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/echte-emoties-in-een-onecht-decor\/","title":{"rendered":"Echte emoties in een onecht decor"},"content":{"rendered":"
\n

Fenomenologie van het wachten<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Op zijn dagelijkse fietstochtje onder het Rijksmuseum door bedacht Erwin Olaf (55) dat hij nog het meest had geleerd van de grote meesters die daar hangen. En vooral van Vermeer, vanwege het licht en de compositie, maar ook omdat hij zo verhalend schildert. Dus besloot hij dat zijn nieuwe boek Erwin Olaf Volume II<\/span>, dat deze week verschijnt bij de Amerikaanse uitgeverij Aperture, in het museum moest worden gepresenteerd. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Er zou een tijdelijke installatie worden gebouwd in de hal van de nieuwe vleugel van het Rijksmuseum. Met aan de buitenkant foto\u2019s uit de nieuwe serie Waiting<\/span> en binnenin twee videoschermen met de films die hij van dezelfde sc\u00e8nes had gedraaid. Het ging niet door omdat de brandweer vond dat het bouwwerk niet veilig genoeg viel in te passen in de toch royale entreehal, zegt de fotograaf een beetje beteuterd. \u2018Zet er maar niet als kop boven \u201cRijksmuseum te klein voor Erwin Olaf\u201d,\u2019 voegt hij eraan toe. \u2018Ik wil graag nog eens een keer echt exposeren in die Philipsvleugel.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Net te kalig
<\/h3>\n

In zijn nieuwe serie kijkt Erwin Olaf als fotograaf maar ook als filmer naar drie vrouwen in een door hemzelf bedachte setting: een viersterrenhotel ergens midden in niets, met bovenin een restaurant \u2018waar jan boerenlul veel te chic gaat eten\u2019. Hij komt er zelf nogal eens terecht, onderweg naar tentoonstellingen in het buitenland, zoals laatst in de Hongaarse stad Debrecen of in het Poolse Gdansk, en ook in China, \u2018in zo\u2019n grote provinciestad waar het heel goed met iedereen gaat, maar waar kraak noch smaak aan is.\u2019 Hij bepaalde zorgvuldig de inrichting van het speciaal voor dit in sc\u00e8ne gezette wachten gebouwde decor. \u2018Net te kalig moet het zijn, er moet net niet die ene lekkere stoel staan.\u2019 Het raam biedt uitzicht op omringende flatgebouwen, wat het er ook al niet gezelliger op maakt. Het is een tijdloze wereld die in het nu kan zijn maar ook in de toekomst, zegt Erwin Olaf. \u2018Het belangrijkste is dat je je realiseert dat je naar een volstrekt onechte wereld zit te kijken maar wel degelijk een echte emotie ziet. Dat het me ondanks die kunstmatigheid toch lukt om je bij je kloten grijpen.\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

eINDELIJK EEN DATE
<\/h3>\n

In zijn melancholische laboratorium dropte Erwin Olaf achtereenvolgens drie verschillende vrouwen: een blanke actrice, een zwart fotomodel en een vrouw zonder noemenswaardige cameraervaring die net uit China naar Den Haag was verhuisd. \u2018Ze kent daar nog niemand, dus de sc\u00e8ne raakte iets in haar. Zij schoot het allermeeste in haar rol, zij is mesmerising<\/span>, met haar te hoog opgeknipte pony.\u2019
De vrouwen kregen voor hij met ze aan het werk ging een kort verhaal van hem te horen. \u2018Laat die fantasie\u00ebn maar aan mij over.\u2019
Hij beschreef hoe ze na een maandenlange liefdevolle chatrelatie eindelijk een date hadden. Hoe de hoop en het verlangen plaats maakten voor een langzaam intredende teleurstelling. \u2018Het eindigt als een no show<\/span> maar ik liet ze een beetje in de waan dat er nog een man zou kunnen opdagen. Als je echt een leuke chat hebt gehad, is drie kwartier volgens mij de maximum tijd is dat je op een date wacht. Niet dat ikzelf ooit heb hoeven wachten, trouwens.\u2019
Ze werden vervolgens aan het wachten gezet in het decor aan een tafeltje, terwijl de fotograaf aan het werk ging en \u00e9\u00e9n filmcamera heel langzaam, in een tijdsbestek van precies vijfenveertig minuten, door de ruimte reed terwijl een ander het model in close-up nam om elke beweging en gezichtsuitdrukking te kunnen opvangen. \u2018Dat Chinese model was zo waanzinnig, de close-upcamera stond recht op haar gezicht en je ziet dat ze heel langzaam maar zeker instort. Je kunt niet liegen als een camera zo dicht op je staat.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

een soort halfdode
<\/h3>\n

Het was de hoogste tijd voor een grondig onderzoek naar het echte wachten, een fenomeen dat volgens de fotograaf aan het verdwijnen is. \u2018Ik wil het zuivere wachten laten zien, iets dat je bijna niet meer tegenkomt nu iedereen voortdurend connected<\/span> is. Als je in de tijd v\u00f3\u00f3r de smartphone ergens onbespied in een onbekende omgeving in je eentje aan het wachten was, dan was je een soort halfdode. Het wachten kent een heel rare choreografie, een eigen lichaamstaal die je meteen als zodanig herkent.\u2019
Hij zocht ook naar de grenzen van de fotografie, vertelt hij, terwijl hij af en toe een gespeeld gegeneerde blik werpt op de laptop waar de shots van drie kwartier te zien zijn. \u2018Verveelt het je nog steeds niet? Ik gebruik het ongemonteerd, dat is meedogenlozer voor degene die poseert en voor mij ook moeilijker.\u2019 Straks staat de muziek van Sebastiaan van Roestenburg eronder, ge\u00efnspireerd op een requiem van Arvo P\u00e4rt. \u2018Het is muzakkerig maar ook dramatisch, want het leidt ondertussen wel de ondergang in van die vrouw.\u2019
De foto\u2019s en de film, samengevoegd in een driehoekig bouwwerk, vormen de installatie Waiting<\/span>. In de ruimte binnenin die taartpunt hangt een klok die in drie kwartier terugtikt naar nul. De toeschouwer kan een snelle blik werpen maar kan ook meewachten met de vrouw in de film. Drie kwartier kan dan erg lang duren, geeft Erwin Olaf toe. \u2018Het heeft iets meditatiefs. Maar je hoeft het niet uit te kijken hoor, het is voor mijzelf al een ramp om deze film helemaal uit te zitten.\u2019
\u2018Erwin Olaf Volume II\u2019, 104 pagina\u2019s, \u20ac 58,99.
Voor een preview van de video \u2018Waiting\u2019 zie:
vn.nl\/Erwin Olaf.
De installatie \u2018Waiting\u2019 is begin volgend jaar te zien in galerie Hasted Kraeutler in New York.
\u2018Karussel – Solo-exhibition Erwin Olaf\u2019, Modem Museum, Debrecen (Hungary) tot 01-02-2015.
\u00a9Erwin Olaf, Courtesy: Flatland Gallery, A\u2019dam <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het was de hoogste tijd voor een onderzoek <\/span>naar het echte wachten,<\/span> vond Erwin Olaf, een fenomeen dat volgens de fotograaf aan het verdwijnen is. \u2018Ik wil het zuivere wachten laten zien, uit de tijd v\u00f3\u00f3r de smartphone.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-16231","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","editie-449"],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen (archief)","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/16231","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=16231"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/16231\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen (archief)","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=16231"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=16231"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}