{"id":127173,"date":"1997-06-28T15:33:00","date_gmt":"1997-06-28T13:33:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/rob-lowe-bewezen-ongeschikt-als-ster-een-oude-dertiger-ex-brat-pack\/"},"modified":"1997-06-28T15:33:00","modified_gmt":"1997-06-28T13:33:00","slug":"rob-lowe-bewezen-ongeschikt-als-ster-een-oude-dertiger-ex-brat-pack","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/rob-lowe-bewezen-ongeschikt-als-ster-een-oude-dertiger-ex-brat-pack\/","title":{"rendered":"Rob Lowe, bewezen ongeschikt als ster: Een oude dertiger, ex-brat pack"},"content":{"rendered":"
\n

De naam Brat Pack verzon het blad Rolling Stone – het zou de geuzennaam worden van een groepje over het paard getilde jonge acteurs en actrices die ongeveer tien jaar geleden hun debuut maakten. Ze speelden in films over generatieconflicten, studentenlol of (niet al te) moeizame entree in de volwassenheid. De jongste en mooiste van het stel was Rob Lowe: de pin-up, het meisjesidool, ‘te mooi om waar te zijn’. Dat imago vertroebelde het zicht op de goede rollen die hij speelde in interessante films, verdienstelijke prestaties in oninteressante films of lofwaardige pogingen als gehandicapte underdog of opportunistische crimineel.<\/p>\n

En toen was er het schandaal: in 1988 ondersteunde Lowe de verkiezingstournee van Democraat Tom Hayden en speechte op de conventie in Atlanta. Op het feestje na afloop drongen zich twee fans aan hem op met wie hij zich terugtrok in zijn hotelkamer. Wat ze daar uitvoerden, legde Lowe natuurlijk vast op video – daar ben je filmster en beginnend regisseur voor. De meisjes namen als bewijs van hun beroemde verovering stiekem de tape mee, die na circulatie in hun kennissenkring terechtkwam op pornotelevisiekanalen.<\/p>\n

Lowe werd aangeklaagd wegens ‘misbruik van roem om er onschuldige minderjarigen mee te corrumperen’, al bleek op het proces dat van onschuld geen sprake was geweest. De affaire leek funest voor zijn populariteit.<\/p>\n

Het tij keerde met het surprisesucces van de melige klucht Wayne’s World, waarin Rob Lowe een karikaturaal louche televisieproducent neerzette. Sindsdien behoort hij misschien niet tot de populairste, maar wel actiefste acteurs van de Verenigde Staten, die off-Broadway-toneelrollen afwisselt met veel films (vorig jaar vijf) en televisiewerk.<\/p>\n

De ontspannen acteur is in zijn Londense hotelsuite verrassend anders dan de brat van weleer. Een voor zijn drie\u00ebndertig jaar al opmerkelijk gegroefd gezicht achter brillenglazen, bijna provocerende morsigheid met haar waar lang geen kam door is gegaan, sleetse kleding, geen designer’s stubble maar gewoon een baard van dagen.<\/p>\n

Een onmogelijke vraag, maar dan hebben we dat onderwerp gehad: hoe is het om zo mooi te worden gevonden?<\/p>\n

‘Dat \u00eds een onmogelijke vraag… Als baby heb ik een ziekte gehad waardoor ik doof ben aan een oor. Je moet mij niet vragen hoe het is om aan \u00e9\u00e9n kant te horen, ik heb geen vergelijking met stereo. Dit gezicht zie ik ook mijn hele leven in de spiegel. Regisseurs en cameralieden zeggen dat ik fotogeniek ben, dat ze zich niet hoeven af te vragen wat mijn beste hoek is, maar ik vind mezelf helemaal niet mooi. Heb je ooit iemand gezien met zo’n belachelijk klein puntneusje?<\/p>\n

De hype is begonnen met Class. Ik had al gespeeld in The Outsiders, was bekroond met een Golden Globe voorThursday’s Child waarin ik een hartpati\u00ebnt was. Ik gold als veelbelovend acteurtje, niemand schreef of zei wat over mijn uiterlijk. Class was de eerste film met mijn naam bovenaan de rolverdeling, terwijl ik de minst interessante rol had. Rijke student, vriend van…, zoon van… Mijn personage had niks speciaals waarmee de film kon worden gepromoot, dus bedacht de publiciteit de invalshoek van de mooie jongen. Verzinsels dat Jacqueline Bisset ruzie had gemaakt, liever mij in de rol van minnaar wilde dan Andrew McCarthy. Daarna kwam Hotel New Hampshire waarover werd geschreven: Rob Lowe bewijst dat hij meer is dan just a pretty face. Ik dacht: goed zo, daar zijn we vanaf. Maar verhalen over mijn uiterlijk beklijven meer dan recensies over mijn spel. Het bimbo-syndroom: als ze vinden dat je er goed uitziet, nemen ze vanzelfsprekend aan dat je niks kunt, dom bent.’<\/p>\n

U speelde al in films op een leeftijd dat anderen beginnen te overwegen of ze misschien naar de toneelschool zullen gaan.<\/p>\n

‘Ik ben opgegroeid in Virginia en Ohio waar geen afleiding was voor jongeren – dan ga je sensatie zoeken of die zelf cre\u00ebren. Van mijn vriendjes van toen is er nu een dood en hebben er twee in de gevangenis gezeten. Dat had mij ook kunnen gebeuren. Ik was niet zielig, maar voor mijn gevoel hoorde ik nooit ergens bij. Mijn vader studeerde, maar moeder vond een andere man en toen weer een, dus verhuisden we vaak, steeds andere scholen, tot we in Malibu kwamen toen ik twaalf was. Daar kreeg ik school- en straatvrienden wier vaders acteur waren of op een andere manier in de filmindustrie werkten. Ze hadden van hun ouders camera’s gekregen waarmee we eigen filmpjes maakten, ze wisten waar en wanneer audities werden gehouden, wie de casting directors waren en welke agenten je het beste kon nemen. Als ik hoorde van een televisieserie waarin een jongen nodig was, nam ik de bus naar Hollywood voor een screentest. Ik wist geen andere manier om acteur te worden. Ik ben niet gepushed of geadviseerd door mijn ouders, die hadden geen notie van die wereld. Ik kreeg eerst kleine televisierolletjes, toen grotere, een vaste rol in de serie A New Kind of Family. Vanaf mijn vijftiende of zestiende ben ik fulltime acteur.’<\/p>\n

Toen werd u door Francis Coppola gecast in The Outsiders.<\/p>\n

‘Ik had al veel audities gedaan, maar nooit op die manier: dat je moest voorspelen terwijl de andere gegadigden toekeken. Ze hadden letterlijk \u00e1lle jonge acteurs uit Hollywood en New York – van vijftien tot vijfendertig – ontboden. Het stond vast dat Matt Dillon een grote rol zou spelen, voor de andere personages was niemand zeker. Dat was een uitputtende afvalrace: eerst moest je laten zien of je \u00fcberhaupt wat kon, daarna werd gekeken of je geschikt was voor een bepaald personage of misschien toch meer voor een ander. Een van de eigenschappen die Coppola tot een groot regisseur maken, is dat hij goed kan casten. Iedereen in The Outsiders heeft daarna een succesvolle carri\u00e8re gemaakt, maar bij de audities zaten ook mensen als Dennis Quaid en Mickey Rourke die al opvallende en gewaardeerde rollen hadden gespeeld, tegen wie Francis zei: sorry, jullie zijn wel goed, maar niet voor wat \u00edk wil. Een bijzondere ervaring, ook omdat je in \u00e9\u00e9n klap iedereen van je generatie kende.’<\/p>\n

U heeft nooit spellessen gehad.<\/p>\n

‘Ik heb pas later echt beseft hoe hachelijk het was dat ik moest leren acteren terwijl in de bioscoop miljoenen mensen toekeken. Ik had gedacht dat ik eerst veel kleine rollen zou spelen – hopelijk interessante rollen, met goede tegenspelers en regisseurs – en geleidelijk zou groeien naar groter werk. Maar ik was na twee of drie films al een ster. Ik had acteurscarri\u00e8res bestudeerd en bij iedereen gezien dat bliksemsucces van korte duur is – de geschiedenis van Hollywood is vol eendagsvliegen.<\/p>\n

Mij was succes overkomen waarvan ik dacht, het stelt niks voor, ik heb niet \u00e9cht iets gepresteerd. Hotel New Hampshire was een goeie film, over wezenlijke dingen: volwassen worden, seksuele bewustwording, alle positieve en negatieve ervaringen waar je doorheen moet, op een manier die haaks stond op vooropgezette noties of die ze simpelweg negeerde. Zulke films worden niet vaak gemaakt. Steeds minder, is mijn indruk.’<\/p>\n

Jullie werden de Brat Pack genoemd, een term die bekender is gebleven dan sommige van de acteurs die ermee werden bedoeld.<\/p>\n

‘Ik heb dat label gehaat. Nu denk ik: een makkelijke woordspeling (op de Rat Pack, de acteurs rond Frank Sinatra), maar logisch dat ze een verzamelnaam zochten. Het was niet eerder gebeurd dat zoveel jonge acteurs – teenagers, begin twintigers – tegelijk doorbraken. The Outsiders was een ensemblefilm, St Elmo’s Fire ook, nog andere films waarin ik niet speelde; begrijpelijk dat we werden gezien als groep. We deden niets wat andere jongens van die leeftijd niet ook doen, maar door de populariteit en het geld dat we verdienden, konden wij daar heftiger in zijn. En omdat we zo jong waren begonnen met werken, hadden we een deel van onze jeugd gemist dat we alsnog wilden inhalen. Het was meer de waan dat ik lol moest hebben dan dat ik het echt leuk vond.<\/p>\n

Het is lastig een eigen identiteit te verwerven als je wordt gezien als onderdeel van een groep. Ik voel nu alleen nog vage solidariteit met mijn generatie. Toen Jodie haar oscars won, was ik trots en opgewonden omdat ze een goeie vriendin is en een actrice die het verdiende, maar ook omdat ik dacht, twee-nul voor de thuisclub!<\/p>\n

Zo respecteer ik ook dat Tom Cruise rechtlijnig zijn ambities heeft gerealiseerd, al zijn het ambities waarin ik me niet herken. Met de macht om zelf producties te entameren kun je toch wel wat beters kiezen dan Mission Impossible? Hij heeft ook gespeeld in Rain Man, ik snap niet waarom hij zoiets niet vaker doet. Verder heb ik geen oordeel, ik hoop dat hij gelukkig is met zijn status.<\/p>\n

Het heeft me ook niet verwonderd dat Demi Moore is geworden wie ze is. Voor St Elmo’s Fire had ze gespeeld in een soap en \u00e9\u00e9n geflopte film, maar gedroeg zich als een diva, gekleed als een jaren-zestighippie. Ze was aan de coca\u00efne en kon geen dialoog onthouden. In het begin van de productie waren groepssc\u00e8nes waarin ze geen speciale aandacht kreeg, haar individuele en dramatische sc\u00e8nes waren later gepland. Joel Schumacher, de regisseur, nam haar apart en zei: in deze fase kan ik je nog makkelijk vervangen en dat zal ik zeker doen if you don’t clean up your act. Twee weken later was ze terug op de set, afgekickt, plooibaar en tekstvast. Toen ik dat zag, dacht ik: die wordt een ster.’<\/p>\n

Ben je niet jaloers op zoveel succes?<\/p>\n

‘Absoluut niet! Ik heb gemerkt – proefondervindelijk bewezen, mag je wel zeggen – dat ik ongeschikt ben voor sterstatus. Het lijkt misschien vreemd dat ik enerzijds behoorlijk goed de betrekkelijkheid van mijn succes doorzag, anderzijds volstrekt niet kon omgaan met de consequenties. Los Angeles is dragelijk, zov\u00e9\u00e9l mensen werken in de showbiz, niemand kijkt op van een acteur meer of minder. Overal elders was het circus zodra ik werd herkend. Er is ik weet niet hoe vaak in mijn huis ingebroken, gelukkig altijd als ik niet thuis was. Een stel meiden had achterhaald waar mijn grootouders woonden, drong hun woning binnen en weigerde weg te gaan, omdat ik misschien op visite kon komen. Ik bleef uiterlijk cool, maar ging ondertussen dood van binnen.’<\/p>\n

Wat is het verschil? Het contractsysteem dat een acteur elke rol moest spelen die de studio uitzocht was in uw begintijd toch allang voorbij?<\/p>\n

‘Ik ben impulsief, te goed van vertrouwen. Nu waarschuwt mijn vrouw me, maar nog steeds als iemand iets aardigs doet of zegt, meen ik meteen een vriend voor het leven te hebben getroffen. Als mensen zeiden: dit scenario is nog niet echt goed, maar we gaan hard werken om het heel bijzonder te maken; geloofde ik dat. Je bent kwetsbaar als je jong en onervaren bent. Vergeet niet, toen James Dean the first American teenager werd, was hij vijfentwintig. Op die leeftijd had ik tien films gedaan. Newman en Redford waren dertig bij hun filmdebuut, toen was ik bezig aan mijn derde comeback. Jongens die nu in de arena staan, Keanu Reeves, Johnny Depp en Brad Pitt, pakken het beter aan dan wij. Ze hebben kunnen leren van onze fouten, laten zich niet dicteren door de bonzen, zij gaan hun eigen weg.<\/p>\n

Ik was ook eigenzinnig, maar niet genoeg. Zodra ik hoorde van een rol die n\u00ed\u00e9t de sensitieve mooie jongen was, ging ik er achteraan. Vroeg of ik in elk geval een proefopname mocht doen, terwijl een ster niet h\u00f3\u00f3rt te testen.’<\/p>\n

Nog zo’n onvermijdelijk onderwerp: het schandaal in Atlanta. Daarvan hebben alleen zwakke echo’s Europa bereikt, die eerder suggereerden dat u slachtoffer was dan boosdoener. U werd gepromoot als sekssymbool, waarom werd het u kwalijk genomen dat u zich ook zo gedroeg?<\/p>\n

Grimmig: ‘Al word ik negentig en heb duizend rollen gespeeld, dan nog zal mijn necrologie gaan over the Rob shit. Het was een onzinnig, onbelangrijk, dronken incident, zoals meer mensen overkomt, dat weet ik zeker. Mensen moeten kunnen doen wat ze willen, in de privacy van hun woning of hotelkamer. Als je er niet vanuit mag gaan dat wat priv\u00e9 is priv\u00e9 zal blijven, heb je geen leven. Natuurlijk ben ik ongelooflijk dom geweest om te vertrouwen op een code die voor mij vanzelf sprak, om in een situatie te geraken die misbruikt kon worden door verraders die mijn hebben en houden in de openbaarheid gooiden om er financieel beter van te worden.<\/p>\n

Ik was woedend, in de eerste plaats op mezelf, maar vooral gekwetst omdat ik me weer had verkeken op de drijfveren van anderen. Later kwam het besef dat ik niet alleen stom, maar echt heel fout was geweest, dat stond los van het schandaal of wat de media over me meldden. Mijn dierbaarste vriend en manager Tim Wood kreeg aids en is snel overleden. Toen wist ik: al krijg je het op een presenteerblaadje aangeboden, seks \u00eds niet goedkoop tegenwoordig – het kan je je leven kosten. Voor Tim was er geen herkansing, voor mij wel, en ik heb op zijn sterfbed beloofd dat ik mijn leven ging veranderen. Ik dacht dat dat moeilijk zou zijn – ik ben in therapie gegaan – maar dat viel mee, dat wilde leventje van drank, drugs en versieren had nooit echt bij me gehoord. Wat zo inhoudsloos is, kun je makkelijk missen. Bovendien had ik inmiddels Sheryl leren kennen, die grimeuse was bij Bad Influence.’<\/p>\n

Maar toch: toen Hugh Grant met een prostituee werd betrapt, is daar veel ophef over gemaakt zonder dat uiteindelijk zijn status is be\u00efnvloed.<\/p>\n

‘Hugh Grant werkte zich in de nesten vlak voor zijn nieuwe film in premi\u00e8re zou gaan. Dus heeft de studio zich meteen over hem ontfermd, niet dat hij hun ter harte ging, maar omdat ze hun investering wilden beschermen. Hij kreeg de slimste advocaat van Californi\u00eb, er is zorgvuldig geselecteerd in welke talkshows hij zou komen, hij werd gecoacht wat hij wel en niet mocht zeggen. Dat is heel erg nodig, want als zoiets je overkomt, ben je in eerste instantie volkomen daas. Ik had g\u00e9\u00e9n nieuwe film, ik stond er alleen voor. Ik had meteen mijn mond moeten opendoen, niet wachten tot iedereen commentaar had gegeven. “Vrienden” kwamen op televisie afkeurend moraliseren of misselijke geintjes maken. E\u00e9n ding heb ik toen in elk geval geleerd als acteur. Vroeger kon ik niet kwaad worden, nu hoef ik voor een sc\u00e8ne maar aan de media en de verraders te denken en meteen is de woede paraat.’<\/p>\n

Ik zie u nu in films waarbij uw naam niet eens genoemd wordt: Tommy Boy, Mullholland Falls.<\/p>\n

‘Dat is een weloverwogen keus. Als de mensen mijn naam niet in de titels lezen, hebben ze geen vooropgezette verwachtingen en kunnen ze onbevangen naar het personage kijken en achteraf beseffen dat het anders is dan ze van me gewend zijn. In het algemeen speel ik nu in onafhankelijke medium-budgetproducties – vergeleken met Titanic of Waterworld no-budgetfilms.<\/p>\n

Het beste wat ik daarmee heb bereikt is respect van vakgenoten.’<\/p>\n

Een tevreden acteur.<\/p>\n

‘Een tevreden acteur bestaat niet, een acteur wil zijn leven lang blijven leren. Maar een tevreden mens… (Steekt demonstratief een zeer grote sigaar op, ziet mijn kennelijk verbaasde reactie). Als ik aan mijn jeugd denk, heb ik geen beelden van ouders of stiefouders of ex-stiefouders, alleen mijn grootouders. Wat ik had aan stabiliteit had, dankte ik aan hen. Toen ik ben getrouwd, kreeg ik een onverklaarbare trek in sigaren. Onbewust associeerde ik die geur met mijn opa, met rust en zekerheid.<\/p>\n

In elk oud interview lees ik terug dat ik ooit vader wilde worden, maar ik kon me niets voorstellen bij een huwelijk. De verbintenissen van mijn ouders duurden altijd te kort, ik heb niets kunnen afkijken. En onbedoeld had ik al zoveel verpest toen ik verliefd werd op Sheryl, dat ik overmatig kritisch was op mezelf. Wat is dit? vroeg ik me af, na drankgelagen, xtc, recordtrips rond de wereld in een priv\u00e9jet – monogamie als nieuwe kick? Hoelang zal dat duren? Maar na twee jaar bespeurde ik nog geen verveling. Toen hebben we de knoop doorgehakt of heeft Sheryl dat gedaan – bless her – en nu zijn we zes jaar getrouwd en hebben twee kinderen. Vroeger gaf ik af op die suffe burgermensen, gewoon meeblaten met de meute, niet eens om me af te zetten, want ik k\u00e9nde die mensen niet eens. En nu ontdek ik dat ik zelf zo’n type ben die in zijn tuin schoffelt en koffie drinkt met de buren en dat ik me daar zeer goed bij voel. Soms hoor ik mezelf uitvoerig en geestdriftig vertellen over mijn pogingen om onze oudste op de wc te laten poepen, zie mensen dan een wazige blik krijgen en beleefd net niet gapen. Dan denk ik, ja, ja, jullie vinden dat saai, maar dit is wat ik wil met mijn leven.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De naam Brat Pack verzon het blad Rolling Stone – het zou de geuzennaam worden van een groepje over het paard getilde jonge acteurs en actrices die ongeveer tien jaar geleden hun debuut maakten. Ze speelden in films over generatieconflicten, studentenlol of (niet al te) moeizame entree in de volwassenheid. De jongste en mooiste van het stel was Rob Lowe: de pin-up, het meisjesidool, ‘te mooi om waar te zijn’. Dat imago vertroebelde het zicht op de goede rollen die hij speelde in interessante films, verdienstelijke prestaties in oninteressante films of lofwaardige pogingen als gehandicapte underdog of opportunistische crimineel.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3201,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127173"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127173"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127173\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127173"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127173"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127173"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}