{"id":127315,"date":"1994-12-17T14:11:00","date_gmt":"1994-12-17T12:11:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/charles-z-vertelt\/"},"modified":"1994-12-17T14:11:00","modified_gmt":"1994-12-17T12:11:00","slug":"charles-z-vertelt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/charles-z-vertelt\/","title":{"rendered":"Charles Z. vertelt"},"content":{"rendered":"
\n

Charles Z. is in korte tijd een veel bekendere Nederlander geworden dan menigeen met een achternaam. Omdat misdaad trekt en iemand van wie we een tijdlang alleen het achterhoofd zien fascineert. Omdat het (in ieder geval: tot nog toe) om hasj gaat en niet om hero\u00efne. En omdat hasj allang gelegaliseerd zou zijn als Nederland het enige land in de wereld was. Maar ook omdat het gevoel bestaat dat de politie niet helemaal volgens het boekje is opgetreden. En eigenlijk omdat we allemaal denken dat er ook geen boekjes meer best\u00e1\u00e1n. Het is 1994, bijna 1995 dus, en daarom kun je een gedetineerde die zijn straf uitzit, gaan vragen wat hij van de zaak, van alle zaken, vindt. <\/p>\n

En of hij over zijn jeugd wil vertellen, en zijn handel, en de zelfkant. En over de overgang van het hippiecircuit naar het racecircuit, en tenslotte naar het circuit waar het ook voor h\u00e9m menens wordt, met bedreigingen, ontvoeringspogingen en de kans op liquidatie. Charles Z. vertelt. ‘Ik kan met een opgeheven hoofd uit de gevangenis lopen. Ik vecht voor het principe, niet om de straf. De tegenspelers moeten het eerlijk spelen. De rechter mr. Willems en de procureur-generaal mr. Manschot, die spelen het rechtdoorzee. Daar heb ik respect voor. Maar die anderen…<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Je ziet hoe er een hetze van de media is, met De Telegraaf, de spreekbuis van unit 1, voorop. Alles wordt aan Zwolsman toegeschreven. Die diefstallen, die bedreiging van de officier van justitie Valente. Ik zou bij de Octopus-bende horen. Maar dat is allemaal niet waar. En nu blijkt afgelopen week toch ook dat Valente door heel iemand anders is bedreigd. Alleen zijn dat maar hele kleine berichtjes. Ook van de politie uit is er een bewuste campagne, vooral via De Telegraaf, om me zwart te maken. Me meer toe te schrijven dan ik heb gedaan. De politie benaderde blijkbaar Nova, want ik had ze niet gebeld, en die staan dan met een hele filmploeg klaar toen ik werd opgebracht.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Alles wordt opgeklopt. Denk maar aan alles wat er over die Ghanezen werd gezegd.<\/p>\n

Ik ben geen heilig boontje, ik heb in de hasj gezeten. Maar toen de straffen zwaarder werden, ben ik gestopt.<\/p>\n

Die criminele organisatie zoals die geschetst wordt met mij en mijn vrouw aan het hoofd, dat is een lachertje. Toen ik nog in de hasj deed, hadden we een vriendenclub. Dat was het. De hasj, dat was een sport, daar kon je tonnen in verdienen. Ik ben gestopt, en die anderen zijn voor zichzelf begonnen. Maar dat gedoe met die divisies: onzin. Ik ken een aantal van die jongens wel. Maar dat er een organisatie zou zijn, is flauwekul. Dat is iets dat past in het beeld van het bestrijden van de zware misdaad, de grote Octopus-organisatie. Die geluiden hoor je in de media alleen vanuit Amsterdam, en niet bijvoorbeeld in Den Haag. Brand (de Haagse hoofdcommissaris), dat is gewoon een zakelijke man.’<\/p>\n

Dus u zit niet achter het stelen van die documenten en achter die inbraken?<\/p>\n

‘Nee, natuurlijk niet. Niemand kan bewijzen dat ik daartoe opdracht zou hebben gegeven. Ik denk dat de onderwereld op zoek was naar het geheime “deel drie” van Wierenga en toen op ander interessant materiaal is gestoten.<\/p>\n

En het milieu is een hechte wereld. Als iemand iets van je zaak weet of tegenkomt, doet-ie je dat toekomen.’<\/p>\n

Wat is er waar van uw persoonlijke vete met officier van justitie Valente? Kent u hem uit de racerij en heeft u hem bedreigd?<\/p>\n

‘Nee, dat zit allemaal anders in elkaar. Ik heb officier Valente twee keer in mijn leven gezien. De eerste was bij mijn eerste dertig dagen hechtenis. Daar waren de voltallige raadkamer en mijn advocaat mr. P. Doedens bij. De tweede keer was toen mijn moeder overleden was. Ik vroeg toen een week schorsing aan Valente om dat verlies met mijn familie te verwerken. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Doedens had mij die ochtend op het parket verteld dat twee uur daarvoor mijn moeder overleden was. Dan zit je stuk. We hadden een enorm goede familieband. En toen heb ik dat briefje geschreven aan de heer de officier.<\/p>\n

Ik vroeg daarin of hij mij \u00e9\u00e9n keer vertrouwen wou. Dat ik kon aantonen dat ik correct ben. Dat briefje had ik aan de parketwacht gegeven. Toen kwam Valente naar beneden, om me te condoleren. Ik vroeg hem: gunt u me nu die week? Hij antwoordde: ik zal kijken, maar ik denk niet dat het zal gaan, de zaak is zo groot. Daarop ging hij weg. Er is geen woord gevallen verder.<\/p>\n

Dat verhaal over die bedreiging kan ik ook verklaren. Ik heb al zo’n anderhalf jaar vastgezeten, en tijdens een verhoor waren er twee rechercheurs met me bezig. En toen kwam er nog eentje van de belasting bij. Ze bleven maar doorzeuren over coca\u00efne. Ook al heb ik in de hash gezeten, ik heb nog nooit in mijn leven iets met coca\u00efne te maken gehad. Als iemand beweert van wel, val ik hem aan, want dat neem ik niet. Ik heb zelf vier jonge kinderen. Negentien vijftien, twaalf en vier jaar. Als ze straks de leeftijd hebben en een stickie zouden roken, of een wijntje, of een pilsje zouden drinken, zou ik dat niet erg vinden. Mits het maar niet elke dag is, of dat ze er een gewoonte van maken. Maar als ze aan de hard drugs zouden gaan, zou ik er doodziek van zijn. Die mensen van de hard drugs zijn gewoon bezig zichzelf te vernietigen. Ik heb er nooit iets mee gedaan. Als ik er al iets over wist, dan distantieerde ik me er al van.’<\/p>\n

Is dat wel mogelijk: dat je je in het milieu distantieert van iets of iemand?<\/p>\n

‘Ja ik heb dat wel gedaan. Ik was bijvoorbeeld bezig met een goede hasjdeal en toen wilde die man er ook nog brown sugar bij doen. Toen ik dat hoorde heb ik hem meteen de deur uitgezet en terug naar Schiphol laten brengen.<\/p>\n

Ik had een kennis en die had weer een andere kennis en die wou mijn racingteam runnen doordat ik in juni 1992 onverwacht vast kwam te zitten.<\/p>\n

Nu moet je weten dat het team van BMW in Engeland en ik voor de catering dezelfde kok hadden.’<\/p>\n

Enthousiast: ‘Mijn team bestond uit dertig, veertig man. Als je met die hele club moet gaan eten in een restaurant ‘s morgens en ‘s avonds, kost dat een vermogen. Dus hadden we een kok, twee meisjes en een grote praalwagen met gasstellen en alles. Altijd bloemetjes op de tafel. Dus als de sponsors kwamen, zorgden we er altijd voor dat we wisten wat ze wilden eten.’<\/p>\n

Wat voor sponsors had u?<\/p>\n

‘Japanse bedrijven. Vooral uit de gokindustrie. Mensen die een soort behendigheidsspelletjes speelden. Softwarefabrikanten. Maar ook Michelin. Binnen die bedrijven zijn er dan weer mensen die zich bezighouden met de sponsoring. Als ze mij bijvoorbeeld 800.000 dollar gaven, gaf ik die mensen driehonderdduizend dollar zwart terug. Dat staken ze dan in hun eigen zak.’<\/p>\n

Een soort wisselmachine?<\/p>\n

‘De ene hand wast de andere hand. De man die de sponsoring voor de bedrijven regelt, heeft een salaris van 200.000 tot 300.000 dollar. Maar als hij zo’n deal regelt, krijgt hij ook nog eenst zo’n 200.000 \u00e0 300.000 dollar. Zwart dus. Daarom was ik daar tot nu toe ook niet zo duidelijk over. Maar ik heb daar lijsten van.’<\/p>\n

En hoe zat het nu met die coca\u00efne?<\/p>\n

‘Ik moest zitten, nou op dat moment stond mijn team dus een beetje stil. De kok die we hadden kende mensen, Engelsen. En die hadden hem gevraagd: zou Charles zijn team niet aan ons willen overgeven? Ik heb toen doorgegeven dat ik daar geen zin in had. Want als ik niet zelf kon rijden, moest ik er alleen maar geld inpompen. En die man die dat voorstel aan mij deed, is later gepakt met coca\u00efne. Maar de politie ziet achter elke boom spoken, die dacht dat ik er dan ook wel mee te maken zou hebben. Maar zoals je nu ziet, het staat niet eens op mijn dagvaarding. Ik wil niets met hard drugs te maken hebben.’<\/p>\n

Hoe luidt nu precies de dagvaarding?<\/p>\n

‘Deelneming aan een criminele organisatie en de invoer van 15.000 kilo hasj. In mijn zaak zijn honderd mensen gehoord. Ik ben de enige die nog vastzit. En als ik eruit kom, krijg ik ook de Fiod nog achter mijn staart aan.’<\/p>\n

Hoe zat dat nu precies met die stapels bankbiljetten in uw kelder?<\/p>\n

‘Dat was geld voor het raceteam. Ik kreeg dollars van de Japanners en dat kwam dan via de bank. Ik had rekeningen in Duitsland, Jersey, Engeland en Nederland. Overboeken duurde gewoon te lang. Ik nam dat geld op en ging dan ponden kopen. Ik verdiende op dat wisselen bijna zo’n tien procent. Dat is handel. Maar je krijgt dan zoveel biljetten als het om grote bedragen gaat. Bij wijze van spreken vuilniszakken vol.<\/p>\n

In 1989, 1990 was ik gestopt met de hasjhandel, maar ik heb toen nog wel laten wisselen. Bij de Isra\u00ebli\u00ebrs, die van die Gouden Kalf-zaak, in Amsterdam. Zij kwamen aan dat geld via hasjhandelaren in Engeland, of weet ik veel, gewoon van wie er wilde wisselen. Zelf kende ik die mensen niet, maar L.W., die wisselde bij hen voor zijn eigen hasjzaken. Daar had ik niets mee te maken. Maar dat wordt nu allemaal op \u00e9\u00e9n hoop gegooid.’<\/p>\n

Tegen u is een aantal belastende verklaringen afgelegd. Dat mensen in uw opdracht hasj haalden. Volgens u kloppen die verklaringen niet.<\/p>\n

‘Je ziet het aan de aantallen die ze allemaal noemen. Het is allemaal op elkaar afgestemd. Of ze hebben het van horen zeggen. Ze hebben het over duizend kilo. Maar dat is een hoeveelheid, daar schiet je niets mee op. Toen ik nog hasj handelde, heb ik het met wel twaalf transporten gehaald, maar dan altijd drieduizend kilo ineens. Anders kon je wel blijven rijden. De mensen die die verklaringen hebben afgelegd, handelden nu voor zichzelf. Dan is het toch raar dat er een klein transportje voor Charles tussenzit. Bij mij is nooit hasj gevonden. Ook geen wapens. Bij de mensen van die verklaringen wel.’<\/p>\n

Een van de getuigen tegen hem, zo beweert Zwolsman, heeft zelfs contant geld gehad van de CID, van meneer Jaap en Bert voor een belastende verklaring tegen Zwolsman. ‘Dat weet ik via de vriendin van mijn vrouw, die weer in de buurt van die man woont. Die man verlulde zich weer tegen een andere jongen. En zo komt zo’n verhaal bij mij. Alles komt een keer uit. Neem nou A., als die nu eens opening van zaken zou geven. Eerlijk zou zeggen wat hij wel en niet weet. Hij beschermt nu de politie.’<\/p>\n

Zwolsman kan zich ook opwinden over het opstellen van de processen-verbaal. ‘Vraagt zo’n politieman aan iemand: bent u bedreigd? Zegt zo’n man: nee, tikken ze dat niet op. Maar als hij ja zegt, staat het er w\u00e9l in. Het vervelende is dat in zo’n strafdossier alleen de belastende en negatieve verklaringen zitten en de positieve en ontkennende verklaringen worden er niet in opgenomen.<\/p>\n

In het begin werd ik gewoon misselijk als ik het dossier las. Dan dacht ik: ben ik dat? Het is zo suggestief, zo eenzijdig.’<\/p>\n

Is er iets veranderd in de houding van de politie sinds u de eerste keer werd gepakt en nu? Zijn ze beter geworden?<\/p>\n

‘Voor de man die me de eerste keer pakte in 1985, hij was van de rijkspolitie, had ik respect. Maar hoe ze nu boeven willen vangen – en dat staat ook mooi beschreven bij officier van justitie Wortel in het IRT-boek – dat is wat anders. Als ik onder het rijden een klokhuis uit het raam wil gooien, en de volgende dag doet mijn zoontje dat, kan hij van mij om zijn oren krijgen. Kijk, dat doet justitie nu ook: om de een te kunnen pakken – die allang gestopt is – laten ze de anderen doorgaan. Je zag het bij die Urka-zaak. En aan mijn zaak werken weer precies dezelfde mensen. Maar echt hoor, er zitten ook ontzettend veel goede mensen bij de politie. Afgelopen week bijvoorbeeld hadden ze een IRT-zaak opgelost na acht maanden werk. Dat is een redelijke termijn. Maar als je zoals in mijn geval vijftig mensen drie jaar laat werken om een hasjzaak op te lossen, dat is gewoon stom.’<\/p>\n

Is de houding van de rechterlijke macht veranderd? En hun aanpak?<\/p>\n

‘Ik ben nu wat ouder, dan beleef je het allemaal anders. Bij mijn eerste zaak had ik De Beaufort. Die zei het eigenlijk zo mooi, dat ik beter mijn mond kon houden. Het was wel keihard. Maar het was zo. Hij zei: je hebt dat gedaan, en dat had ik ook gedaan. Maar nu hebben ze allemaal zaken op \u00e9\u00e9n hoop gegooid waar ik niets mee te maken heb. Officier Valente haalde tijdens het onderzoek uit naar de recherche, hij verweet ze dat ze niet creatief genoeg waren, want ze losten de zaak niet op. Maar er is niets op te lossen.<\/p>\n

Wat ook zo opvalt in mijn zaak, is dat alle belastende verklaringen gedaan zijn door \u00e9\u00e9n en dezelfde rechercheur. De mensen die gehoord zijn en die zelf niet verdacht zijn, zeggen: er is niets gebeurd. Maar de mensen van de belastende verklaringen hebben ook allemaal een eigen zaak. Daarmee kunnen ze zich ook indekken, want dan hoeven ze op bepaalde lastige vragen niet te antwoorden. En die mensen hebben voor hun zaak net zoveel straf gehad als ik in voorarrest moest zitten. Mijn vader zou zich omdraaien in zijn graf als ik zou zijn zoals die mensen. Mijn vader was bij de NDSM. Met tweeduizend mensen moesten ze dekschuiten aan elkaar lassen voor de Duitsers. Ze zouden staken, maar daar stond hij de volgende dag met drie mensen. De anderen waren allemaal aan het werk gegaan. Als ze wat over mij verklaren, laten ze dan de hele waarheid verklaren. Ik heb geen vrouwen en kinderen bedreigd. Dat schiet helemaal niet op. Als ze zoiets zeggen, maakt dat me kwaad. Je kan wel eens boos zijn op iemand. Dat kan gebeuren. Maar dat is eerder in de woordelijke zin dan in de geweldsgedachte. Dat helpt alleen maar de Marnixstraat (hoofdbureau van politie – MH), als je elkaar gaat lopen afslachten. Dat heeft helemaal geen zin. Ik heb het altijd zakelijk gezien. Of het nu hasj of boter was. Als het maar geen hard drugs waren.’<\/p>\n

De president van het hof, mr. J.H.M. Willems, heeft gezegd dat hij de hele waarheid boven tafel wil hebben. Hij is daar heel nieuwsgierig naar. Wat gaat hij doen, denkt u?<\/p>\n

‘Je kan hem geen knollen voor citroenen verkopen, dat is duidelijk. Ik heb respect voor hem. Ook voor de heer Manschot (officier van justitie – MH). Ik erger me wel eens als er dingen gezegd worden waarvan ik weet dat ze niet juist zijn. Dan word je kwaad natuurlijk. Daarom ben ik blij dat ik Doedens als advocaat heb. Die blijft zakelijk. Ik ken hem al tien jaar. Toen ik in 1984, 1985 gepakt werd met hasj, kwam een andere jongen met Doedens aan. Niemand kende hem toen nog. Ik kan lezen en schrijven met hem. Mr. Doedens is een man die van ‘s morgens tot ‘s avonds bezig is met strafzaken. Hij doet de laatste jaren veel meer zaken dan andere advocaten en toch blijft hij helder, dat vind ik knap. Hij zegt duidelijk waar het op staat en dat is goed, want bij ingewikkelde verhalen vallen de rechters in slaap.’<\/p>\n

Welke verdedigingstactiek hebt u samen afgesproken?<\/p>\n

‘Niets afgesproken. Absoluut niet. Ik zit te schrijven tijdens het proces. Het is niet gebruikelijk dat de president onze getuigen eerst hoort. Als hij dat doet, schrijf ik op wat mij opvalt. Dan gaat Doedens horen en dan streep ik door wat ik ook had.<\/p>\n

Zelf weet je natuurlijk precies hoe de zaak in elkaar zit. Daarom zei ik ook laatst tegen het hof: haal Valente, Van Capelle en Woelders bij elkaar en zet mij erbij en zet ons allevier aan de leugendetector. De uitslag kan wel eens heel verrassend zijn. Er wordt aan die kant gejokt, en er wordt waarschijnlijk ook wel een beetje aan onze kant gejokt. Maar ik weet wat waar is. Ik laat me zeker niet veroordelen voor hasjhandel in 1992 en 1993, want toen zat ik vast.’<\/p>\n

Er wordt gezegd dat u toen vanuit de gevangenis per telefoon nog de organisatie leidde. Als u over auto’s praatte, ging het eigenlijk over iets anders?<\/p>\n

‘Wat ik toen deed, was advertenties maken op de computer. Ik had de hele autovoorraad van het bedrijf van mijn vriend in dat apparaat zitten.’ Hij toont een eenkoloms advertentie uit De Telegraaf van de firma Autostad, waarin Mercedessen en andere dure auto’s worden aangeboden. ‘Ik had alle tijd, kon precies op de millimeter uitrekenen hoeveel ruimte er nodig was. Dat scheelde weer geld. Op een advertentie soms driehonderd gulden. Die advertentie gaf ik aan mijn vrouw mee, of ik stuurde hem per snelpost naar de krant.<\/p>\n

Ze zeiden dat ik voor zestigduizend gulden had verbeld. Nou dat was negentienduizend gulden. Maar ik heb heel veel met Amerika gebeld omdat we daar een dependance hadden op Sunset Boulevard.’ En weer komt er een knipsel op tafel: een foto van de Amerikaanse showroom. ‘Ik heb misschien voor tienduizend gulden voor de zaak verbeld en negenduizend gulden priv\u00e9, vrouw, vriendinnen, kinderen, carten, racen.<\/p>\n

Daarom was Doedens ook zo kwaad dat die telefoontaps niet in het dossier zaten.’<\/p>\n

U had een automobielbedrijf dus, met een dependance in Amerika. Hoe kwam u in deze zaken terecht?<\/p>\n

‘Ik was voor de racerij in Amerika, en de dollar was toen hartstikke laag en ik zag daar auto’s voor een prijs die veel lager was dan bij ons. Ik ging rekenen. En zag handel. De prijzen voor bijvoorbeeld Ferrari’s bleven maar stijgen. Er is een enorme oldtimermarkt. Op \u00e9\u00e9n auto op de veiling in Japan verdiende ik bijvoorbeeld 500.000. Ze moeten dus niet doen alsof het een koekenbakkersbedrijfje was. Ik heb in 1991 meer Rolls’en verkocht dan de importeur. Ze hebben het altijd over dat witwassen. Ik heb weleens een auto met verlies verkocht, maar de rest werd gewoon met winst verkocht.’<\/p>\n

U was natuurlijk, na de inwerkingtreding van de ‘Pluk ze’-wet een interessant target. Bij u konden ze tastbare zaken, dure auto’s, boot in beslag nemen.<\/p>\n

‘Ja. Ze hebben een jongen van vijfentwintig die bij me werkte opgepakt. Iemand die nog nooit met justitie in aanraking was geweest. Tegen hem zeiden ze: als je nu maar meewerkt en zegt waar al zijn auto’s staan, krijg je geen vervolging.<\/p>\n

En hij dacht met ze mee: alles heeft hij ze verteld. Waar ze overal over de wereld stonden. Er zijn vijftig auto’s in beslag genomen met een waarde van tien \u00e0 vijftien miljoen.’<\/p>\n

Neemt u hem dat kwalijk?<\/p>\n

‘Nou ja. Ik ben altijd goed voor hem geweest. Ik vond het dus wel vervelend. Ik heb wel met zijn ouders gebeld. Maar wat heb je er uiteindelijk aan om iemand voor zoiets in elkaar te slaan? Je lost er toch niets mee op.’<\/p>\n

U belde de ouders van die jongen? Hoe is eigenlijk uw eigen achtergrond?<\/p>\n

‘Mijn vader werkte, zoals ik al zei, bij de NDSM. Dat was jaren zestig. Hij was vroeger lasser geweest en is toen blind geworden en afgekeurd. Ik ben van 1955, ik was toen vijf jaar. We hadden het altijd goed thuis. Ik heb nog twee oudere broers van twee\u00ebnvijftig en zesenvijftig, een zuster van vijfenvijftig en nog een broertje van zevenendertig. Het waren heel goede ouders. We waren familie van die andere Zwolsman, maar dat is wel heel ver weg.<\/p>\n

Ik moest zo nodig vroeg van school af, ik kon me niet concentreren. Maar mijn vader zei: “Ik heb liever dat je doorleert, al moet ik me krom werken. Maar als jij van school afgaat moet je \u00e9\u00e9n ding goed weten: geen dag in de WW. Ik houd van je, maar ik schop je zo de deur uit als je niet werkt.”<\/p>\n

Ik heb op de lom-school gezeten. Ik was niet stom, maar kon me niet concentreren. Ik had moeite om mijn kop bij de les te houden. Mijn broer had een bloemenbedrijf en als jongetje van twaalf, dertien jaar wilde ik ook inkopen en ging met hem mee. Ik heb nog eelt op mijn duim van die klok.’ Lacht: ‘Nee, niet van het geld tellen zoals de rechercheurs denken.<\/p>\n

Ik ben met een bloemenstal voor mezelf begonnen toen ik zeventien was. Ik kreeg de bloemen van mijn broer op krediet. Ik zag mijn broer exporteren naar Duitsland. Ik dacht, dat kan ik ook, maar dat kon niet, ik moest een handlichting aanvragen. Toen ging ik dus trouwen, ik was achttien, mijn vrouw zestien jaar. Ik moest trouwen. Ik heb er geen spijt van. Ik ben tien jaar getrouwd geweest met die vrouw. Na die tien jaar ben ik eigenlijk in de hasjwereld terechtgekomen.’<\/p>\n

Door het race- of het bloemencircuit?<\/p>\n

‘In 1980 ben ik begonnen met racen. Ik was vijfentwintig jaar, laat begonnen dus. Ik reed een keer mee voor de lol en toen kwam die directeur van Zandvoort naar me toe. Hij vond dat ik moest gaan racen. Ik zei: daar heb ik geen geld voor. Toen zei hij: ik heb wel een racewagen voor je. Vanaf dat moment was ik verslaafd aan de racerij.<\/p>\n

Racen deed ik naast die bloemen. Ik werkte mezelf kapot. Ik stond om zes uur ‘s morgens op voor de veiling, kwam laat thuis, moest dan nog klanten bellen, lijsten maken, inkopen. Ik heb een zaak opgebouwd uit het niks. Ik was drie\u00ebntwintig, vierentwintig jaar, toen hoorde ik al bij de dertig grootste bloemenbedrijven van Nederland. Keihard gewerkt. Ik ging in 1984-1985 failliet. Dat is heel lullig gegaan. Een paar klanten van mij gingen failliet, en ik ging daarbij mee. Als je ijskasten verkoopt, kan je die terughalen, maar bloemen kan je niet terughalen. Die zijn bedorven.<\/p>\n

In diezelfde tijd zag ik op Zandvoort van die bruine koppen. Ik verdiende best goed, maar zag ook dat die jongens het wel makkelijker hadden. In die periode dat het misging met het bedrijf, kwam ook mijn vader te overlijden, er was de scheiding. Alles raakte in een stroomversnelling.<\/p>\n

Ik heb toen in Zandvoort gewoon aan die jongens gevraagd: hoe doen jullie het eigenlijk. Want voor een beetje hasj ophalen uit Spanje, kreeg je toen nog geen of nauwelijks straf. De mensen die er in handelden waren studenten en hippies. Ik had een handeldsachtergrond, ik kon het dus veel beter.<\/p>\n

Tot je op een gegeven moment gepakt wordt – dat was in 1984. Het ging om zeshonderd kilo, voor een ander, mijn vrachtwagen werd afgepakt en ik kreeg een aanslag van 2,3 miljoen gulden. Ik was daarna vastberaden om het met de belasting in het reine te trekken. Ik wilde een nieuwe zaak, want ik wilde toch wel weer met die bloemen verder. Maar zo’n aanslag is eigenlijk zo willekeurig. Het had gewoon geen zin, ik ben toen maar doorgegaan met de hasjhandel.’<\/p>\n

In de verhalen over u duiken altijd elementen over bedreigingen op. En over geweld. Waarom zit u eigenlijk zelf nu in een rolstoel? Wat is er met uw been aan de hand?<\/p>\n

‘Dat is in 1989 gebeurd. Toen werd ik op 13 januari om 13.00 uur aangehouden. Daar ben ik later voor vrijgesproken. Op die dag hoorde ik ineens beneden de deur eruit zwiepen. Ik was boven, sprong door zo’n klapraam naar beneden en kwam ongelukkig terecht. Nee, ik verwachtte geen politie-inval. Maar een maand of zes daarvoor was er wel een poging geweest om mij te ontvoeren. Het ging om een bende uit Den Haag die al zeven of acht mensen in de periode van 1986 tot 1988 hadden zoekgemaakt, vermoord dus. Mij probeerden ze toen klem te rijden, maar ik heb ze van de weg gereden. Ze dachten dat ik toen nog in de hasj zat. Over die mensen werd gezegd dat ze je meenemen en dan willen ze dat je vertelt waar de hasj of je geld ligt. Als je niets zegt, word je gemarteld. Maar ook als je zegt waar het ligt, word je daarna gedood. Die groepering is pas onlangs opgerold in Rotterdam.<\/p>\n

Maar terug naar 13 januari, toen kwam dus ineens om een uur politie. Die verwacht je dan niet, die komen altijd ‘s ochtends om zes, zeven uur. Maar de schrik zat er bij mij nog in van die ontvoeringspoging. Dus ik weg.<\/p>\n

Ik werd daarna door de politie naar een ziekenhuis gebracht en geopereerd. En wat je dan overkomt – ik ben nog half in coma en dan staan er ineens drie van die jonge broekies van inspecteurs bij me. Ik vraag ze waarom ik ben opgepakt. Beginnen ze te lachen: dat zal jij niet weten, zeker. Er is duizend kilo gepakt in een vrachtwagen in Amsterdam. Ik begon keihard te lachen. Want je weet het over duizend kilo, dat schiet niet op, dat doe ik niet. Toen bleek dat ze een transport van mijn broertje hadden gepakt. Naderhand kwam ik er achter wat er aan de hand was. Er was een man met koffieshops in Amsterdam die mij benaderd had en die ik had weggestuurd. Hij was naar mijn broertje gegaan en die heeft dat transport toen gedaan. Maar mijn broer hebben ze nooit daarvoor opgepakt. Later is ook gebleken dat ik dat niet gedaan had.<\/p>\n

Mijn andere been heb ik geblesseerd met sport. Die knie was al slecht, maar toen hebben ze me vijf weken in de cel laten liggen, daarna mocht ik pas naar het ziekenhuis. En zo belandde ik ineens in een rolstoel.’<\/p>\n

Als u zou worden vrijgesproken, dient u dan achteraf nog een schadeclaim in wegens waardevermindering van de in beslag genomen goederen?<\/p>\n

‘Nee, dan wil ik schoon schip maken, met z’n allen om de tafel gaan zitten. Ik wil dan weer een huis huren voor mijn vrouw en kinderen. Want nu zit zij zolang bij haar moeder. Alles is afgepakt. Degenen die de belastende verklaringen hebben afgelegd, wonen nog altijd in hetzelfde huis, hebben nog steeds hun auto voor de deur staan. Ze mochten hun vrachtauto’s houden. Bij mij is zelfs het speelgoed van de kinderen nog verkocht. Het lullige vind ik, ik was nog niet eens veroordeeld in februari 1994 en toch stonden er al weer foto’s in De Telegraaf over de openbare verkoop van de spullen van de Drugsbaron.<\/p>\n

De Fiod telt maar op. Er is nu een claim van zestig miljoen gulden. Maar je moet het zo zien: in Marokko kost een kilo hasj zeshonderd gulden. Via Spanje komt er zevenhonderd bij voor de boot. Dan moet het hierheen: dat kost vierhonderd. Zo ga je maar door. Dan verdien je misschien zevenhonderd gulden aan \u00e9\u00e9n kilo. Maar dat moet je dan ook weer delen. Als je bijvoorbeeld een partij van drieduizend kilo haalt, is de helft voor de Marokkanen en de helft voor deze kant. Je kan nooit alles kopen. Die Marokkanen werken niet voor jou. Al die Marokkaanse families moeten mee\u00ebten. Voor alle duidelijkheid: ik praat nu dus over 1987.<\/p>\n

Je betaalt inkoop plus transport. Maar volgens de Fiod zou niemand er wat aan verdiend hebben, alleen ik. Daarbij hebben ze ook nog eens de verkoopprijs als winst aangehouden. Dat doe je toch ook niet met televisies. Als je die verkoopt voor duizend gulden is dat toch geen pure winst.<\/p>\n

Mijn kapitaal zit in die auto’s die in beslag zijn genomen. Dat is mijn handel. Mijn vader heeft me geleerd dat als je zaken doet je ook altijd weer bij die mensen terug moet kunnen komen. Niet belazeren dus. Zo kwam ik een paar jaar geleden terug van races in Tsjechoslowakije, ging langs mensen in Duitsland waar ik bloemen aan had geleverd, ik kon ik zo aanschuiven en mee\u00ebten.<\/p>\n

Ik zie de dingen zakelijk. Maar toch verlies ik liever geld dan mijn gezicht.’<\/p>\n

In 1985 wordt Charles Zwolsman opgepakt en veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf. In 1987 wordt hij in hoger beroep opnieuw veroordeeld. Hij gaat in cassatie. In 1989 krijgt hij een oproep om zijn straf uit te zitten, maar hij hoopt dat hij zijn zaak kan rekken tot 1993. Vergeefs: in juni 1992 wordt hij opnieuw gepakt en gevangengezet. 17 september van dit jaar zou hij vrijkomen. maar op 13 september wordt hij, terwijl hij in de gevangenis zit, weer aangehouden omdat dan een nieuw gerechtelijk onderzoek onder leiding van officier van justitie mr. J. Valente begint. De beschuldiging luidt: lid van een criminele organisatie, invoer van 15.000 kilo hasj. In maart 1994 komt de zaak voor de rechtbank. Valente eist zes jaar, het vonnis luidt vier jaar. De fiscale recherche, de Fiod, wil zestig miljoen gulden van hem vorderen. Op al zijn bezittingen wordt beslag gelegd. Tegen de uitspraak van de rechtbank gaat Zwolsman in beroep.<\/p>\n

In december dient de zaak voor het Amsterdamse gerechtshof, en het wordt een geruchtmakende zaak, ook al door de wanhopige uitval van de president mr. J.H.M. Willems, die van de politie een strikte verslaglegging eist van de gebruikte opsporings- en vervolgingsmethoden. (Minister Sorgdrager heeft daar kennelijk snel op willen reageren: bij ondeugdelijke methoden staking van de vervolging en bestraffing van de politiemensen die zich eraan schuldig maakten, neemt zij zich nu voor.) Op 23 december zal het hof zich over de methoden buigen \u00e9n Charles Z. horen. De uitspraak van het hof volgt dan op 6 januari 1995.<\/p>\n

Op dit moment zit Zwolsman zijn oude straf uit. Al dertig maanden.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Charles Z. is in korte tijd een veel bekendere Nederlander geworden dan menigeen met een achternaam.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,175,181,183,173],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marian Husken","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127315"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127315"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127315\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marian Husken","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127315"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}