{"id":127037,"date":"1999-03-27T12:00:00","date_gmt":"1999-03-27T10:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/ellen-ten-damme-niet-superbrutaal-genoeg\/"},"modified":"1999-03-27T12:00:00","modified_gmt":"1999-03-27T10:00:00","slug":"ellen-ten-damme-niet-superbrutaal-genoeg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/ellen-ten-damme-niet-superbrutaal-genoeg\/","title":{"rendered":"Ellen ten Damme, niet superbrutaal genoeg"},"content":{"rendered":"
\n

Ellen ten Damme: ‘Als kind voelde ik me zwaar gediscrimineerd, ik vond dat meisjes achtergesteld werden. Ik was altijd sterker dan jongens, hield ervan te vechten met de vriendjes van mijn broer. Ik kon alles: turnen, voetballen, in bomen klimmen. Meisjes vond ik maar voorzichtig, een beetje tuttig. Eigenlijk ontdekte ik toen ik zestien was dat ik – helaas – zelf ook een meisje was. Mannen gingen me op m’n uiterlijk aanspreken.’<\/p>\n

Al die mannelijke aandacht kon ze niet zo gemakkelijk van zich afschudden. Integendeel. ‘Ik trok het ook aan, speelde ermee. Ik ging alleen op vakantie naar Egypte, kreeg natuurlijk een sliert kerels achter me aan. Ik ben daar zelfs buikdanseres geweest. M’n idee was: ik kan iedereen wel aan. Ik dacht: als je een open onschuldige houding aanneemt, durven ze niks en gebeurt er niks. Ik vond het op m’n twintigste moeilijk om bot tegen mannen te doen. Nu heb ik dat niet meer, ik ben nogal afstandelijk geworden.’<\/p>\n

Ze had een turbulente jeugd, haar ouders scheidden toen ze acht jaar was. ‘Ik was een “ruziesfeer” gewend. Als ik ouders van anderen gezellig zag knuffelen, kon ik dat niet helemaal geloven. Je krijgt die angst mee, ik geloof daardoor maar tot op zekere hoogte in relaties.’ Stellig: ‘Maar ik heb absoluut geen ellendige jeugd gehad. M’n ouders zijn enorm ondersteunend geweest. Superzorgzaam – misschien wel uit overcompensatie.<\/p>\n

Mijn vader is sociaal ge\u00ebngageerd. Hij was vroeger PvdA’er, maar hij stemt nu alweer geruime tijd GroenLinks. Ikzelf ook, ik ben zelfs een jaartje lid van die partij geweest. Er moet een tegenbeweging zijn die vanaf de zijlijn controleert. Mijn vader is slim, grappig en verstrooid. Let niet op z’n uiterlijk. Zijn overhemd kan door z’n gulp komen. Hij krijgt standaard honderd kammen en zakdoeken op z’n verjaardag.’<\/p>\n

Zelf vindt ze haar uiterlijk w\u00e9l belangrijk. Ze koos vroeger steevast de beste en dus meestal ook duurste kleding uit het rek. ‘Mijn moeder was bang dat ik een te sexy uitstraling zou hebben. Ze zei altijd: je kunt toch ook iets leuk sportiefs aandoen.’<\/p>\n

Haar jongere zusje is licht gehandicapt, een zogenaamd mbd-kind: ‘Judith en ik lijken uiterlijk op elkaar. Ze was vroeger heel druk, een grote zorg voor de familie. Je kon haar geen seconde alleen laten. Ik heb vaak gedacht: ik had thuis meer moeten helpen. Later is m’n zusje veel rustiger geworden. Ze is vrolijk en eerlijk. Mocht er ooit iets met m’n ouders gebeuren, dan voel ik me heel verantwoordelijk voor haar.’<\/p>\n

Ten Damme is veelzijdig in meerdere opzichten: ze is componiste, zangeres, speelt viool en orgel in de band Soviet Sex \u00e9n is actrice, heeft donkerbruin haar maar is vaak hoogblond.<\/p>\n

Ze woont in Nederland maar werkt ook in Duitsland, ze was er te gast in bijna alle talkshows: Die Harald Schmidt Show, Willemsen Woche en Ulah Kock am Brink.<\/p>\n

Ze leerde in M\u00fcnchen als actrice op klassieke wijze haar man kennen. Hij was haar tegenspeler in de Duitse film Das Paar des Jahres.<\/p>\n

In No Trains, no Planes speelt Ten Damme een aan lager wal geraakte vamp. Het hele verhaal speelt zich af in een kroeg. In haar eigen leven houdt ze niet zo van caf\u00e9praat. ‘Als ik in een kroeg kom, heb ik het meestal snel gezien. Ik heb niet zoveel behoefte aan social talk, ik ben geen ster in praten over niets. Ik vind het tijdverspilling.’<\/p>\n

Jos Stelling maakte haar ouder en verloederd in de film. ‘Heel leuk, met zo’n viezig pruikje op, maar na zes weken had ik dat wel gezien. Ik ben nu eenendertig en vanaf m’n veertigste heb ik alle tijd rollen als lelijke vrouw te spelen.<\/p>\n

Iemand er mooi uit laten zien, is moeilijk. Probeer maar eens een vrouw sexy te laten zijn. Al die meisjes die bij de popzender TMF er sexy uit willen zien, vind ik niks. Goedkoop. Blonde meisjes met lange benen. Wat is daar nou mooi aan? Ik vind het niet erg dat ik kennelijk een soort sekssymbool ben. Heel weinig mensen hebben door dat je slim moet zijn om echt sexy te zijn. Je dacht toch niet dat Marilyn Monroe een domme vrouw was? Of Brigitte Bardot? Ik houd van mooie dingen, en van mooie vrouwen. Zo’n Pamela of Tatjana vind ik vreselijk. Dat heeft iets ordinairs en dat wil ik niet zijn.<\/p>\n

Als vrouw word je constant op je omhulsel beoordeeld. Een vrouw kan uitstralen: vreet mij op. Het klinkt raar maar daar moet ze zelf een beetje in geloven. Je moet ook niet sexy gaan doen als je niet van seks houdt. Het moet kloppen.<\/p>\n

In het echte leven kan ik een vamp zijn als ik dat wil. Mannen zijn manipuleerbaar. Ze denken: o, dat is een onschuldig meisje. Er best\u00e1\u00e1n helemaal geen onschuldige meisjes. Mannen kun je een beetje aantrekken en vervolgens weer afstoten. Soms gaan ze heel ver. Ik ben een tijd geleden uitgenodigd door een dirigent in Londen. Een man van in de zeventig. Ik dacht: die kan ik wel aan. Ik kreeg een kamer, een eigen badkamer, een waterscooter, weet ik veel wat. Ik dacht: met jou wil ik een leuk weekend hebben, meer niet.’<\/p>\n

Doet een beetje gespeeld na\u00efef: ‘Hij probeerde het toch. Meest\u00e1l proberen mannen het. Als je een leuke tijd met een man hebt, hoeft die niet altijd te eindigen in bed. Dat zou wel heel erg vermoeiend zijn.’<\/p>\n

Ooit leek het haar ideaal om vijf mannen te hebben. ‘Een die gitaar speelt, een voor de seks, een die schoonmaakt, een die massages geeft en een die heerlijk kookt.’ Ze lacht opgewekt om haar vijf lakeien. ‘Ik zou er uiteindelijk geen enkele lol van hebben. Emoties: daar kun je niet mee gooien. Het klinkt weer heel vroom maar ik wil in de eerste plaats een goed mens zijn.’<\/p>\n

Bozig: ‘Mannen! Deze wereld wordt door ze beheerst. Kijk maar eens naar het percentage mannen in films. Je wordt er gek van.<\/p>\n

Als je alleen maar beroemd zou willen worden, zou je het beste in soaps kunnen spelen, maar dat is niks voor mij. Ik schaamde me soms voor mijn rol als Joosje in Pleidooi. Ik zie mezelf helemaal niet als een onschuldig Miepje. Uiteindelijk ben ik ermee gestopt omdat ik dacht dat het een negatieve invloed op mijn werk als zangeres zou hebben.’<\/p>\n

Maakt Ellen ten Damme de juiste keuzen? Ze vindt zelf van wel.<\/p>\n

‘Ik heb getwijfeld of ik die reclame voor Zwitserleven (met Huub Stapel – LO) moest maken. Reclame kan gevaarlijk zijn, bovendien moest ik per se weer het blonde mokkel zijn. Uiteindelijk heb ik het gedaan. Ik vond de filmpjes met zorg gemaakt.’<\/p>\n

Het gaat erom, zegt zij, concentratie op te brengen voor een hartstocht. ‘Op een dag zal de muziek het acteren overschaduwen. Muziek is mijn grote passie. Als ik kritischer zou zijn, dan zou ik alleen nog muziek maken. Want muziek, daar gaat mijn hart naar uit. En optreden als zangeres of een lied componeren, dat is iets waarvoor je helemaal zelf verantwoordelijk bent. Op het podium voel ik me goed, alert. Daar kan ik laten zien dat ik besta. Het schijnt dat ik na mijn allereerste optreden lachend in slaap ben gevallen.<\/p>\n

In het buitenland vragen mensen me weleens: waarom heb je nog geen wereldhit? Ik zing beter dan Madonna, maak betere liedjes, kan beter dansen. Waarschijnlijk kan ik ook nog beter acteren. Het enige wat ik niet kan, is zoals zij superbrutaal zijn. Ik leer het wel een beetje.<\/p>\n

Het gaat mij erom om eigen nummers te maken. Mathilde Santing bijvoorbeeld zingt heel mooi, maar het is muziek die door anderen is geschreven. Ik kan wel honderd keer Brel of Brecht zingen, maar ik vind het interessanter om mijn eigen nummers te zingen. Misschien is dat wel helemaal niet slim. Ik krijg aanbiedingen, producers Jochem Fluitsma en Erik van Tijn zeiden: kom bij ons. Het is misschien commerci\u00ebler, maar ik wil mijzelf zijn, ik kies voor een langere weg, hopelijk is dat de betere.’<\/p>\n

Zingen is nummer \u00e9\u00e9n. Alles in haar leven staat in dienst van de zangeres. Ze zou pizza’s kunnen bakken om aan de kost te komen, maar dat ze kan acteren, vindt ze heerlijk. En de samenwerking met Jos Stelling in No Trains, no Planes was aangenaam omdat hij haar zoveel vertrouwen gaf.<\/p>\n

Haar loopbaan bevindt zich op een kruispunt. Moet ze compromissen sluiten? Schikt ze zich niet te veel naar anderen?<\/p>\n

‘De top halen? Ik vraag me af of ik het moet willen. Het is eendimensionaal. Je moet afgestompt en onnozel zijn om op \u00e9\u00e9n doel af te gaan, je moet supergedisciplineerd zijn. Ik ben dat niet genoeg. Ik leer nu veel serieuzer mijn teksten, vroeger deed ik dat nog weleens in de auto naar de set. Nu ben ik daar veel professioneler in geworden.’<\/p>\n

Ze vindt van zichzelf dat ze te aardig is, te toegeeflijk, te weinig met haar vuist op tafel slaat. ‘Aardig zijn helpt je niet naar de top. Je moet hard zijn. Soms keihard. Dan kom je sneller to the point. Ik moet me niet te veel laten afleiden en zorgen dat andere mensen zich niet met mijn zaken bemoeien. Dat zou een mooie opdracht aan mezelf zijn.<\/p>\n

Ik kan nu eenmaal moeilijk mensen ontslaan met wie ik werk, ik geef ze altijd het voordeel van de twijfel. Misschien ga ik wel te veel van het goede in de mens uit. Dat ik me inhoud, komt ook door de opvoeding. Het is het controlerend oog van mijn ouders.<\/p>\n

Van mijn cd had ik enorm hoge verwachtingen. Toen-ie uitkwam, waren de kritieken goed, maar commercieel was het geen succes. Ik ben bang dat ik nog teveel werd gezien als dat meisje uit Pleidooi. De promotie was niet goed verzorgd, er werd bijvoorbeeld niet eens een clip gemaakt. Zo zal het bij mijn volgende cd niet gaan.’<\/p>\n

Mentale hardheid – als ze het op kan brengen – moet haar credo worden.<\/p>\n

‘Priv\u00e9 kan ik dat w\u00e9l: tegen sommige mannen heb ik gezegd: ik wil dat je me nooit meer belt. Ik word helemaal gek van je. Ikzelf zou nooit een man zo achterna zitten. Ik zou denken: je weet niet wat je mist.’ Ze vindt zichzelf minder onstuimig geworden. Maar dat heeft een reden. Twee ernstige ongelukken hebben haar doen inbinden. Er was een ski-ongeluk waarna de dokter zei: u zult nooit meer normaal kunnen lopen. En ze kreeg een auto-ongeluk dat haar vreselijke nek- en hoofdpijnklachten bezorgde. Als door een wonder is ze erdoorheen gekomen.<\/p>\n

‘Na die ongelukken ben ik veel voorzichtiger geworden. Je voelt je opeens een bejaarde.<\/p>\n

Eigenlijk heb ik wel veel zelfvertrouwen. Maar doordat ik zoveel indrukken opdoe en in me opneem, word ik alsnog onzeker. Trek alles in twijfel, neem niets zomaar aan. Ook niet van mezelf.’<\/p>\n

Ze houdt van uitdagen. ‘Dat houdt mensen op afstand. Ik zou bij mijn nieuwe cd het liefste een clipje willen maken en dan verder nergens verschijnen. Het mysterie Ellen ten Damme. Iets onbereikbaars hebben, dat hoort bij een filmster, dat heeft aantrekkingskracht. Zo hoort het.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ellen ten Damme: ‘Als kind voelde ik me zwaar gediscrimineerd, ik vond dat meisjes achtergesteld werden. Ik was altijd sterker dan jongens, hield ervan te vechten met de vriendjes van mijn broer. Ik kon alles: turnen, voetballen, in bomen klimmen. Meisjes vond ik maar voorzichtig, een beetje tuttig. Eigenlijk ontdekte ik toen ik zestien was dat ik – helaas – zelf ook een meisje was. Mannen gingen me op m’n uiterlijk aanspreken.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3169,783],"acf":[],"author_name":"Leonard Ornstein","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127037"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=127037"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/127037\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Leonard Ornstein","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=127037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=127037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=127037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}