{"id":126951,"date":"1999-12-25T11:22:00","date_gmt":"1999-12-25T09:22:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/sandra-bullock-ik-heb-de-intellectuele-bagage-van-een-tiener\/"},"modified":"1999-12-25T11:22:00","modified_gmt":"1999-12-25T09:22:00","slug":"sandra-bullock-ik-heb-de-intellectuele-bagage-van-een-tiener","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/sandra-bullock-ik-heb-de-intellectuele-bagage-van-een-tiener\/","title":{"rendered":"Sandra Bullock: ‘Ik heb de intellectuele bagage van een tiener’"},"content":{"rendered":"
\n

‘Speed’ gaf een nieuwe definitie aan de vrouw in actiefilms. Sandra Bullock mocht niet alleen toekijken, ze deed ook daadwerkelijk mee. Daarmee werd ze de best betaalde actrice van Hollywood. Maar tijdens een gesprek in Gent kleineert ze zichzelf en haar succes voortdurend: ‘Als iets elegantie vereist moet je niet bij Sandy zijn.’ Voer voor psychologen of een fa\u00e7ade als ‘poor little rich girl’?<\/p>\n

Misschien is in Nederland opgelet hoe ze Johanna ter Steege speelde in The Vanishing, George Sluizers mislukte Hollywood-remake van Spoorloos. Voor de rest van de wereld was actrice Sandra Bullock zo’n gewoon meissie dat ze in een lange reeks film- en tv-producties nooit echt opviel. Dat veranderde toen ze werd gecast in films waarin over het algemeen geen gewone meissies vielen te zien. Als bedreigde buschauffeuse in Speed, die niet alleen haar reputatie vestigde, maar ook van Jan de Bont als regisseur. Gevolgd door afdankertjes van Demi Moore – While You Were Sleeping – en Julia Roberts – The Net – die even onvoorzien grote hits werden. Sandra Bullock was de meest gevraagde en best betaalde actrice van Hollywood. Haar nu mythische gewoonheid werd onderbouwd met interviews en talkshows waarin ze zich liet kennen als spontane flapuit met een voorliefde voor junkfood en bier uit de fles.<\/p>\n

De terugslag kwam onmiddellijk. Drie volgende films bleken ongenadige flops waarvan de klap des te harder aankwam, omdat verwachtingen en investeringen navenant hoger waren geworden. Met ironisch genoeg als kostbaarste dieptepunt Speed 2. Ze kwam snel terug met – in haar termen ‘chick flicks’ – Hope Floats en Practical Magic, geproduceerd door haar maatschappij Fortis. Geen megahits, maar in relatie tot hun budgetten meer dan succesvol, voldoende voor een People’s Choice Award als populairste actrice van 1998.<\/p>\n

Producent Sandra Bullock reist Europese filmbeurzen af voor distributiegaranties voor net voltooide of nog te maken films. Tussentijds voldoet actrice Bullock aan haar representatieplichten: festivalbezoek of premi\u00e8res van Forces of Nature – de populaire, maar al bijna vergeten ‘summer movie’ die in een aantal landen bleef bewaard tot de wintervakantie. Strak naar achter gekamd haar geeft ”s werelds favoriete buurmeisje’ een verbazend streng aanzien. Dat doet ze niet vanwege haar nieuwe status maar om straks een grote muts op te kunnen zetten waarmee ze onherkenbaar wil wandelen. Haar bier drinkt ze keurig uit het glas. Alleen de snor die de schuimkraag telkens achterlaat bevestigt nog haar imago. Onbekommerd rebbelt ze door, haar gesprekspartner meetrekkend in bijna continue put downs van haar capaciteiten en verworvenheden. Pas achteraf komt de (onbeantwoorde) vraag of die luchtige litanie voer voor psychologen is of een fa\u00e7ade als poor little rich girl.<\/p>\n

‘Op het festival van Gent werd een compilatie vertoond uit mijn films, dat had ik nooit gezien. Losse fragmenten. Het leek of ik steeds dezelfde rol speelde, alleen met andere kapsels. E\u00e9n film over een meid die vaak bij de kapper zat. De bevestiging van wat ik eigenlijk al wist, maar het was toch schrikken. Als ik daar twee jaar geleden mee was geconfronteerd, zou ik hevig geschokt zijn geweest. Het besef dat ik dingen deed alleen om anderen te plezieren, zonder me af te vragen wat \u00a1k wilde. Zo’n houding betekent gegarandeerd: enkele reis middelmaat. Er waren shitfilms nodig waaraan alles mis was wat ik vooraf al had gevreesd, waardoor ik besloot: dit nooit meer, ik moet leren mijn bek open te trekken.’<\/p>\n

De gangbare opvatting is dat roem macht geeft of minstens invloed.<\/p>\n

‘Roem wordt je opgeplakt, het is niet iets wat je bezit en kunt controleren. Wat de pr voor je verzint, de jurk die je toevallig aanhebt, de kerel die naast je staat als er foto’s worden genomen. Ongrijpbaar en onecht, maar het overweldigt je wel en misvormt alles. Niemand is daar immuun voor. Wie stelt dat roem niet aantast is een bullshitter. Ik was er in geen enkel opzicht op voorbereid – ls dat kan. Nooit gedacht dat het mij kon overkomen. Ik zag me als bruikbare actrice die met wat geluk interessante rollen kon spelen. Het streven was het beste halen uit mijn beperkte mogelijkheden. Ik heb veel grote sterren meegemaakt en wist dat ik niet had wat zij hadden. Zij komen ergens binnen en hun charisma vult de ruimte, zonder dat ze iets doen of zeggen. Je mo\u00e9t naar ze kijken. Dat zag ik ook bij mensen die nog geen ster waren, toen die beroemd werden dacht ik: dit was te verwachten, dit klopt. Ik ben niet bigger than life, gelukkig maar, ik denk niet dat ik het zou kunnen hanteren.<\/p>\n

Tegenover elke rol die je speelt, staan er twintig of veertig waarvoor je bent geweigerd. En dat gaat behoorlijk harteloos. Dat was de situatie waaraan ik was gewend en waarin ik me op een bepaalde manier goed voelde. Ik ga beter om met afwijzing dan met succes. Afwijzing voelt vertrouwd, stimuleert me om beter mijn best te doen. Dus toen dat succes kwam, zo groot en onverwacht, wist ik niet wat me overkwam. Ik zag mensen die mij nooit een blik waardig hadden gekeurd opeens poeslief doen, maar dacht toch dat ik aardig terug hoorde te doen. Dus toen Two If By Sea flopte, was ik opgelucht: goddank, alles wordt weer normaal. Maar het w\u00e9rd niet normaal.’<\/p>\n

Succes moet toch ergens bevrediging geven: je hebt je best gedaan en dat wordt gewaardeerd.<\/p>\n

‘Toen ik was gevraagd voor Speed raadde iedereen het me af. Mijn agent hield me voor dat ik moest wachten op een prestigeproject, geen domme actiefilm over een bus met een bom. Ik ga niet zeggen dat ik Speed zo’n briljant script vond – ik heb er geen ander aanbod voor afgezegd, ik h d geen andere aanbiedingen – maar ik dacht bij lezing wel: wat lijkt dit me l\u00e9\u00a3k om te doen. Dat Speed een nieuwe definitie gaf aan de vrouw in actiefilms, heb ik me pas later gerealiseerd. Gewoonlijk is de meid in zo’n film alleen om te worden gered of om bewonderend toe te kijken hoe de held alles opknapt, maar ik mocht daadwerkelijk meedoen. Jan kan dit type films beter dan wie ook, als het meezit. Maar wanneer het tegenzit maakt hij beroerdere films dan wie ook, zoals ik merkte bij Speed 2.<\/p>\n

Natuurlijk had ik bij andere acteurs gezien dat succes leidt tot media-aandacht, maar nooit gedacht dat het mij zou overkomen. Bovendien meende ik toen: dat zoeken ze toch zelf op. Misschien mag ik vergeleken bij anderen niet mopperen, ik ben nooit betrapt in compromitterende situaties. Wel stonden er cordons fotografen klaar om me te kieken als ik met slaperige kop en zonder make-up uit een vliegtuig strompelde, voor de cover van Hard Copy of<\/p>\n

People Magazine met ‘zo ziet Sandra Bullock er echt uit’. Het wordt toch behoorlijk parano\u00efde als je in ondergoed in het pashok van een kledingzaak staat en wordt herkend door de verkoopster, dat je dan denkt: o god, ze gaat de hele wereld vertellen dat de kleur van mijn beha vloekt bij mijn slipje?’<\/p>\n

Maar van zulke onzin hoef je je toch niets aan te trekken?<\/p>\n

‘Geleidelijk ga ik beseffen dat ik beter open en eerlijk kan zijn, dat er niks is waarvoor ik me hoef te schamen. Ik heb dezelfde rotzooi als iedereen, dezelfde pleziertjes, dezelfde interessen. Maar het kost moeite… Ik was altijd fanatiek priv\u00e9, ook als kind. Als mijn moeder vroeg met wie ik telefoneerde, ging ik meteen krijsen: gaat je niks aan! Ik schreef mijn dagboek in code voor het geval iemand het zou inzien, met als gevolg dat ik het z\u00e9lf ook niet kon teruglezen. Ik kan achteraf verklaren waarom ik zo was, al zie ik niet waarom ik jou dat zou uitleggen… (Haalt demonstratief diep adem) Ik heb briljante ouders. Mijn moeder was een grote operaster in Europa, zo’n beeldschone sopraan als Callas, en mijn vader was een begaafde pedagoog die een groot zanger had kunnen worden als het hem had ge\u00efnteresseerd. Ik kan aardig blues zingen, maar geen belcanto. Mijn zus heeft w\u00e9l een prachtige stem en danst ook beter dan ik. Zij deed klassiek ballet, ik kwam niet verder dan jazzballet, en ze was de jongste, de lieveling van de familie. Ik haatte haar diep, daar schaamde ik me ook weer voor. Het gevoel als ik me echt liet kennen, dat iedereen zou merken hoe inferieur ik was, dat ik niet kon tippen aan mijn rolmodellen.<\/p>\n

Tot mijn twaalfde woonden we in Duitsland, moeder had daar haar carri\u00e8re, en toen zijn we naar Virginia verhuisd. Schoolkinderen zijn altijd gemeen, maar met een uitheemse achtergrond is er een erg makkelijke aanleiding om je te koeioneren. Twee jaar ben ik met de nek aangekeken, dus w s ik ook de dork. Tot ik erachter was hoe ik me moest conformeren, vooral niet laten blijken dat ik slim was, en merkte dat ik ze aan het lachen kon maken en dan wel werd geaccepteerd. Dat heb ik nog: zodra een situatie moeilijk dreigt te worden, ga ik grappen maken. Ik denk dat ik in relaties mijn partner gek maak met mijn gevoel dat ik hem steeds moet entertainen, uit verlatingsangst, terwijl ik eigenlijk verlang naar iemand die m\u00a1j opvrolijkt. Ik onderken nu ook dat Hollywood \u00e9\u00e9n immense high school is waar iedereen prom queen wil zijn. Mijn mentale ontwikkeling is stil gezet in Californi\u00eb – met vijfendertig heb ik de intellectuele bagage van een tiener. In andere steden sta ik versteld dat er mensen zijn die de krant lezen, weten wat er gebeurt in de wereld, want ik ben omringd door lieden met als enige lectuur scenario’s en bioscoop-top-tienen. Met mijn neiging me te conformeren dreigde ik net zo’n neuroot te worden die zijn eigenwaarde meet aan de recette van zijn laatste film. Dus heb ik een huis gekocht in Austin, Texas en ben vertrokken.’<\/p>\n

Mensen die geen notie hebben van artistieke frustraties zouden kunnen denken: crying all the way to the bank.<\/p>\n

‘Dat kan ik me goed voorstellen. Geld heeft mij nooit ge\u00efnteresseerd. Geld is alleen belangrijk als je er leuke dingen mee doet. Leuk om voor mijn ouders een BMW te kopen toen ik behoorlijk begon te verdienen. Ik geef graag grote fooien, omdat ik zelf serveerster ben geweest. Je kunt geen clich\u00e9 bedenken of het is op mij van toepassing. En het is leuk om korte films te financieren van pas afgestudeerden, omdat je dan weer weet waarom je dit vak eigenlijk doet.<\/p>\n

Mijn verleden is in lowbudgetfilms, ik heb me nooit verdiept in hun begroting, maar wist uit ervaring wat mogelijk is met niet al te veel geld. Als ik van latere films vernam wat de budgetten en budgetoverschrijdingen waren, was ik verbijsterd: waar was dat geld in godsnaam aan uitgegeven? Dat maakt de notie wat een flop is zo vaag: heeft hij zijn publiek niet bereikt of is hij onverantwoord geproduceerd? Toen ik Hope Floats zou doen, zei ik tegen 20th Century Fox: ik wil dit dolgraag spelen, maar het is een meidenfilm. Daar is publiek voor, maar ik weet niet hoe groot dat is. Dus wil ik dat er redelijk wordt gebudgetteerd, dat jullie niet straks vanwege een nodeloze mega-investering kunnen zeggen: zie je wel, zulke films hoeven niet gemaakt te worden.’<\/p>\n

U worden niet aan de lopende band affaires met tegenspelers toegedicht, zoals veel van al uw collega’s.<\/p>\n

‘Jij leest andere bladen dan ik, dat siert je. Toen we op lokatie filmden voor In Love and War is geschreven dat Chris O’Donnell en ik zo te keer gingen samen dat het hele hotel niet kon slapen. Zulke nonsens dat ik eerst alleen de slappe lach kreeg. Tot ik bedacht dat Chris op het punt van trouwen stond en zijn verloofde een nette studente was in Chicago zonder notie van showbizz, dat zij die crap misschien w\u00e9l geloofde.<\/p>\n

De relatie met een tegenspeler is altijd gecompliceerd: wekenlang breng je meer en intensiever tijd door met hem dan met je eigen partner, als je die hebt. Als je je inleeft in je rol ga je hem ook zien met de ogen van je personage. Misschien omdat ik vroeger geregeld schmucks kreeg die ik nooit van mijn leven zelf zou kiezen, weet ik dat redelijk goed gescheiden te houden. Ik gun mezelf veertien dagen om van die onvermijdelijke idealisering af te raken. Dat maakt het extra verwarrend. Je moet niet alleen filmfictie en realiteit schiften, maar stel dat je je oprecht tot iemand voelt aangetrokken, dan wil je daaraan n\u00a1\u00e9t toegeven omdat de gossip zal roepen: zie je wel!<\/p>\n

De romantiek in mijn films is nooit zo heftig. In While You Were Sleeping dacht ik verliefd te zijn op iemand in coma, de romance in Forces of Nature is dat ik Ben Afflecks leven een gekkenhuis maak. Ik ben niet erg goed in liefdessc\u00e8nes, vrees ik. In Speed was geen tijd voor romantiek, wel moest ik Keanu zoenen als blijk van affectie na alles wat we hadden meegemaakt. Ik had toen al heel wat acteurs gekust, maar dit was midden op Hollywood Boulevard met allemaal omstanders die toekeken. Ik bedacht: hoe ziet het er eigenlijk uit als ik zoen, die mensen zullen vast denken: waarom doet ze zo? Meteen was ik verlamd. Ik moest heel wat wijn binnenslaan voor ik kon denken: potdorie, ik mag Keanu Reeves kussen, Ke-a-nu Reeves!, elke vrouw onder de vijfenzestig gaat me benijden. Nicole Kidmans lef heb ik niet. Eyes Wide Shut had ik misschien gedurfd, met Kubrick als regisseur, maar dat toneelstuk Blue Room dat ze in Londen heeft gespeeld nooit. In zo’n klein theater dat ze bijna bij het publiek op schoot kwam en dan nog naakt, zonder veiligheidsmarge. Ik was zo trots op haar dat ik haar wel kon wurgen, ik wilde meteen op dieet en me laten verbouwen.’<\/p>\n

Weigert u veel films?<\/p>\n

‘Aan flauwekulprojecten maak ik geen woorden vuil. Soms weiger ik rollen omdat ik ze niet k n. Sydney Pollack vroeg me voor Sabrina, ik heb niet eens de test willen doen. Ik dacht: ik ga me niet uit de naad werken om straks te horen: ze is geen Audrey Hepburn. Dat w\u00e9\u00e9t ik al. Aan zo’n remake m g je pas denken als er inderdaad iemand is met de allure en impact van Hepburn, je kunt dat niet zomaar plannen en denken: ach, we vinden wel een actrice. Die muizige chauffeurs dochter in het begin had ik best gekund, maar nooit, nooit van mijn leven zal ik me ontpoppen als verpletterend chique schoonheid, ook niet in japonnen van Givenchy. Als iets elegantie vereist moet je niet bij Sandy zijn. Tijdens mijn opleiding kreeg ik als overgangsexamen sc\u00e8nes uit De drie zusters. Ik zat midden in een smartelijke monoloog en merkte dat de zaal zat te lachen: de achterste zoom van mijn Russische robe was tussen mijn panty blijven steken. Ik dacht: een carri\u00e8re in Tsjechov kan ik ook vergeten.’<\/p>\n

Tegenwoordig produceert u films voor een eigen maatschappij.<\/p>\n

‘Meteen na Speed 2 heb ik mijn agent en juridisch adviseur ontslagen. Dat had ik eerder moeten doen. Hoe meer ik verdiende, hoe hoger het percentage dat hij incasseerde. Nooit heeft hij gezegd: wat zou je w\u00a1llen spelen, dan zal ik uitkijken naar scripts die daarop lijken. Als producent onderhandel ik nu met agenten voor de casting van mijn films, dat is best onthutsend. Hoe er wordt gemarchandeerd, in welke termen ook over mij is gesproken zonder dat ik het wist.<\/p>\n

Nu treedt mijn vader op als mijn agent. Ik belde over contracten die ik had gekregen, waarvan ik de fraseologie niet begreep. Hij nam meteen het vliegtuig. Dat vind ik ongelooflijk: dat iemand alles opgeeft om zijn dochter te helpen, zonder dat hij zelf artistieke compensatie krijgt. Hij legt uit welk prijskaartje eraan hangt, wat de beste investering is of hoe ik contracten moet opstellen, maar de echte beslissing laat hij aan mij over . Hij is twee jaar bezig geweest om me zakenbenul bij te brengen, strontvervelend en elke minuut ervan haatte ik, maar nu heb ik een solide basis om de firma te leiden. Het rare is: ik vind het l\u00e9\u00a3k. Ik had nooit gedacht dat ik vloekend en schreeuwend aan de telefoon zou zitten omdat er begrotingstekort dreigt, maar het gevolg is dat ik me nu in elke situatie makkelijker durf te laten horen.<\/p>\n

Productie vreet tijd en energie, maar put emotioneel minder uit. Toen ik toch bezig was de balans op te maken, herinnerde ik me dat er ooit een tijd was dat ik lol had en hoe verdomd lang geleden dat is. Ik wil een nacht doorzakken zonder dat ik moet denken: dit wordt extra plamuren voor de grimeur; reizen zonder dat mijn bestemming een filmlokatie is; een boek lezen zonder te vragen: zijn de rechten al gekocht? (Grimas) Hoe noem je zoiets ook alweer? O ja, leven!’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Speed’ gaf een nieuwe definitie aan de vrouw in actiefilms. Sandra Bullock mocht niet alleen toekijken, ze deed ook daadwerkelijk mee. Daarmee werd ze de best betaalde actrice van Hollywood. Maar tijdens een gesprek in Gent kleineert ze zichzelf en haar succes voortdurend: ‘Als iets elegantie vereist moet je niet bij Sandy zijn.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3159,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126951"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126951"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126951\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126951"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126951"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126951"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}