{"id":12921,"date":"2015-02-22T13:31:00","date_gmt":"2015-02-22T11:31:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/ik-dacht-ik-ben-de-enige\/"},"modified":"2015-02-22T13:31:00","modified_gmt":"2015-02-22T11:31:00","slug":"ik-dacht-ik-ben-de-enige","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/ik-dacht-ik-ben-de-enige\/","title":{"rendered":"\u2018Ik dacht: ik ben de enige\u2019"},"content":{"rendered":"
Hij is een Marokkaanse Nederlander die op mannen valt, in zijn kringen een taboe. Om dat te doorbreken, maakte Fahd Larhzaoui een voorstelling over zijn worsteling. \u2018Mijn voorstelling is universeel, iedereen herkent de strijd die je als persoon moet leveren om te zijn wie je wilt zijn.\u2019<\/div>\n
\n

Acteur Fahd Larhzaoui heeft al veel overweldigende reacties gekregen op zijn solovoorstelling Schijn<\/span>, maar onlangs beleefde hij een avond die specialer was dan andere avonden. Hij trad op in de Meervaart, hartje Amsterdam-Osdorp, de zaal was voor een groot deel gevuld met Marokkaanse Nederlanders. Dat was voor het eerst sinds Schijn <\/span>in <\/span>februari vorig jaar in premi\u00e8re ging. Al die tijd zaten er wel Marokkanen in het publiek, zelfs eens een imam, maar hoofdzakelijk waren het autochtonen die zijn voorstelling bezochten. Tot die avond dus. Larhzaoui liep het toneel op, scande de zaal en dacht: \u2018Wow. Mooi. Ok\u00e9. En nu knallen.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Schijn <\/span>is een monoloog over zijn persoonlijke worsteling om te kunnen zijn wie hij is, zonder zijn Marokkaans-Nederlandse familie te kwetsen. Hij is een man die op mannen valt, in zijn kringen een taboe. Hij vertelt over zijn jongensjaren, hoe hij voetbalde met vriendjes en ontdekte dat hij niet kon meepraten over de meisjes. Maar dit uitspreken was ondenkbaar, hij had geleerd dat \u2018alles wat niet mag vanzelf verdwijnt\u2019. Hij deed er alles aan zijn gevoelens te laten verdwijnen, tot en met een huwelijk met een vrouw. Het hielp niet. Zijn moeder zag dat haar zoon leed en vroeg hem wat hij had. Ze noemde alle mogelijke ziektes op, als laatste de liefde voor mannen. Toen hij bevestigend antwoordde, leidde dat in de familie tot heftige sc\u00e8nes.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Ik snak af en toe naar de erkenning van de Marokkaanse gemeenschap’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Toen de voorstelling in de Meervaart afgelopen was, volgde een gesprek met de zaal. Een jonge, gehoofddoekte vrouw stond op. Ze vertelde hoezeer Larhzaoui haar had geraakt. \u2018Waarschijnlijk zou ik ook reageren zoals je familie,\u2019 zei ze. \u2018Maar nu ik dit heb gezien, wil ik deze avond alleen maar koesteren. Ik wil je bedanken voor dit mooie verhaal, ik kan hier alleen maar liefde voor tonen. Ik ben trots dat jij dit doet als Marokkaan, dat je dit vertelt over jezelf. Er moeten er meer komen zoals jij. Ik zal deze avond niet snel vergeten.\u2019 Ze liep naar hem toe, omhelsde hem en begon te huilen. \u2018Ik hield het zelf ook niet droog, het was zo\u2019n mooi moment,\u2019 zegt Larhzaoui. \u2018Ik snak af en toe naar de erkenning van de Marokkaanse gemeenschap.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Hoe is de voorstelling, los van deze avond, gevallen onder Marokkaanse Nederlanders?<\/i>
\u2018Vrij goed. Ik wil niet zeggen dat iedereen snapt wat ik doe en iedereen er begrip voor toont, maar de mensen die mij aanspreken, na de voorstelling of via de sociale media, zijn positief.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

U raakt dus zelfs degenen die in eerste instantie huiverig stonden tegenover homoseksualiteit.<\/i>
\u2018Absoluut. Kijk, mijn voorstelling is universeel, iedereen herkent de strijd die je als persoon moet leveren om te zijn wie je wilt zijn. Maar ik heb ook willen zeggen: dit is wie ik ben en hoe gaan we hier met zijn allen mee om. We kunnen doen alsof het niet bestaat en het onder de tafel blijven schuiven, maar het is er en we kunnen het niet weg blijven stoppen. Daarom ben ik opgestaan en heb ik gezegd: ok\u00e9, ik ga proberen met mijn verhaal andere mensen te raken en door de muur heen te breken. Ik wil mensen inspireren, ze laten bewegen, ze over dingen laten nadenken.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Heeft u veel reacties gehad van autochtone Nederlandse homoseksuelen die zichzelf in uw voorstelling herkenden? <\/i>
\u2018Zeker. Er komen genoeg mensen naar mij toe die in de jaren vijftig of zestig met hun geaardheid hebben geworsteld. Ze zeggen: \u201cIk heb het ook zo moeilijk gehad.\u201d\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"Foto
Foto Stephan Vanfleteren<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n
\n

Zijn er ook Marokkaanse homo\u2019s die zeggen dat u hen met uw voorstelling steunt?<\/i>
\u2018Ja, die heb ik wel gesproken. Ze vinden het vooral moeilijk t\u00edjdens de voorstelling omdat ik letterlijk vertel wat zij doormaken. Dat is confronterend en pijnlijk voor ze. Maar ze staan achter me en zijn opgelucht dat ik hun worsteling verwoord.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Ik zou me kunnen voorstellen dat u voor jonge Marokkaanse homoseksuelen een rolmodel bent.<\/i>
\u2018Ik kan me dat ook voorstellen. Misschien hebben ze lang zitten wachten tot er iemand uit de Marokkaanse gemeenschap opstaat die het hierover heeft. Maar dat was niet het doel toen ik de voorstelling maakte en ik hou me er niet mee bezig. Ik wil dat we met elkaar in gesprek gaan. Mijn voorstelling gaat ook over liefde, die ik voor mijn familie heb en die zij voor mij hebben. Hoe gaan we samen een weg vinden om met elkaar door te gaan?\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Ik ging me tegen mijn gevoelens verzetten. Ik dacht: dit ben ik niet’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Fahd Larhzaoui (36) is een selfmade<\/span> acteur. Op zijn 23ste nam hij ontslag bij een kledingzaak in Rotterdam om te gaan acteren. Hij had ervaring opgedaan bij het amateurtoneel, nu wilde hij serieus werk maken van een professionele carri\u00e8re. Hij deed auditie bij theatergroep Rotterdams Lef en werd aangenomen. Daarna volgden rollen in het theater en op televisie, onder meer de hoofdrol in Ik, Driss \u2013 De Musical<\/span> naar het populaire feuilleton in NRC Handelsblad <\/span>van Hassan Bahara en Asis Aynan. Tussen 2009 en 2014 waren hij en Carlijn van Ramshorst als presentatoren en acteurs het vaste gezicht van het NTR-kinderprogramma Huisje Boompje Beestje<\/span>. <\/p>\n

Het lijkt erop dat Schijn<\/span> zijn doorbraak is naar een groot publiek. Vorig jaar was hij te zien in Amsterdamse theaters, van januari tot begin april toert hij door heel Nederland en daarmee gaat hij door in september, ook in Vlaanderen, omdat er zoveel belangstelling is. <\/p>\n

Je kunt zeggen dat het welslagen van de voorstelling zich al voor de premi\u00e8re aftekende. Twee jaar werkte hij aan Schijn<\/span>, samen met schrijver Don Duyns en regisseur Floris van Delft, en nog voor hij vorig jaar klaar was, stortten de media zich op hem. Immers: Marokkaanse Nederlander vertelt op toneel hoe hij in de knoop heeft gelegen met zijn geaardheid, dat was nog nooit vertoond. Larhzaoui sloeg alle media-uitnodigingen af. Eerst maar eens de premi\u00e8re, dacht hij.<\/p>\n

Na afloop van dat eerste optreden klonk minutenlang applaus en sindsdien is de stroom adhesiebetuigingen niet gestopt. Die sloegen overigens niet alleen op de emancipatorische inhoud, Schijn bleek in de ogen van recensenten en andere kenners gewoon een goed stuk. Het Nederlands Theater Festival selecteerde het als een van de elf beste theaterproducties van het vorige seizoen. \u2018Met zijn onopgesmukte spel en humor heeft Fahd Larhzaoui een belangwekkende en emotioneel rake voorstelling gemaakt,\u2019 aldus het juryrapport. Avond na avond wordt het publiek gaandeweg stiller. Tijdens een optreden in het Utrechtse Rasa wordt duidelijk waarom: Larhzaoui is ontroerend eerlijk. Letterlijk en figuurlijk staat hij in zijn onderbroek, waardoor zijn strijd dichtbij komt. Als hij klaar is met vertellen en met zijn vingers langs zijn ogen heeft gestreken, stromen de toeschouwers het podium op om hem de hand te schudden.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

‘Ik dacht: ik ben niet de man die op mannen valt, dus ik moet iets zoeken waardot dit weggaat’<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Een aantal dagen later zit hij in een uitspanning in zijn woonplaats Rotterdam en spreken we over de hashtag die hij geregeld twittert: #liefde. \u2018Als we elkaar liefde geven, maken we elkaar gelukkiger,\u2019 zegt hij. In zijn voorstelling vraagt hij ook al elke keer aan mensen in het publiek: \u2018Bent u gelukkig?\u2019 Dat doet hij omdat \u2018gelukkig zijn niet vanzelfsprekend is\u2019. Het zou uit de mond van ieder ander al snel klinken als het jargon van het spirituele tijdschrift Happinez<\/i>, maar bij Larhzaoui ligt dat anders, zal blijken. Voor de goede orde: hij \u00eds gelukkig, hij wil niet graag een andere indruk wekken. \u2018I am fucking happy!\u2019 roept hij halverwege het interview.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Laten we praten over uw voorstelling. U heeft het over Sodom, mannen die seks hebben met mannen. Stond dit bij u thuis bekend als een zonde?<\/i>
\u2018Zo kreeg ik het van huis uit mee. Dat heb je als je uit een gelovig gezin komt, uit een moslimgezin, maar het kan ook een christengezin zijn. Je denkt: het mag niet en het kan niet. Tot je erachter komt: hoor ik dan ook bij die groep, ben ik ook zo iemand?\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Hoe oud was u toen u dat voor het eerst dacht?<\/i>
\u2018Acht, zoiets. Maar op mijn twaalfde wist ik het zeker.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

En toen had u al duidelijk meegekregen dat het niet mocht en kon?<\/i>
\u2018Dat wist ik, ja. Ik ging me tegen mijn gevoelens verzetten. Ik dacht: dit ben ik niet. Het was een strijd met mezelf en dat was heftig. Ontkennen, toch weer niet ontkennen, ik was continu met mezelf in gevecht.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n