{"id":16141,"date":"2014-11-07T12:04:00","date_gmt":"2014-11-07T10:04:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/das-magazin-staat-voor-de-magazijngeneratie\/"},"modified":"2014-11-07T12:04:00","modified_gmt":"2014-11-07T10:04:00","slug":"das-magazin-staat-voor-de-magazijngeneratie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/das-magazin-staat-voor-de-magazijngeneratie\/","title":{"rendered":"Das Magazin staat voor de Magazijngeneratie"},"content":{"rendered":"
In het nieuwe nummer van het tijdschrift voor neerlandici Spiegel der Letteren<\/i> wordt uitvoerig aandacht besteed aan Das Magazin<\/i>, het tijdschrift van Toine Donk en Dani\u00ebl van der Meer. Het zou een \u2019community\u2019 zijn van schrijvers en lezers. Maar wat is het \u00e9cht?<\/div>\n
\n

Het was een ironisch, bijna dada\u00efstisch moment toen Toine Donk en Dani\u00ebl van der Meer eind 2011 besloten om hun literaire tijdschrift Das Magazin<\/i> te noemen. Die ironie zag je ook in \u2018de roversbende\u2019 die ze zichzelf noemde en in de uit de lucht geplukte namen van de afdelingen van het tijdschrift: Recidieven, Vrij spel, De kultuurkamer. Dat er luchtig gedaan werd over hoge en lage cultuur zag je in het eerste nummer aan de titel van de bijdrage van de Amerikaan Chad Harbach: \u2019The Intellectual Situation or Heineken vs. Budweiser\u2019. En aan de babbelbriefwisseling tussen Daan Heerma van Voss en cabaretier Jaap van der Wal. Het proza van Joost de Vries had ook zijn groteske kanten. En dan het lichtelijk onzinnige thema van elk nummer: De aanval, Het gebod, De affaire, Het kapitaal, Het jong. De prachtige vormgeving zat vol grafische spot.<\/p>\n

Kortom, geen gebrek aan frisse wind. In vorm en inhoud werd hier plezier gemaakt. Na elf nummers waren er niet alleen een tijdschrift, een Das Magazin Festival<\/i>, een Zomerkamp, Leesclubs en vijf keer per jaar Literaturfest<\/i>-avonden. Daarop werd, \u2018niet gehinderd door enige kennis van zaken\u2019, over literatuur gepraat. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Das Magazin doet niet, zoals gebruikelijk in de literatuur, aan een ‘po\u00ebticale afrekening’ tegen de vorige generatie<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Dat je tegenwoordig geen twee stappen meer kunt zetten zonder gevolgd te worden door een wetenschapper blijkt uit het nieuwe nummer van Spiegel der Letteren<\/i>, het offici\u00eble tijdschrift van de neerlandici. Dat gaat over \u2018Literaire fancultuur in Nederland\u2019. Das Magazin<\/i> wordt daarin met de prachtigste wetenschappelijke begrippen te lijf gegaan door Thomas Vaessens en Lara Delissen. Zij bestudeerden de \u2018zelfpresentatie\u2019 in de \u2018parateksten\u2019 van de redactie, dat wil zeggen in de teksten waarin ze zelf iets over het tijdschrift zeggen of oproepen abonnee te worden. Dat gebeurde met opzet zelden. Vaessens en Delissen noemen Das Magazin<\/i> een \u2018community\u2019 omdat het meer is geworden dan een tijdschrift. Een community, alsof het om een geloofsgemeenschap gaat.<\/p>\n

Hoe vreemd het ook is om het met dit wetenschappelijke geschut over dit \u2018opgetogen\u2019, informele tijdschrift te hebben, er komt toch iets uit. Bijvoorbeeld dat Das Magazin<\/i> niet, zoals gebruikelijk in de literatuur, aan een \u2018po\u00ebticale afrekening\u2019 tegen de vorige generatie doet. In het eerste nummer stond geen \u2018beginselverklaring\u2019 waarin uiteen werd gezet waar ze zich tegen afzetten en waar ze zich sterk voor zouden gaan maken. <\/p>\n

Ook zouden we volgens Vaessens en Delissen in Das Magazin<\/i> de terugkeer van het \u2018heteronome schrijverschap\u2019 meemaken, een schrijverschap dat zich niet afzet tegen de maatschappij (zoals de autonome schrijver), maar zich dienstbaar opstelt en zich een ge\u00efntegreerd onderdeel van de samenleving voelt. En Das Magazin<\/i> zou zich van de \u2018fanpraktijk\u2019 bedienen door \u2018laagdrempelig\u2019 te zijn en contact te zoeken met zijn lezers en bezoekers, de \u2018consumenten\u2019. Vaessens en Delissen vergelijken dat met de manier waarop tijdschriften als Voetbal International<\/i>, Cosmogirl<\/i>, Vriendin<\/i> of Psychologie Magazine<\/i> online \u2018communities\u2019 hebben: \u2018Net als in de commerci\u00eble tijdschriftenbranche, waar dit soort activiteiten deel uitmaken van nieuwe verdienmodellen, heeft de community<\/i> bij Das Magazin<\/i> \u00f3\u00f3k een commerci\u00eble functie\u2019, schrijven Vaessens en Delissen. Dat lijkt mij iets te enthousiast geconcludeerd: Das Magazin<\/i> heeft wel een website en een e-mailadres, maar geen online \u2018community\u2019. Meer dan e-mailen en twitteren is niet mogelijk.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"\"<\/figure>\n
\n

Dwangmatig denken<\/b>
Vaessens en Delissen drijven Das Magazin<\/i> in een door hen gewenst \u2018format\u2019 van de niet-kritische schrijver en het dienstbare tijdschrift. Daarom noemen ze het autonome schrijverschap ook \u2018een modern geloofsartikel\u2019. Daar moet kennelijk nodig afscheid van genomen worden. Ze zijn het ook graag eens met de Franse filosoof Jacques Ranci\u00e8re, die gezegd zou hebben dat \u2018de gouden tijden van de literatuur voorbij\u2019 zijn. Vaussens en Delissen willen dat de literatuur niet meer alleen literatuur is. Literatuur moet ook voor een \u2018community\u2019 zorgen. Dat Das Magazin<\/i> leesclubs organiseert en daarbij schrijvers betrekt die in Das Magazin<\/i> schrijven, leggen ze uit als een vorm van \u2018celebrity-cultuur\u2019, aansluitend bij de internationale cultus rond beroemdheden. <\/p>\n

Door het dwangmatige denken in formats zien Vaessens en Delissen het voor de hand liggende over het hoofd: dat Das Magazin<\/i> een tijdschrift is als een magazijn \u2013 de naam zegt het al. Het staat voor een nog onbepaalde tussengeneratie, de Magazijngeneratie zou je kunnen zeggen, waarin zich van alles bevindt, zoals in een echt magazijn: het informele, hoge, lage, amateuristische, professionele, het commerci\u00eble, ironisch ernstige, En het nodige gebabbel. Dat hadden Vaessens en Delissen kunnen zien als ze de inhoud<\/i> van het tijdschrift hadden bekeken, maar dat hebben ze opzettelijk niet gedaan. Ze hebben alleen naar de presentatie, de buitenkant gekeken. <\/p>\n

Omdat ze geen aandacht aan de inhoud besteden, hebben ze niet gezien dat Das Magazin<\/i> het tijdschrift is waar bijna alle hedendaagse jonge schrijvers in publiceren: Maartje Wortel, Joost de Vries, Daan en Thomas Heerma van Voss, Philip Huff, Griet op de Beeck, Marjolijn van Heemstra, Bregje Hofstede, Willem Bosch, Jan van Mersbergen, Jamal Ouariachi, Floor Rusman, Anton Valens, Franca Treur, Nina Polak, Alma Mathijsen, Wytske Versteeg, Walter van den Berg, Ni\u00f1a Weijers. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Vaessens en Delissen willen met hun community-format een wig drijven tussen Das Magazin en de andere literaire tijdschriften<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

De redactie van Das Magazin<\/i> heeft niet voor een bepaalde stroming, richting of po\u00ebtica gekozen, vandaar dat deze uiteenlopende schrijvers er in terecht kunnen. Je zou de Magazijngeneratie ook de After Everything-generatie kunnen noemen. Net als in de kunstwereld is het tijdperk waarin steeds nieuwe stromingen opdoken kennelijk voorbij: we hebben ze in de twintigste eeuw allemaal gehad, zowel in de kunst als in de literatuur. In de literatuur is diversificatie dominant geworden. <\/p>\n

Vaessens en Delissen willen, zonder ze te noemen, met hun community-format een wig drijven tussen Das Magazin<\/i> en de andere literaire tijdschriften. Tirade<\/i>, Hollands Maandblad<\/i>, De Revisor<\/i>, De Gids<\/i> zouden bezig zijn voor de literatuurgeschiedenis te schrijven en niet voor lezers. Dat zouden in vergelijking met Das Magazin<\/i> nu in zichzelf gekeerde tijdschriften zijn. Ze zouden hun lezers op afstand houden en niet \u2018als deelnemer aan de literaire cultuur\u2019 aanspreken. Dat Das Magazin<\/i> meer contact heeft en zoekt met zijn lezers via Literaturfest, het Festival, en de Leesclubs is onmiskenbaar, maar zo erg onderscheidend is dat niet. Hollands Maandblad<\/i>, Tirade<\/i>, De Gids<\/i> en De Revisor<\/i> hebben hun eigen manier om de lezer aan te spreken en aan zich te binden. Ook daarin duiken regelmatig de namen van schrijvers uit de Magazijngeneratie op. Zo vrijzinnig is de hedendaagse literatuur.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Das Magazin staat voor een nog onbepaalde tussengeneratie<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":235245,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-16141","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/16141","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=16141"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/16141\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/235245"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=16141"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=16141"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}