{"id":127241,"date":"1995-12-09T11:19:00","date_gmt":"1995-12-09T09:19:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/pierce-brosnan-wil-meer-van-de-prive-bond-laten-zien\/"},"modified":"1995-12-09T11:19:00","modified_gmt":"1995-12-09T09:19:00","slug":"pierce-brosnan-wil-meer-van-de-prive-bond-laten-zien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/pierce-brosnan-wil-meer-van-de-prive-bond-laten-zien\/","title":{"rendered":"Pierce Brosnan wil meer van de priv\u00e9-Bond laten zien"},"content":{"rendered":"
\n

Pierce Brosnan is de vijfde acteur die de beroemde zin ‘The name is Bond, James Bond’ heeft uitgesproken. Hij kreeg er de slappe lach van: ‘Welke intonatie ik ook probeerde, alles klonk als een parodie.’ Maar wie ‘GoldenEye’ gaat zien kan gerust zijn: bij de opnamen stond het er in \u00e9\u00e9n keer op. Een gesprek met Brosnan over 007 als personage, talent – ‘dat is vooral wat anderen in je zien’ – en de geluksfactor. Als mogelijke vertolkers van geheim agent 007 werden in eerste instantie altijd gevestigde steracteurs genoemd – van Cary Grant in 1962 tot Hugh Grant in 1994, maar de uiteindelijke keus voor James Bond-acteurs viel altijd op spelers uit televisieseries.<\/p>\n

De eerste was Patrick McGoohan uit Danger Man, die de rol meteen weer teruggaf vanwege eerdere slechte ervaringen met regisseur Terence Young. Roger Moore was de tweede kandidaat. Hij kon zich niet vrijmaken uit de serie Maverick. Daarom ging de rol uiteindelijk naar de onbekende Sean Connery in de goedkope B-film Dr. No. De studio had daar zo weinig vertrouwen in dat de film zonder verdere publiciteit in de bioscoop werd gedumpt.<\/p>\n

Het gevolg is geschiedenis. Toen Connery er na vijf succesvolle films de brui aan gaf, werd Moore opnieuw benaderd en weer had hij televisieverplichtingen – eerst als The Saint en vervolgens in The Persuaders. Er gingen dan ook nog twee films overheen – met eendagsvlieg George Lazenby en een onwillige come-back van Connery – voordat hij inderdaad Bond kon worden. Dat hield hij zeven films in twaalf jaar vol, waarin hij voornamelijk acteerde met een spottend opgetrokken wenkbrauw en met allengs opzichtiger steun van stuntdubbelgangers voor de actiesc\u00e8nes. Voordat de stramheid van de oude dag definitief kon toeslaan, werd een nieuwe, jeugdiger Bond gezocht. Die werd gevonden in de Ier Pierce Brosnan, die in de Amerikaanse successerie Remington Steele een gentleman-detective had gespeeld. Onverwacht werd die serie nog een seizoen geprolongeerd, zodat Bond moest worden gespeeld door theateracteur Timothy Dalton (die al eerder was opgevoerd als dreigende schaduwkandidaat in een periode dat Moore onwillig begon te doen). Terwijl in de rest van de wereld de belangstelling onverminderd groot bleef, liepen de recettes op de belangrijke Amerikaanse bioscoopmarkt voor de beide Dalton-films dramatisch terug. Daarna volgde een periode van jarenlange stilte, waarin wel nieuwe vervolgen werden aangekondigd, maar niet gerealiseerd.<\/p>\n

Maar nu is er dan toch GoldenEye – genoemd naar de Jamaicaanse villa van schrijver Ian Fleming wiens romans inmiddels allemaal verfilmd zijn, zodat er een oorspronkelijk scenario moest worden verzonnen. Hoewel de Koude Oorlog waarin Bond voorheen functioneerde ten einde is, komt de vijand nog steeds uit het Oosten. Nu is het de Russische maffia die door computerkraken de wereldeconomie wil ontregelen en beheersen. Dankzij de politieke luwte mocht er voor het eerst echt in Sint-Petersburg worden gefilmd. Producent Michael Wilson heeft vrijwel het hele uitvoerende team drastisch verjongd: nieuwe scenarioschrijvers, ontwerpers en effectenmakers onder leiding van de in Engeland geschoolde Nieuwzeelandse regisseur Martin Campbell. Het resultaat is spectaculair als vanouds, maar met een hoger tempo, een ongebruikelijk sterke cast van alle rollen en meer aandacht voor de spelregie om de incoherenties van het verhaal te compenseren. Conform de tijdgeest zijn de poezelige Bond Girls zelfbewuste Bond Women geworden – met de Nederlandse Famke Janssen als meest spectaculaire killer sinds Lotte Lenya in From Russia with Love – en blijven de bikini’s opgeborgen in de linnenkast. Maar de aandacht valt eindelijk weer eens op Bond, de vijfde Bond in successie: Pierce Brosnan. Ondanks een glad voorkomen dat associaties wekt met aftershave-reclames brengt hij de vereiste dynamiek en souplesse ruimschoots op. Alle schimpscheuten van de andere personages, die hem als achterhaald anachronisme bejegenen, laat hij met gepaste ironie over zich komen.<\/p>\n

De echte Pierce Brosnan ziet er de ochtend na de Europese galapremi\u00e8re in Londen een beetje grauw uit, maar even onberispelijk als zijn Bond-creatie. Ook in levenden lijve is hij nauwelijks getekend door zijn drie\u00ebnveertig jaar. Hij heeft een opmerkelijk zachte, bijna fluisterend wegzakkende stem, die ook de film een incongruente toon geeft. Het vooruitzicht dat hij tijdens de verplichte wereld-promotietoer nog weken lang onophoudelijk in de aandacht van de media zal staan, wordt gecompenseerd door het bericht dat GoldenEye in zijn Amerikaanse premi\u00e8reweekend meer dollars heeft binnengebracht dan Licence to Kill in de complete roulatie. De gok van een rol die zijn carri\u00e8rre evenzeer kon maken als breken lijkt hij te hebben gewonnen.<\/p>\n

Was de druk om de rol waar te maken nu groter dan als u hem tien jaar geleden zou hebben gespeeld?<\/p>\n

‘Daar heb ik angstvallig niet over proberen na te denken, maar achteraf kan ik zeggen: ja, veel groter. In de eerste plaats is er zes jaar lang geen Bond-film geweest. Niet omdat de producenten aan het eind van hun Latijn waren of omdat de films geen succes meer hadden – elke film is altijd ruimschoots uit de kosten gekomen – maar omdat de studio (MGM-United Artists) legale problemen had met de Italiaan Peretti die de boel had opgekocht. Daardoor werd de suggestie gewekt dat de serie een stille dood was gestorven. Als er dan een nieuwe aflevering wordt aangekondigd, zijn de verwachtingen extra hoog gespannen, maar ook de scepsis is evenredig hoog. De producenten hebben in de eerste plaats te maken met die druk, maar als nieuwe hoofdrol voel je je er ook verantwoordelijk voor dat het goed m\u00f3\u00e9t worden. En goed betekent niet: een stapel lovende kritieken, maar: een immense hit.<\/p>\n

Zelf had ik natuurlijk de erfenis dat ik destijd met fanfare was aangekondigd voor The Living Daylights. Maar in het laatste uur van de zes weken waarin ze hun optie konden doen gelden, besloot NBC om toch door te gaan met de serie Remington Steele, die eigenlijk was stopgezet. Vanwege alle aandacht die mij vanwege Bond ten deel viel, dachten ze: misschien kunnen we er n\u00f3g een seizoen uitslepen. Dat seizoen hebben we niet eens vol gemaakt, de koek bleek toch op. Maar in de jaren daarna, waarin ik best veel heb gedaan, bl\u00e9\u00e9f ik van iedereen horen: zou jij niet eigenlijk Bond spelen? Had het maar gedaan, was jij het maar geworden. Ik dacht: god, moet ik mijn verdere leven ”de man die bijna Bond was geweest” blijven? Natuurlijk was het een flinke teleurstelling, ik heb die films met Timothy Dalton nooit willen zien. Ik kende Tim al langer, we kwamen in de zelfde kroegen in Los Angeles en dan spraken we over alles behalve Bond. Zodra bekend werd dat hij niet wilde doorgaan, begon het circus opnieuw, kwamen er weer opiniepeilingen met de vraag: wie ziet u als nieuwe Bond? Allerlei namen werden genoemd, \u00f3\u00f3k de mijne. Ik zei tegen mijn agent: Ik ga niet nogmaals in die race. Wat hij ook waard is, ik h\u00e9b een carri\u00e8re. Als de producenten en de studio me willen, of niet, dan wil ik dat gewoon vernemen, zonder mediaspeculaties over mijn kandidatuur. Ik zal het graag doen, want ik houd niet van unfinished business, maar ik kan ook doorleven zonder Bond.<\/p>\n

Ik ging weer in mijn tuin werken, voor mijn gezin zorgen tot de telefoon ging: gefeliciteerd, jij bent het. Ik bleef heel kalm, zei alleen: prima, ik zal mijn best doen. Ik kon het nog niet geloven, ik heb mijn kinderen bezworen dat ze het niemand mochten vertellen. Het gevoel dat het menens was, kwam pas op de persconferentie toen ik in de coulissen stond en hoorde omroepen: we presenteren u Mr. Pierce Brosnan, en de muziek begon te spelen. Toen kreeg ik opeens knikkende knie\u00ebn.’<\/p>\n

Was het lastig om te moeten zeggen: the name is Bond, James Bond?<\/p>\n

‘Ja, belachelijk. Ik repeteerde dat voor mezelf voor de scheerspiegel, achter het stuur van mijn auto. Eerst kon ik het alleen mompelen, anders sloeg mijn stem over. Welke intonatie ik ook probeerde, alles klonk als een parodie, ik kreeg de slappe lach van mezelf. In feite betekent het niets, gewoon iemand die zich voorstelt. “To be or not to be” is ook zo’n zinnetje van niks dat alleen zinvol wordt door de context. Die context moet je zo goed mogelijk acteren, maar ondertussen ben je je er heel erg van bewust dat iedereen zit te wachten: daar komt het! Mijn moment was in de casinosc\u00e8ne met Famke Janssen en heel veel figuranten. Om kwart voor een moest dat shot worden gedraaid, klokslag een uur zou de lunchpauze beginnen. Als ik zou blunderen, moest na de lunch de hele sc\u00e8ne opnieuw worden gedaan met alle tijdverlies van dien. Dat realiseerde ik me ook nog, toen ik me voor de camera posteerde en zag dat iedereen die niet nodig was in het shot achter de camera bleef staan om dit historische ogenblik mee te maken. Op andere momenten kun je dan vragen of de set wordt ontruimd, maar als ik dat toen had gedaan, had ik me onmogelijk gemaakt. Iedereen zou hebben gedacht: een Bond van niks.’<\/p>\n

Hoe bereid je je voor op zo’n rol?<\/p>\n

‘Dat heb ik tien jaar geleden al gedaan. Alle films herzien die gemaakt waren, voor het eerst alle boeken gelezen. Dat was interessant, Ian Fleming had een heel concrete en precieze stijl. Zoals hij beschreef hoe Bond naar bed gaat, eerst zorgvuldig alles controleert en met zijn hand aan de revolver onder zijn hoofdkussen gaat slapen, zo’n sc\u00e8ne is geen enkele film te zien geweest. Ik zeg niet dat je dat zo uitgebreid zou moeten tonen, maar het helpt je wel om te achterhalen wat voor mens hij eigenlijk is. Maar je mag zonder meer stellen dat Bond als filmheld is gemaakt door Sean Connery. Nee, niet andersom. Als je Dr. No bekijkt, zie je dat Connery vanuit zichzelf ironie heeft ingebracht die in geen van de boeken voorkomt en ook niet in dat scenario stond. De latere scripts hebben het overgenomen. Mijn taak als acteur was om daarmee door te gaan op mijn manier, Connery imiteren kan nooit werken. Eigenlijk had Sean het makkelijk, hij was de eerste en kon nog met niemand vergeleken worden.<\/p>\n

Het is nu mode om te zegen dat Roger Moore niet zo goed was – misschien heeft hij ook naar mijn smaak de ironie te ver doorgedreven, het is lastig meeleven met iemand die niet eens zichzelf serieus neemt – maar hij heeft toch maar zeven keer de rol gespeeld op een manier waar heel veel mensen veel genoegen aan hebben beleefd. Hij heeft bijgedragen aan het beeld van Bond dat we nu hebben en dat gerespecteerd moet worden. Ik heb begrepen dat Tim Dalton misschien het meest de Bond heeft benaderd die Fleming had beschreven – ik zal eerlijk zijn, ik h\u00e9b fragmenten gezien op de televisie, dan ging ik niet de knop omdraaien – maar het was fout om hem en de films ”politiek correct” te maken. Bond is een rokkenjager en een killer en een gokker. Als je dat allemaal weglaat, kun je beter een nieuw personage verzinnen.<\/p>\n

Als ik de rol tien jaar geleden had gespeeld, was ik misschien fanatieker geweest, had ik heel erg mijn best gedaan om “mijn” Bond te maken tegen eerdere interpretaties in. Ik sta daar nu relativerender tegenover. Ik heb geprobeerd om op mijn eigen manier acceptabel te zijn in het beeld dat van Bond bestaat. In volgende films is er nog alle gelegenheid om de rol meer naar mezelf te halen. Ik heb natuurlijk ook tien jaar langer gel\u00e9\u00e9fd in de irre\u00eble plaats die Hollywood-Los Angeles heet. Ik heb daar mensen plotseling enorm succesvol zien worden waarna ze even snel weer werden vergeten. Ik heb niet alleen zelf ervaren, maar ook bij tientallen anderen gezien, hoe allesbepalend de geluksfactor is. Ik ken heel wat acteurs die begaafder zijn dan ik, maar van wie niemand heeft gehoord, omdat ze nooit een behoorlijke kans hebben gekregen. Dat moet je allemaal incalculeren. Ik heb ook geprobeerd om de kinderen voor te bereiden op de consequenties van het feit dat de film succes lijkt te gaan krijgen. Niet alleen voor mij, ook voor hen zal alles anders worden. De oudsten zitten in hetzelfde vak – Charlotte is actrice, Chris regie-assistent – en worden opeens opgezadeld met de etikettering “kinderen van”. Zo’n premi\u00e8re meemaken is nog leuk en spannend zolang je het gedoe niet serieus neemt, maar straks zullen ze het moeilijk krijgen met al die aandacht. Ik hoop dat ik ze zo heb opgevoed en kan blijven steunen dat ze dat aan kunnen.’<\/p>\n

Die aandacht zal ook niet uitsluitend positief zijn.<\/p>\n

‘Wat ik ook doe, er zullen altijd mensen zijn die zeggen: “Hij is toch geen Connery”, “hij is geen Moore.” (Hij grinnikt.) Misschien zelfs: ”Hij is geen Lazenby.” Aan de andere kant is er een hele generatie bioscoopgangers die de eerdere films alleen kent van horen zeggen. Het enige huiswerk dat ik deze keer heb gedaan, is biografie\u00ebn van Ian Fleming lezen. Bond is toch zijn ge\u00efdealiseerde zelfbeeld, dus om te weten wat er \u00e1chter de fa\u00e7ade schuilgaat, kun je je beter ori\u00ebnteren op de schrijver dan op het geschrevene. Maar zoiets doe je vooral voor jezelf, uiteindelijk speel je elke sc\u00e8ne toch zoals die staat voorgeschreven. Je komt met een paar kleine nuances met wat meer psychologische diepgang zodat je aan het eind van een draaidag tevreden naar bed gaat, maar je bent toch vooral bezig met gigantisch groot entertainment. Het is interessant dat hij wordt verraden door zijn naaste collega 006, misschien wel zijn enige vriend, die zijn motieven en loyaliteit cynisch onderuit haalt. Dat maakt hem kwetsbaar, dat zijn sc\u00e8nes waarvan je denkt als je het scenario leest: hier kan ik mijn tanden in zetten. Maar in de praktijk is de opdracht dat de actie moet blijven doorgaan. Je bent geen karakterstudie aan het maken.<\/p>\n

Ik was er verbaasd over, zelfs een beetje ongerust, hoe makkelijk het me afging. Ik heb geen moment naar de rol hoeven te zoeken. Het bleek gewoon l\u00e9\u00fak te zijn. Natuurlijk was het zwaar om maandenlang elke dag die concentratie vol te houden. Je mag geen moment vergeten dat Bond een commander is, erop getraind om alles en vooral zichzelf voortdurend onder controle te hebben. Dat bepaalt je motoriek. Ik doe al elf jaar aan fitness en vechtsport – alle onzin die je nu eenmaal m\u00f3\u00e9t doen om fit te blijven voor dit vak – ik hoefde niet in speciale training. Alleen had ik een paar weken voor de opnamen bij een reparatieklusje thuis de pezen van mijn rechterpink doorgesneden. Toen de opnamen begonnen ging de spalk eraf, maar in het eerste shot moest ik meteen in close-up mijn revolver trekken. Zodra de camera ging draaien sprong die gekromde pink recht naar voren, geen gezicht. Ik had er geen beheersing over. Gedurende de hele draaiperiode moest na ieder shot mijn pink weer worden gemasseerd en verzorgd, eigenlijk begint hij pas nu weer een beetje behoorlijk te functioneren.’<\/p>\n

Is het waar dat Goldfinger de eerste film was die u zag?<\/p>\n

‘De eerste film in de bioscoop, de eerste film in Technicolor. Mijn ouders zijn gescheiden vlak na mijn geboorte, toen ik drie jaar was is mijn moeder naar Londen vertrokken om verpleegster te worden – een zware beslissing. Ik bleef in Ierland bij mijn grootouders die kort daarop stierven en toen bij de tantes, steeds bij andere, omdat ze bang waren dat mijn vader me zou komen weghalen. Ik heb mijn vader \u00e9\u00e9n keer ontmoet, toen ik al succes had in Remington Steele. Drie jaar later is hij overleden. Ik heb hem nooit naar zijn kant van het verhaal kunnen vragen. De voornaamste constante in mijn jeugd was dat ik altijd op school ging bij de paters en overal misdienaar werd. De enige films die ik zag waren projecties in het patronaatsgebouw: oude zwart-witkomedies met Old Mother Riley en Norman Wisdom. Toen ik elf was is mijn moeder hertrouwd. Ze haalde me naar Londen. Of ik ook andere bagage meekreeg weet ik niet, maar ik herinner me wel dat ik op het vliegtuig werd gezet met in mijn ene hand een fles wijwater en in de andere een rozenkrans.<\/p>\n

De eerste film waar mijn moeder en stiefvader me mee naar toe namen, was dus Goldfinger. Ik wist niet wat ik zag: de stoere held die iedereen te slim af was, een naakte dame die met goud was beschilderd. Ik denk dat ik toen de eerste fysieke opwinding van mijn leven heb gevoeld. Ik heb pas ontdekt – toen ik met GoldenEye bezig was, kwamen voortdurend mensen me hun memorabilia laten zien – dat Ian Fleming is overleden op de dag dat ik in Londen arriveerde. Wat dat betekent, weet ik niet. Ik geloof niet in predestinatie, maar Bond was wel een steeds terugkerende aanwezigheid in mijn leven. Mijn vrouw (Cassandra Harris) speelde in 1981 in For Your Eyes Only – ik was werkloos en ging mee op locatie op Corfu – en sindsdien is Roger Moore een goeie vriend.’<\/p>\n

Komt de ambitie om acteur te worden ook van Goldfinger?<\/p>\n

‘Tot de dag van vandaag zou ik niet kunnen zeggen waarom ik acteur ben geworden. Ik was een verlegen jochie, een Ier in Londen uit een gebroken gezin, met een andere opvoeding dan iedereen die ik kende. Maar naarmate de jaren zestig vorderden, werd “anders zijn” niet langer iets negatiefs, maar iets om trots op te zijn en te cultiveren. Ik wilde per se niet hetzelfde als andere jongens, ik wilde kunstenaar worden. Ik was wel zo braaf dat ik toch iets zocht dat sociaal acceptabel was en waarmee je je brood kon verdienen: reclametekenaar. Maar het was ook de bloeitijd van de popfestivals, straattheater, het Living Theatre waar mensen naakt rondsprongen en allerlei te gekke, fantastische dingen deden. Ik had vrienden die me vroegen om mee te doen – tevreden met mijn tekeningen was ik ook al niet – en zo heb ik een jaar of wat als hippie experimenteel toneel gedaan. Tot ik me ging afvragen: wat doe ik eigenlijk? ik heb hier plezier in, maar als ik zo doorga leidt het tot niets: ik moet het serieuzer aanpakken. Toen ben ik naar het Drama Centre gegaan voor mijn opleiding, daarna zes jaar bij het National Theatre in Londen, twee jaar bij Peter Brook in Parijs.’<\/p>\n

Volgens speldocent Yat Malmberg had u het potentieel voor een klassiek romantische toneelacteur, een nieuwe Olivier.<\/p>\n

‘Ik houd van theater, omdat je daar voortdurend bezig bent met de fundamenten van acteren, maar ondertussen speelde altijd in mijn achterhoofd dat ik bij de film wilde. Waarom weet ik niet. Ik heb anderhalf seizoen gespeeld in Filumena Marturano, als zoon van Joan Plowright. Joan nodigde me uit om te komen eten in haar huis in Brighton zodat ik Larry… Sir Laurence Olivier kon ontmoeten. Hij had allerlei prachtige adviezen en anekdoten voor het beginnend acteurtje dat ik toen was, nam me mee naar de tuin waar hij had staan schreeuwen tot zijn stem een octaaf was gezakt om Othello te kunnen spelen. Ik hoorde het allemaal aan in bewondering, maar toch was er \u00e9\u00e9n vraag die ik wilde stellen: hoe het mogelijk was dat hij als grootste toneelacteur van de eeuw in films bijna altijd ongeloofwaardig was. Zoiets vraag je niet, maar het blijft raar dat d\u00e1t me vooral interesseerde.<\/p>\n

Elke acteur is een rare combinatie van zelfoverschatting en twijfel die nooit overgaat. Toen Tennessee Williams me persoonlijk selecteerde voor zijn stuk Red Devil Battery Sign, was ik hoogst beledigd toen anderen insinueerden dat het was omdat hij me wel een lekkere jongen vond. Ik wist van zijn affaires met andere jonge acteurs, maar mij had hij uiteraard gekozen om mijn briljante talent. Maar toen ik Filumena repeteerde onder Franco Zeffirelli, die de reputatie had dat hij altijd zijn halve cast ontsloeg en verving, vroeg ik elke dag aan acteurs die in andere sc\u00e8nes zaten dan ik: ik ben nog niet door de mand gevallen, heeft hij jullie al door? Zo houd je een carri\u00e8re gaande: proberen niet door de mand te vallen. Maar bij elke rol die ik krijg, bedenk ik onmiddellijk tien anderen die hem beter kunnen spelen.’<\/p>\n

Het duurde nog relatief lang voor er films kwamen.<\/p>\n

‘Mijn eerste rol was in The Mirror Crack’d, als tegenspeler van Elizabeth Taylor in een liefdessc\u00e8ne van de film-in-de-film. Iemand die dat niet weet zal me niet herkennen. Liz wilde dat haar boezem altijd prominent in beeld kwam, dus voor mij bleef weinig plaats in het shot, ik werd grotendeels onzichtbaar weggeprangd tegen haar magnifieke borsten. In 1981 kreeg ik een rol in een Amerikaanse miniserie die deels in Engeland werd opgenomen: The Manions of America. Cassie zei: dit is het moment om naar Hollywood te gaan, we nemen een hypotheek om de oversteek te bekostigen. Ik ben altijd afhankelijk geweest van het vertrouwen dat anderen in mij hadden, mijn zelfvertrouwen was nooit erg groot. Ik durfde zo’n stap alleen aan omdat Cassie vierkant achter me stond. Ik had een zelfbeeld als broeierige, intens dramatische acteur – een soort Robert de Niro – maar binnen een paar maanden was ik gekozen voor Remington Steele als gelikte playboy. Gelukkig was het ook een stoethaspel, een komische rol, maar volstrekt niet zoals ik mezelf zou hebben gecast. Ik had ook de consequenties van zo’n serie niet voorzien, ik dacht: een halfjaar werken aan dertien afleveringen, daarna ga ik een andere rol doen. Als je vier jaar lang dag in, dag uit hetzelfde personage speelt, word je bang dat je je creativiteit verliest, ga je je afvragen of je nog wel anders k\u00fant. Tegelijk moet ik dankbaar zijn voor het succes, dat me bekend heeft gemaakt in Amerika. Maar voor een filmcar-ri\u00e8re is televisiepopulariteit een obstakel, die wordt als minderwaardig gezien, niet serieus te nemen. Ik houd van televisie, alleen vind ik het jammer dat het echt zo’n baan is – je wordt ook acteur omdat je niet van negen tot vijf wilt worden vastgelegd. Maar ik heb daarna elk serieaanbod geweigerd, ook als ik de materi\u00eble zekerheid voor mijn gezin op zo’n moment goed kon gebruiken. Omdat ik wist dat ik dan voortaan filmrollen kon vergeten.<\/p>\n

Ik denk dat ik destijds voor mezelf veel heb verpest door tegen mijn image in te willen gaan. Na de serie kreeg ik een rol in de film Nomads. Ik dacht: niet weer de keurig geklede gladde jongen, ik laat mijn baard staan. Het was een maffe cultfilm die aan de basis ligt van het succes van regisseur John McTiernan, maar voor mij deed die film niks omdat niemand me herkende. Nu ben ik veel meegaander. Het zou geweldig zijn om rollen te krijgen zoals Daniel Day-Lewis, Gary Oldman of Tim Roth spelen, maar als ze voor zulke films niet aan mij denken, kan ik kennelijk niemand ervan overtuigen dat ik er talent voor heb. Dus misschien is dat talent ook niet toereikend. Talent is vooral wat anderen in je zien, niet wat je zelf hoopt. Je moet roeien met de riemen die je hebt en er het beste van maken. Misschien ben ik ook minder bezeten dan sommige collega’s, die al hun energie geven om hun doel te bereiken. Ik zie acteren toch ook als gewoon werk – kan mijn schouders ophalen als het niet helemaal is gelukt en denken: volgende keer beter.’<\/p>\n

Hebt u nooit heimwee naar de beeldende kunst, nu u een vak hebt dat zo wordt bepaald door wat anderen vinden?<\/p>\n

‘Ik ben weer gaan schilderen toen Cassie ziek werd. Als iemand die je zo na staat kanker heeft, schokt dat de fundamenten van je bestaan. Je moet haar bijstaan in haar lijden, leren leven met het vooruitzicht dat je haar zult verliezen, de kinderen erop voorbereiden dat hun moeder er binnenkort niet meer zal zijn en dat ze uiterlijk zo is veranderd door kuren die uiteindelijk toch niet helpen. Ook vanwege de chemotherapie moest ze erg vaak rusten. Omdat ik op die momenten niets omhanden had, begon ik weer te schilderen. Het merkwaardige is dat doeken die ontstonden vanuit de shit in mijn hoofd en de pijn in mijn hart helemaal niet duister en somber bleken, maar juist in heldere en sprekende kleuren. Anderen zouden zeggen: vrolijk. Dat is sindsdien zo gebleven, kennelijk heb ik toen mijn stijl gevonden. Ik denk dat het bewust meebeleven van een sterfproces, zo’n langdurig afscheid, je uiteindelijk vitaler maakt; als de ergste pijn is gesleten leef je bewuster. Juist omdat je eerst dacht dat alles zinloos is geworden en je hebt ervaren hoe kostbaar elk moment is. Ik ben na Cassies dood een betere acteur geworden, dat is zeker. Tijdens de produktie van GoldenEye stonden er steeds twee ezels in mijn kleedkamer, ik werkte simultaan aan twee doeken. Weer dezelfde kleurstelling, maar met een strakheid en precisie die voor mij nieuw waren, bijna als Lichtenstein. Later besefte ik dat het dezelfde strakheid en precisie waren waarmee Bond geacteerd moest worden.’<\/p>\n

Connery heeft gezegd dat hij na een tijd Bond ging haten, dat hij jaren heeft gevochten om van de typecast af te komen.<\/p>\n

‘Sean werd van bijna onbekend plotseling een mondiaal sekssymbool \u00e9n hij was de eerste Bond. De meeste films waarin ik speelde zijn door bijna niemand bezocht, maar ik was ook te zien in successen als The Lawnmower Man en Mrs. Doubtfire en in veel gewaardeerde televisieprodukties. Al kenden ze mijn naam niet, het publiek heeft me vaker gezien. En ik ben de vijfde in de rij, de impact is niet te vergelijken. Natuurlijk ben ik beducht voor mogelijke vereenzelviging. Contractueel ben ik nu verplicht om in het openbaar de garderobe van Bond te dragen. Dat lijkt niet erg, het zijn goeie kleren, maar toen ik in die Brioni-smoking met mijn vriendin naar de opera ging, besefte ik opeens: niet \u00edk ben een avond uit, Bond doet aan representatie, en voelde me heel klein worden. Maar al heeft hij moeten knokken, als ik een staat van dienst kon krijgen als Connery n\u00e1 Bond mag ik mijn handen dichtknijpen. Hoewel ik me niet kan indenken dat \u00edk nog zal acteren op zijn leeftijd. Ik denk dat ik er op een bepaald moment mee ophoud. Uiteindelijk wil ik me in Ierland toeleggen op regie en produktie. Ik heb met zoveel onbekwame producenten en regisseurs te maken gehad, die niet wisten wat de voor- of achterkant van de camera was, dat ik in elk geval heb geleerd hoe het niet moet.<\/p>\n

Ik merkte hoe hoog de verwachtingen waren toen ik Robinson Crusoe speelde op Nieuw-Guinea, na de aankondiging dat ik Bond zou worden. Kleine kinderen kwamen joelend aan me plukken: “James Bond, James Bond.” Zelfs daar hadden het bericht en mijn foto de voorpagina gehaald. Crusoe is eigenlijk geproduceerd als televisiefilm, nu gaan ze hem n\u00e1 GoldenEye uitbrengen in de theaters. Een slecht idee, omdat hij niet is gemaakt voor een groot doek, waarschijnlijk ziet dat er heel armetierig uit. Ik kan daar niets aan veranderen, maar ik moet wel rekening houden met de kans dat mijn volgende film in de bioscoop zal floppen. Ik ben net klaar met opnamen van The Mirror Has Two Faces, een komedie met Barbra Streisand. Een klassefilm waarvoor ik zonder Bond nooit gevraagd zou worden, al ben ik gecontracteerd v\u00f3\u00f3r iemand iets van GoldenEye had gezien. Dat is een heel andere rol dan in een ensemblefilm, al mag je er niet op rekenen dat je ooit centraal in beeld komt, Streisand verwijst je meteen naar de periferie (grijnst). Maar mijn pet af voor die vrouw: een film zowel schrijven, regisseren, produceren als acteren, dat doen weinigen haar na. Het is goed dat in elk geval die film er ook aankomt.<\/p>\n

Het is de bedoeling dat ik deze zomer de volgende Bond ga doen, zodat er waarschijnlijk geen tijd is voor nog een rol. MGM-UA wordt weer verkocht en zeker nu GoldenEye in eerste roulatie zo succesvol blijkt, kan de vraagprijs flink worden opgedreven als de koper garantie krijgt dat er voor het jaar 2000 nog drie vervolgen komen. Zo gaat dat.<\/p>\n

Als ik teruglees wat ik op eerdere persconferenties heb beweerd, lijkt het altijd of ik de Bond-films het liefst zwaarder en ernstiger zou willen, of ik duistere hoeken van zijn psyche wil exploreren. Dat is niet zo, ik zou hem precies dezelfde held laten, met wat meer menselijkheid. Dat kan best, als je denkt aan de actiefilms met Harrison Ford of Mel Gibson, waarin ook karakterisering mogelijk blijkt. In de eerste Lethal Weapon zit een sc\u00e8ne met Gibson thuis, bij een foto van zijn overleden vrouw; hij steekt een revolver in zijn mond. Het was maar \u00e9\u00e9n kort moment, maar daarna wist je dat die man pijn had en het liefst dood zou willen. Dat voegde een dimensie toe die de film niet minder spannend of spectaculair maakte.<\/p>\n

Ik zou meer van de priv\u00e9-Bond willen tonen, je hebt nog nooit in een film gezien hoe hij woont, bijvoorbeeld. En iedereen vergeet dat hij weduwnaar is. In On Her Majesty’s Secret Service is hij getrouwd. Hij verliest zijn vrouw door een kogel die voor hem was bestemd. Dat is Flemings beste boek. De verfilming met George Lazenby was niet gelukt, het liefst zou ik daar een soort remake van maken en daar later op voortborduren. Zodat je begrijpt dat hij steeds maar onderweg is en de ene meid na de andere afwerkt, op zoek naar die ene die er niet meer is.’<\/p>\n

<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierce Brosnan is de vijfde acteur die de beroemde zin ‘The name is Bond, James Bond’ heeft uitgesproken. Hij kreeg er de slappe lach van: ‘Welke intonatie ik ook probeerde, alles klonk als een parodie.’ Maar wie ‘GoldenEye’ gaat zien kan gerust zijn: bij de opnamen stond het er in \u00e9\u00e9n keer op. Een gesprek met Brosnan over 007 als personage, talent – ‘dat is vooral wat anderen in je zien’ – en de geluksfactor. Als mogelijke vertolkers van geheim agent 007 werden in eerste instantie altijd gevestigde steracteurs genoemd – van Cary Grant in 1962 tot Hugh Grant in 1994, maar de uiteindelijke keus voor James Bond-acteurs viel altijd op spelers uit televisieseries.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3195,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127241"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127241"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127241\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}