{"id":127105,"date":"1998-07-11T11:37:00","date_gmt":"1998-07-11T09:37:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/constantin-costa-gavras-haast-is-de-norm-wie-niet-vlug-in-actie-komt-krijgt-last-van-een-slecht-geweten\/"},"modified":"1998-07-11T11:37:00","modified_gmt":"1998-07-11T09:37:00","slug":"constantin-costa-gavras-haast-is-de-norm-wie-niet-vlug-in-actie-komt-krijgt-last-van-een-slecht-geweten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/constantin-costa-gavras-haast-is-de-norm-wie-niet-vlug-in-actie-komt-krijgt-last-van-een-slecht-geweten\/","title":{"rendered":"Constantin Costa-Gavras: ‘Haast is de norm: wie niet vlug in actie komt, krijgt last van een slecht geweten’"},"content":{"rendered":"
\n

Constantin Costa-Gavras, terug op Franse thuisbasis, lijkt niet erg aangeslagen door de kritiek. In de loop van zijn carri\u00e8re is hij wel wat gewend. Kritiek kreeg hij bijna bij alle premi\u00e8res en uit elke politieke richting. Die kritiek kwam ook op zijn andere activiteiten zoals operaregie, zijn inmiddels be\u00ebindigde directie van de Cinemath\u00e8que Fran\u00e7aise en productie van vooral allochtone filmdebuten samen met zijn vrouw, voormalig oorlogsverslaggever Mich\u00e8le Ray.<\/p>\n

Mad City is uw vierde Hollywood-film. Wat is het verschil met werken in Europa?<\/p>\n

‘Het verschil is dat ik word gevr\u00e1\u00e1gd. Het voordeel daarvan is niet alleen dat je mag weigeren, maar dat je ook voorwaarden kunt stellen. Voor iemand die zich soepel voegt naar eisen van anderen, moeten ze niet bij mij zijn. Universal wilde dat Missing zou spelen in een fictief land, ze vreesden dat hun films in Chili, werden geboycot. Maar wat heb je eraan om een regime aan te klagen, als je het niet benoemt?’<\/p>\n

Mad City is het eerste scenario van journalist Tom Matthews. Het lijkt als of hij hierin veel ongenoegen over zijn vak heeft afgereageerd.<\/p>\n

‘Hij is meer filmpublicist, pr-man, dan echt journalist. Zijn scenario sprak me aan, maar ik wilde wel het nodige veranderen. Die Max was in de eerste opzet alleen maar een cynische streber zonder principes. Niet zozeer Toms eigen visie, maar zijn idee hoe de journalist in films hoort te zijn. Hij had zich laten inspireren door Kirk Douglas in Ace in the Hole van Billy Wilder – toevallig ook een van m\u00edjn favorieten. Vijftig jaar geleden was zo’n filmpersonage origineel, je zag alleen journalisten als kranige waarheidszoekers. Nu zie je dat verslaggevers uitsluitend neergezet worden als sensatiebeluste hufters en films over hufters interesseren me niet. Het sjabloon klopt ook niet: het zijn gevangenen in een bestel en dat bestel deugt niet. Het medium is het monster en natuurlijk willen sommigen die veelvraat liever voeren dan anderen.<\/p>\n

Er zijn filmers die zeggen: dat scenario pas ik wel aan tijdens het draaien. Die souplesse mis ik. Soepelheid die ik op de set wel heb tegenover de medewerkers, breng ik op vanuit rotsvast geloof in het script. We hebben het dan ook drastisch omgewerkt. Max is geen totale cynicus, die de mensheid alleen ziet als kijkvee. Hij is wel een ijdeltuit die feiten manipuleert, grenzen af en toe “bijstelt” omwille van de kijkcijfers en eigenbelang, maar hij heeft toch een grens die hij nooit overschrijdt. En zijn hulp aan Sam is echt oprecht. Ik had niet de pretentie de media aan de kaak te stellen, dat is vaker gedaan, ik was vooral geboeid door de confrontatie van twee zulke verschillende mannen, die allebei zijn uitgekakt door het systeem.’<\/p>\n

Een kleine gebeurtenis krijgt een immens gevolg: er volgen karikaturale beelden. Dat massale beleg van FBI, politie, tv-ploegen, ramptoeristen rond een obscuur museum waar eigenlijk niets gebeurt en dat helemaal geen onneembare vesting is.<\/p>\n

‘Het is een absurde situatie, die alleen tragisch afloopt. Na de eerste schrik beseffen ze dat Sam in geen enkel opzicht bedreigend is, de kinderen proberen zich te amuseren, iedereen leert elkaar beter kennen op een simpele, vanzelfsprekende manier. Maar de buitenwereld wordt een gekkenhuis, omdat niemand zich tijd gunt om te begrijpen wat er echt aan de hand is. En zodra je ergens een camera neerzet, ontstaat er een oploop en als mensen een tijdje bij elkaar staan, komen daar handelaren op af en straatmuzikanten. Binnen de kortste tijd is dat de kermis die weer andere nieuwsgierigen trekt die helemaal niet weten waarover het gaat. Ook de politie kleunt mis, wordt panisch omdat er niet snel wat gebeurt, in plaats van dat ze dit zien als een teken dat het allemaal best meevalt. Wie tegenwoordig niet vlug in actie komt, krijgt prompt een slecht geweten, haast is de norm.’<\/p>\n

Wij zijn geneigd dat typisch Amerikaans te noemen.<\/p>\n

‘Er is verschil tussen Europa en Amerika, maar lang niet zo groot als we hier graag willen geloven. Ik vrees ook dat wij Amerika gaan inhalen. De snelheid van de huidige techniek maakt dat we vrijwel onmiddellijk weten wat er zich afspeelt aan de andere kant van de wereld, de televisie is direct ter plekke. Anderzijds hebben journalisten nauwelijks tijd om zich te informeren, na te denken, te analyseren wat er gebeurt. Ze ontdekken de actualiteit nagenoeg tegelijk met de mensen thuis, hun rol is vergelijkbaar met de sportcommentator die vertelt wat je zelf ook al ziet. De notie van de scoop is de allesbepalende filosofie geworden. Zo volgt de ene betekenisloze primeur op de andere en moet hun verpakking steeds meer worden gedramatiseerd om het publiek te boeien. Door alle verschillende netten is de concurrentie moordend, zendtijd is koopwaar. Dat geldt \u00f3\u00f3k voor de actualiteitenprogramma’s.<\/p>\n

Ik kom nu twintig jaar in Amerika, maar blijf buitenstaander die vanaf afstand scherper observeert hoe alles escaleert. De sterpresentator is daar al heel lang een fenomeen. Walter Cronkite had enorme aanhang waardoor hij kon fungeren als het geweten van de natie. Nu is elke presentator op elk net een potenti\u00eble vedette, steeds meer sexy meiden lezen het nieuws. Voor de klantenbinding: elke doel- en bevolkingsgroep krijgt een passende anchor die tot idool wordt gemaakt. Het gevolg daarvan is dat ze geen programma’s presenteren, maar hun programma z\u00edjn. Het journaal, zelfs het weerbericht is een personality show. Je hoopt dat de schrijvende pers tegengas geeft, maar ook die artikelen zijn vaak bedoeld als een entreebewijs voor de tv. Het gaat alleen maar over henzelf, h\u00fan doorzettingsvermogen of slimheid, en niet over het onderwerp. Zangeresjes die een lied op de hitparade moeten krijgen, zijn nederiger.<\/p>\n

Frankrijk kent nog geen emotie-tv. N\u00f3g niet. Je krijgt de indruk dat mensen wordt opgedrongen dat hun leven zinloos is als ze het publiek niet laten delen in hun handicap of erotische problemen. Iedereen wil alles op de tv vertellen. Dat kun je zielig noemen, maar het schijnt therapeutisch te werken, al blijven de overwegingen van de programmamakers verwerpelijk. Niets is makkelijker dan even emotie cre\u00ebren op de tv, niets is moeilijker dan duurzaam of diepgaand medeleven tonen, want het publiek is geconditioneerd op ongeduld. Sam in de film is zo’n typisch tv-slachtoffer. Hij kan niet door de programmaformules heen kijken. In tientallen series heeft hij gezien hoe je alleen je gelijk haalt met een wapen in de hand. En als hij later zelf op tv is geweest en na coaching wat coherente zinnen heeft gesproken, waant hij zich opeens de onaantastbare held in de film naar zijn leven. Tv maakt bigger than life: ook de intelligente en integere mens verliest bij frequente verschijning op het scherm onvermijdelijk zijn gevoel voor proportie en zelfkritiek. Als vakidioot kan Max niets beters bedenken dan Sam aan tv-roem helpen. Hij beseft niet dat hij daarmee juist alles onhanteerbaar maakt.’<\/p>\n

Larry King en Jay Leno die in de film optreden als zichzelf, zijn niet de ergsten in hun soort, wel zijn ze voorbeelden van wat u nu beweert. Wisten ze van tevoren wat de strekking van de film zou zijn?<\/p>\n

‘Leno zei meteen ja, zonder naar het scenario te vragen. Het leek hem een goede grap om in een film te spelen, hij houdt van films. Larry King had echt interesse. Nadat ik hem had geschreven, wilde hij eerst met me lunchen. Hij bleek al mijn films te kennen, ook de Franse, die weinig Amerikanen hebben gezien. Hij vertelde me dat hij zelf regisseur had willen worden. Wegens gebrek aan talent is hij de journalistiek in gegaan. Ik liet hem het scenario lezen en dat vond hij de moeite waard om aan mee te werken. Hij had maar \u00e9\u00e9n voorwaarde: in de film zie je hem op het tv-scherm, maar hij wilde per se worden opgenomen op 35 mm, niet op video. Anders had hij niet het gevoel dat hij meedeed in een film.’<\/p>\n

Het beangstigendste personage vond ik de jonge stagiaire die Max vergezelt. Eerst reageert ze normaal. Ze wil de gewonde conci\u00ebrge helpen voordat ze opnamen maakt. Daarna wordt ze meegesleept door de gebeurtenissen, ze wil op haar beroemde collega lijken en stelt voor Max bebloed in beeld te brengen omdat dat spannender is voor de kijkers.<\/p>\n

‘Dat is een rol die ik zelf heb uitgewerkt. Voor mij belichaamt Laurie vooral de onschuld, onschuld die als altijd wordt geperverteerd. Ze adoreert blind beroemde collega’s. Ze ziet de onderlinge vetes en benepen naijver niet, en denkt dat ze alles moet doen om op hen te lijken. Door de tijdsdruk en chaos kiest ze het rolmodel dat het snelst resultaat bereikt, als kortste weg naar eigen roem. Let wel, ik ben niet anti-ambitie. Zonder ambities komen jonge mensen nergens, maar de vraag blijft wat je offert, wat je wel of niet wilt doen, om die ambitie waar te maken.’<\/p>\n

Is Travolta wel de juiste acteur voor de rol van Sam als personificatie van de man in de straat die nooit wordt gehoord?<\/p>\n

‘Vroeger is me verweten dat ik door films te maken met Yves Montand de publieksvoorkeur slinks manipuleerde. Achteraf lijkt het wellicht zo, in eerste instantie was dat niet waar: Yves is pas laat in zijn leven een populair acteur geworden. Als je wilt dat het publiek zich serieus verdiept in een personage – juist met kwalijke idee\u00ebn – moet je een acteur nemen voor wie het zich interesseert. Natuurlijk moet er ide\u00eble, economische en artistieke evaluatie komen van het star system, maar vooralsnog is dat niet gebeurd. Nu moet je dus vooral oppassen dat je niet zelf wordt gebruikt. Met Franco Solinas had ik Monsieur Klein geschreven dat geproduceerd kon worden omdat Belmondo hierin wilde spelen. Toen eiste hij dat het scenario zo gewijzigd zou worden dat hij in plaats van slachtoffer de held werd. Want, stelde hij, zo wilde het publiek hem zien. Die film heb ik dus niet gemaakt. Mijn voorwaarde is dat de acteur het eens moet zijn met wat je wilt vertellen en je film niet ziet als middel om een imago te bestendigen.<\/p>\n

Weinig acteurs zijn geloofwaardig als proletari\u00ebr, van zijn leeftijd was Travolta de enige. Hij voelde hem meteen aan, heeft nooit getracht hem slimmer of aardiger te maken. Wel veel zelf aangedragen, niet om te veranderen maar om te verrijken wat wij hadden bedacht. Hij vond Sam iemand die in zijn vrije tijd met een bierblikje voor de tv hangt en een buik moest hebben. We liepen in de wijk waar Sam werd verondersteld te wonen en zagen een goedkope kapper die knipte voor vier dollar. John is direct naar binnen gegaan en kwam terug met een coupe die ik nooit had durven suggereren, maar die klopte bij de rol. De producer verweet me dat ik dat had toegelaten: Travolta met vette pens en pleeborstelhoofd was niet het beeld waarmee hij de film had willen verkopen. En de absurditeit van het systeem is wel dat bij de opnamen er dagelijks een peperdure, sjieke priv\u00e9kapper kwam opdraven om dat kapsel van niks te onderhouden.<\/p>\n

Dustin Hoffman had al eerder interesse getoond om met me te werken. Hij vroeg het scenario op en liet weten dat hij Max wilde doen. We twijfelden er niet aan of hij Max kon spelen, maar de combinatie met Sam moest \u00f3\u00f3k aannemelijk zijn. We hebben uren tests van John en Dustin gedraaid – uitzonderlijk, acteurs op dat niveau vraag je niet om testen – en pas toen besloten om door te zetten. Ze kenden elkaar niet, wel de verhalen dat hun samenwerking gegarandeerd mis zou gaan omdat ze zo heel anders waren. Ze hebben alles op alles gezet om te bewijzen – ook elkaar – dat het w\u00e9l kon. Een groter contrast is inderdaad niet denkbaar. John werkt instinctief en doet in volledig vertrouwen wat jij wilt. Dustin is een maniakale perfectionist die over van alles en nog wat, niet alleen zijn rol, vragen heeft waarop je meteen antwoord moet weten. Ik moet bekennen dat ik in vrije weekends mijn telefoon heb uitgeschakeld. Anders had ik geen moment rust gehad. Ik denk dat beiden stiekem jaloers waren op de manier waarop de ander werkte, zo ontspannen respectievelijk serieus. In hun tegenspel deden ze alles om het elkaar naar de zin te maken, het leek bijna of ze elkaar wilden versieren.’<\/p>\n

In de Verenigde Staten waren de kritieken vernietigend. Zou dat anders zijn geweest als de film door een Amerikaan was gemaakt?<\/p>\n

‘Vast en zeker, al is dat een academische constatering. De argumenten waren anders geformuleerd maar niet positiever, denk ik. Het echte probleem is dat het publiek wel beseft dat het wordt belazerd, maar niet wenst te zien hoe dat gebeurt. Thrillers waarin de president zich ontpopt als stoere held zijn zeer populair. Niet dat ze daarin geloven, maar ze wensen dat het zo zou zijn. Terwijl kritischer films als Wag the Dog of Primary Colors niemand wil zien. De meesten willen pasklare verhaaltjes, zonder zich te bezinnen op de motieven van de personages. En zeker willen ze niet nadenken over het sociale systeem dat die motivatie bepaalt. De kritiek is dat ik als buitenlander me een oordeel aanmeet over zaken waarvan ik geen weet zou hebben. Dat is een handige stok om de hond te slaan. Amerikanen hebben ook steeds minder gevoel voor suggestie, ze willen alleen duidelijkheid. Het was grappig om te zien hoe de heren van de filmmaatschappij bij het kijken naar de rushes klaagden over de tv-bonzen in beeld die bij elk overleg zwijgend present waren. Wat moeten die kerels, ze zeggen niks en doen niets, wat stelt d\u00edt voor? riepen ze. Pas toen de film was gemonteerd, zeiden ze: verrek, je hebt \u00f3ns geportretteerd! Voor mij zijn dat belangrijke personages, degenen door wie het systeem werkt zoals het nu werkt. Anonieme machthebbers die van niks weten of willen weten behalve van kijkcijfers. Ze kunnen morgen zelf weer vervangen zijn door anderen die je ook nooit leert kennen, zodat de willekeur steeds groter wordt.’<\/p>\n

Heeft de sterrencast niet averechts gewerkt, verwachtingen gewekt van een ‘commerci\u00ebler’ film dan u hebt gemaakt?<\/p>\n

‘Ik hou niet van de term “commercieel”, ik verkies “populair”. Een film heeft niet succes voor de kassa. Succes wil ook zeggen dat veel mensen zijn geraakt door wat jij vertelt. Ik moet erkennen dat er op dit moment een commerci\u00eble cinema is waarbij ik me onbehaaglijk voel. Ik bedoel al die soms knap gemaakte actiefilms die zichzelf reproduceren. Het zijn keer op keer dezelfde explosies, gevechten en achtervolgingen. Dante’s Peak: alles dondert spectaculair in puin, maar waar gaat het over? Zo’n film heeft minder inhoud dan een comic strip en ik h\u00f3\u00fa van strips. Oliver Stone is een briljant filmer die me als toeschouwer in de ban krijgt van zijn beelden, maar tegelijk geloof ik in geen enkel personage dat hij laat zien.<\/p>\n

Ik stel niet dat alle films eender moeten zijn. Elk genre heeft zijn eigen waarde, al vind ik het pas interessant als de film buiten zijn genre treedt. Avant-garde zal altijd broodnodig blijven, anders verdort de cinema en sterft af. Zelf heb ik geen talent voor avant-garde, helaas. Met mijn films beoog ik volkskunst te maken, wat niet inhoudt dat iedereen ze altijd mooi vindt zoals is gebleken, wel dat iedereen ze kan begrijpen.’<\/p>\n

Heeft een filmmaker een sociale verantwoordelijkheid?<\/p>\n

‘Zijn enige verantwoordelijkheid is om goede films te maken. De taak van de kunstenaar, ook de filmer, is onderkennen wat er in de samenleving gebeurt, niet met trends meegaan maar vooruit lopen. Paradoxaal genoeg vergt dat veel tijd. Over problemen waar je nog midden in zit, is geen film te maken. Motto’s over moraal in de kunst zijn hachelijk. Kunst h\u00e9\u00e9ft geen moraal, dat is juist haar enorme belang. Ik heb het etiket “ge\u00ebngageerd” gekregen, maar als ik moet zeggen wat dat engagement is kan ik alleen maar met dooddoeners antwoorden. Ik wil pal staan voor de vrijheid van mijn medemens en gelijke kansen voor iedereen, maar wie wil dat n\u00ed\u00e9t? Alles wat verder gaat dan dat, wordt te complex. Ik vind het gruwelijk wat er in Algerij\u00eb gebeurt, maar ik zou daarover geen film kunnen maken. Ik doorzie niet wat de echte conflicten zijn. Mijn Algerijnse vrienden begrijpen dat evenmin, tragisch. Ik engageer me bij en via de cinema. Al werk ik soms elders, ik zet me in voor het voortbestaan en de ontwikkeling van de Franse film. Wat ze ook beweren: er is g\u00e9\u00e9n kwaliteitscrisis, alleen een productiecrisis. Ik geloof in het belang van nationale films. Als directeur van de Cin\u00e9math\u00e8que heb ik retrospectieven gebracht van films uit \u00e9\u00e9n land en werk gezien waarvan ik dacht: dit verdient een zeer groot publiek. Coproductie is een noodsprong. Soms dicteert de filminhoud internationale samenwerking, maar een economische samenleving leidt vaak tot zoveel compromissen dat het resultaat alle authenticiteit verliest. Zo’n film kan beter niet gemaakt worden. Zonder ideaal kan niemand bestaan, maar op dit moment bekijk ik politiek met het opperste wantrouwen. Misschien zou ik me graag inzetten voor een goede zaak, maar ik zie er geen. Het lijkt gemakzucht, maar het is triest dat je alleen iets weet waar je tegen bent en niet iets weet om voor te zijn.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Kader: Info<\/h3>\n

Mad City wordt niet geafficheerd als ‘de nieuwe film van Costa-Gavras’, zoals vroeger gebruikelijk was. Het publiek moet nu toestromen op de namen van de sterren. Want in Mad City spelen Dustin Hoffman en John Travolta voor de de eerste keer samen. Toch is de reputatie van Costa-Gavras, maker van sociaal-politieke thrillers als Z, L’aveu, Etat de si\u00e8ge en Missing, en winnaar van meerdere oscars, Palmen in Cannes en Beren in Berlijn niet gekelderd. En – ironisch genoeg – blijkt de befaamde cast geen troef voor Costa-Gavras’ film, maar is dat het duidelijkste manco. Mad City is het verhaal van de ontslagen museumconci\u00ebrge Sam. Als hij bij zijn directie pleit om opnieuw te worden aangenomen, neemt hij een oud dienstgeweer mee. In zijn zenuwen verwondt hij per ongeluk een collega. Een zielig incident dat geen verder gevolg zou hebben gehad als daarbij niet ook Max aanwezig zou zijn geweest. Max is een uit de gratie geraakte tv-presentator, die net op dat moment een item maakte voor het stadsjournaal. Hij heeft nu een onverwachte scoop, want Sam raakt in paniek en gijzelt een groep scholieren die een rondleiding krijgen. Max bevindt zich dan letterlijk in het centrum van hot news. Hij beseft meteen dat dit zijn kans is om zijn oude status terug te krijgen. Hij wint het vertrouwen van Sam die hij zijn kijkerspubliek voorstelt als de spreekbuis van alle underdogs. Ondertussen wordt het museum omsingeld door politie en FBI. Media en nieuwsgierigen stromen toe. Sam is plotseling een nieuwe televisieheld geworden. Alleen voorspelt de researchafdeling van Max’ omroep dat de kijkcijfers bij een dergelijk item snel dalen. Bovendien moet de ontknopig wel komen op prime time en niet tegelijk met een populaire soap. De concurrentie zit ondertussen ook niet stil en op andere zenders wordt Sam al snel geportretteerd als een gevaarlijke psychopaat. Travolta als Sam, Hoffman als Max en Alan Alda als zijn charismatische tv-rivaal, hebben rollen die ze in een andere variant al vaker hebben gespeeld. Terwijl Hoffman en Alda met voorspelbare, maar acceptabele routine op herhalingsoefening gaan, overdrijft Travolta de aaibaarheidsfactor van zijn zoveelste Simpelmans. Mad City laveert tussen satire en serieuze aanklacht, en de kijker blijft met een onbestemd gevoel achter. Terwijl die andere film, Network, die ook over televisiewaanzin ging, juist frappeerde en amuseerde door zijn krasse overdrijving. Wel laat Mad City door de leegheid van zijn personages duidelijk zien hoe er gemanipuleerd wordt door de media. Ge\u00efnterviewden worden ongewild uitspraken in de mond gelegd. Elke verklaring kan – door montage in andere context, of door de nadruk te leggen op een bijzin – een tegengestelde strekking krijgen. Mad City werd in de Verenigde Staten unaniem door de critici gekraakt en verdween snel uit de roulatie. Alleen niet snel genoeg om toch nog even voedsel te geven aan de discussie of sterren als Hoffman en Travolta hun megahonoraria wel waard zijn als niemand naar ze komt kijken. De uitbreng van de film in Frankrijk en Duitsland zorgde voor welwillender recensies. Maar dit bescheiden bioscoopsucces was onvoldoende om het prestige van Mad City alsnog wat te vergroten. Sommige geplande premi\u00e8res werden ijlings afgelast. Want het belang van de sterren gaat boven dat van de film zelf. Hun marktwaarde mag vooral niet worden aangetast. Veronderstelde missers kunnen daarom maar beter worden verdoezeld. Voor aanschouwelijk onderricht in gezonde argwaan – vertrouw nooit zo maar een journalist – moeten Nederlanders dus nu naar de videotheek (Mad City, Warner Home Video).<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Constantin Costa-Gavras, terug op Franse thuisbasis, lijkt niet erg aangeslagen door de kritiek. In de loop van zijn carri\u00e8re is hij wel wat gewend. Kritiek kreeg hij bijna bij alle premi\u00e8res en uit elke politieke richting. Die kritiek kwam ook op zijn andere activiteiten zoals operaregie, zijn inmiddels be\u00ebindigde directie van de Cinemath\u00e8que Fran\u00e7aise en productie van vooral allochtone filmdebuten samen met zijn vrouw, voormalig oorlogsverslaggever Mich\u00e8le Ray.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3179,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127105"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127105"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127105\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127105"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127105"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127105"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}