{"id":127161,"date":"1997-10-18T13:57:00","date_gmt":"1997-10-18T11:57:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/rupert-everett-over-de-gesel-van-de-schoonheid\/"},"modified":"1997-10-18T13:57:00","modified_gmt":"1997-10-18T11:57:00","slug":"rupert-everett-over-de-gesel-van-de-schoonheid","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/rupert-everett-over-de-gesel-van-de-schoonheid\/","title":{"rendered":"Rupert Everett over de gesel van de schoonheid"},"content":{"rendered":"
\n

De populariteit van hoofdrolspeelster Julia Roberts was sinds Pretty Woman gestaag gedaald. En het uitgekauwde gegeven ‘hoofdrol saboteert trouwplannen van oude liefde’ beloofde ook niet veel goeds. Toch is My Best Friend’s Wedding hard op weg om de succesvolste komedie uit de filmgeschiedenis te worden. Dat komt vooral door de spontane en soms dwarse aanpak van de Australische regisseur P.J. Hogan.<\/p>\n

Rivale Cameron Diaz mag van Hogan mooier en aardiger zijn dan ster Roberts, en de grote verrassing is een personage dat op het eerste gezicht nogal afgezaagd lijkt: de homoseksuele vertrouweling van de heldin, die bereid is zich voor te doen als haar jaloers makende aanbidder. De Engelsman Rupert Everett speelt dat met zoveel ongegeneerde verve dat hij alle clich\u00e9s van rol en film onderuit haalt en van een bijrol het spraakmakende personage wordt. Everett werd meteen een veelgevraagd acteur in Hollywood en heeft in \u00e9\u00e9n klap het Amerikaans taboe op homoseksuele filmpersonages weggenomen.<\/p>\n

Tien jaar geleden was Rupert Everett nog het type van de languissante dandy met een ontwrichtende uitwerking op zijn omgeving. Dat bleek voor het eerst in toneelstuk en film Another Country, over de kostschooljaren van spion Guy Burgess. Hij bleef het uitdagende lustobject in de rol van amour fou van Engelands laatste ge\u00ebxecuteerde moordenares in Dance With a Stranger, als Nigel Kennedy-achtige vioolvirtuoos in Duet for One, als wekker van destructieve driften in de Ian McEwan-adaptatie The Comfort of Strangers.<\/p>\n

Maar in de instabiele Britse filmindustrie volstond \u00e9\u00e9n flop om zijn ster te doven: het rockdrama Hearts on Fire waarvoor zijn zangtalent even faliekant verkeerd was ingeschat als Bob Dylans acteurspotentieel. Hij vertrok naar Frankrijk, acteerde over de hele wereld, nam albums op met housemuziek; schreef de camp-romans Darling, Are You Working en The Hairdressers of St.-Tropez, speelde geprezen theaterrollen in Parijs, Londen en Los Angeles, werkte als fotomodel. En hij speelde vooral een rol in de roddelkolommen, om hem toegedichte romances met Cher, Madonna, Boy George en vele anderen. Seks, drugs en rock-‘n-roll. Maar opeens was hij terug, in Altmans Pret-\u00e0-Porter en als konkelende en pretentieuze troonopvolger in The Madness of King George.<\/p>\n

Everett (38) zit in de hotelsuite in uitgekiend nonchalante kleding die zijn spectaculair bijgetrainde fysiek accenteert, zijn pruilende expressie van weleer is vervangen door stoere grimmigheid. Labrador Mo\u00efse lijkt afgericht op vervolmaking van de compositie. Upper-class Britse dictie doet zijn talrijke onwelvoeglijke termen exotisch klinken, gelardeerd met bijna accentloos Frans.<\/p>\n

‘Ik waarschuw je vast, ik ben een etter om te interviewen, n’est-ce pas, Mo\u00efse? Omdat ik nu speel in een film die 125 miljoen dollar heeft opgebracht ben ik opeens nieuws. Puur gemakzucht: omdat jullie de andere kant op keken, heet het dat \u00edk niks heb gedaan. Amerikanen kan ik dat niet kwalijk nemen, de meesten moet je op de kaart aanwijzen waar Europa is. Dus is het niet raar als ze niet weten van mooie films in Itali\u00eb, maar de Engelse pers zou op zijn minst van die films gehoord moeten hebben. Ik heb met veel succes toneel gespeeld in Londen en Parijs, niet in een obscuur buitengewest, en toch lees ik: die has-been werd niet meer gevraagd. Meer dan anderen staan Engelse journalisten klaar om je onderuit te halen zodra je \u00e9\u00e9n keer succes hebt gehad, vooral als je upper-class bent. Alsof het jouw schuld is waar je bent geboren. Er is hooguit waardering voor artiesten uit de arbeidersklasse “die zo eenvoudig zijn gebleven”. Als ik alleen op de wereld was, zou ik oneindig doorlullen over mijn favoriete onderwerp – mezelf. Nu moet ik rekening houden met familie die zulke verhalen g\u00eanant vindt.’<\/p>\n

Verbazende scrupules voor iemand die zich zo distantieert van zijn afkomst.<\/p>\n

‘Ik kom uit een hoogst conventioneel en rooms gezin, met totaal andere waarden. Mijn ouders zijn dol op me, maar voelen zich voortdurend in verlegenheid gebracht door wie ik ben, wat ik doe, wat ik zeg. Een hele last om mij als zoon te hebben. Ze hadden het liefst gewild dat ik met mijn homoseksualiteit in de kast was gebleven. Op een bepaald moment was ik het zat om daar omheen te draaien. Pijnlijk voor vader en moeder, maar ik had het gehad. Waarom zou ik me schamen voor wie ik ben?’<\/p>\n

Acteur worden, was dat ontsnappen aan dat milieu?<\/p>\n

‘Ik wilde geen acteur worden, ik wilde beroemd worden. Op kostschool improviseerde ik geen stukjes, maar gesprekken met een denkbeeldige agent die prachtige contracten voor mij afsloot, op zolder had ik een hoekje gevonden dat ik me niet voorstelde als b\u00fchne, maar als mijn kleedkamer. Alleen de parafernalia van acteren boeiden me. Later besefte ik dat niet zozeer de roem trok, maar de zelfkant, een wereld die spannend en gek en riskant was, alles wat mijn milieu n\u00ed\u00e9t was. Ooit waren acteurs outlaws, degene die bij Shakespeare de schurk deed, kon z\u00e9lf wel iemand hebben vermoord. Maar op de toneelschool trof ik even saaie lieden als de bankiers en beursbonzen die bij ons thuis kwamen. Mijn vrijheid, contact met mensen die extreem waren en lef hadden om elk moment maximaal te genieten, moest ik elders zoeken. Dat is gelukt, maar ondertussen was ik toch acteur.’<\/p>\n

Dat klinkt of u het betreurt.<\/p>\n

‘Ik houd van acteren, maar met de meeste andere acteurs wil ik liever niet worden ge\u00efdentificeerd. Ik word misselijk van verhalen dat iemand voor een rol honderd boeken heeft gelezen, een jaar tarwekiemen kauwt of gaat mediteren in een klooster. Iedere acteur speelt gewoon varianten van zichzelf. Geen kunst, maar techniek. Woorden die een ander heeft opgeschreven zo uitspreken dat ze geloofwaardig klinken. Verder moet je elke emotie die je ooit hebt beleefd, opslaan in een mentale computer en de bestanden kunnen oproepen zodra het nodig is. Dat vermogen is aangeboren, je moet het alleen ontwikkelen. Dat ik in My Best Friend’s Wedding meer mezelf ben, of op een wijze die het publiek aanstaat, is omdat ik op deze leeftijd beter in mijn vel steek. Daar is geen creativiteit voor aangeboord. Acteren is simpelweg prostitutie, niet je lijf verkwanselen maar je affectieve geheugen. De acteur komt op een voetstuk en de hoer buiten de wet, maar er is geen verschil.’<\/p>\n

In alle interviews die ik las meet u vakken als beter of – meestal – minder dan prostitutie.<\/p>\n

Gespeeld bars: ‘Ik w\u00e9\u00e9t waar jij heen wilt. Dat verhaal dat ik als tiener zelf heb getippeld. Ouwe koek die is opgerakeld in een Amerikaans interview. Ik wilde helemaal niet de hoer spelen, daar was ik te stom voor. Ik ging naar een straat waarvan ik wist dat er jongens kwamen voor seks. Geen idee dat ze zich lieten betalen. Daar werd ik aangesproken door een man met wie ik toch wel was meegegaan, die me een enorm bedrag bood. Meer dan een jaar zakgeld. Maar ik heb me nooit alleen voor de poen laten versieren, die was een bonus. Het zou geen schande zijn als ik dat w\u00e9l had gedaan. Zolang je niet wordt gedwongen of geen keus hebt, vind ik hoer een respectabel beroep. Niet ideaal, maar welk vak is dat wel? Weet je wie de grootste hoeren zijn? Journalisten. Die ontlenen hun bestaan en hun status uitsluitend aan wat anderen doen. Van recensenten tot stukjesschrijvers in de tabloids wanen ze zich de denkers van deze eeuw. En dan de gay press die zich opwerpt als bewaker van een homocultuur die ze zelf hebben gedefinieerd.’<\/p>\n

U geldt nu als typerend voor die cultuur.<\/p>\n

‘Het aantrekkelijke van homo zijn is dat je nergens bij hoort. Volgens mij was alles leuker toen homoseksualiteit nog illegaal was. Nu is de spanning weg en vinden de meesten homo’s nog steeds smerig, onbetrouwbaar, eng. Alleen durven ze het niet meer hardop te zeggen. Homoseksualiteit is vooral bedacht omdat mensen alles en iedereen in hokjes willen stoppen. Seks is niet statisch, maar wordt bijgesteld naar ervaring of omstandigheid. Zet een flikker op een onbewoond eiland met een vrouw en binnen de kortste keren gaan ze neuken. Iedereen weet wat er met rabiate hetero’s gebeurt in de gevangenis of in militaire dienst. Ook als ik kon kiezen, zou ik n\u00f3g homo willen zijn, ontkomen aan de heterohel. Ik dank God op mijn blote knie\u00ebn dat ik geen kinderen naar school hoef te slepen, geen vrouw van huishoud- en kleedgeld moet voorzien. Ik blief ook geen homohuwelijk in een knus gettootje met adoptiekinderen. Niet conformeren, geen acceptatie van de samenleving. Want ik accepteer de samenleving ook niet. Ik ben geen lid van de club.’<\/p>\n

Ik neem aan dat uw coming-out geen politieke daad was.<\/p>\n

‘Ik vond: als mijn carri\u00e8re afhangt van wie of wat fait gonfler ma bite (me een stijve bezorgt), wil ik dan wel een carri\u00e8re? Mijn agent was in alle staten: niemand zal je pikken in liefdessc\u00e8nes met een vrouw, negentig percent van de rollen valt af, je houdt geen vrouwelijke fans over. Het was hoog tijd om het tegendeel te bewijzen, een leuke uitdaging.’<\/p>\n

Hoe makkelijk of moeizaam was het leveren van dat bewijs?<\/p>\n

‘Mijn geluk was dat ik altijd wel ergens in de wereld populair bleek, ook toen ze me niet meer moesten in Engeland. Ik weet niet waarom, ik heb een enorme aanhang in Japan. En in Itali\u00eb: dat ik nu weer in een Engelse film zit, Michael Radfords B. Monkey, is omdat de Italiaanse coproducer mijn naam opperde. Ik heb in Australi\u00eb gefilmd en in Rusland. Ik heb \u00e9\u00e9n Franse film gedaan, Tol\u00e9rance, die prijzen kreeg, ik woon in Parijs en sta er op de planken, maar Franse filmers willen me niet. Ik dacht: voor acteren in mijn eigen taal moet ik het dus proberen in Hollywood. Ik ben te oud om me te vergapen aan die glamour, al zie ik er wel de lol van. Maar of je je moet kleden en grimen in een tochtige plee of een trailer van tien meter met achttien assistenten in het gelid, het werk is hetzelfde.’<\/p>\n

Orson Welles noemde u de beste acteur van de laatste dertig jaar, de enige die zijn alter ego kon spelen in een autobiografisch scenario.<\/p>\n

Grinnikt: ‘Hij was aan de drank en bijna dement. Maar ik was toen drie\u00ebntwintig, ik wilde hem graag geloven. Hij had me in Londen op het toneel gezien, maar geen contact gezocht. Later belde hij bijna dagelijks vanuit L.A. en stuurde een vliegticket, zei dat ik bij hem moest komen lunchen. Ik was onnozel, ge\u00efntimideerd en had een jetlag. Verstard als een konijn op de autobaan. Welles leek diep teleurgesteld, ik was niet wie hij verwachtte. Die film is nooit gemaakt, ook niet met een andere acteur. Tegenwoordig laat ik mijn hoofd meer niet op hol brengen, en me ook niet meer uit het veld slaan. Na die coming-out kreeg ik een script toegestuurd: dit heeft een geweldige rol voor je. Ik las het en belde op: volgens mij ontbreken er pagina’s, ik ben de rol niet tegengekomen. E\u00e9n kort ziekenhuissc\u00e8netje dat ik als aidspati\u00ebnt aan een infuus zielig moest doen op de achtergrond. Hels was ik. Elke grote homorol gaat naar een heteroster die prompt wordt bejubeld of oscars krijgt omdat hij hem durft te spelen. Als je dat vaker meemaakt, denk je: woede is energieverspilling, ik wacht af, mijn tijd komt wel.’<\/p>\n

En is nu gekomen met het succes van My Best Friend’s Wedding.<\/p>\n

‘H\u00e9 h\u00e9, niet overdrijven! Ik weet dat ik me in de mond heb laten leggen dat dit zo’n geweldige carri\u00e8rekans was, maar laten we eerlijk blijven: het is een bijrol en flinterdun. Een vriend in L.A. kende regisseur P.J. Hogan, las het script en zei: waarom neem je Rupert niet? Het klikte meteen, we hadden dezelfde humor. De eerste big budget-film waarvoor ik werd gevraagd, al was duidelijk dat hij bepaald n\u00ed\u00e9t ging over mijn personage. Het is een aangeversrol waarvan iedereen zei: we gaan nog sleutelen, hij wordt nader uitgewerkt. Daar trappen acteurs altijd in – en zodra het contract is getekend wordt er meestal geen komma veranderd. Maar P.J. hield woord, ging met mij sc\u00e8nes omwerken of erbij verzinnen, liet me eigen dialogen schrijven. Een regisseur die zich opstelt als partner, je uitdaagt en spontane invallen stimuleert. Geen afstandelijke observator die alleen kijkt hoe hij je kan gebruiken. Maar bij de eerste montage was ik razend dat de beste sc\u00e8nes en leukste teksten die we hadden bedacht niet in de film waren gekomen. De aandacht mocht niet te veel van Julia worden afgeleid. Dus was het leuk dat bij previews het testpubliek – degelijke, suffe Midwesterners – op enqu\u00eates invulden dat ze meer van mij wilden zien. Toen is het slot herschreven en opnieuw gedraaid zodat ik er ook een aandeel in had.<\/p>\n

Ik zal je v\u00f3\u00f3r zijn, in elk interview komt de vraag: ben je niet bang dat je voortaan wordt getypecast? Voelt een hetero zich soms getypecast als hij heterorollen speelt? Ik kan me honderden interessante en uiteenlopende flikkers voorstellen die ik graag zou spelen.<\/p>\n

Als je succes krijgt in een bepaald genre, moet je niet meteen van register willen veranderen. Julia is een leuke com\u00e9dienne, maar raakte in het slop zodra ze wilde tonen dat ze ook dramatische rollen aankon. Die deed ze niet slecht, maar de mensen waren er nog niet aan toe haar zo te zien. Ik wacht rustig af, ik heb nu zes projecten – ongekend – maar nog maar \u00e9\u00e9n staat concreet vast. Het voornaamste is dat ik het zelf leuk blijf vinden. Ik hang ook niet aan Hollywood, als ze me morgen vragen voor een Indiaas melodrama met zang en dans, zit ik meteen in Bombay. Het echte verschil is dat ik nu meer inbreng krijg, mag meeschrijven aan films waarvoor ik ben gevraagd. Dus als jij straks denkt: weer die malle relnicht, dan kun je dat niemand anders verwijten dan mij. En niks is zo leerzaam als jezelf af en toe voor schut zetten.’<\/p>\n

U hebt twee romans geschreven, zowel gekraakt als tot cult verheven.<\/p>\n

‘The story of my life. Schrijven is creatiever dan acteren, maar omdat ik beter acteer dan schrijf, is acteren bevredigender. Ik kan observeren en puntige dialogen schrijven, maar stilistisch stelt het weinig voor. Entertainment, geen literatuur. Ik zou hard moeten werken aan mijn stijl, maar het vooruitzicht dat ik toch nooit zo goed word als Graham Greene weerhoudt me daarvan. Anders dan een acteur moet een schrijver zichzelf activeren. En de commerci\u00eble uitgeverij waar ik mee te maken heb, is het meest verstofte, geborneerde en burgertruttige milieu dat ik ken, daar is de filmwereld nog heilig bij.’<\/p>\n

Welke rollen bevredigden het meest?<\/p>\n

‘Ik kan mezelf niet zien, wat mijn beste rollen zijn weet ik niet. Er zijn wel films waarvan ik vind dat ze het waard zijn om aan gewerkt te hebben. Another Country, mijn eerste dragende rol – ik herkende me in de rebellie van Guy Burgess op wie de rol was ge\u00efnspireerd en zijn egocentrisme was mij ook niet vreemd. Bovendien was de producer mijn beste vriend, ik voelde nooit de pressie dat het welslagen van mij afhing. Verraderlijk is dat je na zo’n ervaring denkt dat film altijd zo is. Dance With a Stranger was een nachtmerrie. We repeteerden twee weken van tevoren en regisseur Mike Newell krijste: ik ruik nog geen sperma, ik wil bloed zien! Wat bedoelt hij, merde, moet ik \u00e9cht Miranda Richardson neuken, ik denk niet dat ze dat op prijs zou stellen. Dan ben je al je zekerheid kwijt v\u00f3\u00f3r je een camera ziet. Acteren moet avontuur zijn, geen corvee.<\/p>\n

Dunston Checks In, omdat ik bij de opnamen lol had. Ik had vaak gehoord: je bent zo geestig, waarom speel jij nooit komedie? Omdat niemand het vroeg. Toch is mijn idool niet Gielgud of Lord Larry, maar Terry-Thomas, een komiek die al voor zijn dood was vergeten. Eerst zeiden ze: een film met een orang-oetang in de hoofdrol, je bent diep gezonken! Ik ben geen kunstsnob, niet te chic om te spelen in een kinderfilm. En die aap was geweldig, een prettiger partner dan de meeste acteurs – behalve Julia Roberts, hoor ik nu te zeggen. En zelfs Faye Dunaway had voor de film haar mythische monsterlijkheid thuis gelaten – \u00e1ls de verhalen waar zijn die we allemaal kennen.The Madness of King George, om het zinnige script en de opgave een historische film te draaien met beperkt budget binnen acht weken. Mijn priv\u00e9pret om de achttiende-eeuwse Prince of Wales te spelen met de stem van Charles kwam buiten Engeland niet over: minder mensen bleken te weten hoe His Royal Highness klinkt dan ik meende.<\/p>\n

En het allerbeste waarbij ik betrokken ben geweest, is Cronaca di una morta annunciata, de roman van M\u00e1rquez. Schitterende film. Regisseur Francesco Rosi had de film compleet in zijn hoofd, elk shot precies uitgetekend. Als we ‘s ochtends op lokatie kwamen en een wolkenformatie was niet zoals hij had gedacht, werd er niet gefilmd. Fellini was ook zo, denk ik. Gek werd ik van het duimen draaien! Maar als ik die film zie, ben ik telkens weer versteld hoe gaaf en mooi hij is.’<\/p>\n

Kon u wel opschieten met Robert Altman?<\/p>\n

‘Ik woonde al in Parijs toen hij er Pr\u00eat-\u00e0-Porter zou draaien. In elke bar hoorde ik: Rupert, jij weet zoveel van mode, je zit toch zeker in de Altman-film? En ik was n\u00ed\u00e9t gevraagd. Ik dacht: als ik geen rol versier, moet ik naar een andere stad verhuizen. Dus belde ik continu mijn agency tot ze zich extra gingen inspannen om van mijn gezeik af te zijn. De eerste keer dat ik zoiets deed, omdat ik me ge\u00ebquipeerd achtte. Van kleren weet ik meer af dan de meesten. Altman was zoals ik me God voorstel, als ik in zoiets zou geloven. Een voyeur bij wie je nooit wist of je wel in beeld was en die op iedereen zendmicrofoons prikte zodat hij alles kon horen en registreren wat je zei, op en buiten de set. Griezelig, maar spannend. Niemand kreeg de kans voor diva-allures. Nou ja: de dames Loren en Bacall wisten zich toch nog naar het voorplan te wurmen.’<\/p>\n

Voor de film van Hogan speelde u in Londen Martin Shermans stuk Some Sunny Day. In een recensie stond: ‘Hoog tijd om te erkennen dat achter dat onmogelijk mooie uiterlijk een opmerkelijk acteertalent schuilt.’<\/p>\n

‘Ah, de goddelijke gesel van de schoonheid! Ik ben altijd aangesproken op mijn uiterlijk. Dat kon ik niet vaak genoeg horen, omdat ik het nooit echt geloofde. Nu heb ik contactlenzen en een scherper spiegelbeeld, ik vind, er is mee te leven. Als ik oude foto’s zie denk ik: inderdaad, dat zag er behoorlijk uit – een eeuw geleden. Ik ben niet zo’n pathetische nicht die zich na zijn dertigste verbant naar de schroothoop en het liefst zelfmoord zou plegen. In B. Monkey speel ik een vieze junk van vijftig, dikke pret. Ik ben meer dan mijn buitenkant.’<\/p>\n

Zegt de poster boy van YSL-parfums, de eerste acteur die modeshows liep.<\/p>\n

‘In mijn paspoort staat schrijver\/acteur\/mannequin. Op mijn niveau word – w\u00e9rd, afkloppen! – ik niet overspoeld met aanbiedingen. Maar ik doe alleen wat ik leuk vind, dat betekent hooguit twee rollen per jaar. Dus bleef er steeds het risico dat ik rollen zou moeten accepteren als broodwinning, niet uit animo. Het contract met Saint Laurent en een jaarsalaris voor enkele weken op de catwalk stellen me in staat selectief te blijven. En ik interesseer me dus voor la mode. Nu zeg jij: die wereld is toch erg hol en onbenullig? Jawel, maar couture heeft besef van eigen potsierlijkheid, m\u00e9\u00e9r humor dan de cinema. En modellen moeten hun mond houden, dus \u00e1ls ze praten is het met gepaste nederigheid. Niet dat verwaten gewauwel van acteurs.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De populariteit van hoofdrolspeelster Julia Roberts was sinds Pretty Woman gestaag gedaald. En het uitgekauwde gegeven ‘hoofdrol saboteert trouwplannen van oude liefde’ beloofde ook niet veel goeds. Toch is My Best Friend’s Wedding hard op weg om de succesvolste komedie uit de filmgeschiedenis te worden. Dat komt vooral door de spontane en soms dwarse aanpak van de Australische regisseur P.J. Hogan.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3199,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127161"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127161"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127161\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127161"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127161"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127161"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}