{"id":127245,"date":"1995-11-04T10:28:00","date_gmt":"1995-11-04T08:28:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/antonio-banderas-wil-van-zijn-babyface-af\/"},"modified":"1995-11-04T10:28:00","modified_gmt":"1995-11-04T08:28:00","slug":"antonio-banderas-wil-van-zijn-babyface-af","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/antonio-banderas-wil-van-zijn-babyface-af\/","title":{"rendered":"Antonio Banderas wil van zijn babyface af"},"content":{"rendered":"
\n

Een Spaanse acteur breekt zelden door in Hollywood, maar Antonio Banderas is het gelukt. Eerst met bijrollen (Philadelphia, House of the Spirits), nu in de hoofdrol. Bijvoorbeeld naast Stallone in Assassins, vanaf deze week in Nederland te zien. En volgend jaar is hij Che Guevara in Alan Parkers verfilming van Evita. Hij is een beetje beduusd door het succes en de aandacht. ‘Ik ben hooguit een heel klein planeetje.’<\/p>\n

‘Hij heeft vast een kleine pik of zo,’ verzucht Madonna in de aan haar gewijde documentaire Truth or Dare, waarin ze na een concert in Spanje probeert acteur Antonio Banderas te versieren. Vergeefs, want hij verstaat geen Engels en heeft bovendien zijn vrouw meegebracht.<\/p>\n

Dat korte candid optreden deed meer voor Banderas’ internationale reputatie dan de tientallen films waarin hij toen al had gespeeld. Het merendeel daarvan kwam niet over de grenzen, op de camp-melodrama’s van Pedro Almod\u00f3var na, waarin zijn ongemeen fraaie uiterlijk merkwaardig contrasteerde met de verknipte personages die hij vertolkte. Na Truth or Dare had Hollywood opeens interesse. In een aantal aandacht trekkende films was hij nauwelijks meer dan aanwezig, maar wel hoogst opvallend aanwezig en met meer dimensies dan waarmee zijn rollen waren geschreven: de minnaar van aids-pati\u00ebnt Tom Hanks in Philadelphia; de revolutionaire schoonzoon in House of the Spirits; de oudste vampier ter wereld in Interview with the Vampire. Hij kreeg meer waardering dan zijn beroemdere medespelers (of de films zelf).<\/p>\n

De grote doorbraak kon niet uitblijven: in 1995 zijn er zes nieuwe films met Banderas in de hoofdrol. Maar v\u00f3\u00f3r de eerste daarvan de bioscoop bereikte, was hij al coverboy op de gele en verwante bladen. Omdat Melanie Griffith – tegenspeelster in Two Much – zwanger van hem werd nog voor ze officieel was gescheiden van Don Johnson.<\/p>\n

Banderas keerde terug naar Europa voor de simultane uitbreng van drie films. De romantische komedie Miami Blues, waarin hij wordt bemind door drie generaties, is gepresenteerd op het Festival van Gent; Roberto Rodriquez’ eigentijdse wraak-western Desperado werd in Cannes gedoopt; en nu komt in Nederlandse roulatie de anti-buddyfilm Assassins waarin hij de bedreigende rivaal van Sylvester Stallone is. Promotie-activiteiten die worden afgewisseld met songregistraties in Londen voor de playback van Evita, Alan Parkers musicalverfilming van volgend jaar waarin hij Che Guevara wordt naast Jonathan Pryce als Juan Per\u00f3n en zowaar Madonna in de titelrol.<\/p>\n

Veel filmspelers hebben in het dagelijks leven een impact die omgekeerd evenredig is aan hun verschijning op het doek, maar bij Jos\u00e9 Antonio Dominquez Banderas (35) is er geen enkel verschil. Ook al is de eerste indruk van een afstand ietwat een afknapper: hij heeft zijn haar in een staart en de vele kettingen, armbanden en ringen maken een wat ordinaire indruk. Maar dat is van korte duur. Bijna verontschuldigend zegt hij niet over Griffith gevraagd te willen worden: ‘Ik ben verliefd, dat mag iedereen weten, maar we moeten de tijd krijgen om zelf te ontdekken hoe duurzaam het is, zonder dat iedereen zich er meteen mee bemoeit.’<\/p>\n

Hij steekt de ene filtersigaret met de andere aan en het lijkt hem moeite te kosten om stil te blijven zitten. In hoog tempo, bijna zonder adempauzes, praat hij door, met een zwaar accent, in een vocabulaire dat lijkt samengesteld uit fragmenten filmdialoog. Het leidt tot merkwaardige beeldspraken en begripsverwarringen, gecompenseerd met veelzeggende grimassen of vragende glimlachjes aan het eind van elke zin. ‘Ik ben begin nu in het Engels te denken en te dromen, maar kan nog niet goed formuleren. Verwacht van mij geen diep-diep-diepe uitspraken.’<\/p>\n

‘De afgelopen vier jaar heb ik in Hollywood meer gewerkt dan tijdens tien jaar in Spanje. Dat was boeiend, omdat elke film in een totaal ander genre was. Genres die ik nooit eerder had gedaan. Ik heb flink kunnen experimenteren, maar de rollen volgden elkaar zo snel op dat ik geen tijd had om me echt voor te bereiden op de volgende film. In Spanje ging het zo: je speelt in een film, dan komt de premi\u00e8re, je merkt of hij een succes is of niet, je ziet wat je goed of fout hebt gedaan en die ervaring neem je mee naar een nieuwe film. Nu waren vijf of zes films opgenomen zonder dat er \u00e9\u00e9n was uitgebracht, ik had geen idee of ze geslaagd waren of flops. De distributiepolitiek van Hollywood kan ik niet goed volgen: Assassins was de laatste film waarin ik heb gespeeld, maar die is sneller in roulatie gebracht dan de drie die ik daarvoor heb gedaan. Dat geeft het gevoel of ik in een vacu\u00fcm zit. Alles loopt door elkaar, alles zweeft.<\/p>\n

Zo’n tempo is niet vol te houden, want ik werk ook nog dubbelop. Van elke film doe ik zelf de Spaanse synchronisatie. Voor het eerst heb ik straks een beetje tijd, ik heb net twee films geweigerd en de opnamen voor Evita beginnen pas in januari. Eerst Melanie Spanje laten zien en mijn familie bezoeken die ik in geen jaar heb gesproken.’<\/p>\n

Een te makkelijke opmerking: u doet het wel uzelf allemaal aan. Is dat ambitie?<\/p>\n

‘Ik zou liegen als ik zei dat ik niet ambitieus ben. Ik vind van wat ik nu heb bereikt, dat ik dat heb verdiend, dat ik daar in veertig films echt mijn best voor heb gedaan. Dat geloof ik niet altijd, daar blijf ik te onzeker voor. En ik krijg ook aandacht om redenen die niets met mijn prestaties te maken hebben, dat is soms kwetsend en verwarrend, maar ik ben me bewust dat ik d\u00e1\u00e1r geen verantwoordelijkheid voor hoef te nemen. De paperazzi doen maar. Onverdiend succes is het ergste dat je kan overkomen.<\/p>\n

Toen ik werd gevraagd een screentest te doen voor The Mambo Kings, had ik geen illusie over een Amerikaanse carri\u00e8re; Spaanse acteurs hadden geen traditie in Hollywood. Sarita Montiel – onze nationale vedette – heeft in de jaren vijftig in Hollywood-films gespeeld, maar die werden geregisseerd door haar man (Anthony Mann). Paco Rabal en Carmen Sevilla hebben alleen geacteerd in Amerikaanse produkties die in Europa zijn gedraaid. Als ze in Hollywood een Latino nodig hadden, haalden ze die uit Mexico, dat was dichterbij. Het feit dat ik werd gevraagd om te auditeren, was dus zo uniek dat ik dacht: die kans laat ik niet lopen. Ik sprak twintig woorden Engels – opgepikt van toeristen – en dacht niet gekozen te zullen worden. Ik had maar \u00e9\u00e9n maand voor de Berlitz-school te gaan, zodat er alleen is gewerkt op mijn uitspraak, niet op kennis of begrip van de taal. Zonder tolk verstond ik niets van regie-instructies, als hij er niet was zei ik alleen yes yes. Ik had mijn eigen teksten en die van mijn tegenspelers fonetisch geleerd. Als ze in een sc\u00e8ne improviseerden of de dialoog anders formuleerden, volgde ik het niet meer en zei toch maar wat ik erin had gepompt. Ik had geen andere tekst ter beschikking, zonder te weten of het nog wel ergens op sloeg. Ook toen er daarna meer aanbiedingen kwamen, leek het me iets voorbijgaands. Ik vond niet: in Spanje speel ik al jaren hoofdrollen, die status moet ik hier handhaven. Ik heb zelfs grote rollen geweigerd en kleinere rollen geaccepteerd als de regisseurs interessant leken of de scenario’s me aanspraken. Als je bij Philadelphia of House of the Spirits even naar de wc gaat, zul je niet weten dat \u00edk in die films speel. Ik dacht: het leidt toch allemaal tot niets, maar ik heb dan in elk geval met boeiende mensen gewerkt aan iets dat de moeite waard is. In Interview with the Vampire en Miami Blues ben ik al wat zichtbaarder, maar dit jaar speel ik voor het eerst hoofdrollen. Rollen die meteen voor mij waren, zonder dat ze eerst andere acteurs hadden tot ze dachten: misschien kan Antonio het ook wel.’<\/p>\n

Dus toch een ster-status?<\/p>\n

‘Er zijn verschillende soorten sterren: mensen die vierentwintig uur per dag briljant zijn, altijd in het middelpunt van de aandacht staan en eigenlijk steeds hetzelfde zijn, of je ze op straat ziet, op een feest of in een rol. Ik kijk daar niet op neer, maar dat zou ik nooit kunnen, daar ben ik niet briljant genoeg voor. Ik waardeer mensen die een ster worden omdat ze geweldige acteurs zijn. Als je d\u00e1t bereikt, denk ik dat je ook een redelijk evenwicht kunt vinden tussen wie je thuis bent, wat je presteert en de eisen van het star system. Die keerzijde is dan draaglijk, omdat je weet: dit is niet mijn vak, het is maar een deeltje van mijn vak. Roem is geroezemoes uit de verte, je hebt er weinig aan en je kunt er niks mee doen. Ik ben niet zo’n groots acteur: ik heb het geluk dat regisseurs en producenten me hun vertrouwen geven, dat het publiek bereid is een kaartje voor me te kopen. Misschien zal ik het ooit worden als ik heel hard werk, als ik dik en kaal ben. Iemand die de emoties van het publiek kan bespelen, het laat huilen of lachen als hij dat wil en het vooral alert kan maken. Eigenlijk moet je het publiek altijd een beetje sl\u00e1\u00e1n. Acteren is het leren berijden van een wild paard, in het begin moet je al tevreden zijn als je blijft zitten, stapvoets of in galop gaan leer je pas later. En dat is allemaal veel belangrijker dan een ster te zijn. Maar waar bullshit ik over? Ik b\u00e9n helemaal geen ster. Ik ben hooguit een heel klein planeetje.’<\/p>\n

Wanneer wist u dat u acteur wilde worden?<\/p>\n

‘Ik was een jaar of veertien, toen begon de ongelukkigste periode van mijn leven. Ik zag een opvoering van Hair, hippies die zongen en dansten en van het toneel afkwamen en het publiek aanraakten zodat je hun zweet kon ruiken, en dacht: bij dit ritueel wil ik horen, ik wil niet in de zaal zitten, ik wil door de spiegel heen springen. Niemand in mijn familie deed iets artistieks – mijn moeder was onderwijzeres, mijn vader werkte bij Interpol, die zag ik niet zo vaak, omdat hij meestal in Marokko was – het lag totaal buiten hun interessesfeer. Er was niemand die me kon adviseren, er was niemand die me begreep. Met vrienden viel daar ook niet over te praten. Gitarist in een rockband, dat was cool, maar toneelspelen was bezig zijn met Shakespeare en andere ouwe schrijvers waarmee je in de les werd verveeld. Waarom zou iemand zoiets willen? Ik dacht: ik heb een afwijking, ik moet mijn mond erover houden en proberen voetballer te worden. Maar toen brak ik mijn voet en k\u00f3n ik niet meer voetballen. Iemand zei dat ik naar de toneelschool moest gaan – stom dat ik zoiets zelf niet had kunnen bedenken. In 1981 kwam ik bij het Teatro Nac\u00edonal in Madrid. In mijn tweede seizoen hoorde ik in de pauze vertellen dat Pedro Almod\u00f3var in de zaal zat. Ik wist niet wie hij was, maar collega’s hadden gehoord dat het een gekke vent was die interessante films scheen te maken. Na afloop stond hij in de kleedkamer en vroeg: wil jij in mijn film spelen? Ik dacht dat het een grap was en zei: natuurlijk, waar is het contract?’<\/p>\n

Hoewel ik niet weet wat u voor toneelrepertoire speelde, zal dat een grote overgang zijn geweest: die rol als homoseksueel in spe of als psychoot.<\/p>\n

‘Het was interessant dat mijn eerste filmrol niets gemeen had met wat hij in het theater van me had gezien. En toen ik die film zag, Laberinto de pasi\u00f3nes, merkte ik dat hij heel anders was dan ik me had voorgesteld toen ik het scenario las en mijn sc\u00e8nes speelde. Film is meer dan de optelsom van de delen. Toevallig val ik niet op mannen – ik heb tenminste nooit een man ontmoet op wie ik viel, ik weet ook niet waarom – en Almod\u00f3var respecteerde dat, heeft nooit rare voorstellen gedaan en me zelfs aan vriendinnetjes geholpen. Ik w\u00e9\u00e9t dat er kennelijk iets aan mij is dat aantrekkelijk is voor homoseksuelen, dat is geen enkel probleem. Het was ook niet lastig om mijn eerste liefdessc\u00e8ne te spelen met een man: het was lastig om mijn eerste liefdessc\u00e8ne te spelen. Punt. Op de toneelschool had ik dat niet geleerd, op de planken had ik hooguit eens een handkus gegeven. Heb je La ley del deseo gezien? Als Eusebio Poncia zegt: “Jij kust als een gootsteenontstopper” – dat was zijn eigen reactie omdat ik bij de eerste take er al te energiek tegenaan was gegaan. Almod\u00f3var vond dat zo komisch dat hij het toen in de dialoog heeft verwerkt. Het was niet naar of onwennig, eigenlijk was het enige verschil dat ik baardstoppels voelde. Dat maakte het juist spannend, want daardoor besefte ik dat we een norm overtraden.<\/p>\n

En dat is toch de opdracht van de kunstenaar: regels breken. Ik ga niet zeggen dat \u00edk kunstenaar ben, wel dat ik als acteur kunstenaars kan helpen om het leven te laten zien. Het gaat me altijd om de regisseur.<\/p>\n

Nu zegt iedereen: jij gaat met Madonna werken. Ik weet bijna zeker dat ze goed zal zijn als Evita, ze heeft de juiste hardheid, waanzin en eenzaamheid, maar ik zeg t\u00f3ch: ik ga werken met Alan Parker. Ik ben niet naar Hollywood vertrokken voor Julia Roberts of Jodie Foster, maar voor Coppola en David Lynch.<\/p>\n

Ik denk dat er nauwelijks verschil is, dat het niet uitmaakt of je van een man houdt of van een vrouw. Ik heb nooit geprobeerd een nicht te spelen, het idee gehad dat ik me opeens \u00e1nders diende te gedragen in een homoseksuele rol, dat ik moest gaan eh… vogelen (aan zijn motoriek te beoordelen bedoelt hij ‘vlinderen’ – AvI). Zo eerlijk mogelijk blijven. Voor we aan Philadelphia begonnen, had Tom Hanks problemen, al was zijn grootste probleem de overstap van komedies naar een serieuze film. Hij vroeg: wat vind je, hoe doen we dit? Ik zei: jij weet wat jij bent, ik weet wat ik ben, wat we ook doen voor de camera zal daaraan niets veranderen. Als we elkaar moeten zoenen, dan doen we dat gewoon, niets aan de hand. Ik denk dat de meeste acteurs zo denken. De goeie acteurs.<\/p>\n

Acteren is niet doen alsof, acteren is jezelf zijn in de situatie van iemand anders. Acteren is niet spelen, maar leven voor de camera. Van een paard of hond in een film wordt nooit gezegd dat hij ongeloofwaardig is, daar moeten acteurs een voorbeeld aan nemen. Gewoon zijn zoals ze altijd zijn, maar in een andere context. Daarom was het fijn om te werken met Victoria Abril. Bij Brad Pitt in Interview with the Vampire en in Desperado met Salma Hayek wist ik \u00f3\u00f3k meteen dat het… pingpong zou worden.’<\/p>\n

Maar hoezo: liefdessc\u00e8nes met Tom Hanks? Die heb ik niet gezien.<\/p>\n

‘De film die in de bioscoop is gekomen, is niet de film die wij hebben willen maken. Philadelphia is een goeie film, maar laat maar \u00e9\u00e9n aspect zien. Als rechtzaakfilm over discrimatie spreekt hij aan en is hij zo’n succes geworden, volgens mij. Als film over aids… We zijn geen artsen, ik zou niet weten wat we daar voor zinvols over k\u00fannen vertellen. Behalve dat het vreselijk is. Maar als film over homoseksualiteit is hij eigenlijk heel laf, dat wordt gewoon niet goed behandeld. Terwijl dat w\u00e9l de opzet was, maar iedereen ging zich ermee bemoeien. Jonathan Demme zei: ik weet het, we gaan de liefdessc\u00e8ne filmen in losse close-ups die we aan elkaar monteren, zonder dat jullie echt samen in beeld zijn, daar kan niemand aanstoot aan nemen. Belachelijk, al was het een technische uitdaging: ik had nog nooit gevree\u00ebn met een camera. Toch moest die sc\u00e8ne uiteindelijk geknipt worden, plus een gesprek van Tom en mij in bed waarin we elkaar niet eens aanraken, en… ik weet niet wat nog meer. Te veel.<\/p>\n

Ik heb net gehoord dat sc\u00e8nes in Never Talk to Strangers nu ook zijn gecoupeerd. Alleen voor de Amerikaanse bioscopen, niet voor de exportversie. Als ik zoiets hoor denk ik: wat zou ik dan wel voor smerigs hebben gedaan? De bedoeling was altijd om een sexy thriller te maken, maar als dat dan – kennelijk – gelukt is. schrikken ze weer terug.’<\/p>\n

Als ik dat zo hoor, denk ik: waarom wil iemand in Hollywood werken?<\/p>\n

‘Het is toch zo’n beetje als een voetballer die in een buitenlandse club speelt en daar toch het gevoel dat hij de eer van zijn land moet hooghouden. Nu ik het zover heb gebracht, m\u00f3\u00e9t ik scoren voor het thuisfront.<\/p>\n

Mijn geschiedenis, wortels en herinneringen blijven natuurlijk Spaans. Er is nu met mij in Amerika een ontwikkeling begonnen waarvan nog niet is te zeggen waartoe zij zal leiden, maar ik weet zeker dat ik weer vaker in Spanje wil acteren, films produceren en misschien regisseren. Ik verdien nu meer geld, dat zal ik niet ontkennen, maar ik ben niet naar Amerika gegaan om rijk te worden, maar de mogelijkheid te werken met nieuwe mensen, in een ander ritme. En vooralsnog heb ik geen fucking peseta, want ik heb alles gestopt in de bouw van een eigen filmstudio buiten Madrid. Die heb ik zelf alleen nog maar op constructietekeningen en foto’s gezien. Stel dat ik straks echt een ster zou zijn met een villa in Beverly Hills, dat betekent niet dat ik dan voor weinig geld geen interessante films in Europa kan doen. Of India of waar dan ook. Je moet exigente (veeleisend – AvI) blijven, niet op salaris maar op kwaliteit.’<\/p>\n

Maar met Almod\u00f3var bent u inmiddels gebrouilleerd.<\/p>\n

‘Dat heb ik ook gelezen, maar mij heeft hij dat nooit verteld. Integendeel, we bellen elkaar regelmatig en onlangs hebben we afgesproken dat we in de toekomst weer gaan samenwerken. Dat kan juist interessant zijn, om na jaren waarin veel is veranderd elkaar opnieuw te ontdekken. Toen ik werd gecontracteerd voor The Mambo Kings zou ik twee andere films doen. Il ladro dei bambini in Itali\u00eb, prachtig scenario, maar er waren financieringsproblemen en toen de opnamen met veel vertraging konden beginnen, overlapten ze de periode dat ik in Hollywood moest zijn. En Tacones lejanos van Almod\u00f3var. Ik zei: Pedro, ik wil die kans echt niet laten lopen, kun je de opnamen niet een paar weken uitstellen? Hij zei: wat een droevig liedje zing je nu voor me; onmogelijk, alle acteurs en technici zijn gecontracteerd. Ik vond het zelf ook jammer.<\/p>\n

Zelfs toen heb ik niet beseft dat Pedro zich door mij verlaten voelde, meende dat ik er genoeg van had om met hem te werken. Hij heeft gemene dingen gezegd over de films waarin ik sindsdien heb gespeeld, maar je moet niet vergeten dat ik behalve in vijf films met hem in Spanje in n\u00f3g dertig films heb gespeeld van andere regisseurs. Daar had hij ook nooit een goed woord voor over. Zoiets is eigen aan regisseurs: ik heb nog niemand waarderend horen praten over collega’s, tenzij ze dood waren of ver weg woonden – in Japan of zo. Alleen schelden anderen in kleine kring boven een biertje en doet Almod\u00f3var dat in de media.’<\/p>\n

Weet u bij filmopnamen wanneer u goed bent geweest of moet u het resultaat afwachten?<\/p>\n

‘Op toneel heb ik wel eens het idee gehad dat ik het goed deed, dat ik echt een acteur was. Omdat je de voorstelling achter elkaar speelt, weet je wanneer je greep hebt op je personage, op de curve van het stuk. Bij film ben je daar nooit zeker van. Omdat elke regissseur anders is, kun je aan het scenario nooit aflezen hoe de film zal worden. Ik interesseer me volstrekt niet voor actiefilms, als iemand had voorspeld dat ik zou spelen in een film met Sylvester Stallone had ik hem uitgelachen. Toen ik voor Assassins werd gevraagd, dacht ik: zoiets heb ik nooit gedaan, een kleurtje erbij aan mijn regenboog. Maar ik vond de rol ook interessant omdat hij zo schizofreen was: enerzijds vleit en prijst hij de number one killer en tegelijk is hij geobsedeerd bezig hem te liquideren. Alleen besefte ik halverwege de opnamen dat ik alleen nog maar had gemoord, nooit tegenspel had gegeven of gekregen, elk call sheet voor de volgende draaidag vermeldde dat ik weer iemand zou afmaken. Die schietpartijen stonden in het scenario, maar waren beschreven in enkele regeljes waar je makkelijk over heen las, terwijl ze in de film allemaal spectaculair werden uitgebouwd, met veel effecten en eh… gedoe. Dan merk je dat je hoofdzaken hebt aangezien voor bijzaken.<\/p>\n

Nu ga jij zeggen dat ik in Desperado ook constant aan het schieten was, maar ik vind dat je die films niet mag vergelijken. Desperado is een heel formalistische gestileerde film, bijna een opera, over iemand die zich wil wreken op de beulen van zijn vrouw. Die motivatie is voor mij inleefbaarder dan die van een huurmoordenaar die zijn beroep romantiseert. De lol van een actiefilm is toch om zelf je stunts te doen, bij de film van Rodiquez mocht dat wel, maar bij Assassins lang niet altijd. Ik wil wel zeggen dat Stallone in onze sc\u00e8nes samen een zeer consci\u00ebntieuze collega bleek. De belangrijkste was in een taxi, daar is negen nachten lang aan gedraaid. Dat was krap – de cameraman moest ook nog in de wagen – oncomfortabel en koud, zonder direct contact met Donner, de regisseur. Het soort situatie waarin je makkelijk ongedurig of ge\u00efrriteerd raakt, maar Stallone bleef zonder morren in zijn rol, ook op momenten dat de aandacht was gericht op mij. En voor mijn sc\u00e8nes waarin w\u00e9l wat viel te acteren, kreeg ik van Donner de vrijheid om te improviseren, om de absurditeit die ik erin voelde verder uit te bouwen. Dat had ik twee jaar geleden nog niet gekund of gedurfd.’<\/p>\n

Zijn de harde rollen ook niet bedoeld om het beeld van de stereotiepe Latin lover te bevechten?<\/p>\n

‘Ik denk dat ik altijd de Latin lover zal blijven, wat ik ook doe. Of ik nou een homoseksuele vampier speel, een killer of straks Che Guevara. Alle niet-Engelstalige acteurs – tenzij ze stokoud zijn of uit Zweden komen – zijn in Hollywood Latin lovers: Fransen, Italianen, Cubanen, zelfs Duitsers. Dat zal \u00edk in mijn eentje niet veranderen. Wat ze zich daarbij voorstellen zijn eigenlijk Italianen, dat hanige. Spanjaarden zijn juist passief, wachten af en l\u00e1ten zich het liefst versieren. Het is zinloos om je daartegen af te zetten, maar je hoeft er niet zelf in mee te gaan. Dat ik fotogeniek ben, gaat vooral mijn cameraman of fotograaf aan. Als een fotograaf zegt: kijk eens zo, ga daar zitten of staan; dan doe ik dat gewoon. Ik vind het nog wel leuk ook, poseren is ook een soort acteren, maar het gaat er altijd om hoe h\u00edj me in beeld wil hebben, niet hoe \u00edk in beeld wens te komen. Ik vind mezelf helemaal niet mooi, ik heb een babyface. Wanneer ik heb gewerkt aan een film die vooral in de studio is opgenomen en bijna geen zon heb gezien, dan krijg ik echt een slap papsmoel. Niks aan. Als ik verbrand ben, ziet het er tenminste een beetje uit. En dan bedoel ik geen zonnebank of lotions, maar echt verbrand, dat de vellen er bijna bij hangen. Bovendien moet ik om het minste al blozen, dat merk je dan ook niet zo. En ik hou van het gevoel, ook van storm en regen op mijn gezicht. Ik ben geen masochist, maar als ik me snij bij het scheren denk ik: goed zo, weer een litteken erbij, het gaat ergens op lijken. Ik kijk graag naar verweerde gezichten, als ik me afvraag: welk leven zou dat hebben geleid? Dat vind ik nou spannend. En sexy.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een Spaanse acteur breekt zelden door in Hollywood, maar Antonio Banderas is het gelukt. Eerst met bijrollen (Philadelphia, House of the Spirits), nu in de hoofdrol. Bijvoorbeeld naast Stallone in Assassins, vanaf deze week in Nederland te zien. En volgend jaar is hij Che Guevara in Alan Parkers verfilming van Evita.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3219,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127245"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127245"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127245\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127245"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127245"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127245"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}